سارا با خشمگینت مشت دیگهای حوالهاش کرد با حرص اظهار کرد:
-اون که همش چند متر بیشتر نبود. تازه اینقدر اصرار کردی منم قبول کردم. میخواستی مثلا ثواب زیارتت بیشتر بشه! حالا همونم منت سر من میذاری. واقعا که!
کیاوش خندهای کرد و از روی شونهی سارا زد و اضافه کرد:
-تسلیم بابا تسلیم اصلا هرچی شما بگی. خوبه؟ پیاده شو حالا بریم ببینم چند مرده حلاجی.
هر چقدر سارا بیشتر به فکر فرو میحرکت کرد کیاوش نگرانتر میشد. نمیدونست واقعا سارا چه تصمیمی داره. از عاقبت عهدی هم که با خدا بسته بود میترسید. چراکه باید بی چراکه و چرا هر تصمیمی که سارا برای زیستنشون میگحرکت کرد، قبول میکرد.
یادآوری سفر کربلا، سارا رو به حس و حال معنوی اون وقت برده بود و عاشقانههای طول سفرشون. هر چی بیشتر یاد روزهای عاشقانهای که کنار کیاوش داشت میافتاد، بیشتر مطمئن میشد بدون کیاوش نمیتونست زیستن کنه.
پس راهی به جزء رحم اجارهای نمیموند. اینقدر خودخواه نبود که سر لج و لجبازی با پری بانو؛ کیاوش رو تا آخر عمرش از نعمت پدر شدن محروم کنه.
با صدای کیاوش که منو رو سمتش گحرکت کرده بود، به خودش اومد.
– سارا جان انتخاب کن. هر چی دوست داری بگو تا دوتا سفارش بدم. مثل همواره.
سارا لبخند محوی زد و بعد از انتخاب و سفارش غذا رو کرد سمت کیاوش و نفسی گحرکت کرد و اظهار کرد:
-خب من تصمیمم رو گراهی شدم. میخوام دربارهاش حرف بزنیم.
کیاوش آب دهنش رو قورت داد و استرس گحرکت کرد. نفسی عمیق کشید و بیان کرد:
-سراپا گوشم بفرما. فقط قبلش بگم حواست به دل ضعیف منم باشه. میدونی که هر چی بگی من باید قبول کنم و میکنم. اما به والله نمیتونم یه ساعت دوریت رو تحمل کنم.
سارا مکثی کرد و خیره چشمهای کیاوش که اشک توشون حلقه زده بود، شد. آهی کشید و اظهار کرد:
-من میخوام هر جوری که شده تو طعم پدر شدن رو بچشی. دلم میخواد بچهی خودت رو بغل بگیری. چند تا جاده داریم برای رسیدن به بچه.
سارا مکثی کرد و آهی کشید. سرش پایین بود. اظهار کردنش برای خودش هم سخت بود. اما مجبور بود.
-یا باید طلاق بگیریم و هر کس بره سراغ زندگی خودش. یا باید بری ازدواج مجدد بکنی و یه خانمی بگیری که برات بچه بیاره. یا هم باید دنبال رحم اجارهایی باشیم. من دوست دارم خودت انتخاب کنی. به همون زیارتی که پارسال با هم حرکت کردیم، قسم؛ که هر کدوم رو انتخاب کنی من غمگین نمیشم.
کیاوش کلافه دستی لای موهاش کشید و نگاهی افسرده به سارا کرد و گفت:
-خودت میدونی که تمام دنیامی، تو برام همه چیزی؛ همه چیز یعنی نیاز و کمبودی توی زیستن ندارم. اصلا به بچه هم فکر نمیکنم. پس بیا و خانمی کن و این بحث رو همین جا تمومش کن.
سارا تبسمی زد و شروع کرد با سالادش بازی کردن. به صورت عصبی فقط چنگال رو به کاهوها فرو میکرد و در میاورد. نفسی گحرکت کرد و گفت:
-هر دختر و پسری که ازدواج میکنن دوست دارن بچهدار بشن. ما هم مستثنا نیستیم. وقتی من خودم دوست دارم مادر بشم؛ مسلما تو هم دوست داری پدر بشی. پس بهتره حاشا نکنی. اما اگه راستش رو بخوای من ته دلم…
مکثی کرد. مطمئن نبود از گفتنش. منو منی کرد و وقتی دیدهای منتظر و مضطرب کیاوش رو دید؛ ادامه داد:
-ته قلبم با رحم اجارهایی موافقم. چون نمیخوام تو رو کف دست بدم. این جوری هر دومون به آرزومون میرسیم. خب چی میگی؛ موافقی؟
کیاوش که متوجه شد واقعا چارهایی براش نمونده و این بهترین پیشنهاده. همین که سارا از خر شیطون پایین اومده بود. خدا رو شکر کرد و آروم جواب داد:
-باشه عزیزم. هر تصمیمی که بگیری، من نه نمیگم. پس میگردیم و یه مورد مناسب براش پیدا میکنیم. کسی که تو هم قبولش داشته باشی و باهاش راحت باشی. الانم بهتره غذاتو بخوری که یخ کرد و از دهن افتاد.
سارا تبسمی از سر رضایت زد و زیر لب چشمی اضافه کرد. هر دو توی خاموشی مشغول خوردن غذاشون شدن.
بعد از غذا به محوطهی کافهی سنتی رستوران رفتن و هممسیر با چایی و نباتی که سفارش داده بودن، فقط حرف زدن و از خاطرات خوش گذشتهشون گفتن. اینقدر این ساعات بهشون خوش گذشته بود که کلا گذر زمان رو متوجه نشده بودن. یهو با صوتی گارسون به خودشون اومدن و متوجه شدن چراغهای کافه خاموش شده و دور و برشون هیچ کس نمونده.
-ببخشید آقا اگه اجازه بمشاهده کرد داریم تعطیل میکنیم. ساعت از نیمه شامگاه گذشته.
کیاوش نگاهی به ساعت موبایلش کرد و گفت:
– کی ساعت ۱۲ شد؟! ببخشید شرمنده الان میریم.
پول رستوران رو با شرمندگی حساب کرد و کف دست تو کف دست سارا بیرون اومدن. سارا که بهشدت ریز داشت زیر چادرش میریز خندید؛ آروم اظهار کرد:
-بنده خدا اندیشید جا و مکان نداریم و قراره شامگاه رو هم اونجا سر کنیم.
کیاوش اخمی مصنوعی کرد و گفت:
-بله دیگه تا این وقت شب بی جا و مکانا وسط هفته میمونن تو کافه و نمیرن. همین جوریش خلوت بود. الانم که پرنده پر نمیزنه. حالا خدا رو شکر مسیر برگشتمون سرازیری و زود به ماشین میرسیم.
کف دست سارا رو محکمتر از قبل گرفت و با لحن شیطنت آمیزی گفت:
-محکم بچسب که میخوام بذارم رو دنده پرواز و اینجا رو تا پایین بدوییم. چادرتم یا در بیار یا جمعش کن که به کف دست و پات گیر نکنه. آمادهای؟ سه اضافه کردم با تمام سرعت میدوییم.
سارا با هیجان باشهای بیان کرد و چادرش رو توی بغلش جمع کرد. با شمارهی سه کیاوش هر دو شروع به دوییدن کردن. وقتی به ماشین رسیدن دیگه نفس کم اورده بودن. هر دو به سمت پایین خم شدن و نفس نفس میزدن. کیاوش نفس عمیقی کشید و جلوی سارا وتوقف کرد و به اطراف نگاهی کرد و خیلی جدی گفت:
-زود باش رد کن بیاد. بدو تا کسی نیومده.
سارا با تعجب کمر راست کرد و نفس نفس زنان جویا شد:
-چی رو رد کنم بیاد؟! چیزی به من ندادی که!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن