رمان راز یک سناریو پارت ۱۲

تا وقتی ناهید را داشت، جایی برای گلی در حیات شخصی او نبود… مردک برای داشتن گلی نقشه داشت… جواهر؟! گلی؟! آن دختر ساده و بی غل وغش در آن خانه ی قدیمی؟! سرش را به طرفین تکان داد و افکارش را تکه تکه کرد.
با متوجه شدن آوای بوق ماشین های پشت سری نگاهی به چراغ سبز انداخت و پایش را روی پدال گاز فشرد و به سمت منزل اش راند با افکار جمتوجه شدی در ضمیرناخودآگاهش که مانند گیاهی رونده حرکت می کرد و ریشه می داد.
گلی خاموشی کرد. سرش را از روی کتاب گرفت و به روبرو چشم دوخت. شیرین جون و آقا الآن در چه حال بودند؟! نگاهش به شکمش افتاد. وارد شش ماهگی اش شده بود و بررسیدگی آن نمایان تر. سری به طرفین تکان داد. نه… دیگر نمی توانست با این وضعیت به کرج برود. با افسوس به خواندن قرآن ادامه داد.
رَبُّ المَشرِقَینِ وَ رَّبُّ المَغرِبَینِ* فَبِاَیِّ ءَالاءِ رَبِّکُمَا تُکِّذِبَانِ*
چشمانش را باز کرد و کف دستانش را روی فرمان حلقه کرد و چانه اش را روی آن گذاشت. دختر و پسری وارد کوچه تاریک و خلوت شدند. پسر، دختر را به دیوار چسباند و فاصله ی صورتش را با او هیچ کرد. ابروهای وحید بالا رفت. کمی بعد، با تبسمی سرش را پایین انداخت و چراغ ماشین را روشن کرد. سر هر دو به طرف او چرخید. پسر کف دست دختر را گراهی شد و از کوچه خارج شدند. عاشقانه های او و گلی چه زود رنگ تلخ قلبخوری گحرکت کرد. حالا که به دلش رجوع می کرد قلبخوری اش از گلی کمرنگ شده بود. روزگار به روز که می گذشت و به لایه های درونی حیات گلی جاده پیدا می کرد و بیشتر و بیشتر او را می شناخت، به این باور می رسید که باید تصمیمی بگیرد.
لبش را کمی جمع کرد و نگاهانش را تنگ. می وحشت کرد… می هراسید از روزگاری که واقعا گلی نباشد… این حقش بود که گلی به او فرصتی برای اندیشیدن بدهد. او به مدت احتیاج داشت. و از همین فرصت و زمان می وحشت کرد.
نفسش را طولانی فوت کرد و کف دستی به صورتش کشید. دیگر عقلش کار نمی کرد. ماشین را روشن کرد و به راه افتاد.
هَل جَزَاءُ الاِحسَنِ اِلَّا الاِحسَنُ* فَبِایِ ءَالاءِ رِبِّکُمَا تُکِّذِبَانِ*
و پسرک از نوای روح نوازی که می متوجه شد، ساکت خوابیده بود.
آقا نگاهش را از چشمان مولین گرفت و بار دیگر به در دوخت. طرح کمرنگی از تبسم در نگاهانش نقش بست که باعث تعجب مولین گردید. ماشین اصلاح به کف دست رو به لیلا کرد و اظهار کرد: لیلا آقات داره می خنده… نگاش کن… یادم نمیاد کی لبخندشو متوجه شدم… امروز روز خوبیه لیلا… امروزگار آقات بعد از ماه ها لبخند زد.
لیلا از پشت آقا سرکی کشید و با ابروهای بالا حرکت کرده به آقا چشم دوخت: کو مولین؟! من که چیزی نمی بینم… کجا داره می خنده؟!
لبخند رو لب های مامان هم کاشته شد. او مردش را می شناخت. حتی آن تبسم ناپیدا را به خوبی حس می کرد. رد نگاه آقا را دنبال کرد و به در رسید.
پیرمرد دیده به راه که بود؟
صدای لالایی که در آن خانه گم شده بود؟
نگاه بی فروغش، اندام کدام زن را جستجو می کرد؟
دیده به جاده جای پای کدامین مسافر بود؟
تَبرَکَ اسمَ رَبِّکِ ذِی الجَلَالِ وَ الاِکرَامِ*
کتاب را بست و بوسید و روی میز گذاشت. روسری اش را درآورد و روی کف دسته ی مبل گذاشت. به پهلوی چپ روی کاناپه دراز کشید و مشتاق دیدار، به در خیره شد.
و گلی بود و عطر خدا، پیچیده در لحظه لحظه دلتنگی او؛
و گلی بود و پسرک خوابیده و لغزش و عبور احساسش میان سیمان و آهن؛
راه گرفته به سوی اتاقی قلبگیر و
پیرمردی خسته از بیماری، خوابیده میان رختخوابی کهنه؛
و گلی امروزگار بوی دلتنگی می داد.
***
-حرفش چی بود؟
وحید سرش را بالا نگرفت و همچنان خم شده از کمر جواب فرزاد را داد: بچه اش.
فرزاد با ابرویی بالا حرکت کرده و کف دستی روی دهانش بیان کرد: بچه اش؟!
وحید بلاخره تکیه داد و نگاه مستاصلش را به دوستش دوخت: آره… اول و آخر حرفش این بود که بودن من تو زندگیش میشه استرسو این واس پسرش خوب نی…
فرزاد ناباورانه مژه زد: یعنی اون دختر براش مهم نبود؟!
وحید چانه ای بالا انداخت و کمی سرش را کج کرد: چه می دونم والله… اون جور که بوش میومد تمام فکرش بچه اشه… اگرم گلی مهم باشه واس خاطر سلامت بچه اس.
هر دوخاموشی کرده بودند… دو دوست جای گرفته روبروی هم برای پیدا کردن جاده چاره ای. وحید پیشانی اش را به کف دستش تکیه داد و دیدهانش را بست. فرزاد نگاه از تابلوی روی دیوار گراهی شد و به دوستش داد. کلافگی و سردرگمی از چهره وحید می بارید.
-نبیان کرد تصمیمش در مورد گلی چیه؟!
وحید چشمانش را باز کرد. حرف های بزرگمهر را به یاد آورد که گلی را از کف دست نخواهد داد: خوب اولش از پسرش دم زد اما آخرین حرفش این بود که گلی زنشه و از کف دستش نمیده…
فرزاد به جلو خم شد: به نظرم، کُری خونده برات… میل داشته سرتو بکوبونه به طاق.
ولی چیزی ته دل وحید آهسته و قرار نداشت. از آن مرد و تصمیماتش می هراسید. زبانی گوشه ی لبش کشید.
-حس می کنم اون مرد با من فرق داره… مث من اهل سبک سنگین کردن نی… تصمیمشو می گیره و تموم… من واس هر کار کوچیکم هزار بار، بالا پایینش می کنم… به ضرر و زیانم فکر میکنم… ولی تا اینجا اون نشون داده، تو لحظه تصمیمشو میگیره بعد میشینه پای عواقبش… این منو می ترسونه.
فرزاد کمی جلوتر کشید: از احساسش به گلی اضافه کرد؟ یا گلی احساسی به اون داره؟
وحید از جایش قد بلند شد و قدمی زد… کف دستی میان موهایش کشید… ایستاد… انگشتش را روی لبش گذاشت… اندیشید… نفسی کشید و روی کف دسته ی مبل قرار گرفت: چیزی سر راس ناظهار کرد… گفتم که اولش از پسرش اضافه کرد و آخرشم گلی شد زنش… گلی هم که بیان کرده چیزی بین اشون نی.
فرزاد صاف جای گرفت: به نظر من که مشکلی وجود نداره..
وحید با دیدهانی تنگ شده به او نگریست.
فرزاد به مبل تکیه داد و هر دو دستش را روی کف دسته های مبل گذاشت: مردِ برات قُپی اومده… گلی هم که میگی حسی بهش نداره… بچه ارو که بهش بده جدا میشن… پس مشکلی نیست.
وحید با ابروهایی که بالا رفته بود، پرسید:به نظرت این کم چیزیه؟
فرزاد دستش را کشیده کرد و به بیرون اشاره ای کرد: این همه زن مطلقه… اون دختر هم یکی از اونا… مشکل تو یه چیز دیگه است… نه؟
وحید خسته از این سوال، کف دستش را بالا آورد: یه بار یکی این حرفو بهم زد تو دیگه لازم نی مجدداً بگی.
فرزاد کف دست هایش را برداشت و به جلو خم شد: پس دردت چیه وحید؟ یا بکن ازش یا بمون باهاش… جز این دوتا که راهی نیست.
وحید دوباره برخاست… بی قرار… قدم زد… دست به کمر… کنار میز از حرکت ایستاد: فکر می کنی سعی نکردم… نتونستم برادر من… نتونستم… نه می تونم ازش بکنم نه می تونم باهاش بمونم.
فرزاد کلافه بیان کرد: ای بابا.. بلاخره که چی؟ باید تصمیم بگیری.. تا وقتی با خودت یه دل نشدی حال و روزت اینه.
خاموشی وحید جوابش شد.
فرزاد نفس عمیقی کشید و نگاهش را دورتا دور اتاق چرخاند و در آخر به وحید چشم دوخت: فرزانه میره کلاس تکواندو… مربیش یه مردِ که پارکینگ خونه اشو کرده باشگاه… میگه این مرد یه زن داره که ده ساله تو رختخوابه… ام اس شمشاهده کرد داره… کف دست و پاهاش فلجه… ده ساله این مرد داره با عاشقی زنشو تر و خشک می کنه… هر روزگار ماساژش میده… پوشکشو عوض میکنه… می شورتش.. غذا بهش میده… سوار ویلچرش میکنه و می بردش بیرون…پسر ده سال! یه روز که دخترا تو پارکینک بلند می خندن، مرد گفته خانمها مراعات خانم من که بالا تو تخته رو بکنید، نمیخوام خدایی نکرده یه لحظه فکر خیانت به ذهنش خطور کنه… می بینی هنوز مردی هست… حالا این دختر سالمه… سرپاست… خانواده داره… اصیله… از خودگذشته است… فقط قرارِ بچه ای رو به باباش بده و بعدش ازش جدا شه… اون وقت میشه یه زن مطلقه که حضانت بچه اشو باباش به عهده گحرکت کرده… من موندم کجای این مسئله اونقدر سخته که تو نمی تونی مسیر حلی واسش پیدا کنی!
وحید دست به کمر جواب داد: تو فکر میکنی فقط به شرایط اون فکر میکنم؟! اون یه طرف قضیه اس.
اخمی میان ابروهای فرزاد جا خوش کرد: پس دردت چیه؟
وحید از حرکت ایستاده، انگشت شستش را به سینه اش زد: درد من خودمم.. اگه نمی تونم تصمیمی بگیرم نه فقط واس خاطر اینه که اون دختر، زن موقت یکی دیگه بوده و بچه ای داشته… من از خودم می ترسم…حیوون بودن فقط به این نی که به ناموس مردم کف دست درازی کنی… وقتی دختر مردم با هزار امید پا میذاره تو زندگیم و من نتونم جلوی زبونمو نیگر دارمو سرکوفتش بزنم میشم حیوون… وقتی قول بدم به دختر مردمو نتونم پاش وایسمو با هر زخم زبون مادر و خواهرم هوار شم سرش، میشم حیوون… وقتی نتونم پای مشکلاتی که با این دختر تو آینده دارم وایسمو گذشته اشو بکوبم تو سرش، میشم یه حیوون…
نفسش را طولانی بیرون داد: سخته… سخته مرد بودن و درد رو دردش نذاشتن… پسر من بیشتر از هر چی از خودم می ترسم.
فرزاد کف دست به سینه، تبسمی زد: می دونی تو حرفات چی برام جالب بود؟
ابروی راست وحید بالا راهی شد.
-اینکه تو میل داشته و ناخواسته داری آینده اتو با اون تقسیم میکنی… تو اونو شریک حیاتت می دونی… حالا من یه سوال ازت دارم… از کجا مطمئنی زن دائم اون مرد نمیشه؟ شاید بچه به جهان اومد به خاطر بچه زن اون شد… شاید وقتی تو داری اینجوری لفتش میدی و هی سر، تو در و دیوار می کوبی، اتفاقی افتاد که به اون مرد دل داد… یه سیبو بندازی هوا هزار چرخ می خوره تا بیاد پایین.
وحید نگاه مستقیمش را نگرفت… نگاهش کرد… نگاهش کرد…
حرف های چند روزگار پیش بزرگمهر و حرف های فرزاد، دلش را مچاله می کرد… ترسی به جانش افتاده بود… در میل داشتن گلی شکی نداشت… از همان اول می تمایل داشتش… و این حس روزگار به روز عمق پیدا می کرد و او هنوز بلاتکلیف بود… اخم کرده اضافه کرد:
-چی نصیبت میشه از اینکه ته قلب منو خالی کنی؟ قلب من بلرزونی؟ اگه می بینی کف دست و پا می زنم، اگه می بینی شامگاه و روزگارم یکی شده، تموم قلبخوشیم اینه که ته ته همه این قلبنگرونیا چند ماهه… بعد از اون آزاده… اگه بخواد بره اگه بره زن دائمش بشه از پا در میام… قلبم گرم بودنشه که اگه بره از هستی ساقط میشم فرزاد… نترسون منو.
فرزاد از جایش بلند شد و با چند قدم خودش را به وحید رساند. روبرویش توقف کرد، چشم در دیده: پس دست بجنبون پسر… زودتر تصمیمتو بگیر و اگه هستی بهش بگو تا دیر نشده… قلبشو گرم بودنت کن تا از کف دستات لیز نخورده و از کف دستش ندادی… بهش بگو بعد از تموم شدن صیغه باهاش می مونی… اگرم نه… بکش کنار و خلاص… یه بارم شده این اخلاق بازاریتو بذار کنار و زودتر تصمیم بگیر… این دختر، کاسب جماعت نیست که منتظر تصمیم تو بمونه… واسه خودت تو بازار معتمدی و همه برای معامله باهات پا پیش می ذارن… توش حرفی نیست اما این جریان فرق داره… تو باید پیش قدم شی… برو باهاش حرف بزن.
وحید کف دستی به چانه اش کشید و نگاهش را از دوستش گراهی شد و به زمین دوخت: حق باتوئه… باس یه کاری کنم… خودمم خسته شدم.
فرزاد پشت شانه اش زد و مطمئن بیان کرد: وقتی مرد به کسی قلب نداده، برای جداییش بهش فکر هم نمی کنه، وقتی میگه تموم یعنی تموم… ولی وقتی داره فکر می کنه… به جاده میزنه… سیگار آتیش می کنه… کف دست به دیوار می کوبه ( با ابرو به کف دست وحید اشاره ای کرد که به تازگی از گچ خارج شده بود) یعنی دلش راهی شده… بدم حرکت کرده… رفیق بد قلبتو باختی.
لبخند روی لب های وحید نشست و بی شرفی نثار دوست خندانش کرد.
***
خاموشی بود و تپش قلب های بی قرار… دیداری بعد از هفته ها دوری… هیچ یک حرفی به میان نمی آوردند مبادا که سخن به جایی کشیده شود که هیچ کدام دوست نداشتند… نوای سوزناک سه تار پیچیده میان حس های آنها… هر دو خیره به جلو… گلی انگشت های پیچیده درهمش را روی کیفش گذاشته بود و وحید دست به سینه خیره ی مردم در گذر. صدای حزن آلود سه تار، فضایی پر از حس های مختلف ایجاد کرده بود، عاشق شدن، میل داشتن، غم، یاس…
وقتی شروع به حرف زدن کرد، سر گلی به طرف او چرخید. اما نگاه وحید به روبرو.
-وقتی واس اامان بار مشاهده کردمت، به خودم اضافه کردم عجب زِبونی داره… از اینکه حرفتو زدی و جواب سعیدو دادی خوشم اومد… با هر بار متوجه شدنت این خوش اومدن عمیق تر شد… به جایی رسیدم که به خودم گفتم بلاخره یکی پیدا شد که جذبم کنه… اظهار کردم بعد این همه مدت، تونستم اونی رو که خودم میخوام پیدا کنم… واس اامان بار تو عمرم یه رابطه ارو شروع کردم… واس اولین بار دل دادم به یه دختر…
به اینجای حرفش که رسید خاموشی کرد. لب زیرینش را به دندان کشید. گلی دید و اندوهگین دیده بست. سرش را برگرداند و از شیشه ی بغل به بیرون خیره شد.
وحید دستی به لبش کشید… سخت بود برایش گفتن از احساسی که با صداقت طرف مقابلش همجاده نبود… سخت بود از احساساتش به کسی بگوید که زن موقت مرد دیگریست و شکم برجسته اش به او دهن کجی می کرد… هر چه تلاش می کرد، چشم نگرداند و نبیند اما آن گردی قلنبه در گوشه ی میدان دیدش، تیری بود در دلش.
-اما تو چکار کردی؟ به زمینم زدی.
گلی لبهایش را به هم فشرد و بیرون را خیره شد.
-واس اینکه باهات آواقت نداشتمو فرزادو صاحب خونه نشون دادم، مجبورم کردی عذرخواهی کنم اما تو بدترشو سرم آوردی.
گلی محکم تر انگشتانش را در هم پیچید و چین و شکن های پیشانی اش بیشتر و بیشتر می شد.
-با نبیان کردنات اجازه دادی اونقدر اون حس پیش بره که حالا موندیم تو داشتن و نداشتن… تو موندن و حرکت کردن…
سکوت کرد و نفسش را با آهی طولانی بیرون داد.
گلی با خود اظهار کرد که این وحید ملایم با وحید ماه پیش فرق داشت… هرچند نگاهش نمی کرد اما خشمگین نبود، گله می کرد. آزرده خاطر بود. همان که از او تمایل داشته بود، حرف بزنند، برایش جهانیی ارزش داشت ولی…
گلی سر برگرداند و به ناگهان گفت: برو.
وحید گوش داد اما باور نکرد. سر چرخاند و با سگرمه های در هم به او نگریست: نشنُفتم!
سیاه دیدهانش… چقدر دلتنگ آنها بود… ضربان دلش بالا رفت وقتی به آن دو دیده خیره شد… چقدر شب و روزش به خیال این چشم ها گذشته بود. پلک بست و باز کرد تا بتواند حسش را پنهان کند و کف دست دلش را رو نکند. خیره در آن سیاهی ها از راهی شدن دم زد: دارم میگم برو… برو و فراموش کن گلی هم بوده… همین حالا که من از ماشینت پیاده میشم برو و دیگه پشت سرتو هم نگاه نکن… درست همون کاری که قراره من بکنم.
وحید کمی سرش را کج کرد و با نگاهانی تنگ شده و حرصی در کلامش اضافه کرد: اون وقت قراره تو چکار کنی؟!
دو دیده خیره به هم… یکی پر از تمنا و دیگری لبریز از نیاز.
-ازت دست می کشم… پامو از ماشینت بذارم بیرون، فراموش می کنم وحیدی هم بوده و حسی بهش داشتم… میرم پی حیات که قرارِ تو دیگه توش نباشی.
وحید کامل به طرف او چرخید، با کف دستی روی فرمان. سعی کرد نگاهش به شکم او نیفتد. نگاهش را روی صورتش تنظیم کرد: اون وقت تنهایی قرار گرفتی اندیشیدی و به اینجا رسیدی؟
نفس گلی سریع شد، صوتیش کمی بالا حرکت کرد: نه… رفتار تو، مولینت، بزرگمهر همه و همه بهم حالی کرد که باید برم… منو چه به عاشق شدن یه مرد…
ابروهای وحید همدیگر را در آغوش کشیدند: وقتی چیزی رو با آواقت شروع نکنی نتیجه اش میشه این… پس نباس از کسی قلبخور باشی.
گلی پوزخندی زد که اعصاب وحید را به بازی گراهی شد: نه من از کسی قلبخور نیستم… من حق ندارم از کسی قلبخور باشم… همه حق دارن به من تو دهنی بزنن… همه محقن… حتی خود تو.
وحید پوفی کشید و نگاهش را از او گرفت که گلی در ماشین را باز کرد. یک پایش را که بیرون گذاشت، وحید کف دستش را دراز کرد و آستینش را کشید. گلی کمی کج شد.
-کجا؟! بشین سرجات… حرف دارم.
گلی پرغیض به او نگاه کرد: حرف من تموم شد… دستتو بکش.
و به کف دست او چشم دوخت. باور این گلی جمشاهده کرد برای وحید سخت بود. دلش فشرده شد… قرار بود همه چیز به همین راحتی تمام شود؟! او هنوز حرف هایش را نزده، حکم را متوجه شده بود.
گلی کف دستش را محکم کشید که آستینش رها شد. بیرون راهی شد و قبل از بستن در بدون نگاهی به وحید گفت: به سلامت.
و در را بست و از روی پل وارد پیاده رو شد. چند قدمی نرفته بود که مانتویش از پشت کشیده شد و صدای وحید به گوشش رسید: تو همواره اینقدر زود از داشته هات دست می کشی؟
گلی ایستاد. برگشت و سرش را بالا گراهی شد و دیده در دیده وحید، پر اخم: من داشته ای ندارم جناب.
این لحن حرف زدن و این نگاه سرد گلی آخرین چیزی بود که در این جهان می خواست. آمده بود تکلیفش را مشخص کند اما ظاهرا گلی قبل از او کف دست به کار شده بود و او را از حیات اش حذف کرده بود. گلی خواست راه بیفتد ولی کف دست وحید که بند مانتویش بود این اجازه را نداد.
علی رغم میلش با اخمی برگشت و گفـت: حرفی ام مونده؟! مگه تو گوشم نخوابوندی که برم؟! مگه ازم فاصله نگراهی شدی که برم؟ وقتی اومدم حرفامو بزنم حرکت کردی تو پذیرایی جای گرفتی و با این کارت بهم نفهموندی که برم؟ خوب دارم قلب به قلبت می دم… دیگه چی می خوای؟
وحید کف دستش را انداخت: یادمه یکی اومد تو اتاقمو بهم اضافه کرد واس خاطرم می جنگه… که می خواد مجدداً من مال اون شم.
مردم در حال عبور به آن دو می نگریستند و می راهی شدند. گاهی تیکه ای هم به آنها می انداخسریع.
گلی نفسش را از بینی بیرون داد و نگاهی به درختان کنار خیابان انداخت و مجدداً به وحید: از کدوم جنگ حرف می زنی؟ من تا اومدم جنگو شروع کنم تو چنان پا به فرار گذاشتی که من اون جنگو شروع نکرده باختم… تمام درها رو به روم بستی… آدم باید برای کسی بجنگه که باشه اما تو خودتو محو کردی.
وحید لبه های کتش را کنار زد و دست به کمر شد: باس به من فرصت بدی… من فرصت می خوام واس در ذهنش گذراندن… چیز ساده ای نی… فقط می خوام بدونم هستی یا نه؟
گلی سری به طرفین تکان داد: من حتی اگرم بخوام… تو نمیخوای… مولینت نمی خواد… مردم نمی خوان… جامعه نمی خواد… هر بار دهن باز کردمو بیان کردم وحید، یکی با حرفاش چنان زد تو دهنم که نفسم بند اومد… شرایطمو کوبید تو صورتم… همه میگن با تمایل داشتن تو دارم بهت ظلم می کنم… یه زن با شرایط من حق نداره قلب بده… حق نداره کسی رو دوست داشته باشه… همه میگن من اگه تو رو داشته باشم، بدبختی سراغت میاد… ولی می دونی بین منو تو کدوم خوشامگاهختره؟
وحید با نگاهانی سوالی نگاهش کرد: تو به این وضعیت میگی خوشامگاهختی؟
گلی سری به نشانه ی تایید تکان داد: از بین ما دوتا، تو خوشامگاهخت تری… تو خوشامگاهختی زیرا یکی گوشه ی این شهر صادقانه عاشقته… عاشقانه برات اشک ریخته… با گریه در نبودنت ضجه زده… می بینی چقدر خوشبختی… خوشامگاهخت تر از منی که از مردی که دوستش داشتم سیلی خوردم… از مردی که بچه اشو براش نگه داشتم فقط هوار و داد شنیدم… از کس و ناکس لغز متوجه شدم… آخرِ آخر این ماجرا من میشم اون زن دیده سفید که یه پسرو اغوا کردم… باز تومیشی آدم خوبه و منم آدم بدِ قصه.
نگاه وحید ته رنگی از مهربانی گراهی شد. دختر روبرویش با گونه ای برجسته و صورتی که پرتر شده بود، غیر مستقیم از علاقه اش بیان کرده بود.
زنی چاق از کنار گلی رد شد و تنه ای به او زد که قدمی به جلوکشیده شد. زن رو برگرداند و اول نگاهی به گلی و بعد به وحید انداخت: مردم اونقدر بی ملاحظه شدن که دعوای زن و شوهری شونو میارن تو خیابون… مگه خونه ارو ازتون گحرکت کردن که وسط خیابون وایسادین و بحث می کنید.
و جادهش را گرفت و رفت. چند قدمی نگاه گلی با او همراه شد اما وقتی نگاهش را به وحید داد، چیزی در نگاهان او بود که قلب او را به لرزه انداخت… شاید حس خواستن… شاید… هر چه بود، دل گلی را لبریز از حس خوب کرد.
-بهم فرصت بده… یه کم دیگه مدت می خوام… اما باس از یه چیزی مطمئن شم.. تو که تصمیم خاصی واس بعد از تموم شدن صیغه نگرفتی؟
گلی قدم عقب گذاشت.
وحید از خاموشیش هراسید.. آب دهانش را قورت داد… تکان نخورد: بگو که تصمیمی نگراهی شدی.
گلی نگاهش را از مرد قلببندش نگراهی شد… قدمی عقب تر: نه من تصمیمی نگرفتم هنوز… اما تو تصمیمتو بگیر زیرا ممکنه به‌شدت زود دیر شه وحید… خیلی زود… شاید روزی برسه که من تصمیم بگیرم دیگه تو حیاتم مردی نباشه.
قدمی عقب تر… عقب تر و برگشت و فاصله را بیشتر کرد… بیشتر و بیشتر… و وحید توقف کرده کنار خیابان به تماشای او… به دختری که چاق تر از روزگارهای قبل شده بود… دیگر آن دختر نحیف روزگارهای اول نبود… چشم گرفت و آهی کشید… زنی باردار، همه ی زیستن او شده بود… دستی به صورتش کشید و به طرف ماشینش راهی شد… باید تا گلی را از دست نداده است تکلیفش را با خودش و مادرش مشخص کند.
و گلی رفت.
روزگاری مردی به زیستن اش پا گذاشته بود؛
مردی با یک انتخاب برای او؛
یک انتخاب و یک تصمیم؛
تصمیم او و ریزش داشته هایش؛
و بار دیگر مردی به حیات اش پا گذاشته بود؛
یک انتخاب و یک تصمیم؛
تصمیم او و …
دیگر چیزی برای از کف دست دادن نداشت؛
او این بار می میل داشت بکف دست بیاورد.
***
میلاد با عجله خودش را به استیشن رساند و نفس زنان رو به گلی اضافه کرد: آجی تخت نه فرار کرده.
گلی که در حال چک کردن کف دستورات دکتر بود، خودکار قرمزش را لای آن گذاشت و با تعجب گفت: چی؟! فرار کرد؟!
منیژه هم از اتاق دارو خارج شد. گلی به طرف اتاق دوید و آن دو هم به دنبالش. وارد اتاق که شدند، تخت خالی، حالِ پریشان آنها را به سخره گراهی شد. منیژه با تشر به میلاد اضافه کرد: مگه بهت ناضافه کردم مشکوک می زنه… مگه نبیان کردم داره با پسرهاش تو راهرو قدم رو می ره مواظبش باشید… پس چکار می کرمشاهده کرد شماها؟!
گلی به سمت یخچال کنار تخت راهی شد و همزمان متوجه شد که میلاد جواب داد: من داشتم علایم حیاتی چک می کردم و ایوب هم داره خونارو می گیره… الآن اومدم تو اتاق دیدم هیشکی نیست. یخچالم خالی کردند.
گلی در یخچال را باز کرد و چشمش به نایلونی سیاه و مچاله در طبقه وسط و شیشه مربای هویج نیم خورده افتاد. برگشت و به میلاد اضافه کرد: بدو برو نگهبانی شاید تازه رفتن… بدو میلاد.
میلاد به سرعت از اتاق خارج شد و آن دو به استیشن رفتند.
گلی روی صندلی جای گرفت و کف دست به سرش گحرکت کرد: حالا کی جواب سمیعی و سوپروایزرو می ده؟
سرش را بالا آورد و جویا شد: امشب کی سوپروایزره؟
منیژه پرونده بیمار را از قفسه برداشت و شروع به ورق زدن کرد. کمی بعد اظهار کرد: فرمان آرا.
آه از نهاد گلی برخاست: درست همین امشامگاه باید مادر فولاد زره سوپروایزر باشه؟! کاش حسینی بود.
منیژه اظهار کرد: بیا ببین… یه شماره تو برگه ی پذیرشش هست.
ایوب با لوله های آزمایش خون وارد شد و با تعجب جویا شد: چی شده؟
منیژه سرش را به سمت او چرخاند: هیچی… تخت نه فرار کرده.
ایوب گارو را در جیب روپوشش گذاشت و کنار آنها رسید: جان تو خانم رضایی بیان کردم امروز این مریض کار کف دستمون میده.
منیژه به سمت تلفن حرکت کرد و گوشی را برداشت و شماره ای گحرکت کرد: مرکز؟! یه خط آزاد می خوام.
کمی بعد شروع به شماره گراهی شدن کرد و بعد از چند ثانیه سکوت گفت: آقای …
گلی و ایوب کنار او از حرکت ایستادند.
– از بیمارستان تماس می گیرم. آقا شما الآن کجایید؟
-یعنی چی؟ شما هنوز بیمار این بخش هستید و تحت نظر… مرخص نشمتوجه شد که بخشو ترک کرمشاهده کرد.
…
-پس تکلیف هزینه هاتون چی میشه؟ بنده که نباید هزینه شما رو بپردازم.
و بلافاصله گفت: الو… الو.
نگاهی به هر دو آنها انداخت: قطع کرد.
و گوشی را گذاشت. اینبار گلی از مرکز خطی آزاد خواست و تماس گرفت ولی صدای زنی در گوشی پیچید: مشترک مورد نظر خاموش می باشد.
گلی گوشی را گذاشت و رو به بقیه اظهار کرد: خاموش کرده.
کمی به همدیگر خیره شدند.
گلی پرسید: حالا چکار کنیم؟
منیژه دوباره پرونده را باز کرد و برگه هایش را نگاهی انداخت. پرونده را بست و با تاسف سری تکان داد: شماره ی دیگه ای هم نیست.
دوباره فرار بیماری دیگر و دردسری دیگر… سوال و جواب و توبیخی دیگر.
گلی به طرف میزش رفت: حالا جرات دار کیه به فرمان آرا زنگ بزنه؟
آن دو خود را به نگوش دادن زدند. منیژه به اتاق دارو رفت و ایوب هم نمونه های خون را به جای مخصوص خود برد.
گلی تبسمی به عکس العمل آنها زد و سری تکان داد. مسئول شیفت او بود و پاسخگو. باید بیشتر حواسشان را جمع می کردند و حالا مریض بدون تسویه حساب بخش را ترک کرده بود. متوجه شده بود پیرمرد و دو پسرش زیاد در مسیررو قدم می زدند. به پسرها هشدار داده بود اما بیمار و همجادهانش از مشغول بودن آنها استفاده کرده بودند.
میلاد با شانه هایی آویزان جلوی استیشن نمایان شد. گلی نگاهش کرد.
-آجی نبودن… راهی شدن.
گلی هم سری تکان داد: آره حرکت کردن.
میلاد نگاهی به سر بخش انداخت. ابروهایش بالا راهی شد: وای فرمان آرا… خدا به داد برسه.
و به سرعت استیشن را دور زد و کنار گلی ایستاد. گلی نفس عمیقی کشید و قدم جلو گذاشت. زنی قد بلند قامت و نحیف با چهره ای خشک و ابروهای فوق العاده نازک، آن طرف سکو از حرکت ایستاد. شق و رق.. زنی تقریبا پنجاه ساله.
تعداد ضربان دل گلی بیشتر شد. کف دستش را مشت کرد تا استرسش را میان آن خفه کند. لبش به تبسمی مصنوعی باز شد. آب دهانش را با آوا قورت داد. سلامی کرد. خانم فرمان آرا جوابی داد و دفترش را باز کرد و شروع به پرسیدن کرد: تعداد مریضا؟ تعداد پرسنل؟ تعداد مریضای عمل فردا؟ مورد خاص؟ زندانی؟ اینتوبه؟( مریضی که به کف دستگاه تنفس مصنوعی وصل باشه)…
و گلی به تک تک آنها جواب داد.
دفتر را بست و مستقیم به نگاه های گلی خیره شد. به‌شدت محکم اظهار کرد: خوب؟!
ابروهای گلی بالا پرید. سر برگرداند و نگاهی به میلاد انداخت. او از خودش مستاصل تر بود.
صدای فرمان آرا باعث شد به او نگاه کند: میگی یا خودم برم تک تک اتاقارو بگردم ببینم چی شده؟!
چیزی را نمی شد از دیدهان تیزبین او مخفی کرد. گلی نفس عمیقی کشید و با تپش بالای قلب گفت: یکی از مریضا رفته.
بلافاصله ابروهای فرمان آرا در هم راهی شد. گوشی سیار را روی دفتر گذاشت: حرکت کرده؟!
-بله… ما داشتیم کارهای بخشو می کردیم از نبود ما استفاده کرده و فرار کرده.
زن پوزخندی زد و گفت: فقط زبونت درازه، از مدیریت هیچی سرت نمیشه..نه؟ گدوم گوری بومشاهده کرد شماها که نتونستید جلوی مریضو بگیرید؟
نفس گلی با حرص درآمیخت. منیژه و ایوب هم از پناهگاه هایشان بیرون رسیدند و وارد استیشن شدند.
خوب فرمان آرا از نظر گلی از حدش پیشروی کرده بود، پس کف دست به سینه گارد گرفت، لرزش صدایش را پس زد: تو وظایف من تعریف نشده که دم در اتاق مریض بشینم و کشیکشو بدم… مگه اینکه تازه قطعنامه اش اومده باشه و من خبر ندارم.
صدای فرمان آرا کشیدهتر و چهره اش در هم: هر اتفاقی تو این بخش میفته مسئولش تویی خانم پرستارِ نمونه… که اگه به من بود از لباست می گرفتمو پرتت می کردم بیرون… تو چی از مدیریت سرت میشه که نمونه هم شناخته شدی؟!
گلی صورتش را به طرف دوستانش چرخاند و آهسته زمزمه کرد: خدا خرو متوجه شد که بهش شاخ نداد.
هر کس به طریقی سعی می کرد تبسمش را جمع کند. منیژه لبش را گاز گراهی شده بود. ایوب برگشت و به اتاق لنژ( اتاق مخصوص ملحفه و لباس بیمار) راهی شد و میلاد سرفه ای کرد.
فرمان آرا با قدم های محکم و تند استیشن را دور زد که قلب گلی از این واکنش از جا کنده شد. صدای گرومپ گرومپش را به راحتی می شنید.
با قیافه ای وحشتناک جلوی گلی از حرکت ایستاد: اگه می تونی قد بلند بگو اون چیزی رو که بیان کردی.
و نگاهش به سمت شکم گلی از روی مانتو هم نمایان بود، راه گراهی شد. کمی نگاهش آنجا به آن برجستگی سنجاق شد. مدتی می شد که گلی نگاه بد و پچ پچ همکارهایش را تحمل می کرد و دم نمی زد.. باید فکری می کرد و مسئله را برای همه روشن می ساخت.
فرمان آرا با شنیدن صدای گلی دوباره به او نگریست.
-یکی از اصول مدیرت اینه که هر مدیری اول باید به فکر پرسنلش باشه بعد منافع خودش… تا با بکف دست آوردن قلب کارمنداش جادهو به سمت موفقیت صاف کنه.
چین های ریز و درشت اطراف نگاه های فرمان آرا را مزین کردند: به من تیکه می ندازی؟! باشه خانم مدیر… تا فردا هفت صبح بهت فرصت میدم که مریض روی تختش باشه و گرنه هزینه ی اون بیمارو از هر چهارتاتون کم می کنم.
آرام تر از قبل به جای قبلی اش برگشت و دفتر و گوشی اش را برداشت و قبل از راهی شدن رو به گلی گفت: ببینم چکار می کنی خانم مدیر..
و از بخش خارج شد.
همگی در استیشن جمع شده بودند و فکر می کردند. گلی و منیژه قرار گرفته و ایوب و میلاد ایستاده. اگر بیمار برنمی گشت کار به دفتر پرستاری کشیده می شد و در آخر از حقوق آنها باید هزینه پرداخت می شد. از جایش قد بلند شد و نگاه همه با او به حرکت افتاد. پرونده را بار دیگر برداشت و نگاهی انداخت. نگاهانش به دو آدرس خورد.
آهسته اضافه کرد: بچه ها دو تا آدرس اینجاست.
همگی به دور او جمع شدند و سرشان به طرف پایین خم. یکی از آدرس ها مربوط به شهرستان و دیگری تهران.
ایوب اضافه کرد: باید یکی رو بفرستیم به آدرس تهران.
گلی با این حرف موافق بود اما چه کسی؟!
اگر وحید هنوز با او بود، بی معطلی با او تماس می گراهی شد. با اخلاقی که داشت بهترین گزینه برای این کار بود. باربد هم با آن زبان تندش همه چیز را بدتر می کرد… یعنی می توانست روی او حسابی باز کند؟!
مردد بود. نگاهش به پرونده و فکرش حول و حوش او. تنها گزینه در آن لحظه بود.
از جمع جدا شد. روی صنقلبی قرار گرفت و گوشی اش را درآورد. بقیه به طرف اوچرخیده بودند و حرکاتش را دنبال می کردند.
میلاد جویا شد: آجی می خوای چکار کنی؟!
گلی شروع به نوشتن پیامی کرد و گفت: شاید بزرگمهر بتونه بره به اون آدرس… فعلا تنها گزینه ی من اونه… اگه شما کسی رو می شناسید بگید.
کسی جوابی نداشت.
پیامی محتاطانه فرستاده شد: آقای دکتر.. لطفا برای انجام کاری با بنده تماس بگیرید.
گوشی را روی میز گذاشت و با تبسمی گفت: حالا باید منتظر بمونیم ببینیم می تونه برامون کاری کنه یا نه.
عقربه های ساعت از پی هم. پنج دقیقه گذشته بود و خبری از بزرگمهر نشده بود. منیژه ناامید به اتاق ها برای سرکشی حرکت کرده بود و پسرها هم به کاری مشغول بودند. گلی اندیشید شاید بهتر بود به همان باربد زنگ می زد. شرمندگی و درماندگی او را دربرگحرکت کردند.
دقایق از پس هم می دویدند و چهار آدم، با دیدهانی ثابت مانده به گوشی برای زنگ مردی به نام بزرگمهر. هر صوتیی واکنش آنها را در پی داشت.
و…
صدای گوشی همگی را به سمت خود خواند. هر کس از گوشه ای به سمت میز حمله ور شد.
و اسم روی گوشی همه را قلب گرم کرد: بزرگمهر مصطفوی.
گلی گوشی را چنگ زد و نفسی گرفت و دوبار کف دست روی مقنعه اش کشید و بیان کرد: الو سلام.
همگی حلقه زده دور گلی.
آوای خسته ی بزرگمهر در گوشی پیچید و گلی را دمق کرد.
-سلام… این کارت چیه؟!
گلی خاموشی کرد و نگاهش را بین دوستان امیدوارش چرخاند. لبخندی زد: خوب ما تو بخش یه مشکلی داریم.
بزرگمهر بی حوصله جواب داد: خوب.
گلی ناامید شد: یکی از مریضامون بدون اینکه هزینه هاشو بده راهی شده.
آوای بزرگمهر خسته و کشدار: خوب؟!
سکوت گلی و کف دستی که از کنار گوشش آویزان شد. نفسی کشید، عمیق و پر از یاس. لب همکارانش آویزان شد.
دوباره گوشی را به گوشش چسباند: ما تا فردا هفت صبح وقت داریم مریض رو برگردونیم بخش… فقط ازش یه آدرس داریم… می خوام اگه می تونی بری به اون آدرس.
جوابش لبهای دوخته شده ی بزرگمهر بود و آواهای مبهم پیچیده در گوشی. صوتی تک بوق ماشینی به گوش رسید.
صدایش را ملتمس کرد و اظهار کرد: میری؟
صدای پوف کشیدن بزرگمهر به گوشش رسید: گلی من از بوق سگ تا الآن دارم می دوام… خسته ام و دارم می رم خونه… نا ندارم رو پا وایسم… حالا دوره بیفتم دنبال آدرس یه مریض احمق.
نگاه گلی از نگاه های امیدوار دوستانش به کف زمین سقوط کرد. چراغ امیدش تپ تپی کرد و خاموش شد.
-باشه… شاید نباید به تو زنگ می زدم… نباید انتظار داشته باشم موقعی که گراهی شداری برام پیش میاد، تو قدمی برام برداری… به باربد زنگ میزنم شاید کاری کنه واسم.
بلافاصله بزرگمهر با شتاب‌زدهی جواب داد: بیخود… لازم نکرده… آدرسو بگو.
لب های گلی تا گوش هایش کش وارد شد. نقطه ضعفش را بلد شده بود. آدرس را داد و در آخر افزود: تو فقط یه کاری کن که با من حرف بزنن، باقیش با من.

بزرگمهر فعلا اظهار کرد و قطع کرد.
گلی مسروران رو به بچه ها کرد و بیان کرد: دعا کنید بتونه راضیشون کنه… وگرنه باید حقوق این ماهو بی خیال شم.
امید دوباره در قلبشان جوانه زد. لبخند به لب هایشان برگشت. گلی گوشی را زیرا شیئی گرانبها میان کف دستانش گراهی شده بود. ساعتی گذشته بود و قلبهره میان آنان جولان می داد. هر چند ثانیه یکبار صفحه ی گوشی را باز می کرد و به آن خیره می شد و هر بار هم آهی می کشید. برای وقت کشی به اتاق ها می رفت و سرک می کشید و اگر مشکلی بود، رفع می کرد. مریضی را به سی تی اسکن بردند و برگرداندند. پرونده ها را چک کرده بودند و کسی هنوز زنگ نزده بود. دختری دست مادر بیمارش را گحرکت کرده بود و در بخش قدم می زدند و هنوز از بزرگمهر خبری نبود. از انتظار قلبشوره گرفته بود. منیژه هم بی حوصله با گوشی اش مشغول بود و زمان را می کشت. به استیشن برگشت و روی صنقلبی جای گرفت. سر روی میز گذاشت که آوای گوشی اش برخاست. از جایش پرید. منیژه هم توقف کرد. بلاخره…
گوشی را برداشت: الو.
صدای بزرگمهر را شنید: گوشی.
بچه ها همگی دور او جمع شده بودند، خیره به دهان او.
صدای مردی در گوشی پیچید: بفرمایید!
همگی گوش هایشان را نزدیگ گوشی برده بودند. چهار سر کنار هم.
-آقا من پرستار بخشی ام که بیمار شما اونجا بستری شدند.
-خوب؟!
-میخوام با خود آقای____ صحبت کنم.
-من از آشناهاشونم… کاری دارید به من بگید.
گلی با آرامش بیان کرد: آقا مشکل ایشون مالیه درسته؟
مرد طلبکارانه جواب داد: غیر از اینم می تونه باشه؟
گلی از لحن مرد حرصش گرفت ولی با خونسردی اضافه کرد: خوب من براشون یه پیشنهاد دارم که هم کار اونا جاده بیفته و هم دردسری برای ما بوجود نیاد.
سر هر سه نفر عقب راهی شد و با چشمانی متعجب به او نگاه کردند.
-می شنوم.
ابروهای گلی بالا رفت: نه دیگه من فقط به خودشون یا پسرشون می گم.
صوتیی نیامد. ظاهرا مرد درحال مشورت کردن بود. آواهای مبهمی در گوشی می پیچید. به همکارهایش تبسمی زد و اضافه کرد: دعا کنید حرفمو قبول کنند و بیان.
-خانم پرستار بفرمایید.
صدای دیگری بود.
گلی سؤال کرد: شما پسرشون هستید؟
-بله خودمم… فامیلمون اضافه کرد پیشنهاد دارید.
تبسمی لبهای گلی را قوس داد: درسته… خوب من می تونم کمکتون کنم تا هزینه هاتونو به‌شدت کمتر کنید تا بتونید بپردازید.
-چطوری؟
-خوب شما دنبال بیمه شهری رفتید؟
-ما بیمه نداریم.
سرها مجدداً کنار گوشی قرار گرفت.
-اونو که می دونم اما شما می تونید از منشی بخش یه معرفی نامه بگیرید و به مرکزی برید و یه جورایی بیمه بستری بگیرید و موقع تسویه حساب هزینه رو کم کنید.
-با این بیمه هم ما نمی تونیم از پس هزینه بیمارستان بربیام.
آوای گلی مطمئن و محکم: شما بیاین من خودم فردا باهاتون میام مددکاری و از اونجا هم کمک می گیریم تا هزینه رو تا اونجا که میشه کم کنیم… خواهش می کنم آقا.
و مرد خاموشی را برگزید. چند ثانیه بعد بیان کرد: اگه نیایم برای حساب کتاب چی میشه؟
گلی به چهره ی سه نفر آدم خیره شد که امیدوار به دهن او خیره بودند: خوب اامان نتیجه اش خستگیه که به تن ما چهار نفر میمونه و از طرف دیگه من مسئول شیفت بودم و هزینه بیمار شما از حقوق من کم میشه… انصافه آخه؟
-خانم پرستار ما آدمهای کارگری هستیم و نون حلال می خوریم ولی هزینه اونقدر سنگینه که نمی تونیم از پسش بربیایم.
گلی گلایه کرد: موقعی که داشتید از بخش می رفتید به منم اندیشیدید که با یه بچه تو شکمم بالای سر شما ها اومدم و بهتون رسیدگی کردم و حالا قراره حقوق این ماهمو بابت هزینه ی شما بره؟ منم دارم خرج پدر و مادر و خواهر و برادرمو می دم… یک ماه نخورن که شما نمی تونید هزینه رو بمتوجه شد؟ جواب منو خدای منو چی میخواید بمتوجه شد؟
و بار دیگر سکوتی که نشانه ی تفکر بود.
-ببینید آقا… شما بیاید… اگه جایی لازم بود من خودم کمکتون می کنم… فقط بیاین که به ما تا فردا صبح مهلت دادن.
-شما قول می متوجه شد کمکمون کنید؟
این بار تبسم رضایت چهره ی همه را خوشحالاب کرد.
گلی بی معطلی گفت: قول میدم.
-من رو قول شما حساب باز کردم خانم پرستار.
شادی در آوای گلی موج می زد: بیان کردم که قول میدم.. جایی هم لازم بود من خودم شخصا کمک می کنم.
تماس قطع شد و میلاد با خوشحالی گفت: ایول داری آجی… یعنی چه حالی می کنم فرمان آرا مریضو تو تخت ببینه… باید یه عکس ازش بگیرم و بذارم تو وایبر.
همه لبخند زدند. گلی نفسی از سر آسودگی کشید و در قلب از بزرگمهر تشکر کرد.
نیم ساعت بعد که با سینی دارو از اتاقی خارج شد، بزرگمهر را دید که به دیوار کنار استیشن تکیه داده بود و بچه ها دور بیمار و دو پسرش جمع بودند. گلی با قدم های سریع به سمت آنها حرکت کرد و قبل از این که به آنها برسد. همجاده بیمار با سری افکنده به او اظهار کرد: ببخشید خانم پرستار… کارمون غلط بود… نمی دونستیم رفتن ما براتون دردسر میشه.
پیرمرد بیمار که کلاه قلاب بافی سیاهی به سر داشت و کتی کهنه روی لباس بیمارستانش پوشیده بود، کف دست هایش را جلوی شکمش در هم پیچید و با گردنی کج گفت: حلال کن دخترم.
گلی لا لبخندی گفت: خیلی شادم برگشتید… بسیار… سر حرفم هم هستم… برید تو اتاقتون میام کاراتونو می کنم.
نگاهش به بزرگمهر افتاد که خیره به او بود با کف دستانی جمع شده روی سینه. سینی را روی سکو گذاشت و اضافه کرد: تو دیگه چرا اومدی… خودشون میومدن دیگه.
بزرگمهر شانه اش را از دیوار جدا کرد و بیان کرد: به جای کف دستت درد نکنه است!
دلخور به طرف در ورودی حرکت کرد. گلی به دنبالش دوان شد.
-گوش بده بزرگمهر… ببین… منظورم این نبود… حرف من این بود که با این همه خستگی می ذاشتی خودشون بیان.
بزرگمهر می راهی شد به حرف گلی گوش نمی داد. خسته بود… خسته… از صبح تا قبل از تماس او دنبال کارهای نمایشگاه بود و بعد دنبال سفارش گلی خانم.
گلی بلاخره به او رسید و کف دست دور آرنجش انداخت و کشید. بزرگمهر از حرکت ایستاد. گلی چرخی زد و روبروی او قرار گحرکت کرد.
-بزرگمهر باور کن منظور بدی نداشتم… می میل داشتم بگم با این همه خستگی لازم نبود تا اینجا بیای…
سرش را کج کرد، خیره در چشمانش اظهار کرد: بسیار خیلی هم ممنون… واقعا لطف کردی.
قیافه ی بزرگمهر از خستگی آویزان بود. نگاهی به گلی کرد و خواست به جادهش ادامه دهد که گلی او را به طرف آبدارمنزل کشید.
-بیا … یه دقیقه بیا.
بزرگمهر اظهار کرد: ول کن خسته ام… باید برم خونه… تا حالا هم دیر شده.
گلی همچنان او را می کشید: بیا… بیا یه دقیقه بشین… تو که دیر کردی…پنج دقیقه هم روش.
بزرگمهر بی هیچ حرفی اجازه داد گلی کف دست او را بکشد و به جایی که می خواهد ببرد. دختری کوچک مردی درشت را با خود می کشید. گاهی یک مرد باید به زنی تکیه کند و زمین وجودش را به دستان ظریف او بسپارد تا آرام آهسته شخمش زند و عقده ها و حسرت هایش را زیر و رو کند و به جایش تخم مهر بکارد و روحش را از وجود سکرآورش سیراب کند.
گلی او را به آبدارخانه برد و روی نیمکت نشاند. بزرگمهر همین که قرار گرفت، سرش را به دیوار تکیه داد و پاهایش را تا جایی که می توانست کشید. کمی زیر شکمش درد می کرد و کف پاهایش گزگز. عضلات ساق پاهایش گحرکت کرده بود. تمام طول روز سرپا بود و کارها را پیگیری می کرد. حتی نتوانسته بود، نهاری بخورد… خسته و گرسنه و بی جان.
گلی در کابینت را باز کرد و لیوانش را برداشت و در حالیکه داشت چیزی درون آن می ریخت، پشت به بزرگمهر حرف می زد.
-اینجا چیز خاصی نداریم بهت بدم بخوری… ولی فکر کنم با این خستگی، یه لیوان هات چاکلت برات خوب باشه. گرم و شیرینه. دوست داری دیگه؟
برگشت و با بزرگمهر دیده در دیده شد… دو نگاه گره خورده به هم… و سکوت…
آرام سرش را برگرداند و لیوان حاوی پودر را زیر شیر کتری گرفت.
بزرگمهر به او خیره بود، صامت. زن پشت به او، از ناحیه پهلو، پهن تر شده بود. تبسمی زد… شکمش برجسته تر… چقدر دلش می خواست دست روی شکم او بگذارد و لگد بچه را برای اامان بار حس کند. گلی حرف زدن را از سر گحرکت کرده بود و بزرگمهر همچنان فکر میکرد… گلی از مشکلات امروزگارش می اضافه کرد و بزرگمهر به بچه ی داخل شکم گلی می اندیشید.
-اوووم… نمی دونی چه دردسری کشیدیم… وقتی سوپروایزر خبردار شد که مریض راهی شده.. بهمون فرصت داد که تا ساعت هفت صبح بذاریمش تو بخش… انگار تو جیب من حرکت کرده بود یا من همون دختره تو فیلم هری پاترم که با یه چوب ظاهرش کنم… یا با یه ورد اجی مجی ظاهرش کنمو بذارمش تو اتاق… مجبور شدم بهت زنگ بزنم.
و بزرگمهر اندیشید ضربه ی بچه کف کف دست او… باید حس خوبی داشته باشد… افسوس… آه کشید… این حسرت را هم کنار دیگر حسرت هایش می گذاشت… یک ای کاش کنار دیگر ای کاش ها و محکم در دهانشان می کوبید و خفه شان می کرد تا صوتی آنها، به گوش کسی نرسد به امید اینکه روزی پسرش سالم به دنیا بیاید و قلبی سیر در آغوشش بگیرد. تبسمی به این افکارش زد.
ماگ هات چاکلت جلوی او قرار گحرکت کرد. مایعی قهوه ای درون لیوان سرامیکی سفید با قلب هایی روی آن.. زرد.. نارنجی… قرمز… سبز.
بزرگمهر دسته ی قاشق را گرفت و مشغول هم زدن آن شد. گلی روبرویش نشست. نگاهش کرد.. سر بزرگمهر پایین.. مرد ساکت این روزگارها… با بزرگمهر روزگارهای اول قابل مقایسه نبود. آرام بود، آهسته. سر به سر گلی نمی گذاشت. زیاد حرف نمی زد. لبی روی زبانش کشید:
-ممنونم بزرگمهر .. خیلی خیلی ممنونم… هم از طرف خودم هم از طرف بچه ها.
بزرگمهر لیوان را به دهان برد و جرعه ای نوشید… کمی داغ بود اما شیرین. طعمش حس خوبی درونش سرریز کرد. از بالای لیوان به گلی خیره شد. کلمه ای در ذهنش بالا و پایین شد: جواهر!
دستانش را از آرنج به میز تکیه داده بود و کمرش را به جلو خم… جرعه جرعه می نوشید و از بالای آن گلی را نگاه می کرد.
گلی گفت: به جز تو کسی نبود که بهش زنگ بزنم… تنها کسی که داشتم تو بودی… به همین خاطر مزاحمت شدم… خسته بودی شرمنده.
بزرگمهر نمی خبر داشت به خاطر شیرینی هات چاکلت بود یا طعم حرف های گلی که کمی ساکتش از کف دست راهی شده اش را بازیافته بود. این حرفش مزه ی خوبی داشت” تنها کسی که داشتم تو بودی”. تنها امید کسی بودن، برای مرد یعنی همه چیز.
گلی دیگر حرفی نزد . ساکت نشست تا بزرگمهر هات چاکلتش را تمام کند. جرعه ی آخر را که نوشید، ماگ را داخل سینی گذاشت. کف دست به سینه شد و دوباره سرش را به دیوار تکیه داد. آهسته سؤال کرد: سبحان کشیکه؟
گلی نگاهش کرد: آره اما اورژانس قرار گرفته.. کاری باشه بهش زنگ می زنیم… می خوای ببینیش؟
بزرگمهر پلک روی هم گذاشت: نه… خسته تر از اونی ام که برم پیشش.
بزرگمهر نگاه بسته و گلی نگاه دوخته به او.
تمام حسش به این مرد قدردانی بود. بچه لگدی زد، شاید او هم حضور پدرش را حس کرده بود. شاید پسرک هم بی‌قرار پدر بود. بزرگمهر چشم هایش را باز کرد و بیان کرد: هوووم؟!
گلی لبخند به لب سری به طرفین تکان داد و آرام اظهار کرد : هیچی.
بزرگمهر دست به زانوهایش گحرکت کرد و قد بلند شد. دیگر مثل چند دقیقه پیش خسته نبود.. جانی گراهی شده بود و آرام شده بود. به طرف در راهی شد و گلی به دنبالش. همین که میل داشت از بخش خارج شود، گلی مجدداً صوتیش کرد: بزرگمهر.
برگشت و نگاهش کرد. گلی سرش را کج کرد و گفت: بازم میگم… از طرف و خودمو بچه ها ممنونم… لطف خیلی بزرگی کردی.
و نگاه خیره بزرگمهر به او… از این کارها زیاد برای ناهید می کرد اما هیچ گاه از او اینقدر قدردانی نشده بود. کار خاصی نکرده بود ، فقط با آنها حرف زده بود و به بیمارستان آورده بودشان. اما از آن موقع که وارد بخش شده بود، گلی در حال تشکر از او بود… چیزی در وجودش خش خش کنان جاده راهی شد.
در جوابش گفت: می دونی فردا بعدازظهر نوبت دکتر داری دیگه؟ ساعت چهار آماه باش میام دنبالت.
گلی نگاهش کرد و اضافه کرد: باشه … ساعت چهار آماده ام.
نگاه بزرگمهر روی شکم گلی لغزید. زمزمه کرد: مواظبش باش.
گلی لبخندی زد، با تمام وجودش… تبسمی روی لبانش.. لبخندی در دیدهانش.
ملیح خندید: دیده… مراقبش هستم باباییش.
نگاه بزرگمهر بالا رسید… بالا وارد شد و در نگاه گلی گره خورد. خوب این حرکت کردن و آمدن و یک ساعت و نیم معطلی به این می ارزید. به این چشم بیان کردن می ارزید… سادگی گلی قطرات شامگاهنمی شد و روی شیشه ی وجودش قرار گرفت… تبسمی زد و از بخش خارج شد.
گلی چرخید که گوشی اش لرزید. از جیبش بیرون آورد و صفحه را باز کرد با دیدن اسم پاهایش ار حرکت بازتوقف کرد: قیامت.
متن را خواند: خوب یا بد، من بهت فرصت دادم حرفاتو بزنی و خودتو ثابت کنی… حالا نوبت توئه که جبران کنی کوچولو.
هر کاری کرد نتوانست لبخندش را جمع کند. روزگار سختش پایان خوشی داشت. بزرگمهر به او کمک کرده بود، بیمار به بخش برگشته بود و حالا پیام پر از خواهش وحید، خوشی هایش را کامل کرد.
نگاهی به اطراف کرد. کسی نبود. گوشی را بالا آورد و آرام چند بوسه بر نامش زد و زمزمه کرد: عزیزم… عزیز دلم.
امید بست به روزگاری که فاصله ی بین او و وحید از میان برداشته شود و زندگی دست هایش را به دست های بزرگ مردش بسپارد. کاش مرغ دلدادگیشان بار دیگر پر درآورد و پرواز را از سر گیرد… کاش… یک ای کاش جمشاهده کرد.
صبح موقع تحویل دادن بخش، نگاه موشکافانه ی آقای پور مقدم، خانم مجیدیان، شعبانی و دیگر همکارهای صبح کار را به جان خرید. شکمش آنقدر مشخص بود که دیگر با گرفتن کیف و جلو کشیدن مانتو نمی توانست آن را مخفی کند. آخرین مریض را که تحویل داد کنار اتاق آرام گفت: خانم سمیعی.
سمیعی نگاهش کرد. اتاق بیمار، کنار اتاق استراحت خانم ها بود و از استیشن فاصله داشت. بخش پر از دانشجویان پزشکی بود و هر کسی به کاری مشغول بود. نگاهش را به چشمان سمیعی دوخت: من باید بهتون چیزی بگم.
سمیعی دستانش را روی سینه اش چلیپا کرد: می شنوم.
گلی لب هایش را روی هم فشرد. اظهار کردنش راحت نبود. نگاه گراهی شد و به دکمه ی سورمه ای رنگ مانتوی او داد: من… من پارسال زمستون ازدواج کردم.
خاموشی کرد. لبش را به دندان کشید. کاش سمیعی حرفی می زد و یا سوالی می جویا شد تا او هم راحت تر حرف بزند اما دریغا…
کف دستش را کنار صورتش گذاشت: خوب… فکر کنم که همه متوجه شده باشن که باردار هم هستم.
نگاهش دکمه به دکمه بالا حرکت کرد و به نگاهان سمیعی رسید. نگاهی سخت که نمی شد چیزی از آن خواند… کمی خیره به هم.
-چرا اینارو به من میگی؟!
گلی نفس عمیقی کشید و سربرگرداند و به همکارانش که مشغول کار بودند نگریست. وسط جادهرو همجاده بیمار منتظرش بود تا به دنبال کم کردن هزینه ها بروند. بار دیگر به سمیعی دیده دوخت: ترجیح دادم اول به شما بگم که اگه بچه های صبح کار چیزی بیان کردن شما جوابی براشون داشته باشید. نمی خوام حرف بدی پشت سرم باشه… ازدواجم بی سروآوا بود و حاملگیم یهویی.. فقط میل داشتم شما به عنوان سرپرستار بدونید.
کاردکس را به طرفش گرفت و گفت: من برم به هممسیر مریض قول دادم بریم دنبال کاراش.
و سمیعی آن را گرفت بی هیچ حرفی به او خیره گشت. ازدواج بی و سرآوای رضایی و شکم برجسته اش… چیزی این میان کمی لنگ می زد.
***
مچش را چرخاند و نگاهی به ساعتش انداخت: یک ربع به پنج.
با کفشش روی زمین ضرب گحرکت کرد. نگاهش مرتب میان آدم های داخل سالن می چرخید. چهل و پنج دقیقه معطلی به تمام برنامه های وقت بندی شده اش گند زده بود. کف دستی به صورتش کشید. گلی نگاهش کرد. بیقراری بزرگمهر به او هم سرایت کرده بود.
-اگه دیرت شده، تو برو… کار خاصی که ندارم… فقط یه ویزیته.
چهره ی پر اخم و نگاه خشمگین بزرگمهر باعث شد، ادامه ی حرفش را قورت دهد و شانه ای بالا بیندازد. بزرگمهر این بار محکم تر روی کف سالن، پا کوبید، پشت هم. منشی سرش رابالا گرفت و نگاهی به او انداخت که با نگاهان پر غضب بزرگمهر روبرو شد. گلی از این تخس بازی های بزرگمهر خنده اش گرفت. کف دست جلوی دهانش گراهی شد تا لب های کش آمده اش هیزمی نشود برای کوره ی خشم او.
خانمی که بیرون وارد شد. منشی نام آنها را خواند. بزرگمهر نفسش را فوت مانند و پرسرو صدا به نشانه ی اعتراض بیرون داد. گلی بلند شد و بزرگمهر هم به دنبالش.
کف دستش را پشت کمر گلی گذاشت و به جلو هدایتش کرد تا شتاب‌زدهتر قدم بردارد.
گلی به او خیره شد و معترضانه گفت: دارم میرم خوب… چته تو؟!
بزرگمهر سر کنار گوش گلی نزدیک کرد و در حالیکه به در نگاه می کرد، گفت: من الآن کفری ام… پا رو دمم نذار… خودتو تکون بده.
گلی چینی به بینی اش داد و در را باز کرد و سلام کشیدهی داد.
***
داخل ماشین که قرار گرفتند، هنوز دکمه استارت را نزده، نوای گوشی بزرگمهر در فضا پیچید. دست در جیب بغلش کرد و آن را بیرون کشید. نگاهی به صفحه انداخت و از تاسف سری تکان داد. قسمتی از گوشی را لمس کرد و کنار گوشش گذاشت: جانم حاجی؟!
-نه… امروزگار حرکت کردم پی کارای دیگه… چطور؟
اخم بر چهره اش نشست: قرارِ امروزگار آخر وقت بهم تحویل بدن… شما نمونه اشو متوجه شدید؟
گلی به مکالمه ی او گوش می داد.
با انگشتش گوشه لبش را چند بار لمس کرد: ای بابا… باشه خودم رسیدگی می کنم… راستی حاجی رفتم دیدن هدایتی.
-همون مجری تلویزیونه که تمایل داشته بومتوجه شد… واسه هر ساعت یه تومن می خواد… چکار کنم؟ قرارداد باهاش ببندم؟
-باشه هر چی شما بخواید..
نگاهی به ساعتش انداخت: یه ساعت دیگه شرکتم.
-خدافظ شما.
گلی به طرف او چرخید و پرسید: جریان هدایتی چیه؟ برنامه دارید؟
بزرگمهر در حال گراهی شدن شماره ای اضافه کرد: آره…برای نمایشگاه می خوایم.
ابروهای گلی بالا حرکت کرد و متعجب پرسید: نمایشگاه چی؟!
بزرگمهر نیم نگاهی به او انداخت و مجدداً مشغول شد: نمایشگاه دام و طیور.
لبخندی روی لب های گلی جای گرفت. لبهایش را به داخل کشید و دندان هایش را روی آنها محکم فشار داد تا کشیده نخندد.
سر بزرگمهر کامل به طرف او چرخید و چهره سرخ و لب های به دندان کشیده شده اش را که متوجه شد، سؤال کرد: چیه؟!
گلی سرش را به طرفین به نشانه ی هیچی تکان داد.
بزرگمهر دست از شماره گراهی شدن برداشت و با نگاهانی تنگ شده پرسید: نمایشگاه خنده داره که داری می ترکی؟!
گلی دیگر نتوانست خودش را کنترل کند و صدای غش غش خنده اش در ماشین پیچید و ابروهای بزرگمهر به سمت بالا پرواز کرد.
خنده ی گلی که بند نیامد با اخمی بیان کرد: ببند نیشتو.
گلی با انگشت شست و سبابه اش دو طرف لبش را گراهی شد و به جلو فشار داد و از میان لب های چین خورده اش با صوتیی کلفت شده گفـت: آخه همچین میگی نمایشگاه، آدم فکر میکنه نمایشگاه مد و لباسه… آخه دام و طیور!
و مجدداً صوتی خنده ی ریزش در ماشین پیچید و شانه های ظریفش لرزید.
بزرگمهر سری تکان داد و گوشه ی لبش به تبسمی بالا حرکت کرد: بچه پررو.
گوشی را کنار گوشش گذاشت و با انگشتانش روی فرمان می نواخت: الو صبوری… پسر تو بار دیگر که گند زدی.
-حاجی نمونه کارتو مشاهده کرده… مگه نگفتم کار تمیز ازت می خوام… مگه ناظهار کردم بی اشکال.
صوتیش بالاتر رفت: ببین صبوری من این حرفها حالیم نیست… شده تا فردا صبح تو شرکت نگهت میدارم تا کارای گرافیکی بروشورها رو درست کنی… شده روزگارها نمیذارم بری خونه تا گندتو درست کنی.
-برا من آسمون ریسمون نباف… گند زدی جمعش می کنی… فهمیدی یا بیام از شرکت پرتت کنم بیرون؟!
-من تا یک ساعت دیگه شرکتم… خدا به دادت برسه.
و تماس را قطع کرد و گوشی را روی داشتبورد پرت کرد. کلافه و پر حرص نفسش را بیرون داد. هر کس پی این بود که کارش را سرهم بندی کند و خلاص. خنده ی گلی از تحکمش جمع شده بود. بزرگمهر به او خیره شد از صورت متعجب گلی و لبهای جمع شده اش در قلب ریز خندید.
دکمه استارت را زد و به سمت خونه ی گلی به راند. دکتر از همه چیز راضی بود و او شاکر. حداقل از طرف بچه خیالش راحت بود.
***
گلی روی صنقلبی قرار گرفته بود او را نگاه می کرد که سریع تند و با عجله، پسته و خرما داخل میکسر می ریخت. دکمه را فشار داد و کمی این طرف و آن طرف را نگاه کرد و یک دور، دور خودش چرخید و در آخر کلافه رو به گلی بیان کرد: گردو کجاست؟
گلی از جایش بلند شد و جلوی کابینتی قرار گرفت ظرف حاوی گردو را برداشت و طرف او گراهی شد: بهت میگم بیا برو عجله داری، قبول نمی کنی که… من بلدم معجون درست کنم… مگه دیرت نشده؟!
بزرگمهر با انگشتی پشت گوشش را خاراند و ظرف را خم کرد و گردوها را در مشتش ریخت. دانه ای دهانش گذاشت که تبسمی به لبان گلی آورد. دانه ای هم طرف گلی گراهی شد: بخور.
گلی گردو را گراهی شد و در دهانش گذاشت و کنار بزرگمهر ایستاد: بیا برو تو… باقی رو خودم انجام می دم.
گردوهای باقی مانده در مشتش را داخل میکسر ریخت و شیر را هم اضافه کرد و دکمه را فشار داد: آخرشه.. میرم دیگه… فقط نذار بمونه… نهایت دو روزگاره تمومش کن.
صوتی زنگ خانه به آوا درآمد. هر دو به هم خیره شدند. گلی از آشپزمنزل خارج شد و گوشی آیفون را برداشت: کیه؟
-بزرگمهر اونجاست.
بند دل گلی پاره شد. کف دستش خشک شد. نگاهش ثابت به در…
-باز کن درو … خودم مشاهده کردم اومد تو این خونه.
گلی کف دستش را به سختی از کنار سرش کند و گوشی را گذاشت. به طرف آشپرخانه چرخید. بزرگمهر کف دست به کمر با چینی بین ابروهایش به او نگاه می کرد.
دل گلی بی وقفه می کوبید. زبانش به کامش چسبیده بود. خشک شده کنار دیوار.
بزرگمهر جویا شد: کی بود؟
نگاه گلی دو دو می زد. به هر جان کندنی بود، جواب داد: فکر کنم ناهید.
اخم چهره ی بزرگمهر محو شد و به جایش بهت و ناباوری وجودش را دربرگحرکت کرد. هیچ کدام تکان نمی خوردند. نگاه هایشان به هم. بدون پلک زدن. دل بزرگمهر نمی تپید. بدنش سر شده بود. همانجا کنار میکسر و کانتر ایستاده بود، بدون هیچ حرکتی. اسم ناهید، سطل آب یخی بود که روی سرش ریخسریع.
صوتی زنگ قد بلند و طولانی هر دو را از جا پراند. گلی قدمی عقب نهاد و کف دستش را روی سینه اش گذاشت. بزرگمهر به جاده افتاد. دکمه در ورودی را زد و به گلی گفت: برو تو اتاق.
اضطراب و دلشوره در بند بند وجود گلی راه یافته بود. بزرگمهر با صوتی قد بلندی به او تشر زد: مگه با تو نیستم… بهت میگم برو تو اتاق.
وقتی دید همچنان از حرکت ایستاده و با نگاهانی ترسیده او را نگاه می کند، از بازویش گحرکت کرد و او را داخل اتاق خواب کرد و در را بست.
چشم هایش را بست و چند نفس عمیق کشید. بلاخره رسید. بلاخره روزگاری که باید با ناهید در مورد این موضوع کف دست و پنچه نرم کند رسید. دوباره نفس عمیق کشید، بار دیگر و بار دیگر.
چند قدم برداشت و در را باز کرد و با ناهیدی آشفته روبرو شد با کف دستی به دیوار. کف دست بزرگمهر مشت شد. میشی چشمان ناهید دوخته شده در قهوه ا ی چشمان بزرگمهر… مردش در خونه ای دیگر… نگاه ها پیچیده در هم، یکی پر از التماس و دیگری پر از غم… لب ها مهر شده… بغضی به وسعت خیانت مردش در گلویش جا گراهی شده بود… تمام حرف هایی را که جمع کرده بود با دیدن بزرگمهر در چهارچوب ته کشید… شوهرش در منزل ی زنی دیگر… قطره ی اشکی از گوشه ی دیده ناهید بیرون غلتید و روی گونه اش مسیر گحرکت کرد. آن قطره، دل بزرگمهر را به آتش کشید. بزرگمهر سوخت… سوخت.
بزرگمهر از جلوی در کنار رفت. ناهید با وجودی لرزان و کف دستی به دیوار پا داخل گذاشت. خاموشیی تلخ بین آنها جاری بود… خاموشیی نفس گیر همراه با ترس… کسی جرات باز کردن این موضوع را نداشت… بزرگمهر عقب تر راهی شد و ناهید جلوتر… چشم ها به هم.
ناهید نگاه از بزرگمهر دلواپس گرفت و نگاهی به داخل پذیرایی کوچک انداخت. وقتی کسی را که به دنبالش می گشت، پیدا نکرد، سرش را برگرداند و به آشپرمنزل نگاه کرد. چشمش به شیر داخل میکسر افتاد. لبش لرزید… بغضش بیداد کرد… شوهرش برای زنی دیگر معجون درست می کرد؟! چیزی به دلش چنگ زد… چنگ زد… چنگ زد و او دردش گراهی شد… قطره ای دیگر چکید.
کیف از دستانش لیز خورد و روی زمین افتاد و سکوت خونه را شکست. کف دستانش به وضوح می لرزید. وجود بزرگمهر پر از درد شد. بندهای انگشتانش از فشاری که به آنها وارد می کرد، سفید شده بود… صورتش سرخ… دلش نالان از غصه.
ناهید سرچرخاند… سرچرخاند و به شوهرش نگاه کرد. دیدهانش خیس اشک. با لبهایی لرزان، با صدایی که به سختی گوش داده می شد، اضافه کرد: کجاست؟!
بزرگمهر توقف کرده روبروی او با چند قدم فاصله، بی جواب… غم در دیدهانش به عزاداری قرار گرفته بود.
دل ناهید سوخت. صدایش کشیدهتر شد: خودم دیدمتون که از ساختمون پزشکان اوممشاهده کرد بیرون… خودم متوجه شدم اوممشاهده کرد این خونه.
فریاد کشید: کجاست؟!
دیوانه وار به اطراف نگاه می انداخت و فریادی دیگر: کجاست؟!
و به سرعت به آشپرخانه حرکت کرد و داد کشید: کجاست زنی که باهات بود؟!
از آشپزمنزل خارج شد و وقتی کف دستش روی کف دستگیره ی اتاق خواب قرار گحرکت کرد، بزرگمهر از پشت در آغوشش کشید. ناهید می لرزید و عصبی فریاد می کشید: کجاست زنی که با شوهر من بود؟!
بزرگمهر محکمتر فشردش. سرش را کنار گوش ناهید برد و بیان کرد: آروم… آروم عزیز قلبم… میگم همه چیزو.. میگم… جیغ نکش.
ناهید در آغوشش چرخید. چهره به چهره. در حالیکه اشک می ریخت، با غیض و از میان دندان های کلید شده اضافه کرد: چیو می خوای بگی؟! میخوای بگی با یکی دیگه ای؟! میخوای بگی بهم خیانت کردی؟! چی برات کم گذاشتم بزرگمهر؟!
با مشت هایش روی سینه ی بزرگمهر کوبید.. کوبید و زار زد: بهم خیانت کردی؟! آره؟!
قد بلند فریاد کشید: خدا.
و دختری در اتاق خواب از درد ناهید قوز کرد.
فریادی دیگر: خدا بزرگمهرم راهی شده با یکی دیگه…
و دختری در اتاق خواب به سینه اش چنگ زد و بغض قورت می داد.
از یقه ی بزرگمهر گراهی شد و صورت برافروخته اش را به او نزدیک کرد و نالید: بگو اشتباه می کنم! .. بگو اون زن هیچ ربطی به تو نداره! بگو خونه خرابم نکردی!
وقتی جوابش لب های دوخته ی شوهرش بود و چشم های غمگینش، به عمق فاجعه پی برد.
سرش را رو به بالا گراهی شد: وای… وای… بمیرمو نبینم شوهرم به زمینم زده.
و بزرگمهر به سختی خودش را کنترل می کرد که اشکش نریزد. نفسش برای بیرون رسیدن جان می کند. و دختری دراتاق خواب، با کف دستانی مشت شده روی زانوهایش از غصه و درد تا شده بود.
بزرگمهر صورت ناهید را با کف دستانش قاب کرد: عزیزم… حرف می زنم برات… تو آروم بگیر… اینجوری نلرز.
ناهید ملتمس گفت: بگو تو اینکاره نیستی! بگو کثافت بازی کار تو نیست! چرا جوابمو نمی دی؟! بزرگمهر چرا لالمونی گراهی شدی؟!
بزرگمهر بازوهایش را گرفت و ملایم اضافه کرد: قصه ش طولانیه… اگه تو آروم بگیری میگم برات.
خشم در وجود ناهید قل زد . شوهرش هیچ چیزی را انکار نمی کرد. با کف کف دست روی سینه ی بزرگمهر کوبید و در یک حرکت چرخید و در اتاق خواب را با شتاب به عقب هل داد. در عقب راهی شد و چشم ناهید به زنی تا شده افتاد که به او خیره بود. در دوباره به حالت اول برگشت و تصویر زن محو شد. کف دست لرزانش را دوباره بلند کرد و این بار در را آهسته هل داد.
بزرگمهر نالید: ناهید جان.
ناهید به نشانه ی خاموشی کف دستش را بالا برد. در راهی شد و راهی شد و حرکت کرد… و مجدداً زن نمایان شد.
بزرگمهر دیده بست و مرگ پیش چشمش مجسم شد. صورت ناهید خیس قطرات اشک. گلی قرار گرفته لبه ی تخت، آهسته قد بلند شد. هر دو زن به هم نگاه می کردند. قلب ناهید با دیدن یک زن، به جان کندن افتاد، به خِر خِر کردن. دل ناهید در حال احتضار. کف دستش را روی دهانش گذاشت و با صدای خفه گریست… شوهرش زن را پنهان کرده بود… شانه هایش می لرزید… از درد، کف دست روی شکمش گذاشت و کمی تا شد…
بزرگمهر دوباره از پشت او را بغل کرد و ساکت گفت: ناهید جان… به جان خودت حسی بین ما نیست.
از این حرف ناهید ضجه زد… بیشتر تا شد و ضجه زد… درد در تمام وجودش پیچیده بود.
بزرگمهر نالید: نکن نفسم اینکارو با خودت… نکن جون من.
گلی لرزان.. ناهید نالان… بزرگمهر دلواپس.
ناهید چند نفس کوتاه کشید و کمی خودش را صاف کرد و از جلوی در کنار رفت تا گلی بیرون بیاید. بزرگمهر رهایش کرد. گلی مرگ میل داشت. حال زن را می متوجه شد. زجری که ناهید می کشید را حس می کرد. ناهید نگاهش را از او نمی گحرکت کرد و گلی قدم به قدم به در نزدیک می شد. جانی در پاهایش نبود. پیراهنش را در مشت هایش می فشرد.
هر سه در پذیرایی. نگاه ناهید به گلی… نگاه گلی به بزرگمهر.
نگاهش پایین آمد و روی شکم گلی ثابت ماند. بزرگمهر بغض کرد. کف دستانش را روی سرش گذاشت و رو برگرداند. گلی اشک ریخت. ناهید اخم غلیظی کرد. کف دستش بالا وارد شد و با انگشت به شکم گلی اشاره کرد و از بزرگمهر سؤال کرد: بچه… بچه ی کیه؟!
آوای گریه ی گلی قد بلندتر. بغض بزرگمهر وسیعتر. دستش روی دهانش و نگاهش به دیوار.
ناهید با التماس بیان کرد: بچه ی باربدِ نه؟! مگه قرار نبود اینو برای باربد بگیرین؟! زنه باربدِ نه؟!
جیغ کشید: با توام بزرگمهر… بگو زن باربدِ… بگو لعنتی.
دست گلی روی دهانش و شانه هایش لرزان از گریه. کف دست بزرگمهر روی صورتش، صورتش روی به آسمان.
ناهید به ناگهان جیغ کشید: این زن کیه بزرگمهر؟! این بچه ی کیه بزرگمهر؟!
بزرگمهر از بازویش گرفت و به طرف در کشید: بیا بریم .. من همه چیزو بهت می گم… بیا بریم.
ناهید با چهره ی غضبناک دستش را محکم کشید و با صوتی بلندی گفت: من هیچ جا نمیام تا نگی اینجا چه خبره… اینجا چه خبره؟ شوهر من با یه زن حامله چکار میکنه؟! این زنیکه کیه؟!
به طرف گلی چرخید: تو کی هستی؟! چرا شوهر من با توئه؟!
گلی به دیوار تکیه داد و گریست.
ناهید به طرفش راهی شد و بازوهایش را گحرکت کرد و به شدت تکان داد و در صورتش داد کشید: شوهر من پیش تو چکار میکنه عوضی؟! تور براش پهن کردی؟! لقمه واسه خودت گحرکت کردیش؟! شوهر منو بی شرف؟!
بزرگمهر از پشت او را عقب کشید: ولش کن.
ناهید با برآشفتهت برگشت و با انگشت گلی را نشان داد و غرید: داری از اون طرفداری می کنی؟! داری از این زنیکه طرفداری می کنی؟! یه نگاه به من بکن.
با انگشت خودش را نشان داد: چی این از من سَرترِ که باهاش پریدی؟! کی اینقدر پست شدی؟!
این بار گلی را نشان داد: این چی داره که منو بهش فروختی؟! تختت گرم نبود؟! غذای گرم نداشتی؟! زندگی خوب نداشتی؟! چی کم داشتی با من که هرز پریدی؟!
گلی به خود اظهار کرد ناهید راست می گوید. کوتاه قدی او کجا و هیکل بلند و باربی ناهید کجا! سرو وضع او کجا و لباس های مارک دار ناهید کجا!
جوابش خاموشی بزرگمهر بود که در منزل قدم رو می رفت.
فریاد کشید: شوهر این زن کیه؟! بابای بچه ی تو شکمش کیه بزرگمهر؟!
بزرگمهر چشم بست و زمزمه کرد: من.
ناهید خیره به لب های بزرگمهر… ذهنش در حال پردازش رابطه ی زن و بچه و جواب بزرگمهر”من”.
شوهرش، شوهر زنی دیگر بود؟! شوهر عقیمش پدر بچه ای از زنی دیگر بود؟
ناهید سقوط کرد. جان از تنش رخت بست. زانوهایش لرزید و روی زمین آوار شد. گلی تکیه به دیوار، سر خورد و روی زمین نشست و صدای گریه اش نوای حزن آلود آن خونه شد. بزرگمهر ملایم ساکت کنار زنش زانو زد. با چشمانی پر از خواهش، دست سرد و لرزان ناهید را میان کف دستانش گحرکت کرد: ناهیدم… نفسم.. نکن این کارو با خودت… همه چیزو برات توضیح میدم…
حرکت سینه ی ناهید تند… نفسش شتاب‌زده… صدای ناله اش بلند: زنته؟!
با انگشت به خودش اشاره کرد: پس من چی ام؟! زنت مگه من نبودم؟! بچه اته؟! پس بچه ی من کو؟!
سرش را به طرفین تکان داد: نه؟! داری دروغ میگی؟! بچه ی باربدِ؟! بگو بچه ی باربدِ؟! بگو زن باربدِ؟!
بزرگمهر کف دست ناهید را محکمتر فشار داد: میگم همه چیزو… فقط آروم بگیر… اون فقط قرار بچه ارو به جهان بیاره… هیچی بینمون نیست.
ناهید ناباورانه زمزمه کرد: یعنی زنته؟!
صوتی فریادش در منزل پیچید: خدا… خدا… شوهرم بهم خیانت کرده… خدا… خدا بزرگمهر با یه زن دیگه خوابیده… بزرگمهر من.
دست به یقه ی مانتویش برد، نمی توانست نفس بکشد… صورتش قرمز… دیدهانش از حدقه بیرون زده… رگ های نگاه هایش پرخون. بزرگمهر سریع روسری اش را باز کرد و کف دستش را بین دو کتف ناهید گذاشت و مالید: عزیز دلم… چرا گوش نمیدی چی میگم… هیچی بین ما نیست… آخه تا تو رو دارم چرا باید برم دنبال یکی دیگه… ببین داری با خودت چکار میکنی.
پشتش را مالید و مالید. نگاه ناهید به او. لب زد: زنته؟!
بزرگمهر لب گزید و سر به آسمان گراهی شد و نم اشک به دیدهانش نشست.
ناهید از بازویش گحرکت کرد و فشار داد. بزرگمهر با دیدهانی خیس نگاهش کرد. ناهید مجدداً با سری کج شده لب زد: زنته؟!
بزرگمهر سر ناهید را در آغوش کشید و با بغضی روی موهایش را بوسید و بوسید.
گلی از جایش قد بلند شد و با سرعت به آشپزمنزل حرکت کرد و با لیوانی آب برگشت. آن را طرف ناهید گحرکت کرد. بزرگمهر سر ناهید را بیرون کشید. ناهید با چشمانی به خون جای گرفته زیر کف دست گلی زد و لیوان روی فرش افتاد.
ناله کرد: بزرگمهر با تو خوابیده؟! آره؟! چطور تونستی با شوهر من بری تو رختخواب کثافت؟!
شانه های گلی از گریه تکان میخورد و بار دیگر روی زمین جای گحرکت کرد.
ناهید فریاد کشید: بزرگمهر تو که دَلِه نبودی! خودتو پسر پیغمبر نشون می دادی! کی لجن شدی؟! کی نامرد شدی؟! کی عوضی شدی؟!
بزرگمهر کلافه و پریشان از جایش قد بلند شد و بنای قدم گذاشتن نهاد. کف هر دو دستش را روی شقیقه هایش گذاشت و محکم فشار داد.
گلی چهار کف دست و پا جلو رسید و با هق هق گفت: به خدا… اون… اون… هیچ.. تقصیری نداره… همش .. تقصیر منه.
هق زد: من مقصرم… اون …بزرگمهر بسیار مردِ.
نگاه متعجب بزرگمهر و نگاه پر از نفرت ناهید روی او ثابت ماند. بزرگمهر اندیشید روزگاری او مرد مورد علاقه ی همین زن را به بدترین شکل ممکن از خانه بیرون کرده بود. وجود ناهید با انزجار در هم تنید. دستش را بالا برد و در صورت گلی فرود آورد.
-اسم شوهر منو به زبونت نیار زنیکه ی خیابونی!
سر گلی کج شد. قلبگیر نشد.. به او حق داد.
ناهید از جایش قد بلند شد و رو به زن قرار گرفته روی زمین بیان کرد: هر دو تون کثافتید… هر دوتون… تف به هر دوتون.
روسری و کیفش را برداشت و گریان از خانه خارج شد.
بزرگمهر هنوز خیره به گلی بود. باز از او حمایت کرده بود. باز تقصیرات را به گردن گرفته بود. به طرفش حرکت کرد و زانو زد. دستش را دراز کرد و چانه ی گلی را گراهی شد و سرش را چرخاند. نگاه ناراحت گلی حس بدی به جانش ریخت.
لب زد: خوبی؟!
اشک گلی جاری… لبش لرزان.. قلبش در حال انفجار: من خوبم… برو دنبال زنت… پاشو.
-اما.
گلی کف دست بزرگمهر را پس زد و خیره در چشمانش اظهار کرد: پاشو برو دنبالش تا کاری کف دست خودش نداده.
و بزرگمهر بلند شد و به دنبال ناهید دوید.
و گلی ماند. نفس عمیق کشید. دست به زانو گرفت و کشیده شد. به خاطر پسرک باید آهسته می گرفت. موهای ریخته در صورتش را پشت گوشش فرستاد. کف دستی زیر نگاه و بینی اش کشید و به آشپزمنزل راهی شد. دکمه میکسر را دوباره فشار داد. بغض ولینش را بریده بود. هر چه قورتش می داد، مجدداً به جای اولش باز می گشت. کیفش را از روی میز برداشت و داخلش را جستجو کرد. گوشی را درآورد و شماره ای را گراهی شد.
با گریه گفت: الو راحله… بیا اینجا دارم میمیرم.
***
وارد منزل شد و مستقیم به سمت اتاق خواب راهی شد. صوتی گریه ی ناهید در خانه پیچیده بود. در را که باز کرد، ناهید را مشاهده کرد که چمدانی کنار کمد گذاشته بود و لباس هایش را بدون هیچ نظمی داخل آن می انداخت. سر ناهید به طرف او چرخید، صورتش خیس بود.
با صدای قد بلندی اضافه کرد: گمشو بیرون نمی خوام ببینمت.
و مجدداً هق هق کنان لباسهایش را بیرون می کشید.
بزرگمهر جلو رفت و بازویش را گحرکت کرد: بذار حرف بزنیم.
ناهید دستش را کشید: دست کثیفتو به من نزن.
بزرگمهر با عصبیت گفت: وقتی چیزی نمی دونی بیخودی حرف نزن.
ناهید به طرف او برگشت و با آوای بلند و پر از خشم گفت: من بیخودی حرف می زنم؟!
با کف دست به بیرون اشاره کرد: خوبه خودم مچتونو گحرکت کردم.
در کمد را محکم بست و در دیگری باز کرد.
بزرگمهر دوباره کنار او ایستاد: داری چکار می کنی؟!
ناهید روسری را برداشت و داخل چمدان انداخت: می رم خونه ی بابام.
بزرگمهر او را عقب کشید و در را به هم کوبید: نه تا وقتی من نمیل داشتم!
ناهید هلی به او داد: دیگه تمایل داشتن یه آدم عوضی برام مهم نیست.
بزرگمهر لب فشرد. بازوهایش را میان پنجه هایش فشرد، محکم. چهره ی ناهید از درد در هم شد: تو باید به حرف های این عوضی گوش بدی… باید بشنوی چرا به اینجا رسیده.
ناهید تقلایی کرد و بازوهایش را بیرون کشید: چه فرقی داره؟ ها؟! آخر داستان این عوضی عوض میشه؟! آخرش دیگه تو با اون نیستی؟!
با گریه گفت: دیگه بچه نداری؟! تف به غیرتت بزرگمهر… تف.
هر دو ایستاده روبروی هم. صوتی بزرگمهر بالا راهی شد: آخه لعنتی اون چیزی که تو فکر میکنی نیست… کی دیدی پامو کج بذارم که این بار دومم باشه؟!
ناهید پوز خندی زد: ظاهرا آب نبوده وگرنه شناگر قابلی بودی!
چرخید و در کمد را باز کرد و شالی برداشت. بزرگمهر با برآشفتهت شال را از میان دستانش کشید و روی زمین، چند متر آن طرف تر پرت کرد: تو هیچ گوری نمیری … هیچ جا… خونه زندگیِ تو اینجاست.
ناهید محکم تخت سینه ی بزرگمهر کوبید و اظهار کرد: این زندگی بوی گند میده… بوی تعفن… چرا فکر میکنی شما مردا فقط غیرت دارید… ما زنا هم غیرت داریم که شماها اسمشو گذاشتید حسادت… آلان غیرت من درد گراهی شده… الآن رگ غیرت یه زن جر خورده وقتی خیانت شوهرشو مشاهده کرده… لعنتی من خودم مشاهده کردمت با اون زنیکه… چرا باید باهات بمونم؟ چرا؟!
بار دیگر خم شد و شال را از روی زمین برداشت که بزرگمهر از بازویش گراهی شد و او را به عقب کشید و روی تخت پرت کرد: تو هیچ گوری نمی ری تا من حرفامو نزدم.
ناهید از جایش نیم خیز شد که بزرگمهر هوار کشید: بشین.
ناهید با لب های فشرده به هم جای گرفت… موهایش از میان گیره رها شد و روی شانه هایش ریخت… چند تار مو هم یه خیسی صورتش چسبید.
بزرگمهر کف دست به کمر را ه حرکت کرد… جلو … عقب…
-اون شب یلدا که با اون وضع اومدم خونه یادته.
جلوی ناهید از حرکت ایستاد.
با صدای بلندی بیان کرد: یادته یا نه؟!
ناهید توپید: که چی؟!
بزرگمهر دستی به فکش کشید. به جای قمه… شامگاهی که ماهها بود در پس ذهنش پنهانش کرده بود… شبی پر از تحقیر… شامگاهی سیاه و بارانی که مسیر سرنوشت او را عوض کرد… شامگاهی که هنوز هم نمی دانست کاری که کرد، درست بود یا غلط؟! دختری را نجات داد یا نابود کرد؟! مردی خرج کرد یا نامردی؟! آبرویی را خرید یا آبرویی ریخت؟! هر چه بود زیستن امروزگارش زاییده آن شب بود.
-جریان از اون شامگاه لعنتی شروع شد. همون شبی که بابات مهمونی شامگاه یلدامونو به گند کشید… با تحقیراش جلوی جمع.
ناهید کف دست به سینه و با پوزخندی گفت: چیه؟! گند بالا آوردی میخوای قلبیلشو ببندی به ریش بابای من؟!
بزرگمهر جلویش ایستاد و کمی کمرش را خم کرد و از میان دندان هایش غرید: هر چی می کشم از بابای جنابعالی می کشم… از نیش زبونش که ده ساله دارم تحملش می کنم… همین بابای عزیز تو، زندگیو کرده برام قفس.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان نوشیکا

مشاهده و دانلود ←