هر قدمم به سنگینی یک سنگ بود. دامن لباسم را بالا گرفتم که شنل خسرو از دور تنم افتاد.
– همون جا بیاست.
با گوش دادن آوایش توقف کردم. چرا پلهها زیاد شده بودند؟ پلک زدم و دستم را روی سرم گذاشتم. جلوی نگاههایم تار بود.
خسرو مقابلم قرار گرفت. خم شد و شنل را برداشت. روی شانههایم آن را گذاشت که این بار من همراه شنل نقش زمین شدم.
– من میکشم هرکی رو که تورو اذیت کرده باشه.
بغض کردم. دستم را روی پیشانیام گذاشتم و چرا کسی به این مرد نمیگفت من ملوک نیستم.
مرا روی کف دستهایش قد بلند کرد. دست دور گردنش حلقه کردم که مرا بالا برد.
– اتاقت کدومه؟
با انگشت به اتاقم اشاره کردم که به همان سو رفت. در را باز کرد…نگاه کوتاهی به اتاق انداختم، مرتب بود.
نفس راحتی کشیدم که مرا روی تخت گذاشت. اخم هایش در هم بودند و نگاهش سرخ…انگار که من جزوی از او بودم.
– من ملوک نیستم…
دیده بالا آورد و به صورتم دوخت. کف دستش را روی گونهام گذاشت و فشار داد که صورتم از درد توی هم رفت.
انگشتش را زیر پلکم کشید.
– تو ملکی...
– از کجا میدونی؟
لبش کشیده شد، سعی میکرد تبسم بزند؟ سرم را روی بالشت گذاشتم و با خستگی پلک زدم.
– دم اون پنجرهی بزرگ…اسمتو پرسیدم…بهم بیان کردی.
پلکم پرید. من؟ افسرده لبخند زدم. ملوک از بسیار وقت پیش این لقمه را برای من پیچیده بود. چانهام لرزید و اشکم روی گونهام ریخت.
– هنوز نگفتی کی این کار رو کرده…
من حتی نمیاطلاع داشتم دقیقا چه چیزی برایش تعریف کردند.
– میشه بخوابم؟
نفس عمیق و عصبی کشید. پتو را تا روی چانهام کشید و همجادهش سرش را به صورتم نزدیک کرد.
ترسیده سرم را به بالشت فشار دادم که کف دستهایش را دو طرفم گذاشت. نفسهایش به صورتم میخوردند…
– فقط…یه اسم بگو.
اسم که بگویم مردهاش را تحویل میگراهی شدم؟ لبم را با زبان خیس کردم و گفتم:
– آردا.
کف دستهایش را از دورم برداشت و توقف کرد. بدون هیچحرفی از اتاقم خارج شد. پتو را روی صورتم کشیدم و محکم دیده بستم.
تنم میلرزید، از وحشتی که تمام شامگاه مرا گراهی شده بود…از این که خسرو فکر میکرد من همسرش هستم…
خواهرم با نیرنگ منی که نافم را با بدبختی بریده بودند به جای خودش گذاشت. بغض داشت خفهام میکرد.
من نمیتمایل داشتم زن خسرو بشوم، یک عمر حرف پشت سرم باشد و من زیستن ملوک را زیستن کنم.
نمیخواهم…نمیخواهم…نمیخواهم.
با باز شدن در پتو را از روی سرم برداشتم. مادرم با دلواپسی به سمتم آمد و شانههایم را گراهی شد.
– ملک…گوش کن چی میگم…تو باید از این جا بری، با خسرو برو…
ارسلان همه جا دنبالته، اگه گیرت بیاره.
– من نمیخوام زن خسرو بشم.
بازویم را گحرکت کرد و وحشیانه تکانم داد که جیغ کشان خودم را عقب کشیدم. آنقدر که امشامگاه بازوهای مرا فشار داده بودند حسشان نمیکردم.
– یاغی نشو…با خسرو برو و ملکش شو.
زیستن خوبی واست میسازه، اونا به زناشون اهمیت میدن.
ارج میدن و…
وسط حرفش پریدم.
– پس چرا ملوک نمیل داشتش؟
چرا با کسی فرار کرد که من رویا باهاش میبافتم؟
کف دستم مادرم روی دهانم قرار گرفت. با گریه به در باز مانده زل زد و هیسی بیان کرد. کشیده شد و در را بست.
– ساکت شو. دیوارای اینجا گوش دارن. نذار کسی بشنوه.
مثل همیشه ملوگ گند زده بود و من باید خفه میشدم. کف دست به سینه با اخم به مادرم زل زده بودم.
– پدرت داره میمیره ملک…اگه بمیره ارسلان جفتمونو میکشه..التماست میکنم…
پایین تخت زانو زد. هق هقش دلم را تکان میداد و ملوک چه بر سر رسرخوشت پدرم و غرور مادرم آورده بود؟
– آبرومون رو بخر…جونمومو نجات بده.
– به چه قیمتی؟
به قیمت این که حروم زادگی من کنارش اسم فاحشه هم بخوره و تا ابد نقل دهنا بشه؟
که من بشم ملوک زن خسرو و خواهر فراریم بشه دختر کوچیکهی حروم زاده؟
دستش را روی دهانم گذاشت. لبهایش میلرزید و با نگاه التماسم میکرد.
– از همون اول نگاه خسرو به تو خورد.
درست همون جایی که ملوک برای متوجه شده شدن خودشو باز میزد ولی خسرو به تو زل زده بود…
همون جا نقششو کشید.
مادرم نیت ملوک را میدانست و به من ناظهار کرده بود؟ تبسم تلخی زدم، حتی مادرم به خاطر ملوک حاضر بود مرا فدا کند.
– خسرو میدونه تو ملکی… دخترم عزیزم، قبول کن.
پوزخندی زدم و تنم را عقب کشیدم. روی تخت دراز کشیدم و با سردی زمزمه کردم:
– برو بیرون مولین. من نخوام هم مجبورم قبول کنم.
آوای بسته شدن در که آمد خودم را برای خواب آماده کردم. حس رخوت و سبکی که داشت مرا به استقبال مرگ میبرد اما چه حیف که فقط خواب بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن