پلک روی هم گذاشتم و عصبی چرخیدم. مادرم با دیدنم متعجب شد و به سرتاپایم چشم دوخت.
– مامان…من یکم پیش لخت بودم. اگه منو میدیدی چی؟
– تو…چرا این پیجادهن تنته؟
– ملوک اومد و ازم خواهش کرد تنم کنم. دوست نداره ازدواج کنه منم برای این که یکم قلبش آروم بشه پوشیدم.
دامن لباس را بالا دادم و پابند دومم را بستم. امشامگاه در سالن سور وسات اساسی راه مینداختم. مادرم هنوز بهت زده بود. از کنارش عبور کردم.
از کنار در اتاق عمو رد شدم که دخترک همانموقع از اتاق خارج شد. نگاهم را معطوفش کردم. لباسهای سادهای به تن داشت و روبند ضخیمی زده بود.
– پشت سرم مسیر برو.
چند قدم عقب رفت و پشت سرم ماند. انگار که ندیمه است. نگاهم را چرخاندم، همه در حال تدارکات بودند.
در آشپزخانه غلغلهای به پا بود که نظیرش را تاحالا ندیده بودم. با ورودم همه کف دست از کار کشیدند و تعظیم کردند.
– بیاست یه گوشه.
این را آرام بیان کردم و جلو رفتم که ندیمه ها دورم را گراهی شدند. یکی از آن ها هممسیر با تبسمی درب دیگ غذا را برداشت.
روبندم را برای بو کردن غذا از روی صورتو برداشتم که کلثوم بانو بهت زده شد.
– ملک تویی؟
– قراره کس دیگهای باشم بانو؟
نگاهی به سرتاپایم انداخت و دست روی دهانش گذاشت. غذا را بو کردم، بوی خوبی میداد.
– این لباس ملوکه تنت کردی.
– لباس ملوک نیست. شبیهشه و خود ملوک بهم داد تا بپوشم بانو.
با سرعت از آشپزمنزل بیرون زدم که بازویم در کف دستی محاصره شد. سر چرخاندم، بانو کلثوم بود. مقابلم توقف کرد و بیان کرد:
– این لباس و روبند مال ملوکه.
پلک روی هم لرزاندم. حوصلهی این بحث را نداشتم. بحثی که در آن با ارزش بودن ملوک و کم بودن مرا مطرح میکردند.
– بانو…میگم خود ملوک بهم داده اینارو. چی میگید؟
– یعنی چی ملوک بهت داده؟ این روبند مخصوص عرو…
وسط حرفش پریدم.
– بسه. این لباس رو خواهرم بهم داده. خواهی که الان به خاطر پوشیدن لباسش ریختین سرش. نکنه من لیاقت پوشیدن ندارم؟
دهان باز کرد چیزی بگوید که با عجله از کنارش رفتم. اصلا حوصلهی گوش دادن به حرفهایشان را نداشتم.
مادرم از روبه رو سراسیمه به کف دستم میدوید.
– ملک…زود باش برو تو اتاقت اینارو عوض کن. زود باش…این لباس امشامگاه ملوکه…
– یعنی چی لباس امشامگاهشه؟
مادرم کف دستم را گحرکت کرد و مرا همجاده خودش کشاند.
– پیداش نمیکنم… ملوک رو پیدا نمیکنم. هیچجا نیست و تو لباسش رو تنت کردی…روبندی که مخصوص شب زفافه روی صورتته…خواهرت کجاست ملک؟
از حرفهایش هیچی نمتوجه شدم، سنگین بودند. یعنی چه که ملوک نبود.
– نمیدونم…مولین اون بهم بیان کرد که اینارو بپوشم تا واسم جبران کنه من نمی…
با باز شدن در سرسرا و ظهور کیخسرو و پدرم حرف در دهانم ماسید.
مادرم بازویم را گراهی شد و مرا کمی عقب کشید. متعجب نگاهش کردم، انگار که میمیل داشت مرا قایم کند.
پدرم دیده ریز کرد و از دور سرتاپایم را از نظر گذراند. کیخسرو خیرهای نگاهانم بود. عمیق و نافذ.
قدمی به جلو برداشت و مقابلم ایستاد. برای متوجه شدنش سر بلند کردم، قد بلندی داشت. سیاهی چشمانش از نزدیک شامگاهیه به عمق چاه بود.
– لباستون بهتون میاد شاهدخت.
متحیر قدمی به عقب برداشتم که لبش کج شد. فکرم داشت جمع میشد. به نفس نفس افتادم، این امکان نداشت.
کف دستش را جلویم دراز کرد. نگاهم به صورت پدرم خورد، وحشت زده بود. لبم را گاز گرفتم و ترسیده قدم برداشتم.
مادرم و کلثوم بانو دو طرفم توقف کرده بودند و پدرم جلویمان بود. نگاهش میخ من بود. ندیمههای سینی به کف دست دو طرفمان توقف کردند و تعظیم کردند.
کیخسرو کنارمان قدم میزد. نفس نداشتم و هرلحظه بیشتر حس خفگی گلویم را میگرفت.
نگهبانها در سرسرا را باز کردند. روبه رویم موجی از جمعیت بود.
کسی فریاد زد، فریادی که وحشتم را بیشتر کرد. دامن لباسم را چنگ زدم و ایستادم، پاهایم جلو نمیراهی شدند.
– جاده برو ملک. آبرومون کف دست توئه…
آبرو؟ نگاه چرخاندم. عموی وحشیام با بهت و خشم دست میزد. خشمی که در انتهای شامگاه قرار بود کاخ را بسوزاند.
پدرم؟ صورتش سرخ شده بود و شک نداشتم که امشامگاه دلش خواهد ایستاد.
مادرم که صدای النگوهایش خبر از لرزش کف دستانش میداد و ملوک…
ملوکی که مرا خام کرد و رفت! کجا؟ کسی نمیدانست اما چیزی ته وجود همهی ما فریاد میزد، ملوک دیگر برنمیگردد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن