این جمله هم برای خودش چیز بدی به نظر نمی رسید.
گرچه “واسه من حیات کن”بیشتر امتیاز می گراهی شد اما این یکی را هم می شد با ارفاق قبول کرد.
– خاله هیچ وقت نمیخواد من اذیت بشم.
– ولی تو الان اذیت شدی…تو واسه خاطر قلب همین آدما پا گذاشتی رو دلت.
– میثاق گذشته رو شخم نزن ترو خدا.
روی زانوهایش برابرم جای گرفت.
کف دست هایم را میان کف دست هایش گرفت.
نگاه هایمان به هم خیره شد.
این مرد دقیقا وسط رندگی من جا داشت.
از گذشته تا به امروزگار.
ما بارها با هم دعوا کردیم.
من از او متنفر شدم.
او در حقم ظلم کرد.
من او را خرد کردم.
با همه این ها باز هم این مرد درست وسط زیستن من مثل همان روزگار نخست پا به جفت توقف کرده بود.
– شخم می زنم زیرا بسیار از این آدما مقصرن.
– میثاق مقصر اصلی ، تصمیم غلط من و توئه.
سری به تاسف تکان داد.
کنارم لبه تخت قرار گرفت.
– بهشدت چیزا رو نمی دونی جهان.
– مثلا؟
پوزخند زد و از جایش برخاست و تیشترش را از تن بیرون کشید.
عضله هایش قوی تر شده بود.
– دنیا گذشته رو شخم نزن تروخدا.
– مسخره.
پیجادهن سرمه ای رنگش را به تن زد و صدای خنده ملایمش در اتاق پیچید.
شاید روی روابط ما کلا راهکار بحث بشتر جواب می داد.
مادرجان پرهام به بغل کنار باباحاجی قرار گرفته بود.
و من دائما نگاهم را از دیده های پر نفوذ باباحاجی گریز می دادم.
جای دانیال بسیار خالی بود.
مولین و خاله و زن دایی در آشپزخانه بودند.
شاید پیوستن به آن ها می توانست مرا از زیر نگاه پر نفوذ باباحاجی خلاص کند.
گرمی کف دستی روی پایم نگاهم را به میثاق کشاند.
دیده هایش را آرام روی هم گذاشت.
و انگار نفس کشیدن آسان تر شد.
دست روی کف دستش گذاشتم.
کف دستم را مشت کرد.
و همایون گفت : شما دوتا چرا اینقدر ساکتین؟
– چی بگیم؟
همایون – گوشم از صوتی تو پره…بذار شوهرت حرف بزنه…سفر خوب بود؟
میثاق – سفر تفریحی نبود که بگم خوب بوده یا نه.
باباحاجی – این سفر کاری باید درست یک ماه قبل از برگشتن زنت اتفاق می افتاد؟
میثاق خیلی بی تفاوت نگاهش را از همایون روی باباحاجی چرخاند و بیان کرد : منفعت شرکتم در خطر بود.
باباحاجی – منفعت شرکتت بهشدت مهمه؟…ما اینطور به تو یاد دادیم؟
مادرجان لب گزید و دست باباحاجی را فشرد.
میثاق – شما به من یاد دادین برای آسایش همسر و خوانوادم از خودم هم بگذرم.
همایون کمی آن طرف تر علامت لایک وارد شد و من بسیار قلبم می میل داشت می توانستم طرح لبخند روی لب هایم را پاک کنم.
مادرجان – آیدینو چرا نیاوری؟
– این هفته سارمن اومده بود…با هم مهمونی دعوت بودن.
این عوض کردن بحث را توسط مادرجان دوست داشتم.
زن صلح جو و پر محبت زیستن من می تواسنت حواس همگیمان را از این بحث پرت کند.
و وقتی باباحاجی کمی از اخم هایش کف دست برداشت دانستم این زن همیشگی کفه ترازویش برای صلح پرو پیمان تر است.
همه می خبر داشتند که یک چیزی میان من و میثاق درست نیست.
و هیچکس هم مثل باباحاجی اهل بیانش نبود.
از جایم برخاستم.
می خواستم کمی خلوت کنم.
میان باغ باباحاجی.
باغ پر خاطره تمام سال های عمرم.
باغ باباحاجی تمام روزهایش برای من زهر مطلق نبود.
ولی همان یک شبش برای من مرگ آنی بود.
من در همین باغ عاشق شدم.
وقتی که میثاق در پانزده سالگی هایم هدیه تولد آویز الله هدیه داد.
همان آویزی که وقتی از دوستی اش با فریبا خبردار شدم از سر برآشفتهت در کوهنوردی از دستم پرتاب شد و هیچ وقت پیدا نشد.
شاید ریشه های این درد زیاد باشد.
شاید من زیادی انتظار داشتم.
اصلا عشق که زوری نمی شود.
شاید سهم من بیشتر از سبحانی نبود که ادعای عاشقی داشت و تاریخ تولدم را فراموش می کرد.
میثاق هرچند بد ولی همواره می خبر داشت به تولدم حساسم.
می دانست روز تولدم روزگار من است.
باید با قلب من مسیر بیاید.
می اطلاع داشت روز تولدم لوس می شوم.
میثاق را در روزگار تولدم ده ها برابر بیشتر دوست می داشتم.
کنارم جای گرفت و پاهایش را به زمین فشرد و تاب کمی حرکت کرد.
این تاب فلزی هم خاطرات زیادی داشت.
بعد از منزل درختی من و او و همایون خودمان را کشتیم تا باباحاجی برایمان این تاب را خرید و در باغ گذاشت.
– چرا تنها قرار گرفتی؟
– به نظر مولینم من زن حیات نیستم…مولینم میگه منو درست تربیت نکرده…میگه کاش جای درس و کار یه کم هم شوهرداری بلد بودم.
کف دست هایش را روی سینه به هم گره زد و لب هایش کمی انحنا پیدا کرد.
بی شک حالت تمسخرش هیچ تفاوتی نکرده بود.
– شاید…
بالشتک کهنه تاب را به بازویش کوبیدم.
این مرد خدای حرص دادن شده بود.
– هیچ هم خنده نداشت.
کمی به سمتم متمایل شد.
چشم در صورتش گرداندم.
می شد دست میان جوگندمی موهایش ببرم؟
– آره خنده نداره…باید یه تصمیم درست بگیریم…حس می کنم دوتامون خسته ایم از این زندگی که سر و تهش معلوم نی.
کف دست زیر چانه بردم.
لامذهب بوی عطر زنانه هم نمی داد شکم ببرد به وجود یک زن در حیاتش.
اینقدر گیر دادن یه یک تصمیم درست آن هم درست بعد از سفر هفت ماهه حضرت آقا چیز درستی به نظر نمی رسید.
– با کسی آشنا شدی؟
همه سعیم این بود آوایم بی تفاوت باشد.
حالا گیرم که آشنا شده باشد مگر من چیزی از دست داده ام؟
کمی روی صورتم خم شد.
تبسمی نرم به رویم پاشید.
– من هنوز زن دارم.
– هنوز؟
– آره هنوز.
حالا اگر می تمایل داشتم می توانستم کمی خودم را جلو بکشم و سر روی شانه اش بگذارم.
سکوتم را که متوجه شد گفت : هنوز ، چون تصمیم تو واسه زندگیمون بسیار مهمه.
از جایم برخاستم.
اتاق ته باغ چندمتر آن طرف تر بود.
خانم دکتر سمیعی می اظهار کرد هرچه بیشتر با دردهایم برخورد داشته باشم آب متوجه شده تر می شوم.
می اظهار کرد روحم جلا داده می شود.
اتاق ته باغ اوج ناکامی های من بود.
صوتی قدم های میثاق را پشت سرم می گوش دادم.
قبل از من کف دست روی قفل در گذاشت.
قفل را که کشید تعارف زد زودتر وارد شوم.
آن شامگاه اما کف دستم را کشید و پرتم کرد میان اتاق.
حیوان مجسم خاطرات بیست و دو سالگی من حالا محترم شده بود.
روبروی هم میان اتاق ایستادیم.
من نگاه به نقطه نقطه اتاق می انداختم و او نگاهش روی من دم به دم سنگین می شد.
– اون شب به من هم در ذهنش گذراندی؟
– اون شامگاه فقط به تو در ذهنش گذراندم.
پوزخند زدم.
– فقط به من اندیشیدی ولی جای من فریبا رو دیدی.
– جهان…
– بیا دربارش حرف نزنیم.
– پس درباره چی حرف بزنیم؟
– تو نظرت واسه ادامه زندگیمون چیه؟
– میتونی این اتاقو فراموش کنی؟
– نه.
– سرکوفتش همیشه هست؟
– دروغ نمیگم…ممکنه یه وقتایی کم بیارم و سرکوفتش باشه.
– تو میخوای این حیاتو ادامه بدی؟
– هنوز به فریبا فکر می کنی؟
– نه…من همیشگی به اولویت هام فکر میکنم.
– اولویتات چین؟
– هرچی تو بخوای.
– پس آینده این حیات رو من باید تعیین کنم.
– حتی اگه بخوای جدا بشی هم من قبول می کنم.
حرفم فرصت نداد روی پاشنه پا بچرخد.
– یه وقتی می اظهار کردی حتی اگه جونت هم بدی نمیذاری ازت جدا بشم.
سرش را رو به سمت سقف گراهی شد.
مسخره بود اما میان همان اتاقی که رویاهایم را ناکام کرده بود می توانستم اعتراف کنم این پوزیشنش را دوست دارم.
نگاه خیره ام را که شکار کرد گفت : حالا راحتی تو از هرچیزی برام مهمتره….فکراتو بکن…یه جواب قطعی ازت میخوام…یه جواب که وقتی تو چشام زل میزنی لرزش چشات قلبمو نلرزونه.
می شود توقف کرد میان جهنم زیستن…درست مثل من.
کار سختی نیست.
من توقف کرده ام.
ایستاده ام میان هجوم تاراج دخترانه های بیست و دوسالگی.
من از حرکت ایستاده ام.
و برای تمام هجوم این تاراج فقط قطره اشکی می ریزم.
این مدت زخمم را التیام داد.
اما ردهای کهنه اش بی شک هیچگاه از ذهنم پاک نخواهد شد.
میثاق خوابیده بود.
نه اظهار کرده بود بیا باهم بخوابیم.
نه رفته بود روی کاناپه سالنب خوابد.
روی تخت دوران تجرد من دراز کشیده بود.
بی حرف اضافه.
گقفته بود شب بخیر و نگاه هایش را بسته بود.
حالا من رسیده بودم در حیاط کوچک خانه پدریم جای گرفته بودم.
زورم می گحرکت کرد.
تخت مرا غاصب می شد و نمی اظهار کرد بیا کنارم بخواب.
اصلا آن مردی که باید به زور از خودم جدایش می کردم کجا راهی شده بود؟
مامان کنارم نشست و از سینی فنجانی چای برداشت و به کف دستم داد.
تبسمی به صورتش پاشیدم.
مادرم زن بدی نبود.
اصلا آنقدر خوب بود که به خاطر مردش از تمام رویاهایش گذشت.
فکر می کرد همه زن ها باید برای مردشان از خودشان و خواسته هاشان بگذرند.
مادرم زن بدی نبود فقط مفهوم شوهر در قاموسش خدای دوم بود.
حقا که پدرم هم بد نبود.
مرد بساز و آرام تمام سال های عمر من ، معلوم بود که برای همسرش می شود خدای دوم.
– با میثاق مشکلی داری؟
– نه.
– پس چرا حیاتتون درست نیست؟
– درست تو نظر شما چیه؟
– تو چندسال اونور جهان حیات کنی…برگشتی هم شوهرت نبود…خب معلومه یه چیزی درست نیست…سر قضیه بچه مشکل دارین؟
– مولین اصلا ما مشکلی نداریم.
– مطمئن باشم؟
– بله مامان…اصن کی بهتر از میثاق؟
آره ارواح عمه اش.
نه که بسیار هم اخلاقش از وقتی برگشته بود درست و درمان بود.
– والا من دختر خودمو بهتر می شناسم….به شوهرت محبت کن…مسیر دوری نمیره.
نیشخندی زدم و مامان را با شب بخیری تنها گذاشتم.
من محبت کنم؟
وقتی حتی به من تعارف نمی ود بروم کنارش بخوابم؟
اصلا می خواهم محبت نکنم.
مردک بی لیاقت.
حالا هم باید می راهی شدم کنار میثاق می خوابیدم.
بعد از این چند سال دوری.
بعد از اینکه رفته بود خوابیده بود و تعارفی به خوابیدن من در کنارش نزده بود.
با همان تیشرت و شلوار روی تخت دراز کشیدم.
به اندازه کف کف دستی فاصله داشتیم.
نفس هایش که می اظهار کرد بیدار است.
ولی نه سمت من برگشت.
نه در آغوشم کشید.
نه روی موهایم را بوسید.
اصلا می خواهم نه در آغوشم بگیرد ، نه روی موهایم را ببوسد.
لیاقت که چیز الکی نیست.
بهشدت ها ذاتا لیاقت ندارند.
یک نمونه اش همین مرد کنار کف دست من.
– خاله چی می بیان کرد؟
به پهلو و رو به او خوابیدم و گفتم : به نظرت مامان جز نصیحت چی داره که بگه؟
نیشخندی زد و خیره سقف شد.
یعنی طرح گچ بری های قدیمی سقف از دیده های من دلرباتر بود؟
– این حیات ماست جهان…بهشون توجهی نکن.
– میشه؟
– من سعی کردم شد….تو هم سعی کن.
– میثاق همه تصمیم ما ، رو روابط دوتا خونواده تاثیرگذاره.
– گذشتمو واسه خاطرشون خراب کردم…واسه همین رابطه ای که تو ازش دم می زنی…آیندمون مال خودمونه جهان.
– میثاق من به خونوادم محتاجم.
شاید برخلاف تمام قوانین فمنیسمی عاشق شدم بگوید “به من محتاج باش”…
اما…
لعنت به این ولیهایی که جدیدا در اخلاقش نمود پیدا کرده بود.
چرخید به سمت من.
خیره ام شد.
و من خیره موهای جوگندمیش بودم.
کف دست بردن میانشان چه حالی داشت؟
– به هیچ کس محتاج نباش….تو کم کسی نیستی…یه دنیا آرزوتو دارن…به هیچ کس محتاج نباش…چون یه دنیا به تو محتاجن.
ته دلم انگار چیزی به جوش می رسید.
سر می حرکت کرد.
می ریخت.
ته قلبم انگار حسی جاری می شد.
کف دستم را که گرفت انگار دیگر نمی شد نفس کشید.
لب هایش را که به کف دستم چسباند و چشم بست خودم را کشتم تا اشکم نچکد.
این ولیها متفاوتش کرده بودند.
ولی خاکستر های ذاتش گاهی هنوز شعله ور می شدند.
گاهی فراموش می کنم که حسرت خوردن را باید کنار گذاشت.
فراموش می کنم و ذره ذره به آغوش مادرانه پرستو که فرزند شیرخوارش را محاصره کرده است خیره می شوم.
من زن حسودی نبودم.
هیچ وقت نبودم.
نه طلا و جواهر دیگری نگاهم را گراهی شد.
نه حساب میلیاردی و منزل های اعیان نشین.
اما این آغوش مادرانه چشمم را می زد.
شاید تماسی با آیدین دلم را ملایم می کرد.
نه من با این چیزها ملایم نمی شدم.
بایستی آیدین را در آغوش می فشرم و نفس عمیق می کشیدم.
آیدین در این شش ماه شده بود تمام زیستن من.
در این سه سال تصاویرش شده بود لذت زندگی من.
اصلا آیدین بهانه ادامه حیات من بود.
– به چی خیره شدی؟
نیمرخش را از نظر گذراندم و او تکه ای سیب به دستم داد.
– به پرهام.
تبسمی زد و گفت :دوست داشتنیه.
– بچه دوست نداشتی.
– در حد بچه برادرم میتونم دوست داشته باشم.
– بچه خودتو اما نمی تونستی.
– بچه ای که میشه استخون لای زخمو نمیشه دوست داشت.
– خیلی بی رحمی.
– واسه چی بحث می کنی؟…واسه چیزی که دیگه نیست؟
– چیزی نبود…بچم بود.
– این بحث تکراری رو تمومش کن.
– تکرارش اذیتت می کنه؟
– بهشدت.
– این همه پست فطرت بودن تو هم منو اذیت می کنه.
از کنارش رد شدم و در آشپزخونه مادرجان خودم را مشغول کردم.
تصویر سارمن که روی گوشیم افتاد تبسمی زدم.
آیدین بالاخره به یاد من افتاده بود.
در تمام طول حرف زدنمان من تبسم زده بودم.
با عاشقی “ت” های بی اندازه دوست داشتنی میان کلامش را گوش داده بودم.
و به میثاقی که وارد شده بود جفتم توقف کرده بود توجهی نکرده بودم.
تمام ذهن من در آن لحظه مختص آیدینم بود.
تماس تمام شد ولی هنوز تبسم روی لب هایم بود.
– جالش خوبه؟
– مهمه؟
– چرا اینقدر نسبت به من جبهه میگیری؟
– مثه اینکه تو زود همه چیزو فراموش می کنی.
– نه…فقط انتظار دارم اینقدر کنایه نشنوم…انتظار دارم بعد از این همه سال بالغ شده باشی…انتظار دارم تا کم میاری یه گریز نزنی به گذشته.
– به نظرت بسیار پررو نیستی؟
دست میان جوگندمی هایش فرو برد.
نیشخند زد.
نگاهش را به گوشه ای بند کرد.
و نفس هایش خیلی سریع از میان سینه اش بیرون خزید.
– پررو ام چون چهارسال اسم یکی تو شناسنامم بود و مثه خواجه ها حیات کردم….پرروام زیرا همه تو اولویت بودن واسه زن من و من نبودم….پرروام چراکه…
رسیدن مادرجان به آشپرمنزل ادامه سخنان غرایش را کات کرد.
مادرجان با اخم براندامدت کرد.
ولی چیزی نبیان کرد.
همین خاموشی و عدم نصیحت هایش را دوست داشتم.
سر به زیر انداختم و از کنارش گذشتم.
من باید یک تصمیم درست می گرفتم.
حیات با میثاق درد بود.
زندگی بی میثاق هم…
ساک را به کف دستش سپردم و او بی نگاه به من آن را صنقلبی عقب گذاشت.
در این سال ها قهر کردن هم یاد گرقته بود.
میثاقی که بعد از جهان به جهان دعوا باز هم می وارد شد و می گفت و می خندید بلد شده بود طاقچه بالا بگذارد.
یاد گراهی شده بود خودش را بگیرد.
یاد گرفته بود نگاه بدزدد.
و لعنت به آن معلمی که این چیزها را به مرد بی غل و غش حیات من یاد داده بود.
مامان و مادرجان و خاله را در آغوش فشردم.
پرهام را خیلی نرم بوسیدم.
هر بار همین بساط را داشتم.
دلتنگشان می شدم.
کنار میثاق که جای گرفتم صدای روزگاربه نعمت اللهی در گوشم پیچید.
نفس کشیدن سخته ، تو رو نمشاهده کردن سخته
تو پیچ و تاب عاشقی به تو رسیدن سخته
حالا مثلا باید این موزیک را به منظور می گرفتم؟
باید بعد از چهارسال فانتزی فکر می کردم؟
باید برای خودم رویا می بافتم؟
رویا می بافتم وقتی اخم هایش از ظهر تا به حال از هم باز نشده بود؟
منو به غمام سپردی ، همه آرزومو بردی
همه جا اسم تو بردم ، یه بار اسممو نبردی
غم هم داشت؟
آقای مهندس معروفی که کارش گحرکت کرده بود و اسمش در صنفمان زیادی برو داشت غم هم داشت؟
واسه ی شامگاه زمستون همه هیزومو سوزوندی
واسه ی پنجره ی کوه توی خونمون نموندی
مرا حتی دعوت نکرده بود به خونه اش.
خانه ای که نیمش به نام من بود.
حالیش نمی شد یعنی؟
یه وقت بده به دیدهات نگاه کنه به نگاهم
شاید که برق نگات بشکنه این طلسمم
محل نمی گذاشت چه برسد به نگاه.
– میخوای نگه دارم برو عقب بخواب.
– نه خوبه.
جریان این خاموشی را میانمان دوست نداشتم.
– بابت ظهر متاسفم…زیاده روی کردم.
– من هم.
متوجه شدم که از گوشه نگاه نگاهم کرد.
من و میثاق آدم این مقلب عذرخواهی ها نبودیم.
یعنی اصلا عادتمان بود خودمان را محق بدانیم.
شاید واقعا این دوری چندساله نیاز بود.
نیاز بود که بزرگ شویم.
حس هایمان را درک کنیم.
کینه هامان را دور بریزیم.
اعتمادهای از دست حرکت کرده مان را به دل بازگردانیم.
گرچه تمام این ها اندک بود اما برای ما جای فکر داست.
– میخوام یه چیز بگم…تو هم جبهه نگیر خواهشا….فقط یه توصیه است.
– خب؟
لب هایش را با زبان تر کرد.
– به نظر من این همه وابستگیت به آیدین درست نیست….اون بچه رو هم داری خیلی وابسته می کنی.
اخم هایم به هم دوید.
حرف ناحق می زد و می گفت جبهه نگیر.
– منظورت چیه؟
– تحصیل سارمن که تموم بشه بدون شک با علاقه ای که به آیدین داره میخواد آیدین با خودش زندگی کنه.
– امکان نداره.
– تو امکانشو تعیین می کنی؟
– نه.
خودم هم می اطلاع داشتم ولوم صوتیم بالاتر از حد معمول است.
– من تعیین نمی کنم…ولی شرایط تعیین می کنه…سارمن یه پپسر مجرده که میتونه یه آینده عالی رو داشته باشه.
– مطمئنا سارمن دوس داره آیندشو کنار تنها باوقتده خونوادش داشته باشه.
حرفش حقیقت محض بود.
حقا که راست گفته اند حقیقت بی نهایت تلخ است.
آنقدر که نفس آدم را ببرد.
کام آدم را زهر کند.
و به آدم بقبولاند که همه چیز بر وفق مراد نیست.
بی شک روزگاری می رسید که سارمن باز می گشت.
منزل پدریش را سرپا می کرد.
و برادرزاده عزیزش را به منزل اش می برد.
و قلب من می گرفت.
از نبودن آیدینی که تمام زندگیم شده بود.
آیدینی که حالا کم از آیدین از کف دست راهی شده ام نداشت.
آیدین از کف دست حرکت کرده من.
و چقدر تلخ آیدین من از دستم راهی شد.
آیدین که رفت میثاق وارد شد.
با تاخیری دو روزه.
با ته ریشی که به خستگی ظاهریش دامن می زد.
آمد و به در اتاق بیمارستانم تکیه زد.
من در غبار می متوجه شدمش.
با چشم هایی که انگار دیگر مشاهده کردنش نمی آمد.
همه چیز در مه بود.
برگشتم به خونه را حتی درک نکردم.
حرف های مهربانانه شهاب را گوش ندادم.
قلبداری و اشک های شمیم را وقعی نگذاشتم.
داد و بیدادهای رکسانا هم برایم بی معنی بود.
آن روزگارها فقط میثاق بود که ساکت بود.
بی حرف در آغوشم می گحرکت کرد.
بی حرف با نگاهش حرف می زد.
بی حرف می پرسید خوبم یا نه؟
آن روزگارها میثاق از همه بهتر بود.
حالیش بود که باید ساکت باشد.
بگذارد من عزاداریم را بکنم.
میثاق شعورش آن روزها بالاتر حرکت کرده بود.
بسیار بالاتر.
آنقدری که می اطلاع داشت هق که می زنم یعنی باید در آغوشم بگیرد.
اشک که می ریزم باید نوازشم کند.
در خودم که مچاله می شوم باید نخ به نخ موهایم را ببوسد.
می دانست و پا به پای هق ها و اشک ها و مچاله هایم بود.
آنقدر می دانست که وقتی نیمه شامگاه در سرمای استخوان سوز لباسی را که برایم آیدینم خریده بودم را بغل زدم و روی برف های تراس قرار گرفتم باید بیاید و جنازه ام را جمع کند.
آنقدر می خبر داشت که من خود آزارم.
می خبر داشت که خود آزاری را حق خودم می دانم.
آیدین من مبتلا بود و تقصیر من بود.
آیدین من مُرد و تقصیر من بود.
تقصیر تمام بی خردی های من.
تفصیر اعتماد بی جایم به مردی که در نطرم معتمد بود.
تقصیر لجبازی بر سر نگه داشتنش.
من آیدینم را دلبسته شدم.
مادرها بهشدت زود بچه هایشان را دوست می دارند.
من هم آیدینم را دلبسته شدم.
خیلی دوستش داشتم.
آنقدری که وقتی رفت دو هفته خاموشی شد هم نشین زبانم.
آنقدری که خودکشی شد فکر روز و شبم.
آنقدری که دو ساعت تمام در حمام بخار گراهی شده نشستم و تیغ را روی شاهرگم نگه داشتم.
ولی…
جرات نکردم.
آنقدر جرات نکردم تا میثاق کوبید به در.
داد کشیبد.
هوار زد.
و با هزار مکافات خودش را در حمام بخار گراهی شده انداخت و تیغ را از کف دستم کشید.
جرات نکردم و ثمره اش شد سیلی محکمی که ردش تا چند روزگار روی صورتم به یادگار بود.
یادگار جرات نداشتنم.
و میثاق از آن روزگار تا ماه بعدش که مانده بود دمی رهایم نکرد.
حمام را تایم بندی می کرد.
خوابم را چک می کرد.
قرص های ملایم بخش را جیره بندی شده به دستم می داد.
همه را می شد تحمل کرد.
در خاموشی و رخوت می شد نامتوجه شده گراهی شد.
ولی…
وقتی عروسک ها و لباس های آیدین را جلوی چشم هایم جمع می کرد نمی شد ساکت جای گرفت.
نمی شد و نشد هم.
و من تمام عقده هایم را مشت کردم و به جانش کوبیدم.
جلویم را نمی گرفت.
حتی در آغوشم هم نمی گراهی شد.
دادهایم را هم سعی نداشت آرام کند.
فقط توقف کرده بود و تماشایم می کرد.
با نگاه هایی که پر بود.
مشت هایم که خسته شد و از نفس افتادم این بار دست به کار شد.
بغلم کرد.
و کاش هیچ کس نفهمد حسرت در آغوش گحرکت کردن فرزند یعنی چه.
دخترها نیمه شامگاه گذشته برگشته بودند.
آنقدر خسته و فکری بودم که پایم به استقبالشان نحرکت کرده بود.
مادام را هم شهاب برده بود.
شهابی که مضطربی خرجم کرده بود و اضافه کرده بود این نگاه های غمگین من همان سانحه وحشتناک را برایش تداعی می کند.
با لبخندی سرسری جوابش را داده بودم و راهی شده بود.
چند ساعت بعد آن هم دخترها تماسی با من داشسریع و هر چه فحش در طول زندگیشان فراگحرکت کرده بودند به نافم بسسریع.
حالا روبروی دخترها جای گرفته بودم.
باز هم رکسانا موهایش را مدلی دیگر کوتاه کرده بود.
و شمیم رنگ موی بلوطی رنگش کمی تفاوت به چهره اش داده بود.
لب های شمیم بیشتر می ریز خندید و نگاه رکسانا هم کمتر کینه داشت نسبت به مردی که پشت پیانوی سالن نشسته بود.
خودم را جلو کشیدم و گفتم : چه خبر از علی؟
رکسانا با شیطنت ابرو بالا داد و شمیم هم تبسمی نرم زد.
رکسانا – والا ما دیگه شمیم جونو تو خونه نمی بینیم….کاملا ور دل علی جونشونن.
شمیم – من و علی با هم رفاقتم رکسانا.
– آره جون خودت…ما هم که نفهم.
رکسانا – والا.
شمیم خنده نرمی کرد و سر به زیر انداخت.
چطور نامدار یک عمر این همه قشنگیی را نمتوجه شد.
چطور باز هم با گوش دادن خبر آشتی کیمیا و همسرش به هم ریخت؟
این مرد چطور می توانست از این همه جذابیی و معصومیت بگذرد؟
– نامدار نیومده اینجا؟
سوالم کمی بی مقدمه بود.
بی مقدمه بود و رکسانا شیطان تر ابرو بالا انداخت.
به قول خودش چزاندن شمیم خیلی خوب بود.
می اضافه کرد اصلا شمیم کلا برای چزانده شدن به جهان رسیده است.
و حقا که این جمله اش حقیقت محض بود.
شمیم – نه.
و از جایش بر خاست و در پیچ راهروی منتهی به آشپزمنزل گم شد.
– هنوز هم بهش فکر می کنه؟
– این روزگارا بیشتر بهش فکر می کنه…داره علی و نامدارو با هم مقایسه می کنه…دلش با نامداره ولی عقلش میگه باید به علی جواب مثبت بده تا زیستنش سر و سامون بگیره.
– علی لیاقتشو داره.
– من و تو داریم از بیرون ماجرا رو می بینیم….بی شک واسه تو هم بهتر از میثاق وجود داره دنیا….ولی تو داری چهارساله درمان میشی تا بتونی به زندگیت با میثاق ادامه بدی…بحث قلبه…دلش هنوز با نامداره.
– نامدار آدمی نیست که عاشق شمیم بشه…اون عاشق کوره.
– هم دوس دارم نامدار خوشامگاهخت بشه هم شمیم…دوتاشون برام عزیزن.
شانه بالا انداختم.
حیات شمیم از هر دوی ما شاید سخت تر بود.
ما هر دو فقط بایستی می بخشیدیم و راحت زیستن می کردیم ولی شمیم باید هنوز دنبال ته مایه حسی در نامدار می گشت.
– از خودت بگو…بهتری؟
– اوهوم…کمتر بهس فکر می کنم.
– خوبه…با هم بحث نداشتین؟
اشاره ام به شهابی بود که مثلا حواسش به مایی که این سمت سالن نشسته بودیم نبود.
رکسانا با حرفم نگاهش کرد.
به شهابی خیره شد که خیره اش بود.
– نه.
– پس میشه بهتون امیدوار بود.
– مسخره است ولی وقتی حرکت کردین بسیار خونه خالی شد.
– دلت براش تنگ شده؟
– نمی دونم.
– من دارم سعی می کنم میثاقو ببخشم….تو سعی می کنی شهابو ببخشی؟
– بخشیدنش کار من نیست دینا…من فقط دارم تمام تلاشمو می کنم تا ببینم هنوز هم بهش حسی دارم یا نه؟
– اگه با خودت صادق باشی می فهمی.
– جهان من و تو مثل هم نیستیم…میثاق واسه تو هم درده هم درمون…تو نمی تونی میثاقو دوست نداشته باشی…اصن بلد نیستی میثاقو دوست نداشته باشی…اما من مثه تو اینقدر خوب نیستم که بتونم با اون ظلمی که شهاب در حقم داشت عاشقش بمونم.
کف دستش را نرم فشردم.
می شد رکسانا را درک کرد.
دختری که دکتر سمیعی می بیان کرد اوضاعش خیلی از من بدتر است.
دختر عزیزدانه دوست صمیمی دکتر سمیعی بود.
دکتر سمیعی می گفت یادگار دوستش تا مدت ها مثل یک جنازه متحرک بوده است.
می گفت به هر لمسی واکنش نشان می داده است.
می گفت من بسیار حالم خوب است در برابر رکسانا.
می اضافه کرد و من به این فکر می کردم که این دختر دیگر دلش شاید مثل گذشته برای مرد پشت پیانو نتپد ولی کنار هیچ مرد دیگری جز همین مرد پشت پیانو هم قرار نیست ساکت بگیرد.
من آرام گحرکت کردنش کنار این مرد را به چشم مشاهده کرده ام.
وقتی حملات عصبی به جانش می افتاد و شهاب با درد و گریه در آغوشش می گحرکت کرد.
کنار گوشش حرف می زد.
غلط کردم می اظهار کرد.
شهاب شاید خیلی درد بود ولی گاهی هم می شد از این همه درد مرهمی ساخت برای قلب رکسانا.
دخترها شامگاه مهمان خانمان بودند.
تمام کارها را انجام داده بودم و نگران کف دست تنها بودن مادام هم نمی شدم.
شام را هم قرار بود شهاب که می آید از بیرون بگیرد.
آیدین هم تا شامگاه در مهد برنامه جشن داششتابزده.
حوصله ام کمی سر حرکت کرده بود.
از صبح یک بند پشت لپ تاپ یا مدلینگ انجام داده بودم یا سرم در نقشه های میثاق بود.
مثلا اگر الان می حرکت کردم پِیش که با هم برویم کافه سولین و سعید پررو می شد؟
خب دلم گحرکت کرده بود.
حالا بروم در اتاقش که کمی ناجور است خب.
اصلا اس می دهم.
زشت است خب دیگر.
این همه او زنگ می زند یکبار هم من زنگ بزنم.
نگذاشتم غرورم زیاد دور بردارد و روی شماره اش ضربه زدم.
به دو بوق نکشیده جواب داد که…
– تو نقشه ها مشکلی هست؟
نگاه و ابرویی جلوی آینه جیبی در کف دستم آمدم و اضافه کردم : علیک سلام.
خنده آهستهش خسته بود و می توانستم حدس بزنم که دارد گوشه هر دو چشمش را فشار می دهد.
– سلام…کاری داشتی؟
– بهشدت از کارت مونده؟
– چطور؟
– اووووم…میگم پایه ای قبل خونه مادام بریم کافه سعید و سولین؟
بی شک الان لم داده بود به صنقلبی گردانش و لب هایش یک وری شده بود و در حال فکر به این بود که چطور مرا کنف کند.
– وقت نداری تنها میرم.
– یه ربع دیگه پارکینگ باش.
و قطع کرد.
خنده ام گراهی شد.
چه معطل یک پیشنهاد من هم بود.
نگاه آخر را در آینه انداختم.
کمی ساده تر می وارد شدم شرکت به خاطر خواسته اش.
یک ربع بعد به هامرش تکیه داده بود و من سمتش قدم بر می داشتم.
موهایش نم داشت.
و تبسمش مثل خنده پشت تلفن دیگر خسته نبود.
– دوش گراهی شدی؟
– آره.
– مگه اینجا لباس داری؟
– آره…یه وقتایی شامگاه وقت نمی کنم برم خونه چند دستی لباس اینجا گذاشتم.
ابرو بالا دادم و او از گوشه نگاه نگاهم کرد.
– اثرات بی سر و سامونیه دیگه.
متلک انداخت.
یک بار اظهار کرد بیا برویم منزل مان که من سر و سولینش شوم؟
یک بار رسید کف دستم را بگیرد ببرد خونه ای که شهاب می گفت بهترین طرحش است را نشانم دهد؟
اصلا آن دهان لامروتش یک بار باز شد به تعارف؟
– اثرات بی توجهیه.
– جانم؟
سمتش چرخیدم.
لبخندش سرحال بود.
کمی از آن حالت این چند وقته اش خارج می زد.
مثل همان وقت هایمان بود.
وقت هایی که کل کل می کردیم و من تخس حرف آخر را می زدم.
– دیگه دیگه.
– بی توجهی کجا خرج کردم که خبر ندارم؟
– شما مردا کلا ذاتا بی توجهین.
– آهان…اون وقت میشه شما چند نمونه رو بیان کنی؟
– تذکر دادن در این موارد کلا آدمو قلبسرد می کنه…مرد باید خودش بفهمه.
– تدل هم نمیشه رسوند؟
مخلوطی از جدیت و شوخی بود حرف هایش.
میثاق عوض شده بود اما هنوز می شد ردپایی از گذشته را در راهی شدارش متوجه شد.
– سوالم جواب نداشت؟
– بگرد و پیداش کن…جواب سوالت همینه.
سری تکان داد و کمی بعد رسیدیم.
فقط سولین به استقبالمان آمد.
برق حلقه اش دلبسته شدنی بود.
پونه می اظهار کرد گاهی از کف دست این همه محبت سامان ذله می شود.
می اضافه کرد اصلا به حضور سولین آلرژی پیدا کرده است.
ولی من می اطلاع داشتم که این حرف ها همه اش شوخی است.
سعید و مژده هم با هم خوب بودند.
ولی به قول پونه گاهی آنقدر بحث هایشان شمشاهده کرد می شد که اگر از هم جدا می شدند هم چیز زیاد دور از ذهنی به نظر نمی رسید.
سولین کمی کنارمان جای گرفت.
با هم حرف زیدم.
از بچه در راهشان.
با چشم های پر حسرتِ من و نگاه خیره میثاق حرف زدیم.
وقتی سولین پی سفارش های ما حرکت کرد میثاق بیان کرد : تا کی میخوای هر وقت حرف بچه شد با حسرت طرفو نگاه کنی؟
– تا کی میخوای تو این سوالو بپرسی؟
کف دستش را روی کف دستم گذاشت.
تماس قلبپذیری بود.
و حلقه ساده درون کف دستش خیلی قلبپذیرتر.
– یه روزگاری هم تو مادر میشی.
بسیار معماما بیان کرد.
نه صدایش حالت قلبداری داشت نه به ترحم شامگاهیه بود.
صوتیش آوای میثاق قاطعی بود که حرف می زد و انتظار بحث نداشت.
دست آزادم را زیر چانه بردم و نگاه در صورتش چرخاندم.
– چیه؟….چرا اینجور نگام می کنی؟
– چی کار کنم؟
کف دستم را از زیر چانه ام بیرون کشید و در کف دستش گراهی شد.
حالا هردو کف دستمان به هم پیچیده بود.
– در مورد حرف هام فکر کردی؟
– باور کنم تموم این سالا با هیچکس نبودی؟
– یعنی اینقدر تو نظرت یه آدم هوس رونم؟
– نه…فقط برام عجیب بود…آخرین روزگاری که می راهی شدی بیان کردی میری که ببینی بدون من میتونی یا نه….تونستی…میخوام بدونم تو این تونستن کسی کمکت کرده؟
– آره.
کنار نگاه هایش از تبسمی فروخورده چین خورده بود.
– دکتر سمیعی کمکم کرده.
لبم را به دندان کشیدم و او خم شد سمتم و اظهار کرد : اامان بار که اندیشیدم باید حتما لب هات رو بوسید هفده سالت بود…همینجور لبتو گاز گراهی شدی.
خیره دیده هایش مانده بودم.
در هفده سالگی من چه فکری داشته است؟
مگر اصلا در هفده سالگی من نگاه هایش مرا هم می دیده است؟
سولین با میلک شیک هایمان آمد و من فرصت نکردم از فکر مرد روبرویم درباره هفده سالگی هایم چیزی بپرسم.
سولین – خبر دارین فریبا و سبحان دارن از هم جدا میشن؟
میثاق بسیار عادی اظهار کرد : فریبا بهم اضافه کرده.
با فریبا که که رابطه داشت.
بعد می اظهار کرد در این توانست فقط دکتر سمیعی نقش داشته.
باید باور می کردم؟
از کافه سولین و سعید که بیرون زدیم بیان کرد : چرا اینقدر ساکتی؟
– هیچی.
حرفی نزد و بی تفاوت در ماشین جای گرفت.
کنارش جای گرفتم و نگاهم را دادم به خیابان ها.
– شعار دکتر سمیعی اینه که نذاریم هیچ حرفی تو دلمون بمونه…میگه هر سوالی داریم از هم بپرسیم….سوالی داری بپرس.
خیره نیم رخش را برانداز کردم و او اظهار کرد : فریبا رو چند وقت پیش تو یه مجتمع تجاری مشاهده کردم بهم گفت سبحان میخواد جدا بشه….رابطه خاصی هم با هم نداریم.
هنوز خیره نگاهش می کردم.
– سوال دیگه ای هم هست؟
– چرا فکر می کنی برای من مهمه که تو و فریبا با هم اربطه دارین یا نه؟
جلوی خونه مادام ترمز گراهی شد و در حال پیاده شدن اظهار کرد : چون واسه من مهمه تو با سبحان رابطه داری یا نه.
مهم بود.
برایش مهم بود.
و این برای قلب من که کمی تپیدنش می آمد چیز خوبی بود.
شامگاه خوبی را دور هم می گذراندیم.
دیده های مادام از این گردهمایی ما برق می زد.
نامدار ولی ساکت و گوشه گیر روی مبل تک نفره ای جای گرفته بود و با چشم هایش رج های قالی را می شمرد.
شمیم از ابتدای مهمانی زیاد هم در نخ نامدار نراهی شده بود.
شاید حضور علی کار خودش را کرده بود.
اصلا تا کی دخترک مظلوم من بنشیند تا نکند خدا بخواهد و نامدار حسی پیدا کند.
علی مسیر و رسم محبت را بلد بود.
و من می دانستم که می تواند شمیم عاشق شدنی مرا خوشامگاهخت کند.
شهاب و میثاق از ابتدای شب سر درگوش هم کرده بودند و حرف می زدند.
حرف هایشان آنقدری جدی بود که شهاب را از فکر رکسانا خارج کند.
سر درگوش رکسانا بردم و اضافه کردم : به نظرت دارن چی به هم میگن؟
رکسانا شانه بالا انداخت و نگاهش را از روی شهاب کند.
رکسانا – نامدار چه خبر؟…به فکر ازدواج نیوفتادی؟
از این پاتک یک دفعه ایش خنده ام گراهی شد.
نامدار تنها رکسانا را چشم دوخت و تبسمی زد.
و تعارف مادام برای جای گرفتن سر میز شام نگذاشت جواب نامدار را بشنویم.
میثاق کنار من قرار گرفت.
و من آیدین را طرف دیگر خودم نشاندم.
میثاق برای من غذا کشید و مادام به روی ما تبسم پاشید.
و من چک می کردم که آیدین گوشت های بشقابش را می خورد یا نه.
حالا اگر آیدین خودم هم بود باید برای لقمه هایش مادرانه خرج می کردم.
آیدین من اگر بود شاید جای صندلی کنار من روی پای میثاق نشسته بود و لقمه از کف دست پدرش به دهان می گذاشت.
نفس هایش که به گوشم چسبید نگاهش کردم.
– خودت هم غذاتو بخور.
از این توجهش گرم شدم.
تبسم زدم.
و سه سال و اندی دوری انگار به قول دکتر سمیعی کار خودش را کرده بود.
*******
شهاب برای این مهمانی سنگ تمام گذاشته بود.
رکسانا با حرص می بیان کرد این همه بریز و بپاش آخر برای چه؟
شمیم هم با لبخند کنایه می زد که برادرش شاد است خب.
شامگاه خوبی بود.
به اندازه لباس های سِت من و میثاق خوب بود.
به اندازه رقص دونفره شهاب و رکسانا خوب بود.
به اندازه کف دست میثاق که کمرم را نوازش می داد خوب بود.
شب خوبی بود.
ولی اگر نامدار هم می آمد دست شمیم را می گحرکت کرد و به رقص دعوتش می کرد بهتر می شد.
شب خوبی بود ولی اگر نامدار اینقدر ساکت و در خود فرورفته نبود بهتر می شد.
به رقص شهاب و رکسانا خیره بودم که میثاق اضافه کرد : براشون شادم…برای هر دوشون.
– شهاب می اضافه کرد برای رو پا شدنش بهشدت تلاش کردی.
– اون هم برای زندگی من تلاش کرده.
– چرا ولش کردی و رفتی طرف سبحان؟
– از لج کارش.
– لجبازیت یکی از همون اخلاقای مذخحرکت کرده که ازش متنفرم.
– ممنون.
– خواهش می کنم.
تبسمی زد و اضافه کرد : به آیندمون اندیشیدی؟
– تو در ذهنش گذراندی؟
– من خیلی وقته فکر کردم.
– نتیجه؟
– دوست دارم حلقم تو انگشتت باشه…حلقت تو انگشتم باشه….هر چند تصمیم نهایی با توئه…نمیخوام هر وقت منو می بینی بدترین خاطره عمرت تو ذهنت تداعی بشه.
خودم را کمی به او نزدیک تر کردم.
سرم هم کمی به شانه اش چسبید.
و کف دست او کمرم را بیشتر نوازش داد.
– برای سفر فردا آماده ای؟
– آره فقط این سرماخوردگی یهویی آیدین خیلی عذاب آور شده.
چانه جلو داد و اظهار کرد : من هم حس می کنم کمی گلوم درد می کنه.
چشم هایش را می شناختم.
از حسادتی عمیق باریک شده بودند.
– بسیار بده یه آدم به یه بچه سه ساله حسودی کنه.
– بهشدت بده آدم قد یه بچه سه ساله واسه زنش ارزش نداشته باشه.
خندیدم.
کمی قد بلند خندیدم و متوجه شدم که نگاه خانم سمیعی و همسر مهربانش به ما خیره شد.
– خنده نداره جهان…سه سال دور از زنم…دور از خونوادم…و حتی دور از رفیقم تنها زندگی کردم…اما تو محبت همه رو داشتی.
وقتی سمت یکی ازدوستان مشترکش با شهاب قدم بر می داشت شانه هایش کمی خم شده بود.
من میثاق را آزار داده بودم.
خودم را آزار داده بودم.
و تمام این سه سال به این فکر می کردم که او مقصر تمام بلاهای زندگی من است.
باید از موضعم کوتاه می آمدم.
و می گذاشتم مردی که برای راحتی من صد قدم برداشته بود با یک قدم من کمی خوشحال شود.
اصلا شاید باید می راهی شدم و دستش را می کشیدم تا کمی با هم رمانتیک برقصیم.
برقصیم و او کمی تبسم بزند.
از گلو دردش بگوید.
از خانه مان بگوید.
کاش می شد بروم و دستش را بگیرم و با هم کمی برقصیم.
کنار هم در تاکسی نشسته بودیم.
به بیرون خیره بود.
شاید اگر چندسال پیش بود کف دستم را می گراهی شد و روی پایش می گذاشت و نوازشی نرم روی پوستم ایجاد می کرد.
شامگاه پیش در خاموشی مرا به خونه رسانده بود.
مرا منزل مادام رسانده بود.
مرا منزل مان هم نبرد.
شاید باید واقعا کف دستش را می گرفتم تا با هم برقصیم.
شاید باید پا روی این غرور لعنتی می گذاشتم و به حرف نگاه های خانوم سمیعی گوش می دادم.
– گلو دردت بهتره؟
از گوشه چشم نگاهم کرد و گفت : کمی بهترم.
– دکتر هم نرفتی؟
– وقت نداشتم.
اخمی کردم و گفتم : تو این سه سال با این همه بی خیالیت چطور زنده موندی تو؟
– به امید اینکه یه روزگار یکی میاد و این چیزام براش مهمه.
خنده ام گرفت.
از این همه غد بودنش خنده ام گحرکت کرد.
سی و چند سال سن داشت و می خواست کسی بیاید جمع و جورش کند.
می خواست بروم نازش را بکشم با آن هیکلش.
میثاق همیشگی همین بود.
عاشق شد محبت ببیند.
عاشق شد محبت کند و محبت ببیند.
به فردوگاه که رسیدیم از حضور خانم مهندس بهره مند اخم هایم به هم دوید.
میثاق با لبخندی یک وری با او مشغول احوال پرسی شد.
اصلا حقش است گلویش درد می کند.
اصلا آنقدر درد بگیرد که تبسمش خشک شود.
مردک تا نگاهش به جنس لطیف می افتد لبخند مکش مرگ به ما ، بند لب هایش می کند.
کاش می شد کف دست برد و آن تبسم لعنتی را با مشت روی صورتش متلاشی کرد.
با اخم و تخم کنار کف دستش جای گرفتم.
دیده هایم را هم از همان ابتدا بستم که یعنی من خوابم حوصله ات را ندارم.
اصلا کافی بود یک کلام حرف می زد تا دق و قلبی آن همه عشوه خانم مهندس بهره مند را سرش خالی کنم.
این خانم درست که نمی داند من همسر این مردکِ تبسمِ مذخرف به لب ، نیستم ولی حداقل از آن حلقه درون کف دست این مردی که باید کشتش هم خجالت نمی کشید.
در طول سفر حس می کردم که دستم را نوازش می کند.
حس می کردم که بوسه روی انگشت حلقه ام می گذارد.
حس می کردم که خیره نگاهم می کند.
اما باید کمی آن لبخند لعنتیش را ادب می کردم.
تا لابی هتل را در خاموشی گذراندیم.
خانم مهندس بهره مند هم حسابی اضافه کرد و خندید و من در ذهنش گذراندم دختر هم اینقدر جلف؟
حالا اگر شهاب اینجا بود می بیان کرد دخترک طناب می دهد جای نخ.
میثاق با کلیدی در دست به سمتم رسید و جلوی خانم مهندسی که شمشاهده کردا علاقه به خفه کردنش داشتم گفت : بریم.
خانم بهره مند – با خانم مهندس تو یه طبقه این؟
میثاق کف دست راستش را در جیب شلوار جینش فرو برد و بیان کرد : تو یه اتاقیم.
پرتاب سه امتیازی میثاق اندکی جای تامل داشت.
می شد از مشت کوبیدن روی صورتش صرف نظر کرد.
یا نه مشت را شاید باید کوباند و قهر بعد از آن را بی خیال شد.
حالا بعدا درباره مجازات لبخندش فکرهایم را یک کف دست می کنم.
خانم بهره مند – تو یه اتاق؟…چطور؟
میثاق – با همسرم تو یه اتاقیم خب.
میثاق هم اصلا حالیش نمی شد که دخترک را دارد با حرف هایش دق می دهد.
پس از چندی هر دو دوخوشحالوش هم در آسانسور ایستادیم.
دستم را در کف دستش گراهی شده بود.
و من کمی قلبم می میل داشت تبسم بزنم و جای مشت زدن به تبسمش ، تبسمش را ببوسم.
رمز اتاق را که وارد کرد اشاره زد اول من وارد شوم.
تخت دونفره اتاق زیبا بود.
هنوز تخت دونفره اتاق منزل خودمان را ندیده بودم.
می دانستم سلیقه میثاق عالیست ولی قلبم می خواست اتاقمان را ببینم.
– من میرم دوش بگیرم.
سری برایش تکان دادم.
لباس هایم را با تاپ و شلوارکی عوض کردم و به انتظارش نشستم.
در حالیکه حوله را روی موهایش می کشید کنارم نشست.
به تصویرمان در آینه روبروی تخت خیره شدم.
ته چهره هر دوی ما کمی به هم شامگاهاهت داشت.
هیچ کدام جذابیی افسانه ای نداشتیم.
سختی های زیستنمان هم گاهی زیادی زیاد بودند.
گاهی هم خوشی هایمان از هر کسی بیشتر می شد.
ما با هم یاد گرفتیم برای آرزوهایمان باید تلاش کنیم.
ما با هم مصمم شدیم برای آرزوهایمان تلاش کنیم.
حالا هر دو اینجا کنار هم نشسته ایم.
من آرزوی روزگارهای نوجوانی خودم را کنارم داشتم.
میثاق آرزوی این چند سال اخیرش را.
– به چی فکر می کنی؟
تازه فهمیدم که دنباله موهای کشیدهم در کف دستانش بازی داده می شود.
حالا مگر می شد جز دنباله موهایم و کف دست های او به چیز دیگری در ذهنش گذراند؟
– به خودمون.
از دنباله موهایم کف دست برداشت و کف دست برد و موهای افتاده روی صورتم را به کناری زد.
– به چی خودمون؟
– به گذشته…به حالا…به آینده.
– گذشتمون روزگارای قشنگ زیاد داشت.
– روزگارای تلخش هم کم نبود.
– حال و آیندمون میتونه روزگارای زیباش اونقدری زیاد بشه که تلخی ها از یادمون بره.
با میثاق ، آرزوی نوجوانی هایم ، هم که می ماندم بی شک در زیستن مشترکمان یک روزگارهایی می رسید که می میل داشتم از شدت حرص خفه اش کنم.
یک روزگارهایی می رسید که بحثمان آنقدر کش پیدا می کرد که به این فکر می کردم که چطور می توانستم روزگاری آرزویش داشته باشم.
ولی ته همه این ها شاید دیگر نیاز نبود شامگاه ها بالشم را بغل بگیرم.
می شد شب ها دست گرد سینه اش بپیچانم و او همینطور با موهایم ور برود.
می شد برایش غر بزنم از خستگی روزگارم.
غیبت کنم درباره رکسانا و شمیم.
می شد در آغوشش بنشینم و بگذارم او از وجودم آرامش بگیرد.
می شد مثل تمام زن و شوهرهای جهان روزمرگی های دلربایی را تجریه کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن