تلخ شده بودم و این تلخیام به زنی نیش میزد که اخم پدرش برای تا کردن کمرم کافی بود.
کف دستش را از روی شانه ام پایین آورد و فشاری به بازویم داد.
دلبری می کرد به گمانش و نمیاطلاع داشت از همان روزگاری که…
– تلخ نباشید پادشاه. ناسلامتی امشامگاه شامگاه حجلتونه.
کف دستش را که تا زیر ردایم راهی شده بود را پس زدم. انگشتم را از فرق موهایش تا چانهاش امتداد دادم.
– اگه بفهمم امشامگاه حرکتی زدی…
کف دستم را پس زد و جلوی محافظها تنش را به تنم چسباند. لبش را کنار گردنم گذاشت و زمزمه کرد.
– حواستون به نو عروستون باشه. خیلیا از خاندان سلیمان قلب خوشی ندارن.
حرکت لب و بعد خیسی روی صورتم باعث شد تنش را هل دهم. میخبر داشت چقدر از بوسیده شدن متنفر بودم و باز تکرار میکرد.
– برو پایین.
از کنارش گذشتم و به سمت پلهها حرکت کردم. بدون هیچ محافظی پلهها را پایین راهی شدم. کیخسرو…نامی که از جدم گرفته شده و به من داده شده بود.
مالک تمام فرمان روایی ملکه لیلیان…
کم کسی نبودم ولی داشتن محافظ ذلتم را میرساند.
– واه واه. پادشاه اینجاست…
عروستون کو؟
اخمی به فرجد کردم که شالش را روی صورتش کشید و تابی به ابروهایش داد.
– برادرام رسیدن؟
مقابلم توقف کرد و تعظیم کوتاهی کرد.
– بله سرورم. همه توی سالن منتظر شما هستن.
گلویم را صاف کرده و بعد به سمت سرسرا حرکت کردم. جمعیت زیادی درون کاخ بود. جمیعتی که نه برای دیدن من…
بلکه برای متوجه شدن دختر پادشاه سلیمان بود. پادشاهی نا عادل که ظلم و فسقش به گوش تمام فرمان روایی ها رسیده بود و این وصلت برای همه عجیب بود.
– خوش اومدی پسرم.
مادرم روی صنقلبی مجلل نشسته بود. صنقلبی که به او اجازه میداد با غرور به تمام جمعیت خیره شود.
– اون دختره کو؟
– داشت اماده میشد. چرا واسش ندیمه نفرستادید؟
پشم دیدهی برایم نازک کرد. کف دستش را دراز کرد و آرام دستم را فشرد.
– لازم نبود.
فکم را به هم فشردم. با حرکت کف دستی روی پایم با حرص دیده بستم.
– ماهور… کف دستت رو بردار.
نیشخندی به رویم زد. نقاب آبی طلایی روی دهانش نگاههایش را به رخ تمام حضار میکشید و چه کسی فکرش را میکرد من روزگاری از این چشم ها متنفر شوم؟
– سرورم. میبینم که عروستون قصد اومدن نداره.
میتونید به جای اون با من برید توی حجله.
همین مانده بود با این زن وارد حجله شم. زنی که بر من حلال بود اما ولین از ذات کثیفش…
– دهنت رو ببند.
ریز خندید. مادرم با لذت به مکالمه بینمان گوش میداد. از عصبانیتم خوش حال بود. بدون اطلاعش شاهدختی را گحرکت کرده بود.
سر چرخاندم که برادرم را در حال نگاه کردن به خودم مشاهده کردم. برایم سری تکان داد…
مهمت بود. برادر بزرگم…
حاکم نصف فرمان روایی پدرم.
قدرتمند، خشن و ظالم بود. همسرش بانو سارا سلیطه ترین زنی بود که میشناختم.
حیله گر…
برادر دومم مهمت و دو دخترش کنار عثمان جای گرفته بود. کمر خم شده و دستهای کج شدهاش باعث نشده بود کف دست از تلاش برای وارث آوردن بکشد.
عثمان فاسد بود.
در روز ترتیب پنج دختر از حرم سرا را میداد و آنقدر وحشی بود که تمامشان با گریه از تختش بیرون میرسیدند.
– عروست اومد.
بیخیال تحلیل برادرهای بدتر از خودم شدم و به روبه رو چشم دوختم. جایی که یک دختر با لباس سبز و مشکی در حال امدن بود.
– ملک…
اسمش با خشم از بین لبهایم خارج شد. قشنگ بود…
آنقدر که مهمت پوزخند زد، عثمان لبخند زد و ماهور کف دست مشت کرد و من…
– میکشمش…
– شاهدخت ملک سلیمان، دختر پادشاه سلیمان و همسر جمتوجه شد شاهنشاه کیخسرو.
تعظیم.
مادرم کف دستم را فشرد و خشمگین نگاهم کرد.
– مگه…لباسش رو ندیده بودی؟
– من لباسش رو نمشاهده کردم قبول…
شما که لای پاشو مشاهده کردی چرا حواست نبوده.
تنم از خشم میسوخت. لباس سیاه! در شامگاه ازدواج آن هم با من.
خواجه کل زد و بر روی سر ملک گل ریخت. بقیه جمعیت در خاموشی خیره بودند.
برایشان این شاهدخت عجیب بود و دروغ چرا…برای من عجیب تر.
«ملک»
– بانو مطمئنید؟
نفسم زیر بوشیهام خفه شد. عصبی آن را از روی صورتم برداشتم. مچاله کردم و گوشهی اتاق پرت کردم.
پایم را قد بلند کرده و روی صندوقچه گذاشتم. انگشتهایم در تماس با سکههای پابندم آوای تابو شکنی ایجاد کردند و خدای من!
یادم حرکت کرده بود که منبع قدرت من همین چندتا سکه هسشتابزده.
جیران کلافه و دلواپس شال حریرم را از روی صندوقچه چنگ زد و نزدیکم آورد.
– بذارید این رو روی سرتون…
دستش را با شدت پس زدم. خشمگین نگاهی حواله اش کردم. ترسید...
قدمی به عقب برگشت و این شروع بازگشت من بود.
– صندوقچم رو بده.
کف دستی به کمرم کشیدم. باریک و وسوسه انگیز و چرا نباید از زیباییام استفاده میکردم؟
– جیران…
دلگیر نگاهم کرد. میوحشت کرد، از ذلیل شدن توسط این جماعت میترسید ولی من…
ملک بودم!
من ملک…بودم.
– بفرمایید شاهدخت.
– میدونی خطرناک تر از یک مرد تحقیر شده چیه؟
ناخنم را ملایم روی صندوقچهی کوچکم کشیدم. درونش میتوانست این خاندان را بسوزاند.
جیران وحشت کرده هق زد. اشارهای کردم. جلو رسید و تاج طلای در کف دستم را روی موهایم گذاشت. نماد ملکه بودنم…
– سوالم جواب نداشت؟
– نه شا …
مکث کرد. لباسم را از پشت درست کرد و اظهار کرد:
– نه ملکه.
تقهای به در زدم. محافظ ها در را باز کردند و مقابلم حجمی از ندیمههای متعجب بود.
– یک زن شرور.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن