گوشیم کف دستم بود و هزار بار انگشتم به سمت اسم مهشید میرفت تا باهاش تماس بگیرم و بهش بگم بیاد دنبالم، اما بعدش پشیمون میشدم. نمیدونستم چی باید بهش میگفتم. اصلا قلبم نمیخواست بفهمه اینجا چه خبر بود و مهمونی دوستانهای در کار نبود.
اکرم خانم کلی چیز تو کسری از ثانیه جلوم چیده بود. اینقدر بی حوصله و دمق بودم که حتی نگاهشون هم نکردم. فقط چون از حرص و استرس گلوم خشک شده بود. شربتم رو سر کشیدم.
نیم ساعتی از رفتن پری جون گذشته بود و خبری ازش نبود. حسابی حوصلهام سر راهی شده بود و کلافه بودم. بالاخره مصمم شدم برم به محوطهی باغ تا یه قدمی بزنم. از یه جا جای گرفتن بسیار بهتر بود.
وارد باغ شدم. واقعا دلنشین و با صفا بود. قدم زنان به گلهای رنگی نگاه میکردم و به سمت آلاچیق زیر درخت بید مجنون میرفتم. از عمارت فاصله گحرکت کرده بودم. هیچ صوتیی جز آواز پرندهها و نسیمی که باعث بهم خوردن برگ درختها میشد؛ نمیاومد. ساکتش مطلق بود. یه کم حالم بهتر شده بود. به آلاچیق رسیدم تا تمایل داشتم پا بذارم داخلش یهو یه صدای جیغ کسی رو متوجه شدم. پشت بندش صوتی در خواست کمک میاومد.
وقتی دقت کردم صوتی پری بانو رو تشخیص دادم. صوت از سمت دیگهی باغ میاومد.
* سوم شخص *
کیاوش از این دعوت بدون هماهنگی پری بانو حسابی عصبی و غمگین بود. میدونست نیت مولینش از این دعوت چیه. تمام فکر و ذهنش پیش سارا مونده بود و دلش نمیمیل داشت اینجوری سارا فکر و خیالهای بدی بکنه یا قلبش بشکنه.
با برآشفتهت قدم برمیداشت. دندونهاش رو بهم میسابید. از طرفی نمیمیل داشت با پری بانو بد حرف بزنه که مبادا احترام مادر فرزندی از بین بره. به سمت پشت عمارت رفت جایی که از در اصلی متوجه شد نداشت و خلوتتر از کل باغ بود. نزدیک استخر توقف کرد و منتظر اومدن مامانش شد. یه ضرب داشت به زمین پا میکوبید. بیشتر از هر چیزی متوجه شدن شیدا با اون سر و وضع اعصابش رو بهم ریخته بود.
توی فکر فرو رفته بود که از پشت سر با صدای پری بانو به خودش اومد.
-چی شده؟ چه حرف مهمی داری که منو اینجوری عجلهای کشیدی بیرون؟! مشاهده کردی که مهمون داشتم. بد نبود یه احوالپرسی مؤدبانه باهاش میکردی. از پسر من این رفتارها بعیده!
از طلبکار بودن مولینش بیشتر حرصش گرفت. نفسش رو بیرون داد و بیان کرد:
-مولین خانم اصلا متوجه هستی چی داری میگی؟! چرا بدون هماهنگی این دخترهی غریبه رو اینجا دعوتش کردی؟! من که یه بار نظرم رو دربارهاش گفتم. مادر من نمیدونم این چه اصراریه که شما داری؟!
پری که حسابی بهش برخورده بود. کف دست به کمر زد و طلبکارانه جواب داد:
-نگاهم روشن از کی تا حالا من برای مهمونهایی که تو ویلای خودم دعوت میکنم؛ باید از جنابعالی اجازه بگیرم؟! فکر نکنم این یه مورد به تو و زنت ربط داشته باشه!
کیاوش کلافه کف دستی به موهاش کشید و اضافه کرد:
-مهمونهای شما به ما هیچ ربطی ندارن. ولی اینکه به چه قصدی این دختره رو دعوتش کردین کاملا به من و سارا ربط داره. شما اصلا یه درصد فکر دل سارا رو کردین؟ نمیگین الان چی قراره بهش بگیم تا به یه غریبه توی جمع خانوادگی ما شک نکنه؟! فکر نکردین همین دختر داییهای از دماغ فیل افتادهی من اگه بویی ببرن؛ سارای بیچاره رو راحت نمیذارن و خوراک هر روزگارشون برای متلک اندازی و حرفهای خاله زنکی شروع میشه.
کیاوش با کلافگی کف دستش رو بین موهاش برد و ادامه داد:
– خیلی از دستتون عصبیم. ما اگه یه درصد هم تصمیم بگیریم برای بچهدار شدن رحم اجاره کنیم؛ اولا به احدالناسی نمیخوایم کسی بدونه، دوست ندارم پشت سر زنم حرف و حدیث باشه! ثانیا عمرا من بچهام رو بدم این دختره که معلوم نیست کیه و از کجا اومده تو رحمش بزرگ کنه. اونم با این سر و وضعش! پری بانو یه کم به اعتقادات پسرت هم احترام بذاری بد نمیشه ها.
پری بانو که حسادت زنانهاش نسبت به این همه توجه پسرش؛ گل کرده بود و نمیتونست این حجم از علاقهی کیاوش به سارا رو تحمل کنه، دست به سینه پوزخندی زد و بیان کرد:
– آقا کیاوش شتر سواری که دولا دولا نمیشه. میخوای به همه بگی زن خودت حاملهاست؟ بعد حتما میخوای جای بچه بالش تو شکمش بچپونی! اون وقت این شیدای بدبخت رو هم حتما نه ماه قراره تو کمد قایمش کنی!
کیاوش که متوجه شد مولینش برگشته سر خونهی اول حسابی بهم ریخت. سردردهای عصبی داشت و این بحث بی حاصل سردردش رو بیشتر کرده بود. ناتمایل داشته یه کم صداش بلند شد و گفت:
-مولین مامان چرا متوجه نیستی؟! من این دختره رو به هیچ عنوان قبول ندارم. بعدش هم شما فکر کن بالش میذارم تو شکم زنم. شایدم اصلا اون مدت رو بریم یه شهر دیگه. شایدم یه کشور دیگه، ولی اون چه که مسلمه با این دختره قرار نیست جایی بریم. من خودم بلدم بگردم برای بچهی خودم جا و مکان سالم پیدا کنم.
پری بانو عصبی شروع کرد به کف زدن و اظهار کرد:
-آفرین؛ باریکلا به پسر متدین خودم. چقدر خوب آدمها رو قضاوت میکنی! محض اطلاع جنابعالی شیدا هم از این مهمونی خبر نداشت و به خاطر پوشش معذب بود و ازم گلایه کرد. الان موندم با این همه تهمتی که به اون دختر بیچاره زدی چطوری میخوای از قلبش دربیاری؟! یا همون به قول خودت حلالیت بگیری.
با متوجه شدن حرف مولینش حسابی بهم ریخت. همیشگی تو زیستنش سعی داشت آدمها رو قضاوت نکنه. ولی این رفتارهای مولینش اون رو مجبور به این کار کرده بود. حسابی از کف دست خودش عصبی بود. کلافه دور خودش چرخید. پری بانو که حس کرد موفق شده احساسات پسرش رو کف دست بگیره تبسمی زد و گفت:
-حالا عیبی نداره شیدا دختر خوب و درک کردهایه. وقتی دارم معرفییش میکنم خودم یه جوری از قلبش در میارم. اینقدر خونگرمه که مطمئنم سارا هم ازش خوشش میاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن