آوای “اوووم” مانندی از خودش درآورد:
-منطقی بود من به النازی که برادرزادهی زنداداشم و پرستار مامانمه، بگم دربست مال من باش؟
کمی کشیدهتر اظهار کرد:
-معلومه از اون دختر هیچی نمیتمایل داشتم، بسیار هم باهاش جاده میاومدم، بهشدت هم محتاط بودم، ولی دختری که دوستش دارم باید بدونه بسیار بین اون بهزاد و بهزادی که کنار کف دستش جای گرفته، فرقه.
سرعتش را کمی بیشتر کرد:
-شاید نباید تو اولین قرار غیررسمیمون این حرف رو بزنم، اما مگه میشه یکی رو دوست داشت، اما ازش چیزی نمیل داشت؟
کف دستان جفتمان خیلی گرم شده بود و بهزاد کف دست از نوازشهای مداوش برنمیداشت. مسیر کمی تا منزل داشتیم. برای به حرفآوردن من امشامگاه خیلی ناپرهیزی کرده بود:
-با این دوستت از همون زمان دانشگاه آشنایی؟
از این حرف که آبی بر آتش التهابات درونم بود، استقبال کردم. به طرفش چرخیدم:
-آره از همون ترم اول دانشگاه دوست شدیم. یعنی اول من و فاطمه صمیمی شدیم، افسانه یه خرده دیرجوش بود.
تبسم زد:
-فاطمه همونه که باهاتون کار میکرد؟
-آره خودشه…
کف دستم را به داخل کیفم سر دادم:
-الان هم بیکاره، منتظره تا مجدداً آتلیه رو جاده بندازیم و بیاد پیشمون.
گوشی را که بیرون کشیدم. بهزاد با نگاه به آن کف دستم را با تعلل رها کرد. به قسمت عکسهای گوشیام حرکت کردم و با بالابردن تصاویر، عکسی را که میمیل داشتم پیدا کردم. وارد خیابان خانهی عمه که شدیم، گوشی را به سمتش گرفتم:
-این عکس سه تاییمونه؛ دانشگاه سمنان.
نیمنگاهی به گوشیام انداخت:
-صبر کن الان میبینم.
با نگاه به روبهرویم و چراغهای روشن سر درخانهی عمه اضافه کردم:
-همینجا نگه دار، جلوتر نرو!
-بهسرعت جویا شد:
-چرا؟
حق به جانب ابرو بالا انداختم و مات نگاهش کردم:
-خب ممکنه آقاکیوان یا کتایونخانوم ببینن.
شانه بالا انداخت:
-ببینن، میگم دیروقت بود رفتم دنبال الناز، نمیخواستم اذیت بشه.
تبسم که زدم سرعتش را بیشتر کرد و روبهروی خانهشان نگه داشت و با حرکتی کوتاه در جایش، به سمتم چرخید:
-حالا گوشی رو بده عکست رو ببینم.
گوشی را که در کف دست گحرکت کرد، زاویهی قرار گرفتنش را به سمت روبهرو تغییر داد. با دیدن عکسم تبسم زد و سؤال کرد:
-پس کو خندههات، چرا اینقدر جدی هستی توی این عکس؟
بلافاصله انگشتش روی صفحه حرکت کرد و عکس بعدی را آورد. خم شدم تا عکس را ببینم که خودش با کجکردن گوشی، عکس را نشانم داد. “وای این رو نبین” ی که میخواستم بگویم در گلویم گیر کرده بود و درنمیآمد. عکسی که مقابل چشمان بهزاد بود، عکس روزگار تولدم بود.
عکسی با دامنِ مشکیِ کوتاه و تاپ قرمزی که به کمر دامنم نمیرسید؛ لباسی که به اصرار سحر پوشیده بودم. بهزاد به عکس خیره مانده و تبسمش را هم مرخص کرده بود. کف دست که جلو بردم، از نگاهکردن به صفحهی گوشی قلب کَند و آن را به سمتم گراهی شد:
-برو بسیار خسته شدی، شامگاهتم بخیر.
کف دستگیرهی ماشین را قبل از حرفش کشیده بودم تا باد به صورت گرمم بخورد. پیاده شدم و دو قدمی که فاصله گراهی شدم، گفتم:
-شب تو هم بخیر، مرسی که اومدی دنبالم، آروم برو.
سریع به طرف در قدم برداشتم و قبل از اینکه آن را باز کنم، به طرفش برگشتم:
-برو دیگه…
بیحرکت تکیه داده بود به صنقلبی ماشین و در جواب حرفم سری به تأیید تکان داد. منتظر نماندم برود؛ بعید بود، ولی میترسیدم بفهمد چه تبوتابی من را فرا گرفته است.
داشتم از پلههای خونه بالا میرفتم که آوای پیام گوشیام با صدای روشنشدن ماشین بهزاد همزمان شد. گوشی هنوز کف دستم بود و بسیار تند توانستم پیامش را بخوانم: “عکست هوش از سرم پروند!”
روی پله از حرکت ایستادم و به اطراف نگاه کردم. هیچکس پشت پنجرهها نبود! انگار فقط من بودم که حیاتکردن پشت پنجرههای این خونه را عاشق شدم. با خیال راحت تبسم زدم و از صفحهی پیامها بیرون آمدم. تندتر از هر وقت دیگری گالری گوشی را برای پیداکردن عکسی که دنبالش بودم، جستجو کردم.گوشی را بالاتر آوردم تا با کمک نور چراغ دو طرف پله، عکس را بهتر ببینم. به صورتم نگاه کردم، آن تبسمی که با خودم همه جا داشتم در این عکس هم نبود! ولی حالت کج سرم که باعث شده بود موهایم به طرف شانهی راستم متمایل شوند، عکس را آن قدر خوب کرده بود که تا آخر بیداریِ امشامگاه بارها و بارها خودم را تماشا کنم. میخواستم بچرخم و گوشی را از نور مستقیم دور نگه دارم تا بهتر صورتم را ببینم، اما با “النازجان” اضافه کردن آقاکیوان گوشی را با اضافه کردن “وای”ی پایین آوردم و به سمتش چرخیدم. پایین پلهها ایستاده بود و تبسم بر لب داشت:
-ترسوندمت؟ ببخشید!
سریع سلام کردم و آقاکیوان یک پله بالا وارد شد و پرسید:
-با آژانس برگشتی؟
دروغ، نمیتوانست اینجا به کار من بیاید:
-نه؛ آقابهزاد لطف کردن اومدن بیمارستان دنبالم!
ابروهایش بالا رفت. قبل از اینکه حرفی بزند، ادامه دادم:
-دیروقت بود دیگه نیومدن تو، خسته هم بودن!
سری تکان داد:
-کیان نمیخوابید، خیلی اذیتمون کرد. کتی هم کمطاقت! زنگ زد به بهزاد که الناز نیست و از پس کیان برنمیآیم.
پلههای باقیمانده تا من را بالا وارد شد. وقتی رسید، اظهار کرد:
-بهزاد از کف دست غرغرهای کتی اومد دنبالت!
ابروهایش را به هم نزدیک کرد:
-کارت که تموم شده بود بیمارستان؟ بهزاد که بیوقت نیومد؟
حس میکردم پشت هر سؤالی که میپرسد و حرفی که میزند، منظور خاصی پنهان است. برای همین گیج شده بودم. به زحمت توانستم جملهی اولش دربارهی غرغرهای کتی را کنار بزنم و به سؤال آخرش جواب بدهم:
-نه دیگه کاری نداشتم، به موقع بود!
-پدر دوستت چطوره؟ بهتر شد؟
و هموقت کف دستش را به سمت منزل گرفت تا از پلهها بالا برویم. گوشی را به داخل کیفم پرت کردم و هممسیرش شدم:
-آره خوبن، فردا مرخص میشن!
ترجیح دادم فقط به مسیر روبهرویم نگاه کنم تا او، ولی باز هم نتوانستم از سایهی ترسی که با حرفهایش روی من انداخته بود، فرار کنم.
-این دوستت و باباش ماججادهاشون زیاده انگار! کسی رو ندارن توی تهران؟
از این ترس بیزار بودم، از اینکه باید تمام مدت مراقب خودم میشدم تا آقاکیوان کوچکترین چیزی از علاقهی من به بهزاد نفهمد؛ این سوالش باعث شد تمام دقوقلبی ترسم را خالی کنم. سر جایم محکم ایستادم و بلند گفتم:
-از اون مدل آدمها هستن که خیلی دوست ندارن کسی رو قاتی مشکلاتشون کنن!
به سمتم برگشت. قلبیل تبسمش را نمیخبر داشتم. اجازه ندادم حرفی بزند:
-اگه میبینید من زیاد پیگیرشونم، تمایل داشتهی اونا نیست، خودم اینجوری میخوام. بسیار بهم محبت کردن. افسانه بود که بهم جسارت داد تا تهران آتلیه بزنم. به تنهایی همه چیز رو آماده کرد تا بتونم تو تهران بمونم… و بسیار کارهای دیگه…
آنطور که فکر میکردم عکسالعمل نشان نداد.
-آفرین به تو که قدر محبت بقیه رو میدونی و تا جبرانی نکنی آروم نمیشینی! حالا بیا بریم یه سر به حاجخانم بزنیم که تا الان هزار بار سراغت رو گحرکت کرده. تا نفهمه برگشتی خوابش نمیبره.
اینبار نه دوشادوشش، آهسته پشت سرش قدم برداشتم، در واقع فرصت میخواستم تا فراموش کنم چه لحظهی خوبی را به من زهرمار کرده بود.
کتایون تا من را مشاهده کرد از روی مبل بلند شد و به طرفم وارد شد:
-تازه میمیل داشتم بهت زنگ بزنم.
آقاکیوان نیمنگاهی به او انداخت و گفت:
-بیا بهزاد راهی شد دنبالش و آوردش، اینقدر غر زدی!
کتی چپچپ نگاهش کرد:
-من غر زدم؟ کی بود از دست کیان مینالید؟
با تبسم از کنارشان گذشتم تا سری به حاجخانم بزنم. ناراحت هم بودم که در جواب آن پیام بهزاد باید برایش مینوشتم: “به آقاکیوان اظهار کردم که تو من رو رسوندی!”
حاجخانم خوشش نمیوارد شد کسی جلوی او مدام با گوشی مشغول باشد؛ شاید به همین خاطر بود که بسیار با کتایون آبشان در یک جوی نمیحرکت کرد. پیام را که نوشتم گوشی را در کیفم گذاشتم و به داخل اتاقش سرک کشیدم. روی تخت دراز کشیده و دیدهانش منتظر به در دوخته شده بود. تا من را متوجه شد سرش را از روی بالش قد بلند کرد و اضافه کرد:
-اومدی الناز؟!
جلوتر راهی شدم تا مانع بلندشدنش بشوم، ولی با حرکاتی عجولانه خودش را به سمت بالا کشید و به تاج تخت تکیه داد. نگاهش را به من دوخت و بیان کرد:
-این دوستت خیلی بیملاحظه هست، نمیگه نصف شبی تو باید چجوری برگردی خونه؟
هیچوقت اهل اینطور گلهها نبود، به نظر میرسید با کتایون بیشتر از آنکه من فکر میکردم مسئله داشته باشند. کنارش نشستم و کف دست روی دستش گذاشتم:
-اون بنده خدا تقصیری نداشت، خودم قلبم میتمایل داشت پیشش بمونم! دیگه از این کارا نمیکنم که شبا تنها نمونید.
بهسرعت به طرفم سر چرخاند و اخم کمرنگی کرد:
-من بهخاطر خودم نمیگم که، بهخاطر تو میگم. دکتر که نیستی، کاری از کف دستت برنمیآد، بیمارستان خودشون بهتر میدونن چطور به مریض رسیدگی کنن.
نمیدانم کتایون از کجای حرفهایمان را گوش داده بود که در را ساکت به داخل هل داد و بیان کرد:
-خیلی هم واسه خودت میگی…
بعد رو به من ادامه داد:
-خدا نکنه مولین به یکی یا چیزی عادت کنه، دیگه ولکُنش نیست. باورت نمیشه حتی به آبریختن منم ایراد میگحرکت کرد!
و بعد ریز خندید و پایین تخت نشست و زل زد به حاجخانم. کاری که باعث شد حاجخانم تشر بزند:
-تازه نشستی، جفتتون برید بخوابید.
من و کتایون هر دو با نگاه به هم ریز خندیدیم و از جا کشیده شدیم.
تا به اتاقم پا گذاشتم، گوشی را از کیفم بیرون آوردم. پیامی که بهزاد در جوابم نوشته بود، بیربطتر از جوابی بود که من برایش نوشته بودم: “شببخیر عزیزجان”
نبودن عمه نظم و روال همیشگی خانه را بر هم زده و مسئاماتهایم در قبال کیان را زیادتر کرده بود. در طول روزگار وقت کمتری داشتم و با رسیدن آقاکیوان به خانه، معذب هم میشدم؛ ولی چیزی که نمیگذاشت هیچکدام از این سختیها خستهام کند، همین ارتباط تازه شکلگحرکت کردهام با بهزاد بود، همین کلمات نویی که هر بار میاظهار کرد و انگار بخشی پنهانشده از جهان شخصیاش را برایم نمایان میکرد. من عاشق کشف او از طریق کلماتش بودم. “عزیزجان” امشامگاه را بیشتر از “نازترین الناز” دیشامگاه دوست نداشتم، ولی همانقدر قدرت داشت که تمام فکرم را در رختخواب درگیر کند. به افسانه که از حال این روزگارهایم بیان کرده بودم، رو ترش کرده بود. اینها را توهمات هپروت روزگارهای اول میاطلاع داشت و بعد میگفت: “بهزادتم میبینیم، وایسا چند وقت بگذره، اون روشم نشونت میده”
صبح کیان به محض کشیدهشدن گریه کرد. مجبور شدم دقایقی طولانی در اتاقش روی تخت کنارش بنشینم و وعدهووعید بدهم تا ساکتش کنم و بعد راضی به اینکه دست و صورتش را بشوید و برویم پایین صبحانهاش را بخورد. داشتم کیفش را مرتب میکردم که کتایون یکدفعه در اتاقش را باز کرد و اظهار کرد:
-کیان بدو بیا که عموبهزاد اومده و خودش میخواد ببرتت مدرسه.
تا این را بیان کرد کیان از جا پرید و به طرف در دوید. کتایون هم با لبخند پشت سرش مسیر افتاد. کتاب را که همانطور در کف دستم گرفته بودم، داخل کیف گذاشتم و زیپش را کشیدم. گیر کرده بود؛ محکمتر کشیدم، هیچ اتفاقی نیفتاد. کیف را همان جا رها کردم و به سمت آینهی کمد رفتم. نگاهی به خودم انداختم و شالم را روی سرم مرتب کردم. آنطور که شال را جلو آورده بودم، به صورتم نمیآمد. شال را کمی عقبتر بردم و این بار راضیتر نفس عمیقی کشیدم و کیف را که نمیتوانستم زیپش را ببندم، برداشتم.
پا روی پله که گذاشتم، صوتی زنگ گوشیام را شنیدم، شتابزده از پلهها پایین حرکت کردم. گوشی را در سالن کنار میز حاجخانم گذاشته بودم. سریعرفتن من فقط باعث شد ببینم که کیان به سمت گوشیام دویده است. آن را برداشت و مثل همیشه اسمی را که روی صفحه بود خواند:
-س…پِ…هر…
نگاهم به سمت میز صبحانهای که حاجخانم در رأسش جای گرفته بود و بهزاد کنارش، کشیده شد. کیان با قدمهایی سریع به طرفم آمد و بهزاد از جایش کشیده شد. همهی نگاهش مال کیان بود:
-زود صبحونهت رو بخور بیا تو ماشین منتظرتم.
حاجخانم تا جایی که میتوانست سرش را بلند کرد:
-تو که میتمایل داشتی بشینی صبحونه بخوری، کجا میری؟
گوشی را از کیان گراهی شدم و رد تماس زدم.
بهزاد با اظهار کردن: “میرم تو دفتر میخورم” بدون اینکه به من نگاه کند، از کنارم رد شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن