– علی پر از آرامشه…امکان نداره کسی ازش خوشش نیاد.
سری تکان داد و به نقطه ای روی میز خیره شد.
– این سوالا واسه چی بود؟
– میخوام از خوشبختیش مطمئن شم.
– برای چی؟
پوزخند زد.
– چرا اینقدر نسبت بهم جبهه گرفتی؟
– شمیم فرشته است…بی دیده داشت محبت می کنه…شیله پیله هم تو کارش نیست…تا حالا پیشنهادهای دوستیش هم کم نبودن…ولی علی لیاقت داره…خیلی لیاقت داره.
ابرویی بالا انداخت.
حضور میثاق نگاهم را از روی نامدار برداشت.
کف دست به جیب ایستاده بود و نگاهمان می کرد.
– چیزی نیاز داری؟
میثاق – اگه میشه یه لیوان آب.
– پارچ تو یخچاله.
صوتی تک خند نامدار را گوش دادم.
خب به من چه؟
و آوای گریه های آیدین نگذاشت لذت این ضایع کردن را ببرم.
شهاب بغلش زده بود.
سر انگشتش خونی شده بود.
نگاهم از روی انگشتش برداشته نمی شد.
میثاق ولی زودتر به خودش آمد.
از جعبه کمک های ااماه قاب شده به دیوار چسب زخمی برداشت و با خنده و شوخی به کف دست آیدین بست.
نگاه شهاب پر اخم به من خیره بود.
حتما می میل داشت یک جا تنها گیرم بیاورد و بداند مرتب پیش خانم سمیعی می روم یا نه.
این فوبیای چندساله دیوانه ام کرده بود.
میثاق باز راهی شد سر وقت باب اسفنجیش.
کاش مِن بعد بی خیال میوه پوست گرفتن می شد.
اصلا کاش من اینقدر وسواس دیوانه وار نداشتم.
یک زخم جزئی بود دیگر.
نامدار – من میرم پیشش…اینقدر حساس نباش…این بچه رو داری خفه می کنی دنیا.
چه می خبر داشت آخر؟
چه می دانست از این حساسیت وجود من.
این بچه را از خدا گراهی شده بودم.
باید مثل چشم هایم مراقبت می کردم.
این بچه ولینت خدا بود.
فرصت بود.
نمی فهمیدند.
به خدا که نمی درک کردند.
مادام که وارد آشپزخونه شد اعصابم کمی ساکت تر شد.
باید فردا آیدین را همجاده مادام می فرستادم کلیسا.
سارمِن هم دیروز تماس گحرکت کرده بود که می خواهد فرداشامگاه بیاید اینجا.
مادام با اخم میز شام را می چید.
کنار صورتش خم شدم.
می دانستم این دیوانه بازی های مرا دوست ندارد.
– منو ببخشین.
تبسمی نرم روی لب هایش نشست.
مادام – من نگران خودتم…خیلی داری خودتو اذیت می کنی…دوبار هم بخوره زمین به جایی بر نمی خوره.
– آخه…
مادام – می دونم عزیزقلب…می دونم.
تبسمی زدم و گونه اش را طولانی بوسیدم.
و نمی دانم که چرا حس می کردم یک نگاه آشنا روی این بوسه سنگینی می کرد.
شاید هم عاشق شدم که حس کنم.
گرد میز که قرار گرفتیم نگاه های شهاب و آیدین برقی از خوشی زد.
هر دو بنده شکم هاشان بودند.
شهاب – دنیا هر هنری نداشته باشی لازانیا پختنت بیسته.
نامدار کم کشیده بود.
آدم کم غذایی نبود ولی شامگاه ها مراعات می کرد.
بیخود نبود این هیکل روی فرم.
میثاق نگاهش به بشقابش بود.
تماس های محدودمان انگار غافلم کرده بود.
مرد عجیبی شده بود.
انگار دیگر مثل آن وقت ها کف کف دست برایم نبود.
آن وقت ها کف دست پخت مرا دولپی می خورد اما حالا…
بعد از شام مادام اصرار کرد خودش ظرف ها در ماشین بگذارد.
باید چند ایمیل می فرستادم.
پشت میزم که جای گرفتم تقه ای به در خورد.
قامتش همچنان کشیده بود و هیکلش روی فرم تر.
در این چندسال انگار به او بد نگذشته بود.
نگاهش را از گرد اتاقم کند و بی تعارف روی کاناپه روبروی میز نشست.
انگشت های دو کف دستش را زیر چانه به هم گره زد.
پا روی پا هم که انداخته بود.
که چه؟
مثلا می خواست قلب ببرد؟
کف دست زیر چانه زدم و نگاهم را در صفحه لپ تاپم گرداندم.
– کاری داری؟
– برنامت چیه؟
– برای چی؟
– آیندمون.
– به طلاق فکر کردم.
– من هم در ذهنش گذراندم.
اصلا هم جوابش قلبم را نسوزاند.
– خب؟
– تو بگو اول.
– بدون شک خونواده هامون…
– به خونواده هامون فکر نکن…یه بار شده فقط به خودمون فکر کن.
– تو انگار تو این چندسال و هفت ماه خوب فکر کردی.
– آره.
– نتجیه فکرات چیه؟
– بستگی به تو داره.
ابرو بالا انداختم و اضافه کردم : سبحانو دوهفته پیش دیدم.
ابرو در هم کشید.
کل واکنشش همین بود؟
– خب؟
– هیچی…یه کم حرف زدیم و قهوه خوردیم.
– قهوه هم که باهاش می خوری.
با تمسخر اظهار کرد.
– سبحان بسیار فرق کرده.
– خب پس انگار برنامه هایی داری.
– شاید.
کف دست به صورتش کشید.
– دکتر سمیعی میگه این جدایی ما زیادی شده…یا قال قضیه رو بکنیم یا بشینیم سر خونه زیستنمون.
دکتر سمیعی دردهای من را می اطلاع داشت.
می خبر داشت و این گونه به این مرد گفته بود؟
اصلا این جدایی چندساله و تماس های سالی یک بارمان توصیه دکتر بود؟
سری تکان داد.
– آیدین اذیت نمیشه تو این یه هفته دوریت؟
لب هایم را انحنا دادم از بابت تعویض این بحث.
آیدین حتما اذیت می شد.
و خودم ذره ذره آب می شدم.
اما به قول مادام این همه وابستگی بسیار هم خوب نبود.
– حتما اذیت میشه اما خب کاره دیگه.
از جایش برخاست.
– تصمیم اصلیتو بهم بگو.
سمت در که قدم برداشت گفتم : با جدایی موافقی؟
– نظرم مهمه؟
خاموشی کردم.
به سمتم برگشت.
دست روی میز گذاشت و روی صورتم خم شد.
– اگه مهمه …بی زحمت دامن نپوش تو شرکت من…پا روی پا ننداز تو اتاق کنفرانس من…خلخال ننداز به پات جلوی مهندسای من.
در اتاق که کوبیده شد نیشخندی روی لب هایم نشست.
از این غیرت های خرکی که نداشت.
ثمره این چندسال جدایی بود؟
به قول شمیم من از آن قسم آدم ها بودم که کرم های وجودم زیادی زیاد بودند.
با استاد میرجلیلی ملاقات داشتم.
نشستن با استاد حواسم را از زمان پرت کرده بود.
باید می رفتم دنبال آیدین و بعد به دنبال مادام.
برای شام شب هم خرید داشتم.
کلیسا راهی شدن مادام هم حداقل سه ساعتی وقت می برد.
با این دل خجسته در فکر هم بودم که بروم چند دست لباس برای مولین و چند جلد کتاب برای بابا بخرم.
باباحاجی هم سفارش یک تفسیر قرآن را داده بود.
همایون هم اضافه کرده بود وقت ندارد برای تولد دوست دخترش چیزی بخرد سپرده بود انگشتری درخور برایش پیدا کنم.
زیادی برای دوست دخترهایش خرج می کرد.
پسر یکی یک دانه دایی بود دیگر.
جلوی مهد آیدین ترمز گحرکت کردم.
امروزگار ساعت شش صبح بیدار شده بود و با تفنگ ساچمه ایش حیاط مادام را متر کرده بود و من خواب آلود در پله های ایوان نشسته بودم و فحش می دادم به باعث و بانی این حرکت نوظهور آیدین خان.
با ریموت درها را قفل کردم.
خاله سوگل مربی آیدین سپرده بود که بیایم باهم گپ و اظهار کردی داشته باشیم.
با لبخند به بازی بچه ها در محوطه مهد نگاه می کردم.
خاله سوگل آیدین با تبسمش فنجانی چای به دستم داد.
آیدین بی خیال میان بچه ها می دوید.
با دیده هایم دنبالش می کردم.
تشک های کف محوطه احتمال آسیب مشاهده کردن را می گراهی شد اما باز هم…
– آیدین کودک بهشدت باهوشیه.
با تبسم آیدینم را چشم دوختم و اضافه کردم : بله…خیلی.
– به همون اندازه هم شیطون و بازیگوشه.
سری به تاسف تکان دادم.
– مشاور بردمش…عقیده داره بیش فعال نیست.
– نه ابدا…من با کودکان بیش فعال مواجهه داشتم آیدین اینطور نیست…فقط کمی لجبازی رو دوس داره.
– اطرافیانش خیلی لی لی به لالاش میذارن…یه نمونش خود من..برای همین کمی لوس شده.
– متوجه شده بودم…چند وقت پیش ازم جویا شد که چرا اون بابا نداره.
دیده هایم روی آیدین ثابت ماند.
هیچ گاه به من یا حتی به مادام ناضافه کرده بود.
سارمِن و شهاب که از محبت چیزی کم نمی گذاششتابزده.
خودم هم از این توجیهاتم حالم به هم می خورد.
دست روی شانه ام گذاشت.
– شما مجردین در حال حاضر؟
– تقریبا.
– آهان…در هر صورت من لازم متوجه شدم بگم.
– ممنون.
کمی بعد آیدین را آوا زد که که وسایلش را جمع کند.
آیدین را بغل زدم و صنقلبی عقب نشاندم.
کمر بندش را که بستم اضافه کرد : تالمن تی میات؟
– امشب سارمن میاد.
– تالمِن بلام تاتائو هم میاله؟
– نمی دونم.
– تو تلا اتم تلدی؟
آخ که اگر می شد این ت را از او گراهی شد.
– دارم رانندگی می کنم عزیزم…اخم نکردم.
به بیرون خیره شد.
می دانست هنگام رانندگی شوخی ندارم.
برایش موزیک شادی گذاشتم.
در جایش تکان تکان می خورد و موهای لخت طلایی رنگش با هر تکانش جا به جا می شد.
از آینه هوایش را داشتم.
به دنبال مادام حرکت کردم.
مادام در راه از درد زانوهایش شکایت می کرد.
باید فردا وقتی از دکترش می گرفتم.
دردهای این چند وقته اش زیادتر از حد معمول شده بود.
به دنبال مادام و آیدین پیاده شدم.
مادام سوالی نگاهم کرد.
– میخوام برم پیش آترین و مایا.
سری تکان داد.
پشت محوطه کوچک کلیسا از حرکت ایستادم.
به ردیف صلیب های سنگی خیره شدم.
کنار دو صلیب در کنار هم از حرکت ایستادم.
بسیار جوان بودند.
غمشان چشم های مادام را در این چندسال دلگیر کرده بود.
من که نمشاهده کرده بودمشان ولی تعریف از آن ها مرا هم ناراحت کرده بود.
برای آمرزششان دعا کردم و جاده افتادم سمت اتومبیلم.
صدای هیاهوی آیدین و آناهیس در محوطه کلیسا پیچیده بود.
سارمِن اگر بود می اظهار کرد این بچه ها تماما آلودگی صوتیند.
می بیان کرد و خودش بیشتر از بچه ها هیاهو به مسیر می انداخت.
خریدهایم را انجام دادم.
به خرید لباس برای مامان نرسیدم ولی توانستم برای بابا چند جلد کتاب پیدا کنم.
و سفارش همایون خان را هم انجام دهم.
انگشتر خریده شده بیشتر نگاه خودم را گراهی شده بود.
به دنبال مادام و آیدین که راهی شدم نگاه های مادامم آهستهش بیشتری داشت.
آیدین در ماشین به خواب حرکت کرد.
آن همه تحرک تا حالا بیدار نگهش داشته بود هم خیلی بود.
ابتدا آیدین را در تختش گذاشتم و سپس خرید ها را به منزل منتقل کردم.
مشغول پختن شام که شدم مادام کتاب به کف دست روی یکی از صندلی های آشپرخانه جای گرفت.
به تبسمی مهمانش کردم.
– امروزگار اتفاقی افتاده جانا؟
– چطور مگه؟
– نگاهات دلگیرن.
– با مربی مهد آیدین حرف زدم.
– خب؟
– اضافه کرد ازش جویا شده چرا اون پدر نداره؟
مادام دستی روی جلد کتاب کشید.
انگار او را هم این حرف عاجز کرده بود.
– نمی دونم چی بگم؟
– چندسال دیگه خودش می فهمه.
– چندسال دیگه پیرت می کنه با این سوالا تا بفهمه.
– من وقتی این زیستن رو پذیراهی شدم باید تمام جوانبش هم بپذیرم.
– جان قلب من تو مسئول هیچی نیستی.
– امرزو کنار سنگ آترین و مایا در ذهنش گذراندم خدا چرا اینطور می کنه با بنده هاش ؟…اونا بهشدت حیف بودن….یکی مثل من هر روز آرزوی مرگ داشته اون وقت…
– جان دلم…
– می ترسم مادام.
آوای زنگ در نگذاشت مادام قلبداریم دهد.
سارمن با هیامو از راه رسید.
چند بسته کاکائو به همراه داشت.
کاکائوها لبخند به لبم آورد.
حضور خودش هم لبخند به لبم می آورد.
این پسر بیست و دوساله خوش چهره بور ، را کسی نمی توانست دوست نداشته باشد.
گونه مادام را بوسید.
سارمِن – آیدین کجاست؟
– خوابیده.
انگار پنچرش کردند.
از هر بچه ای بچه تر بود این پسر بیست و دو ساله.
مادام – خوبی عزیزم؟
سارمن – ممنون عمه جان.
– بشین برات قهوه و کیک بیارم.
سارمن – ممنون میل ندارم دنیا جان…میرم پیش آیدین کمی بخوابم…خسته ام.
– اون بفهمه تو تختش خوابیدی موهاتو از جا در میاره.
سارمن – ما آندراسیان ها با هم کنار میایم.
سری تکان دادم.
این سه موجود در این خونه باصفا ، آندراسیان های دلبسته شدنی زیستن من بودند.
پسرها بیدار شده بودند.
رالف خرابکار صدایش در خونه پیچیده بود.
مادام رفته بود استراحت کند.
من هم پشت میز کارم نشسته بودم.
پروژه فکرم را درگیر کرده بود.
رئیس پروژه شاید بیشتر.
دروغ که نمی شد گفت من این دوسال دلم از نبودش گحرکت کرده بود.
کاری هم به حرف های خانم دکتر سمیعی نداشتم که این جدایی باید باشد.
میثاق در تمام زندگی من بود و این دوسال نبودش زیادی به دیده می آمد.
من شش ماه بود برگشته بودم و او یک ماه قبلش رفته بود تاجیکستان.
مادام انگار بهتر از همه دردم را می دانست.
رکسانا هم از آن سر جهان دم به دم تماس می گرفت که رو ندی ها….رو بدهی آستر هم می خواهد.
شمیم اما می اضافه کرد این زندگی برای هر دوی ماست…می اظهار کرد غرور جایی ندارد.
شده بود یک بوم و هزار هوا.
یک کفه سنگین زیستنم شبی بود بارانی قریب به چهارسال پیش.
کفه دیگر مردی بود که تمام عمرم بود و محبت می کرد.
این یکی هم کفه سنگینی بود.
شماره سبحان که روی تلفنم خط انداخت اخم میان چهره دواندم.
همان روز ملاقات قهوه ام سرد شده بود و گفته بودم که دیگر مزاحم من و حیاتم نشود.
اضافه کرده بودم بچسبد به زیستنش.
بچسبد به دخترش.
اظهار کرده بودم و از کافی شاپ زده بودم بیرون.
و برق حلقه دومین انگشت کف دست چپم انگار کورش کرده بود.
حالا باز تماس می گحرکت کرد که چه؟
تماس را ریجکت کردم.
و روی لیست مخاطبینم بالا پایین حرکت کردم.
تردید را کنار گذاشتم و تماس را برقرار کردم.
– باید باورم کنم که جهان خانوم تماس گراهی شده؟
– سلام.
– سلام…خوبی؟…اتفاقی افتاده؟
– نه.
– پس…
– فاز اول پروژه رو میشه برام ایمیل کنی؟
– فقط برای همین زنگ زدی؟
سکوت کردم.
– جهان؟
– بله؟
و جایی میان حنجره ام چهار حرف جیم الف نون میم ، را خفه کردم.
– دکتر سمیعی می بیان کرد دو هفته ای هست بهش سر نزدی.
– وقت نکردم.
– جهان…
– میثاق…تو تصمیمتو گرفتی.
– من هیچ تصمیمی نگرفتم.
باز هم سکوت کردم.
– امشامگاه با سارمن و آیدین میریم شهربازی.
– خب؟
– خب…
– من الان باید این جمله خبری رو تعارف به همراه تلقی کنم؟
– نمی دونم خود مختاری.
صدای خنده اش در گوشم پیچید.
– ساعت هفت میام دنبالتون.
– باشه….منتظریم….خب کاری نداری؟
– جهان؟
– بله؟
– شادم که خلخالتو میندازی…اما دیگه تو جمع ننداز.
– عادت کردم بهش.
– دوسش هم داری؟
– آره.
– شهاب گفت خوشت اومده.
– ممنون.
– قابلی نداشت….می بینمت.
– می بینمت.
مچ پایم را تکانی دادم.
دو سال پیش علی برایم خلخال خریده بود.
بهشدت خوشم وارد شده بود.
آنقدر که همه متوجه شدند.
همیشه به پایم می بستم.
تا اینکه قفلش شکست.
دوماه پیش شهاب جعبه ای برابرم گذاشت و اضافه کرد میثاق بیان کرده به دستم برساند.
خلخال جذابیی بود.
و من می اطلاع داشتم که ریز و درشت حیاتم را می اطلاع داشت.
شهاب جاسوس دو جانبه خوبی بود.
ساعتی بعد همگی آماده شدیم.
مادام گفته بود با این پا درد اذیت می شود بیاید.
آیدین ذوق زده پله ها را پایین می دوید.
مضطرب تذکرش می دادم.
همین چند ماه پیش بود که از همین پله ها افتاده بود کف حیاط و بالای ابرویش سه بخیه برداشته بود.
میثاق به ماشینش تکیه داده بود.
در این چهارسال برای خودش ثروت خوبی به هم زده بود.
وجود نامدار بی شک در این موفقیت بی تاثیر نبود.
زمین های شمیرانات نامدار و طراحی های بی نظیر میثاق و فروشی که برای هر دو سود ویژه ای داشت.
شهاب می گفت میثاق خودش را در این چهارسال با کار کشته است.
حتی کلاس های بیشتری در دانشکده برداشته بود.
شهاب می گفت باید خونه اش را ببینم.
سارمن با میثاق کف دست داد و آیدین به بغل صندلی عقب قرار گرفت.
دستم را میان دستش گذاشتم و او با تبسمی اظهار کرد : قشنگ شدی.
این تعریف هایش را نباید دوست می داشتم.
اصلا ما زن ها کاش کر می شدیم.
این نقطه ضعف گوش داداری ما بد دردی بود.
کنارش روی صنقلبی جلو نشستم و آیدین از میان دو صنقلبی تن جلو کشید و گونه میثاق را بوسید.
تفنگ ساچمه ای شب پیش کار خودش را کرده بود.
میثاق هم گونه آیدین را بوسید و اظهار کرد : بشین آیدین جان خطر داره.
نسبتا رابطه خوبی با بچه ها داشت برقرار می کرد.
این را پرستویی می گفت که کودک نه ماهه اش عزیزدل عمو میثاق بود.
آیدین اوقات خوشی را تجریه می کرد.
سارمن پا به پایش بود.
حضور سارمن خیالم را راحت کرده بود.
و من کنار مردی با موهای جوگندمی قرار گرفته بودم.
موهایش زیبا بود.
ارثیه پدرش.
میعاد هم همین گونه بود ولی نمی دانم چرا به صورت این مرد خوش تر نشسته بود.
– با سبحان در ارتباطی؟
– نه…یعنی خب…اون تماس می گیره گاهی اما…
– امروز اومده بود شرکت.
در صندلیم جا به جا شدم.
رسیده بود که چه؟
– پرسید تصمیممون برای آینده چیه؟
– به اون چه ربطی داره؟
تبسمی نرم روی لب هایش نشست.
– من اضافه کردم خوشامگاهختیم.
من هم همین را گفته بودم.
با لبخندی که از لب هایم جدا نمی شد به سارمن و آیدین خیره شدم.
با هم پشمک صورتی می خوردند.
نامردها فقط ما دوتا را آورده بودند که دلمان را بسوزانند.
– آخر هفته من هم میام.
نگاهش کردم.
– اونا درک کردن یه چیزی بین ما درست نیست.
– می دونم.
– حالا این برگشتن دوتاییمون…
– دنیا ما مجبور نیستیم چیزی رو برای کسی توضیح بدیم…تمام این چهارسال نذاشتم کسی توی حیاتم دخالت کنه…من بعدش هم نمیذارم.
– اونا خونوادمونن.
کف دستم را از روی میز گحرکت کرد.
– از چی می ترسی؟
– از ناراحتی بقیه.
– هیچ وقت از غمگینی من هراسیدی؟
نگاهش کردم.
دیده هایش جدی بود.
سوالش مسخره.
– قبل از این چهارسال برای خوشیت همه کار می کردم.
دستم را فشرد.
تبسمش را نمی شد نمشاهده کرد گراهی شد.
– بعد از این چهارسال چطور؟
نگاهم را به دستم هایمان دوختم.
انگشت شستش پشت کف دستم را نوازش می کرد.
حلقه اش هم درون انگشت دوم کف دست چپش بود.
به پوست تیره رنگش می رسید.
اصلا این مرد سی و سه ساله همه چیز به تنش می وارد شد.
اصلا هم خاص نبود.
اصلا هم زیبا نبود.
مثل سارمن موهای طلایی و دیده های سبز رنگ داست.
حتی مثل نامدار برق نگاهش کور کننده نبود.
علی وار هم مهربان نبود.
این مرد فقط میثاق بود.
میثاق تمام سال های کودکی و نوجوانی و جوانیم.
میثاق بود و میثاق بودنش خوب بود.
سارمن و آیدین که وارد شدند با پیشنهاد شام بیرون مخالفت کردم.
این همه شام پخته بودم.
سارمن و آیدین با اصرار میثاق را مهمان خانه کوچک مادام کردند.
سارمن تمولی انرژی بود.
مادام می اضافه کرد آترین و مایا که رفتند سه ماه افسردگی شدید پیدا کرده بود.
اما حالا با خنده هایش خاموشی خانه مادام را می شکست.
آیدین را عاشق بود.
آیدین هم او را.
و چه قدر من این دو پسر مو طلایی دیده رنگی را دوست داشتم.
میثاق و مادام کنار هم پچ پچ می کردند.
آخر مانده بودم این همه حرف را برای هم از کجا می آورند.
اصلا این پسر چه داشت که ریز و درشت دوستش داششتابزده.
نوه عزیزدانه باباحاجی که بود.
نوردیده مادرجان هم که تلقی می شد.
استاد میرجلیلی هم که یک میثاق می بیان کرد نود و نه تا تصاعدی از کنارش بیرون می زد.
مادام هم که این گونه.
نگاه خیره ام را حس کرد که ابروهایش بالا پرید.
بی خیال موهایم را تابی دادم و قاشقی سوپ به دهان گذاشتم.
مرا عملا کنار گذاشته بودند.
مادام – دنیا جان؟
– جونم؟
مادام – شما چرا ساکتی؟
بهشدت قلبم می خواست بگویم چون تحویلم نگرفتید ولی مادام بود و عزیزقلب.
اصلا این مادام پسر دوست بود.
شهاب که بود همه توجهش مال شهاب بود.
نامدار که بود جور دیگر.
سارمن و آیدین که دیگر هیچ نگو.
میثاق هم امشب رسیده بود همدم مرا دزمتوجه شده بود.
اصلا چرا فقط با مادام حرف می زد؟
میثاق – جهان میتونم از لپ تاپت استفاده کنم.
مادام – بله پسرم چرا نمیشه؟
دیده هایم گشاد شد.
من برگ چغندر بودم دیگر.
میثاق با خنده ای فروخورده پشت سرم می آمد.
در اتاق را که پشت سرمان بست دستم را کشید.
روبرویش از حرکت ایستادم و نگاهم را از دکمه یقه اش بالاتر نبردم.
– حسود خانوم با مادام حرف خصوصی داشتم.
– من که چیزی ناضافه کردم.
سری تکان داد به تمسخر و من کف دستم را کشیدم.
پسورد لپ تاپ را که وارد کردم روی صندلیم قرار گرفت.
لبه تخت نشستم و او سر فرو برده در لپ تاپ گفت : فرداشامگاه دارم میرم خرید لباس برای مهمونی شهاب.
– خب؟
– خب…
– من الان باید این جمله خبری رو تعارف به هممسیر تلقی کنم؟
تبسم آهستهی زد.
از جایش برخاست و کنارم نشست.
لباس جذب طوسی رنگش را دوست داشتم.
و آن زنجیر و پلاکی که همچنان بود.
– دکتر سمیعی میگه ما میتونیم به یه شروع بار دیگر فکر کنیم.
خب آره می شد.
وقتی که من به دکتر سمیعی اظهار کرده بودم تمام رج های زندگیم دوستت دارم های نااضافه کرده ام به میثاق را بافته اند.
می شد وقتی که دکتر سمیعی تبسم زده بود و کف دستم را نرم فشرده بود و اضافه کرده بود عاشقیت در خون من است.
می شد اگر این مرد باز هم دوستت دارم را در گوش من هجی می کرد.
می شد اگر این قدر دور نبود.
سخت نبود.
و برای من قیافه نمی گراهی شد.
از جایش که برخاست نگاهش کردم.
– من برم…شامگاه خوبی داشته باشی.
می شد اگر قبل از رفتنش خم می شد و موهایم را می بوسید.
مادام یک ریز سفارش کرده بود.
یک سبد پرو پیمان هم تغذیه داده بود کف دستم.
آیدین را بغل زدم.
حسابی چلاندمش.
او هم از گردنم آویزان بود.
هربار سر هر سفر من ما این برنامه را داشتیم.
قول هزار جور خرده ریز را دادم تا با چشم های اشکیش که قلبم را خون می کرد به آغوش سارمن راهی شد.
سارمن با تبسم دیدهکی به من زد.
می خبر داشتم از چشم هایش بیشتر مراقبش است.
بی شک آیدین فردا در مهمانی ماهایا مرا فراموش می کرد.
اصلا آیدین خان تا چشمشان به آناهیس جانشان می افتاد همه جهان را فراموش می کردند.
سارمن که گاهی به شوخی می بیان کرد این پدرسوخته از حالا دوست دخترش را انتخاب کرده است.
بوسه آخر را روی گونه آیدین گذاشتم و با چشم های اشکیم از در منزل بیرون زدم.
سبد و کوله ام را از کف دستم گحرکت کرد.
روی صندلی ماشین نشستم.
همین صبح بود که تماس گراهی شده بود ساعت نه شب منتظر باشم می آید جهانلم.
کنارم که نشست شوخ به نگاه های اشکیم خیره شد.
– تو که بچه تری.
نگاهم را از چشم هایش گحرکت کردم.
سرد شده بود ولی چشم هایش گاهی مثل سابق مهربان می شد.
در سکوت بودیم.
حتی موزیکی هم پخش نمی شد.
سکوت و سیاهی جاده قلبگیرترم کرده بود.
چرا حرفی نمی زد؟
چهارسال پیش دلپذیرتر بود این مسیر.
سبد را زیر و رو کردم و اظهار کردم : میوه می خوری؟
از گوشه چشم نگاهم کرد.
به این سبک میثاق عادت نداشتم.
لعنتی همیشگی همه حواسش پیش من بود.
حالا این جاده بیشتر از من حواسش را پرت می کرد؟
– ممنون میشم اگه برام پوست بگیری.
نه بابا.
میثاق و این حرف ها؟
با فریبا هم این مقلبی حرف نمی زد.
اصلا میثاق جنتلمن بازی بلد نبود.
یادم است بزرگترین مشکل فریبا بعد از روابط صمیمی میثاق با من همین عدم جنتلمن بازی ها بود.
میثاق بی ادب نبود ولی تا مرد رویاها هم فاصله داشت.
شاید پای کسی در میان بود.
شاید یکی بود که رویش اثر گذاشته بود.
اصلا شاید پای یک زن…
– جهان جان.
– هوم؟
– کجایی؟
– هیچ جا.
– فکرت مشغوله.
– کمی.
– مشغول آیدین؟
– آره.
بگذار این جور فکر کند.
– فکر کنم باباحاجی میخواد با هر دوی ما حرف بزنه.
– خب حق هم داره…یک ماه قبل برگشت من ، جا گذاشتی از ایران راهی شدی…چه انتظاری داری آخه؟
از گوشه نگاه نگاهم کرد.
– برای شغلم بود…از عمد که نحرکت کردم.
زیر لب اظهار کردم : بعید هم نیست.
بعید نیست وقتی یک تعارف نمی زند جهانجان عزیزم بیا برویم منزل ای که به نامت کردم را ببین.
بعید هم نیست وقتی یک بار هم عکس های عروسیمان را ندیدم و شهاب از آن ها تعریف می کند.
بعید هم نیست وقتی خانم مهندس بهره مند این قدر با تبسم های کش دار حضرت والا را تماشا می کنند.
اصلا برای من هم مهم نیست.
تبسمی کنج لبش نشسته بود.
– میوه نمیدی به ما؟
قلبم خیلی می خواست بگویم کوفت هم زیادیت می شود ولی به دور از ادب بود.
میوه را پوست گراهی شدم و به سمتش دراز کردم.
کمی خم شد و لب هایش را به مچ کف دستم رساند.
روی نبضم را نرم بوسید.
بوسه های طولانی میثاق وارانه نبود.
ولی با این تم شخصیتی این چند وقته اش حرکت سه امتیازی می شد تلقی شود.
روی مچم را با دستم دیگر پوشاندم.
و چقدر فضای هامر غول پیکرش کوچک به نظر می رسید.
با ساکتش سیبش را خورد.
اینطور سکوتی کلافه ام می کرد.
دوست داشتم آهنگ گوش دهم.
آهنگی مثل “منو شکنجه کن “چندسال پیش.
همانی که گوش دادیم و برایم اشک ریخت.
اصلا آن میثاق را دزمشاهده کرده اند.
اصلا شاید قلب من همان میثاق اشک ریز را بخواهد.
به قول خانم دکتر سمیعی من عادت کرده ام میثاق به من محبت کند.
عادت کرده ام همه توجه میثاق به من باشد.
اما عادت نکرده ام من هم به میثاق محبت کنم.
عادت نکرده ام همه توجهم به میثاق باشد.
به خانم دکتر بیان کرده بودم که همه عمر عاشق میثاق بوده ام.
گفته بود به نظرت کافیست؟
اضافه کرده بود و من سر پایین انداخته بودم.
بیان کرده بود این مرد لوس است.
می خواهد محبت ببیند.
اظهار کرده بود شوهرت نازپرورده مادرش است.
نازپروده پدربزرگت است.
نازپرورده دوست دختر سابقش است.
حالا تو هی برایش طاقچه بالا می گذاری؟
اضافه کرده بود و من محق به نگاه هایش خیره شده بودم.
حق چشم هایم را ندید گراهی شده بود و اظهار کرده بود مگر تو نگفته ای عاشقی؟
شیشه حق چشم هایم ترک برداشته بود.
گفته بود اگر عاشقی ببخش.
نه کامل ها.
اصلا.
گفته بود این مردی که حالا مظلوم است بهشدت ظالم بوده.
گفت مردت جنایت کرده.
اما تو ببخش به خاطر خودت.
تمام این چندسال در گوشم خوانده بود.
و من دوماه پیش که راهی شدم باغ باباحاجی در اتاق ته باغ را گشودم.
میانش قدم زدم.
خاطره در ذهم ردیف شد.
بوسه ها به ذهنم رسید.
اشک های میثاق را به یاد آوردم.
فریبا فریبا گفتن ها را از ذهنم خط زدم.
فریباها را خط زدم و یادم وارد شد میان هق های ریز من میثاق نالیده بود”منو ببخش جهانیی”.
یادم رسید با هر هق من اشک ریخته بود.
یادم وارد شد گناهکار بی وجدان دادگاه زیستن من تلقی می شود.
تا عمر دارد.
تا عمر دارم.
ولی شاید خانم سمیعی راست می گفت.
من باید می بخشیدم.
یکبار شده برای خودم.
باید می گذاشتم خوشی از مرزهای حیاتم عبور کند.
اصلا شاید خانم سمیعی راست می بیان کرد که خوشی زندگی من تنها با میثاق رقم می خورد.
خانم سمیعی می اظهار کرد وقتی حرف می زنم از خاطراتم از ده کلمه ام نه تایش میثاق است.
می گفت این خوشحالی را به خودم حرام نکنم.
می تمایل داشتم حرام نکنم.
آن وقت این آقا رسیده بود با قیافه کنار من جای گرفته بود و هامرش را می راند.
آمده بود و فقط یک بوسه روی مچ دستم گذاشته بود.
اصلا می تمایل داشتم نیاید.
از فلاسک چای برای خودم ریختم.
– خسته نیستی؟
– نه.
– امروز اومده بودی شرکت؟
– آره.
– لباستو عاشق شدی؟
– آره ممنون.
لبخندی نرم روی لب هایش قرار گرفت.
– در داشامگاهردو باز کن.
لیوان را با یک دست گرفتم و جعبه ای از میان خرت و پرت های داشبرد چشمم را گراهی شد.
با اشاره سرش جعبه را برداشتم.
بی شک سرویس جواهر گران قیمتی بود.
– در ذهنش گذراندم به لباست میاد.
– نمی دونم چی بگم؟
– هیچی نگو…فقط ازش لذت ببر.
– آخه نیازی نبود.
– بود…ازش خوشت میاد؟
– عالیه.
تبسمش گسترده تر شد.
اگر میثاق آن روزها بود با عالی اظهار کردن من خم می شد و گونه ام را طولانی می بوسید.
ولی…
این مرد خوددار این روزگارها برای من تعریف نشدنی ترین موجود جهان بود.
حتی شب پیش هم در خرید پر خاموشیمان تنها اسکورتم کرده بود.
میثاق آن روزگارها اگر بود در خریدم دخالت می کرد.
اما او ساکت آمده بود.
ملایم همجادهیم کرده بود.
و ساکت مرا به شام دعوت کرده بود.
در میان موزیک لایت رستوران هم آرام خیره ام شده بود.
نگاهش هم حتی میثاق وار نبود.
اصلا شاید آدم فضایی ها وارد شده بودند میثاق مرا دزدیده بودند و میثاق دیگری جایش گذاشته بودند.
میثاق من که این همه سکوت نمی اطلاع داشت چیست.
میثاق من اینستایش پر از عکس های من بود.
میثاق من کف دست هایم را همیشه می فشرد.
میثاق من به زور هم شده با من حرف می زد.
میثاق من حالا کجا بود؟
چشم هایم را بستم.
سال ها پیش این مسیر را با حالت تهوعی شمتوجه شد در کنار این مرد طی کردم.
حالا بغضی به بزرگی یک سیب مسیر نفسم را گرفته است.
*******
در جایم غلتی خوردم و به او که به قاب در تکیه داده بود خیره شدم.
خاطره دوری نبود.
اما او بار قبل تماما تکیه داده بود برای عدم فرو ریختنش و حالا استایل شیکی به خودش گراهی شده بود.
یادگار دوری نبود اگر به سمتم پرواز می کرد مثل بار پیش.
اگر تنم را در آغوش می گراهی شد.
موهایم را بوسه می کاشت.
صورتم را نوازش می کرد.
و زیر لب از بابت سلامتیم خدا را شاکر می شد.
اصلا یادگار دوری نمی شد اگر تنها دو گام کشیده بر می داشت و کنار من استراحت می کرد و صبح با همان چشم های خسته بهانه نمی آورد که می خواهد قدم بزند.
شاید باید در سرمای استخوان سوز می قرار گرفتم و او می رسید و تنم را در آغوش می گرفت.
در گوشم می اضافه کرد همه چیز درست می شود.
که من هنوز او را دارم.
آری باید می رفتم یک جایی تا پاها و کف دست هایم از سرما کرخت شوند و بعد گرمای آغوش او تنم را گرم کند.
شاید باید شامگاه ها در خودم مچاله می شدم و او مرا محکم می چسبید و هق های بی آوایم را گوش می داد.
باید کاری می کردم تا در گوشم دوستت دارم را دم به دم هجی می کرد.
اصلا باید ساعت ها می راهی شدم حمام و او از ترس در حمام را می کوبید و التماس می کرد و دنیا جهان گفتنش گوش فلک را کر می کرد و ته تهش قفل در را می شکست و مرا که با لباس در وان جای گرفته بودم و دندان هایم هم از شدت سرما به هم می خورد را بغل می کرد و اشک می ریخت و می اضافه کرد خدا لعنتش کند.
آری خدا لعنتش کند.
زیاد هم لعنتش کند.
لعنتی را باید لعنت کرد وقتی لعنتی وار به قاب در تکیه می زند و لعنتی می شود.
– مولین میز صبحونه را چیده.
بی حرف پاهایم را به زمین رساندم.
ده دقیقه بعد کمی به خودم رسیده بودم و پله های منزل خاله جانم را پایین می رفتم.
پرستو هم وارد شده بود.
با ذوق بوسیدمش.
پرهامش را بغل کردم.
عزیزقلب من بود.
شاید زیبایی اساطیری آیدین را نداشت اما بانمک بود.
ناهار را منزل مادرجان دعوت بودیم همگی.
کلا هر وقت من می وارد شدم همه این چند روز خودشان را مهمان خانه مادرجان می کردند.
میثاق پرهام را در آغوش کشیده بود و من و پرستو سر میز صبحانه حرف می زدیم.
و نگاهم گاهی متوجه خاله جانم می شد که با حسرت به میثاق و پرهام در آغوشش خیره بود.
پرستو حسم را حس کرده بود.
کف دستم را زیر میز نرم فشرده بود.
این قسم نگاه ها روح او را خراشیده بود.
و خدا چه پاداش خوبی برای این صبر بی پایان کنار گذاشته بود.
میثاق چشم و ابرویی برای خاله رسید و نگاه خاله روی من برگشت.
نگاهم را گریز دادم.
خاله حق داشت.
نمی اطلاع داشت.
نمی اطلاع داشت که چشیدن طعم سنگ فرش های استکهلم سوئد چقدر طاقت فرسات.
خاله نمی خبر داشت تکان آخر شکم یعنی چه؟
خاله فقط جنین سه ماهه اش را بعد از دو فرزند از کف دست داده بود.
داغ سنگینی هم برایش به شمار نمی راهی شد.
میثاق – دنیا ، عزیزم یه لحظه میای؟
به دنبالش از پله ها بالا رفتم.
در اتاق را برایم باز کرد و اشاره زد که اول وارد شوم.
کف دست به سینه وسط اتاق مجردیش توقف کردم.
در را بست و کف دست به سینه برابرم ایستاد.
– کاری داشتی؟
– به مامان من توجه نکن…به هیچکس توجه نکن…فقط منو ببین…تو چشمای من چی می بینی؟
پوزخند زدم و نگاهم را دور اتاق چرخاندم.
چانه ام را چسبید.
قدمی نزدیک تر شد.
شاید باید به مسیرکارهایی که در گذشته امتحان کرده بودم راهکار چانه را هم اضافه می کردم.
– اونا حقی ندارن روی من و تو…این زندگی منه…زندگی توئه دنیا…برای بار هزارم…واسه خودت زندگی کن.
اگر تهش هم می اظهار کرد “واسه من زندگی کن” به جایی بر می خورد؟
زبانش مو در می آورد با سه کلمه؟
لبه تختش نشستم.
– مامانت حق داره.
– نه حق نداره..مولینمه…دوستش دارم…ولی حق نداره با نگاش تو رو اذیت کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن