رد انگشتش روی نقطهی خصوصی تنم میسوخت. کف دستهایم را بند میز کردم تا زانوهای لرزانم سقوط نکنند.
– موهای تنت رو بزن. از زن مودار بدم میاد.
لبم لرزید. هق زدم و اشکم کنار انگشتهای کبود شدهام ریخت.
این همان خسروئی بود که در فاحشه منزل مرا به سینهاش چسباند؟
همانی که جلوی پدرم توقف کرد و..
نه این همان نبود.
کنار میز سقوط کردم. سرم را روی پاهایم گذاشتم و از ته قلب زار زدم. بلند و پر درد…
شانههایم لرزید و مگر این شانهها چقدر تحمل داشتند؟ مگر من چقدر صبر داشتم؟
من…
– شاهدخت؟ وای خدای من!
آوای جیران بود و مگر جیران چه گناهی کرده بود که گیر من افتاده بود. افتادن چیزی را روی خودم حس کردم و بعد کف دستهایی که دورم پیچیده شدند.
– چی شده؟ بلایی سرتون اورد؟ خدایی نکنه بهتون تعرض که نکرد؟
سریع سریع حرف میزد ولی دل من پیش ملحفهای بود که قبل از به آغوش کشیدنم روی تنم انداخت.
حیف بود برای من…
این دختر حیف بود برای ندیمه بودن.
سرم را بالا گراهی شدم. با مشاهده کردن نگاههای اشکیام بغض کرد. کف دستش را جلوی دهانم گراهی شد.
– چرا این جوری شدید؟
تقصیر…تقصیر منه؟ غلط کردم. نباید اون جوری حرف میزدم.
سرم را به عقب راندم و محکم به میز کوبیدم.
– به همه جام کف دست زد جیران. حس میکنم نجسم.
انگار تموم تنم داره میسوزه. بسیار حس بدیه.
روی شانهام کف دست کشید. خواست چیزی بگویم که تقهای به در زده شد و پشت بندش صدای محافظ آمد.
– شاهدخت همه پشت در منتظرتون هستیم.
«خسرو»
– مین بیان کردمت نگیر از این زناها! تو گوش نیداوی!
شمشیری که بر خلاف همیشه بر روی تنم سنگینی میکرد را زمین گذاشتم. آوای طبل و هلهله آخرین چیزی بود که قلبم میخواست گوش دهم و لعنت بر این رسومات کف دست و پا گیر…
دایه از پشت سرم وارد شد. کف دستی به کتفم زد و اظهار کرد:
– پسروم…این زنه دفن کن تی باغ.
رسوایه رسوا!
دندان روی هم ساییدم و لعنت بر دهان دایه که به احترام سن و سالش نمیتوانستم ببندمش!
– چی میگی دایه؟
برم نو عروسم رو بکشم برای چی…
چانهی پر خالش لرزید و به کج مایل شد. کف دست لرزانش را بند لبهی لباسم کرد و بیان کرد:
– خونش کثیفه…لجنه.
از خاندان سیلیمانه.
خاندان سلیمان! خاندانی که به فسق و فجور شناخته میشدند و من برای لجبازی با مادرم دخترشان را گحرکت کرده بودم.
دختری که برخلاف تمام متوجه شده هایم یاغی و سرکش و چگونه گول خورده بود؟
آن هم گول دختر سلیمان را!
مردی عیاش با سرزمینی در حال غارت، زنی هرزه و دختری فراری!
عصبی دو گوشهی نگاهم را فشار دادم. تحمل این فشار خارج از تحملم بود چرا که ارزش نداشت!
سلیمان و دخترش ملک! همان لعنتی سرکش که برایش دردسر تراشیده بود آخرین چیزی بود که قلبش میخواست به آن فکر کند.
دایه بار دیگر از پشت سر تنم را مالید.
– میشنوی؟
بکشش. من توی تیهاش(چشماش) خون مشاهده کردم.
– من ملک رو نمیکشم دایه.
مگه یادت حرکت کرد حراهی شد رو؟
مگه خودت ناضافه کردی از اون ور دریا زنی بیارم که بتونه پسرم رو حمل کنه؟
کج شدن فکش بیشتر شد. پلکش بالا پرید.
– این همه خاندان و تو کف دست گذاشتی روی…
دختر سیلیمون!
از کنارم گذشت. عصبی پلک روی هم فشار دادم. شمشیر را برداشتم و از اتاق خارج شدم.
پا درون جادهرو کوبیدم. کوبشی که کمر صدها محافظ را خم کرد.
من کیخسرو بودم. پسر ملکه لیلیان و شیخ عبید.
مالک تمام فرمان روایی سرزمین پشت دریا. رقیب خونی برادرانم…
برای وارث آوردن مجبور به خرید شاخدهتی کردم که عمویس هوس تنش را داشت و شاید دایه راست می اضافه کرد.
خاندان سلیمان پر از فسق بود ولی کدام خاندانی حاضر به فروش دخترش آن هم به من بود…
– سلام عرض شد پادشاه.
صدای پر عشوهای که حتی نمیتوانست لای پایم را هم بلرزاند گوشم را پر کرد و بعد دستی دور کمرم حلقه شد.
– اجازه بمشاهده کرد قبل مهمونی خستگی تون رو در کنم.
پوزخندی زدم. این که بود؟ همسر اول و عزیزتر از جان.
زنی که بعد از سه سال فقط توانسته بود یک دختر معیوب به جهان بیاورد.
کف دستش را گرفتم.
دیده های آبیاش که ارث خاندانش بود را به زیبایی آرایش کرده بود. لبش به رنگ انار و پوستش…
به سفیدی برف!
– خستگی؟
برو دعا کن بعد از این که نتونستی وارث به جهان بیاری ننداختمت گوشه ی حرم سرا.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن