خودش را کنارم انداخت و خیره نگاهم. حرارتی تمام تنم را در بر گراهی شد. دامن لباسم را چنگ زدم.
– ملک…
اسمم دلربا بود یا در دهان این مرد دلربا میشد. کف دستش که روی کمرم نشست در خودم جمع شدم…
شنل شل و نامرتبم را از روی شانههایم کشید. لبهایم از هم باز شدند ولی حرفی خارج نشد.
پشتم قرار گرفت و بند پیجادهنم را کشید. نگاههایم گشاد شدند. تکانی خوردم که کف دستش را دور کمرم انداخت.
– جناب...کیخسرو. من…نمیخو…
تماس نوک انگشتهای سردش با کمر داغم مرا به آشوب کشاند. دامن پیراهن مفلوکم را چنگ زدم و با بیچارگی نالیدم.
امشامگاه همه چی تمام میشد؟ من داشتم به فرار کردن فکر میکردم. انگشتهایش تا گودی کمرم کشیده شدند که بلند تر نالیدم.
– خسرو!
کف دستش از حرکت توقف کرد… نفس عمیقی کشیدم. بعد از چند لحظه دو طرف لباسم به هم نزدیک شدند و بند بسته شد.
– میل داشتم یکم نفس بکشی.
نفس؟ چه نفسی…نفسی که قبلش تمام شریان های حیاتیام از کار افتادند؟ خسروی بدجنس! آتش میزد به تنم…
– مر…سی.
تشکر کردم؟ آن هم به زبان فرانسوی! فحشم ندهد خوب است. اصلا همین که به من تجاوز نمیکرد خود از همه چی ب…
– برسیم کاخ…این پس زدنت رو از چشمات درمیارم ملک.
ترسیده از جا پریدم و کنار راهی شدم. سعی کردم بیشترین فاصلهای که میتوانم را از او بگیرم.
لامروت حتی نذاشت جملهام را کامل کنم!
تن گندهاش را روی رخت انداخت و کمر منِ بیچاره را چنگ زد. مثل پر کاه مرا زیر بازویش گرفت.
– من آدم ملایمی نیستم ملک. تا یه جایی باهات مسیر میام. بار اخرت باشه کاری میکنی عصبی بشم.
نمیدانم چرا بغض کردم! مثل یک جوجهی باران زده مرا به خودش فشار میداد و تنبیه میکرد.
انتظار داشت بعد از متوجه شدن مردن دو آدم مقابلم خوشحال و داغ روی شکمش بنشینم و کمر برایش قوس دهم؟
– بکنم چی میشه؟
ترک عادت موجب مرض است! درونم بر سرم فریاد زد که ساکت شو…
در آغوش مردی هستی که وجودش از لمست آتش گراهی شده و حالا فقط منتظر یک جرقه از جانب تو است.
نفس عمیقی کشید که قفسهی سینهاش بالا پایین شد. همچنان مرا به خودش چسبانده بود و رهایم نمیکرد.
– یه روزگاری تجربش میکنی.
جوابم آنی نبود که میخواستم. قلبم کمی بحث کردن با خسرو را میمیل داشت تا رهایم کند.
جوری مرا به خودش فشار داده بود که حس می کردم استخوانهایم در حال شکستن هستند. اخمالود تنم را تکان دادم که با تشر اظهار کرد:
– تکون نخور.
برخلاف حرفش بیشتر تکان خوردم. برای رهایی از حصار تنش هرکاری میکردم و…
با باز شدن دستانش خوشحال قصد دور شدن را داشتم. هنوز جایی نراهی شده رویم خیمه زد. فکم را گحرکت کرد و عمیق در دیدههایم زل زد.
– گستاخ نباش…گس…تاخ…نباش.
هراسیده و با نگاههای گشاد خیرهاش بودم. تنش را کامل رویم انداخت و سرش را نزدیکم آورد.
– عصبیم نکن ملک…مجبورم نکن کاری کنم که صوتی جیغهات تموم چادرارو پر کنه
این بار واقعا ترسیدم. لحنش ملایمت را داد نمیزد اما اگر بخواهم دقیق فکر کنم…
خسرو ملایم ترین مردی بود که من در عمرم دیدم به جز البته آن…
– خفه شدم . همین!
به جز همانی که شامگاه ها شمع به کف دست دنبالش میگشتم.
– لباستو مرتب کن و برو چادر ندیمهات.
تنم را پس زد و رویش را برگرداند. با بغضی خفته در گلو شنلم را روی تنم انداختم و از چادر خارج شدم.
چادر جیران را نمیشناختم، جادهم را به سمت تخت سنگی که کنار رودمنزل بود کج کردم. باد سرد و بوی پیچیده از جریان آب…
زیر لب به خودم گفتم:
– تو مگه با دیدههات من رو نوازش نمیکردی؟
نه! من بودم که از ته آن غرور و تمسخر نوازش برداشت میکردم.
او به خاموشی جادهروهای اتاق من بود. سرد، تاریک و مرده! یک جورهایی شبیه من بود و چرا من او را یک آدم دلبسته شدنی تصور کردم درحالی که خودم منفور بودم؟
– شما اجازه ندارین اینجا باشید شاهدخت.
رویم را به سمت محافظ چرخاندم.
– هرجا دلم میخواد میمونم. برو رد کارت.
خسرو چند بار به من گفت گستاخ!
کجای من گستاخ بود آخر؟ من فقط تحمل گوش دادن صوتی آدم ها را نداشتم.
– جناب خسرو دستور دادن برید چادر دوستتون!
راستی! فراموش کار هم بودم. الان یک سایه داشتم…سایه ای که دیگر اجازه نمیداد من در جادهرو دنبال چیزی باشم.
اگر هم قدم های سرکش تر از خودم مسیری به تاریکی پیدا کنند، شمع در حال ذوب در کف دستم لابهلای دیوار دنبال عشق نمیافتد.
– شاهدخت. لطفا.
بلند شدم، قدم برداشتم…به سمت کجا؟ چادر جیران یا چادری که مرد درونش سایهی بالاسر شده بود؟
– میتونی بری.
همان قدمهایی که هنگام پس زده شدن به عرشهی کشتی لگد میزدند و از من قول آزادی گرفته بودند وارد چادر شدند.
– مگه ناظهار کردم برو چادر ندیمهات؟
شنل را رها کردم.
– اینجا میمونم.
به سمتش حرکت کردم. معذب کنارش دراز کشیدم. شنل رها شده آخرین پر پرواز من بود و حالا من یک پرندهی بال کنده بودم.
چشم بستم و بو نکشیدم رایحهیای که به من یادآوری میکرد یک مرد کنارم خوابیدهاست.
مردی که مرا نجات داد، قاتل ستارهها را کشت و…
نجات دهندهی من پر پروازم را مداوا میکرد یا قفس برایم میساخت؟
– پاشو…باید مسیر بیوفتیم.
نگاه باز کردم. پیکر پیچ در پیچی جلوی دیدم در حال لباس پوشیدن بود.
پلک زدم. به سمتم برگشت و شنلم را کنارم گذاشت. شمشیرش را کنار پهلواش گذاشت و از چادر بیرون راهی شد.
نفس عمیقی کشیدم و نشستم.
– روزگارتون به خیر شاهدخت.
تبسمی به جیران زدم که کاسهی پر آب را به سمتم آورد.
از روی تشک بلند شدم و کف دستهایم را خیس کردم.
روی صورتم کشیدم که جیران اضافه کرد:
– میشه…چیزی بپرسم؟
– بپرس.
لبش را جوید و کاسه را زمین گذاشت. صندوقچهام این جا نبود؟
– دیشامگاه قرار بود بیاید پیش من اما…
منتظر نگاهش کردم. رنگش در حال تغییر بود. به چه چیزی فکر میکرد؟
– نکنه…کاری کرمتوجه شد ک…اخه اینجا.
کلافه دستهایم را جلویش گراهی شدم.
– نه کاری نکردیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن