دلم از حرکت ایستاد و فرصت زدن پیدا نکرد. در اتاق به هم کوبیده شد و من مردی را مشاهده کردم که خواهرم گولش زده بود.
شمشیر به دست نگاهم کرد که قالب تهی کردم. نقطهی پایان زیستنام همین بود؟
ترسیده تنم را عقب کشیدم که با دو گام خودش را به من رساند و بازویم را گرفت، مرا از روی تخت پایین کشید.
جوری اخم در هم کشید که من در قلب سوگندهای قبل از مرگم را تکرار کردم.
– کی…خسرو، من ببخشید نمی…
کلماتم جمله نمیشدند، بلوای جمتوجه شدم خسرو بود و امان ولین که رهایی از کف دست خسرو به فاحشه منزل ختم نمیشد!
انگشتش که روی گونهی متورمم کشیده شد صورتم از درد جمع شد، تا گردنم پایین آمد و پشت کمرم لغزید.
– کی این کارو باهات کرده؟
لحنش برخلاف سگرمههایش دلخور و پر از حس بود. بغضم شکست و برای بار هزارم امشامگاه ضجه زدم. قفسهی سینهام از درد لرزید و هق زدم که چانهام را بالا داد و خیره به نگاههای خیسم گفت:
– بگو…سرش رو روی نیزه میذارم.
حرفی نزدم. حال خودم بد بود و حال مرد مقابلم را نمیفهمیدم…چانهام را ول کرد و نگاهی به سرتاپایم انداخت که با خجالت قدمی به عقب راهی شدم.
شنلش را از تن کند و دور تنم پیچید. فشار اندک دستش مرا به او نزدیک تر کرد.
– ملک!
با شنیدن صدای نقره سرم را کج کردم که خسرو چرخید. نگاه نقره که به خسرو خورد هراسیده عقب راهی شد.
– پیغام رو شما فرستامشاهده کرد؟
نقره سرش را پایین انداخت و بلهی کم جانی اظهار کرد که خسرو جلو رفت و مقابلش ایستاد. قلبم در سینه نزد، نکند بلایی سرش بیاورد.
– جون و عفت همسر من رو نجات دادید، سرتاپای دخترای اینجا رو طلا میگیرم.
دهان من و نقره هممدت باز شد. همسرش؟
نقره دیده گرد کرد و در آخر سرخ شد. سرش را پایین انداخت و انگشتهایش را در هم پیچید.
خسرو دست دور کمرم انداخت و مرا همجاده خودش از اتاق بیرون برد. مقابلم ده تا محافظ بود، چشم بینشان چرخاندم که با متوجه شدن همانی که مرا به پایین پرت کرد هینی کشیدم.
او هم متعجب خیرهام ماند که خسرو کشیده بیان کرد:
– تعداد دخترای اینجارو بگید.
به خاطر نجات جون همسرم به همه طلا میدم.
دخترها لبخند زدند و من فین فین نقره را شنیدم. میل به ضجه زدنم آنقدر زیاد بود که قلبم میتمایل داشت چشمهایم را از کاسه دربیاورم.
خسرو بیتوجه به عشوههایی که دخترها برایش میوارد شدند مرا از فاحشه منزل بیرون کشید.
لحظهی آخر سر چرخاندم و با مشاهده کردن نقره لب روی هم فشردم. مضطرب و آشفته بود…مثل قلبم.
– برو بالا.
به سمت خسرو برگشتم. اسبش مقابلمان بود. کف دستم را روی اسب گذاشتم. دست دومم میان انگشتان خسرو لغزید و مرا بالا کشید.
خودش پشتم سوار شد و افسار اسب را گرفت. یک دستش دور شکمم حلقه شد.
خسته و رنجور به تنش تکیه دادم و دیده بستم. قلبم خواب میمیل داشت…
– نگفتی کی دنبالت بود؟
– مگه قاصدا بهت ناضافه کردن؟
صوتی پای اسب ها قلب آسمان را میشکافت، آسمانی که امشامگاه شاهد بیعفت شدن، فریاد و فغان دو دختر شد.
دو دختری که یکی جسمش زیر خاک و دیگری روحش لابهلای سیاهی دفن شد.
– قاصدها گفتن که شاهدخت از ترس جونش به فاحشه خونه پناه برده. منم اومدم…چیز دیگهای نمیدونم.
لبم لرزید. چه باید میگفتم؟ که قصد فرار را داشتم؟ که زن عموی وحشیام به خاطر من مرد و من تمام شامگاه هم سوی زوزهی گرگها شدم ؟
– من…نمیدونم چی بگم.
– حقیقت رو بگو…خواهرت کوچیکت با وزیر فرار کرده و تو این ساعت توی فاحشه خونه پیدا شدی…
پدرت نفسهای آخرشه و فردا مراسم ازدواجمونه.
خواهر کوچکم با وزیر فرار کرده؟ کف دستم را روی دهانم گذاشتم…خانوادهام حتی برای اسمم هم ارزش قائل نبودند و…
وزیر…وزیری که من تمام مسیرروها را به خاطر یک لحظه دیدنش پابرهنه لمس میکردم با ملوک فرار کرده بود و…
واقعیت این که خسرو فکر میکرد من ملوک هستم بر روی سرم کوبیده شد. من باید زنش میشدم؟
– حقیقت همینیه که خودتون اضافه کردید.
فقط همین جمله از دهانم خارج شد. کف دست خسرو دور شکمم سفت تر شد. میخبر داشتم چه میخواهد اما بیان کردنش سخت بود…
سخت که نه! دروغی برایش به ذهنم خطور نمیکرد…
– عموم…ارسلان، میاظهار کرد من خواهرم رو فراری دادم…من رو به زور کشید وسط جنگل و میمیل داشت…
منو بکشه، منم فرار کردم.
– سر عموت منظرهی جالبی سر در کاخمون میشه.
این تنها حرفی بود که در آن شب توانست خوشحالم کند. خسرو سر ارسلان را ببرد و من پابرهنه تمام شهر را سور بدهم.
خوشحالی توهم گونهام یکهو خاموش شد. یکهو واقعیت بار دیگر بر سرم آوار شد، خسرو فکر میکرد من ملوکم…
این بد بود...من نمیتوانستم این کار را بکنم…
– من…من ملو..
با توقف کردن اسب مقابل کاخ حرف در دهانم ماسید. خسرو از اسب پایین رفت کمرم را گرفت و مرا پایین کشید.
– ملک…دخترم.
ثانیه ای بعد در آغوش مادرم بودم. بغلش کردم. با وحشت گریه میکردم. ملایم دم گوشش اظهار کردم:
– من ملوک نمیشم.
گریهاش با این حرفم بند وارد شد. از من فاصله گحرکت کرد و به شکل عجیبی نگاهم کرد. بی حوصله از کنارش گذشتم و از پله ها بالا راهی شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن