از کنارم حرکت کرد. پلک روی هم فشردم و لعنتی اضافه کردم…
من چرا قبول کردم با او بیایم؟ حالا که ارسلان مرده بود و او مرا نمیتمایل داشت.
– منو برگردون به کاخ.
به سمتم برگشت. هنوز کمی خون روی گردنش بود. دیده باریک کرد.
– به چه دلیل؟
– به پدرم قول دادی از من دربرابر ارسلان محافظت کنی.
حالا که ارسلان مرده…خطری من رو تهمتوجه شد نمیکنه.
پوزخندی زد. گردنش را کج کرد و قدمی به سمتم وارد شد. عقب راهی شدم، تنم ناخودآگاه در برابر نگاه خشنش گارد گحرکت کرد.
– کیخسرو چیزی که میگیره رو هیچ وقت پس نمیده.
چه یه خوک باشه و…
نگاهی به سرتاپایم انداخت.
– و یا حتی یه شاهدخت.
قلبم دیگر نزد. مرا با یک خوک مقایسه کرده بود؟ مردک عوضی.
حمایتش را در سرم میکوبید.
لگدی به آب زدم و دنبالش جاده افتادم. با حرفهایش سرم بیشتر گیج راهی شد. بیتوجه به من سوار اسبش شد.
دندان روی هم ساییدم و با لجبازی تمام به سمت یکی از محافظ ها رفتم و گفتم:
– بیا پایین. میخوام سوار اسب شم.
محافظ نگاهی به من انداخت و بعد سرش را به سمت کیخسرو چرخاند. کیخسرو سری برایش تکان داد.
از روی اسب پایین رسید.
– بفرمایید شاهدخت، کمکتون کن…
بیتوجه به حرفش تنم را بالای اسب کشیدم. نگاهی به خسرو انداختم و لبم را کج کردم.
کلاه شنلم را پایین دادم و اجازه دادم باد موهایم را همجاده موجش برقصاند.
– خوک رو موقعی میتونید نگه دارید که خودش بخواد.
اگه نخواد همهی آبادی رو خراب میکنه.
چه برسه به یک شاهدخت دیده سفید!
2
افسار اسب را تکان دادم که به راه افتاد. صدای پای اسب خسرو دقیقا از پشت سرم میآمد.
کاش جیران هممسیرم نبود.
راههای زیادی برای پیچیدن وجود داشت. کاش جیران نبود و…
– پشت سرم بمون. جلو بزنی پای اسب رو قطع میکنم.
لحن سریع و عصبیاش نشانهی خوبی نبود. خسرو ثابت کرده بود که با شمشیرش شوخی ندارد.
پشت سرش تاختم. هوا سرد حالم را بهتر نگه میداشت.
– شنلتو بکش رو سرت. مریض میشی.
به حرف خسرو اهمیتی ندادم. همانگونه که به سردردم اهمیتی نمیدادم. میتواند هرچقدر که میخواهد حرف بزند اصلا!
مهم نبود. کم کم به سردردم خوابآلودگی نیز اضافه شد.
افسار اسب را کشیدم و از رویش پایین رفتم. خسرو توقف کرد. با اخم اضافه کرد:
– یه بار دیگه کاری کنی بیاستیم همین جا ولت میکنم تا گرگا بدرنت. برو تو کالسکه، زود باش
نیشخندی زدم. نیشخندم عصبانیاش میکرد. زیر لب فحش کوتاهی دادم و تن کوفتهام را داخل کالسکه کشیدم. جیران خواب بود.
– حتی اگه در حال مرگ هم متوجه شدینش نیایستید.
دندان روی هم. ساییدم. بینزاکت. شنلم را دورم پیچیدم و سرم را به اتاقک کالسکه تکیه دادم.
نگاه بستم و سعی کردم بخوابم هرچند سخت بود. من خوابم نمیبرد.
کم کم نگاههایم گرم شد. خوابیدن خوب بود، باعث میشد وقت زودتر بگذرد. تکانی خوردم تا جایم بهتر شود و بعد سیاهی جلوی متوجه شدم را گحرکت کرد.
– بانو، بیدار شید.
اخمی به صوتیی که چند بار خوابم را مختل کرده بود کردم.
– شاهدخت، میخوایم چادر بندازیم. لطفا بیدار بشید.
اهمیتی ندادم. چادر که برای من نبود. برای خسرو بود.
– بیدار نشد؟
صدای خسرو بر خلاف طینتش زیبا بود. وجدانم فریاد کشید که همین مرد تو را از چنگ ارسلان نجات داد.
چه طینت ب…
با کشیده شدنم چشم هایم باز شدند و جیغی کشیدم. خسرو مرا روی زمین گذاشت. دستم را به کالسکه تکیه دادم.
– این وحشی بازی ها چیه؟
مچ کف دستم را گرفت و مرا کشاند. پلک زدم و به اطرافم زل زدم. چادر بزرگی وسط بود. سه چادر کوچک هم در اطرافش.
– کف دستم…کیخسرو، ول کن.
توجه نکرد و مرا داخل چادر بزرگ کشاند.
درونش روشن و مرتب بود. با رخت بزرگ و مجللی که وسطش میدرخشید. با دهان باز خیره بودم که بهیکباره خسرو لباسش را کند.
– این جا بخواب.
نگاهم را از بالاتنهی لختش گرفتم. سر پایین انداختم و قدمی به عقب راهی شدم. این با خودش چه فکری کرده بود؟
هم خوابی با من؟
– من…چیزه، آمادگیش رو ندارم. لطفا لباستون رو بپوشید.
خندهاش گحرکت کرد. کف دستی به صورتش کشید.
– یعچی؟ امادگی چی نداری؟
نیم نگاهی به بالاتنهاش انداختم و بعد تند چشم چرخاندم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن