وحید دیده بست و سرش را پایین انداخت. نفسش را با کلافگی بیرون فرستاد. پیامدهای انتخابش همچراکه دو دست قوی دور گردنش پیچیده شده بودند و گلوی او را می فشردند و نفس کشیدن را برای او سخت کرده بودند… یا زور آن کف دستان زیاد بود یا او ضعیف شده بود که نمی توانست آن کف دست ها را بگشاید و خود را رها سازد.
دیده باز کرد و رو به مادرش اضافه کرد: بگو بیاد و حرفاشو بزنه… فردا ساعت شش بعدازظهر.
و در دل اظهار کرد تا آن موقع دیگر از خواب بیدار شده و خستگی هجده ساعت کاری از تنش بیرون راهی شده است.
از پله ها که پایین می حرکت کرد، عالیه خانم گفت: پسر من خم نمیشه… تا نمیشه… آبمشاهده کرده میشه.. محکم تر میشه… پسر من مرد فرار نیست…
و حرف گلی در سر وحید مانند ناقوسی به صوت درآمد: “کف دست از سرت برنمی دارم… برای بکف دست آوردن دوباره ات تلاش می کنم”.
از خانه بیرون زد تا جایی برود و سنگی بردارد و آنقدر بر قلب و ذهنش بکوبد شاید یاد گلی، حسش به گلی از وجودش رخت بربندد…
امّا…
امّا…
***
منیژه با قیافه ای که خستگی از آن می بارید و پرونده به بغل به استیشن رسید و پرونده را روی آن گذاشت. روزگارها بود که دیگر به گلی کاری نداشت. کمی با این قضیه کنار رسیده بود، هر چند نمی اطلاع داشت به چه دلیلی گلی زن آن مرد شده بود اما دیگر برای او شاخ و شانه نمی کشید. بی تفاوت بود و زیاد با گلی هم صحبت نمی شد اما نیش هم نمی زد. گلی با ست پانسمان از اتاق بیرون آمد. وقتی حال زار منیژه را مشاهده کرد به سمت او حرکت کرد و پرونده را از روی استیشن برداشت. عمو صفر بیمار روی برانکارد را نزدیک تر آورد و بیان کرد: رضایی کدوم تخت ببرم؟
گلی سرش را بالا آورد و نگاهی به مرد روی برانکارد و هممسیرش انداخت. دو مرد درشت هیکل با ریشهای بلند و سیاه. نگاهی به پای بیماری انداخت که منیژه از اتاق عمل تحویل گراهی شده بود. عصبانی شد و رو به عمو صفر اظهار کرد: فعلا از تخت خبری نیست تا من زنگ بزنم به مستر حسینی و تکلیف این بخش و خودمونو مشخص کنم.
همه به او نگاه می کردند. گوشی را برداشت و داخلی سوپروایزر را گرفت و صوتی حسینی در گوشی پیچید: بله.
گلی بدون نگاهی به بقیه اضافه کرد: آقای حسینی از بخش جراحی تماس گراهی شدم… قربان شما که دارید ما رو خفه می کنید.
-بازچی شده رئیس؟!
گلی نیم نگاهی به مرد گنده روی تخت انداخت: والله من نمیدونم شما ما چهار نفرو چند تا می بینید که کف دست از سرمون برنمی دارید و پشت هم مریض می فرستید.
-بخش ها پره… تو هم باید مریضو بخوابونی.
صوتی گلی بالا راهی شد: جناب ما همش چهار نفریم… چهل تا مریض که داشتیم و تخت ها هم پر… از غروب هم که مارو بستید به مریض های ارتوپدی و من چهارتا مریض اکسترا خوابوندم… بچه ها هلاک شدن.
-که چی؟!
گلی پوزخند صوت داری زد: که چی؟! من این مریضو تو این بخش نمی خوابونم… یعنی دیگه پذیرش این بخش تکمیله… مریضو پس می فرستم به بخش خودش.
آوای حسینی هم بالا رفت و با تحکم گفت: رضایی همین الآن به اون مریض یه تخت میدی و کاراشو انجام میدی.
ایوب و میلاد هم که از اتاق ها بیرون آمده بودند با چهره هایی آویزان کنار او از حرکت ایستادند. گلی با متوجه شدن همکارهایش در تصمیمش مصمم تر شد: دیگه هیچ مریضیو قبول نمی کنم… یه تخت دیگه پیدا کرمشاهده کرد بهم خبر بمتوجه شد مریض تو راهروئه.
-رضایی میام از بخش میندازمت بیرون و توبیخی برات رد می کنم.
گلی تبسمی زد و شقیقه اش را خاراند: کف دستتون درد نکنه… اگه میشه منو بیرون بندازید… میرم خونه و قلب سیر می خوابم.
تلفن قطع شد و گلی نگاهی به گوشی انداخت و بعد آن را گذاشت. نگاهی به بقیه کرد که خیره به او بودند. پک پانسمان را برداشت و در حالیکه به سمت اتاق مورد نظرش می راهی شد گفت: عمو صفر یه پتو بیار بنداز روی مریض اما همون جا بمونه تا حسینی خبری بده.
به اتاق بیمار رفت و پانسمانش را تعویض کرد. وقتی خواست وسایل را جمع کند، کمرش را نمی توانست راست کند. کف دست به کمرش گحرکت کرد و در قلب آخی بیان کرد. لبخندی به پیرمرد روی تخت زد و از اتاق خارج شد. از همان فاصله حسینی را مشاهده کرد که کنار استیشن ایستاده بود. نفس عمیقی کشید تا توان مقابله با او را در خود بازیابد. جلو راهی شد و قبل از رسیدن به او بیان کرد: مستر حسینی اینورا؟
حسینی برگشت و با اخم به او اضافه کرد: مریضو تخت چند می خوابونی؟
گلی از کنارش رد شد و آن طرف استیشن روبروی او قرار گحرکت کرد. دست به سینه شد: هر وقت شما بخششو مشخص کردید تختش هم مشخص میشه.
حسینی با عصباینت گوشی سیارش را روی سکو گذاشت و کمی گردنش را جلو آورد: رو حرف من حرف نزن رضایی… همین الآن این مریضو بستری کن.
مرد بیمار دو کف دستش را زیر سرش گذاشته بود و با بی خیالی و لذت به جدال مرد و دختر نگاه می کرد. همجادهش هم یک کف دستش را به برانکارد تکیه داده بود و کف دست دیگرش را در جیب جلیقه ی خبرنگاری اش فرو کرده بود و آنها را نظاره می کرد با ابرویی بالا رفته.
گلی نگاهش را از حسینی نگراهی شد: چهل و چهار تا مریضه با چهار نفر… هیچ کدوم از ما قصد خودکشی نداریم… یه نگاه به پرسنلتون بندازید.
و با کف دست به بچه ها که روی صنقلبی تقریبا ولو شده بودند و نایی نداشتند اشاره کرد.
دوباره به حسینی نگاه کرد: من مشکلی با توبیخی ندارم… مشکلی هم با رفتن خونه ندارم… می دونید که از خودم دفاع می کنم حتی جلوی رئیس بیمارستان اما مریضو پذیرش نمی کنم.
حسینی نگاهی دوباره به منیژه و پسرها اندخت و نگاهی به بیمار که انگار داشت فیلم سینمایی نگاه میکرد.
رو به گلی بیان کرد: تو آخرش سر خودتو به باد میدی… شیرزنی… به من بود به خاطر استقامتت بهت لوح می دادم یا سرپرستارت می کردم اما الآن فقط می تونم بگم بفرستش بخش نورولوژی.
گلی تبسم زد: بی قلبیل نیست بهتون می گم مستر حسینی.
-مزه نریز رضایی که پشیمون میشم و گزارش میدم کارتو..
با متوجه شدن صوتی گوشی اش آن را از جیبش بیرون آورد و صفحه را باز کرد: راحله.
” فردا ساعت شش بعدازظهر اینجا باش… داداش هم هست… بیا حرفاتو بگو”.
قلبش فرو ریخت. روی صنقلبی نشست، خیره به گوشی.
پس بلاخره مدتش فرا رسید.. باید از آن شب نحس می اظهار کرد… شامگاهی که در پس ذهنش چال کرده بود… خاطراتی جانکاه که با دستان خودش روی آن خاک ریخته بود اما گاهی بوی تعفنش به دماغش می خورد و حالش را دگرگون می کرد… تا عمر داشت از دیدهان آبی متنفر بود.
***
دقیقه ها بود که آنجا قرار گرفته بودند و خبری از وحید نبود. هر دو نفر ساکت بودند. آرنج عالیه خانم روی دسته ی مبل و انگشت اشاره روی لبش و نگاهش گره خورده با گل صورتی فرش.
گلی کف دستانش را دور شکمش حلقه کرده بود و خیره به دیوار. راحله به جمعشان اضافه شد و رو به آنها اظهار کرد: بریم آشپزخونه بشینیم تا داداش هم بیاد تو سالن بشینه.
گلی آه کشید. پس نمی تمایل داشت با او رو در رو شود. ترجیح داده بود گلی را نبیند. برای او هم راحت تر بود از آن شامگاه گفتن بدون حضور مستقیم وحید.
با قد بلند شدن عالیه خانم، او هم قد بلند شد و همگی به سمت آشپزمنزل حرکت کردند. کمی که گذشت صدای در را شنید. بغض کرد. کاش می توانست لحظه ای او را ببیند. دلتنگش بود. نگاهش را پایین انداخت تا کف دست قلبش بیش از این رو نشود. یعنی دیگر وحید او را نمی تمایل داشت؟! رشته ی محبتش پاره شده بود؟! پس چرا دل او از لمس حضور نصفه و نیمه اش، چراکه خرگوشکی بازیگوش بالا و پایین می پرید؟!نمی میل داشت زنی ضعیف جلوه کند… او روزگارهای سخت تر از این را هم پشت سر گذاشته بود و دست به زانویش گحرکت کرده و قد بلند شده بود… این را هم می توانست تحمل کند اما با حفره ای بزرگ در دلش… لبه مانتویش را در دست گرفت و دیده به آن دوخت.
صدای عالیه خانم باعث شد، سرش را بالا بگیرد.
-خوب می شنویم.
دستانش مشت شد. سرش را بالا گحرکت کرد… او کسی نبود که شرمنده ی سرنوشتش باشد… او یک قربانی بود… پس به چشمان عالیه خانم دیده دوخت و سفره ی قلبش را باز کرد.
-چهار ساله که تو بخش جراحی کار می کنم اما به خاطر خانواده ام هیچ وقت تفریح خاصی نداشتم و به هر مهمونی نراهی شدم… همیشگی به عقاید خانواده ام احترام گذاشتمو آهسته حرکت کردم و آرام برگشتم… چهار سال بود که دوستام به مهمونی شب یلدایی میرفتند که یکی از پزشکای کهنه کار بخشمون برگزار می کرد یه مراسمی سنتی مخصوص اون شب. برای یه بار تو زیستنم بیان کردم به خودم یه تفریحی بدم و تو این مراسم که توی ویلای دکتر توی فشم برگزار میشد، شرکت کنم. با دوستم منیژه به اون مهمونی راهی شدیمو قرار شد آخر شامگاه برادرش به دنبالمون بیاد و مارو برگردونه تهران. همه چیز خوب بود. مراسم فال حافظ و انارخوری و نقاله خونی… یه جمع دوستانه که همه از کادر درمان بودند… یه مهمونی سالم که موسیقی سنتی اجرا می شد و مردها و خانم ها با هم مشاعره می کردند.
تازه شام خورده بودیم که مولینم بهم زنگ زد. پشت گوشی فقط گریه می کرد و می اضافه کرد فقط خودتو برسون خونه که آقات مرد. وقتی این خبرو متوجه شدم ندرک کردم چطور رفتم لباس عوض کردمو از دکتر میل داشتم که به یه آژانس معتمد زنگ بزنه تا منو به کرج ببره… دکتر تماس گراهی شد و بیان کرد ماشین تو راهه… اونقدر عجله کردم و به هم ریخته بودم که اصلا نفهمیدم چطور خودمو به دم در ویلا رسوندم. کاش کمتر بی قراری می کردم و اجازه می دادم کسی با من تا دم در بیاد و ماشین فرستاده شده از طرف آژانسو تایید کنه اما اون خبر اونقدر منو به هم ریخته بود که اجازه نداد من درست حرکت کردار کنم و تو تله ی بد آدمی افتادم.
آه کشید ، آه… به آن شب نحس برگشت و از درد عضلات صورتش سخت شد. آن مرد نگاه آبی و یک عمر تباهی او…
یک مرد و هوسش و گلی و یک عمر تنهایی…
***
گلی در را باز کرد. به محض اینکه قدم بیرون گذاشت، ماشینی وارد کوچه شد. ماشینی با آرم آژانس. کف دستی دراز کرد و چند بار تکان داد. ماشین کنار پایش ترمز کرد. گلی در عقب را باز کرد و به سرعت نشست. به راننده نگاه کرد. پسر جوانی به نظر می آمد. میانه قامت با استخوان بندی متوسط. کاپشن مشکی به تن داشت.
روبه او بیان کرد: ممنون آقا که زود اومدید.
پسر دنده را عوض کرد و با چشمان آبی بی حالش از آینه به گلی نگاه کرد: خواهش.
گلی با اضطراب ساکش را کنارش گذاشت و گوشی را در دست گراهی شد و شماره ی مولین را گرفت.
یک بوق… دو بوق… ده بوق.
و قطع شد.
زیر لب زمزمه کرد: بردار… بردار مامان… تو رو خدا.
دوباره تماس گراهی شد… بی نتیجه.
بار دیگر و مجدداً… آقایش مرده بود… آقای عزیزش.
پسر از آینه به دختری خیره شد که آشفتگی و اضطراب در صورتش موج می زد. دختر حواسش به او نبود. مرتب شماره ای را می گحرکت کرد و چیزهایی زیر لب زمزمه می کرد.
خوب نگاهش کرد. روسری اش را نامرتب سر کرده بود و موهایش از آن بیرون ریخته بود. با هر تکان سر، موهایش تکان می خورد و چیزی هم ته قلب او. حس خاصی در دلش پیچید و به تمام وجودش سرریز شد. لبش را با زبان خیس کرد و آب دهانش را قورت داد. مزه یک شب پر هیجان را احساس می کرد.
نگاهی به جلو انداخت. جاده خلوت بود. باران می بارید. شامگاهی سیاه و بی ستاره و ابری… شامگاهی عالی با شکاری عالی تر.
هر چقدر با مولین تماس می گحرکت کرد بی فایده بود. کسی جواب نمی داد. اگر اتفاقی برای آقایش می افتاد چه میشد؟! واقعا آقایش مرده بود؟! سرش را به طرفین تکان داد و پسر از آینه او را دید و هوایی تر شد، ریتم قلبش بالا رفت.
گلی گوشی را در کف دستش گراهی شد و به لبش چسباند و خودش را تکان داد… جلو… عقب… جلو… عقب.
از استرس و مضطربی زیاد کف دست هایش می لرزید. زمزمه کرد: خدایا آقامو به تو می سپرم… مواظبش باش… مواظبش باش.
با هر تکانی موهای بیرون زده از شالش هم تکان می خورد. پسر از آینه می توانست آثار رژ پاک شده روی لبش را ببیند… بار دیگر چیزی ته قلبش تکان خورد. دلش تالاپ تالاپ می کرد.
به جاده فرو رفته در قلب تاریکی خیره شد… کجا بکشاندش؟! کجا ببردش که راحت باشد؟! خونه ی شریف بهترین جا بود… منزل ای تک خوابه وسط یک از باغ ها… تازه سهمی برای شریف غوله هم می ماند. لبخندی روی لبهایش نشست… بعد می توانسسریع او را سر به نیست کنند یا وسط بیابان رهایش کنند… شاید چند روزگار نگهش می داشسریع و خوراک خودش و بچه ها می شد… از تصویرهایی که در ذهنش مجسم می شد، حس خوبی در تنش پخش شد.
شکار امشامگاهش هم جور شده بود… بی دردسر موش موشک وارد تله او شده بود… بی هیچ تلاشی… آخ که چقدر هم ریزه بود… جان میداد برای یک لقمه شدن. انگشت شستش را کنار لبش کشید و تبسمش محو نمی شد… نگاهی مجدداً از آینه به او انداخت. چطور به شریف غوله خبر بدهد؟!
باسنش را کمی بالا آورد و در حالیکه به جاده نگاه می کرد گوشی را از جیب شلوارش بیرون کشید و روی پایش گذاشت.
چیزی به ذهن گلی رسید… شماره ی داداش را گرفت…
یک بوق… دو بوق…
و باز هم انتظار و تماس بی پاسخ. از دلواپسی در حال خفه شدن بود. آقایش مرده بود و او مهمانی حرکت کرده بود. بغض کرد و اشک به نگاهانش مسیر یافت. دردی در دلش پیچید: آقا جانش… آقا جانش.
گوشی را روی ساکش گذاشت و صورتش را با دستانش پوشاند و خدا را خواند و اشک روی گونه هایش جادهی باز کرد… قلبش می خواست همانجا با صوتی بلند زیر گریه بزند و آقا آقا بگوید.
پسر نگاهی دیگر انداخت. اصلا چه کاری بود با شریف شریک شود… به نظر دختر می رسید. همیشه دست خورده ی شریف سهم او می شد. قلبش می خواست مزه دختر بودن را هم بچشد. تعریفش را از بچه ها زیاد شنیده بود. پس اول خودش کیفش را می کرد بعد مجدداً با شریف هم کاسه می شد.
گلی موهایش را پشت گوشش زد و شالش را جلو کشید. بار دیگر گوشی را برداشت که از دستش لیز خورد و کف ماشین افتاد. خم شد و آن را برداشت. سر که بلند کرد با پسر جوان در آینه نگاه در دیده شد. پسر نگاه خاصش را نگرفت. گلی چیزی در آن چشمان آبی حس کرد که ترس در تمام وجودش لانه کرد و ضربان قلبش بالا راهی شد. پسر نگاهش را کند و گلی هراسیده به بیرون نگاهی انداخت.
جاده ی فشم… تاریک و ترسناک…
کمی به جاده خیره شد. هیچ ماشینی به جز آنها در آن نبود. فقط نور ماشین آنها بود که سیاهی دل جاده را می شکافت.
ضربان قلبش تند… نفسش تند… کف دستش مشت… ترسِ لاماده در تنش، رهایش نمی کرد… دیدهانش دو دو میزد… بدنش سِر شده بود… نگاهش را از شیشه ماشین گراهی شد و ساکت ملایم و وحشت کرده به طرف راننده جوان حرکت داد. حتی جرات نداشت آب دهانش را قورت بدهد.
نگاهش را از پشت به او چسباند… نگاه نمی گراهی شد… نگاه نمی گراهی شد… موهای تنش کم کم سیخ شد… ترس رهایش نمی کرد… عضلاتش منقبض شد… حرکت قفسه ی سینه اش سریع…
هیچ ماشینی در آن جاده دهشتناک نبود… او بود و این مرد جوان.
نگاهش همچنان به پشت مرد جوان… آب دهانش را با صدای بلندی قورت داد… نگاه پسر بار دیگر از آینه به او افتاد… گلی سیخ نشست… نگاهش گره خورده در نگاه خمار و آبی پسر… نفسش بند رسید… پسر نگاه گراهی شد… نگاه گلی دوباره به پشت پسر چسبید… قلبش نمی خواست حتی پلک بزند… نگاهانش از حدقه بیرون زده بود… نگاه پسر به جاده…
سکوت… خاموشی و حرکت لاستیک ها روی آسفالت و جیر جیر برف پاک کن روی شیشه.
گلی آوای قلب وحشت کرده اش که خود را به قفسه ی سینه اش می کوبید را به راحتی می شنید.
گوشی در دستش… سیخ قرار گرفته… نگاهش چسبیده به سرو شانه های پسر… در قلب خداگویان.
به ناگهان گوشی اش به صدا درآمد… گلی از ترس جیغ قد بلندی کشید. گوشی از کف دستش روی پایش افتاد… جرات نداشت نگاهش را از پسر بگیرد…
آوای گوشی پیچیده در آن فضای دلهره آور.
نگاه گلی به پسر… نگاه پسر به جاده… جیر جیر برف پاک کن روی شیشه.
گلی بدون اینکه چشم از راننده جوان بگیرد، دستش را دراز کرد و گوشی را برداشت… کف دستانش لرزان… دلش کوبان… موهای تنش سیخ.
یک نگاه به پسر یک نگاه به گوشی: منیژه.
تا تمایل داشت دکمه تماس را بزند، پسر جوان به یکباره به عقب برگشت و با یک حرکت گوشی را از میان کف دستان گلی قاپید.
گلی جیغ کشید… جیغ کشید…
ماشین به سمت راست منحرف شد و گلی کج شد و جیغی دیگر کشید. پسر به سرعت به جای خود برگشت و فرمان را درست کرد وتماس را قطع.
ماشین بار دیگر وارد جاده شد… کف دست های گلی روی دهانش… دیدههایش از حدقه بیرون زده… تمام تنش بی حس و کرخت.
قلبش در گلویش می تپید… نفسش تند.
در یک آن به جلو خم شد و کف دست هایش را روی گردن پسر گذاشت و از بالا تا پایین با ناخن خراشید و فریاد کشید: گوشیمو بده عوضی.
پسر از درد فریادی کشید و درحالیکه سعی می کرد فرمان را درست نگه دارد، با پشت کف دست محکم بر دهان گلی کوبید. گلی با جیغی به عقب پرت شد و نفسش از درد بند آمد. لبش از وسط پاره شد… خون جاری شد… خشم و ترس در وجودش پیچید. از جایش قد بلند شد و بار دیگر حمله ور شد… این بار موهای پسر جوان را گراهی شد و کشید، با تمام قدرتش.
فریاد کشید: وایسا لعنتی … وایسا..
سر پسر به عقب خم شده بود. فحش می داد: ول کن بی پدر.
ماشین به طرفین می چرخید.
پسر با یک کف دست فرمان را گرفت و کف دست دیگرش را عقب آورد و موهای گلی را گرفت و کشید… سر گلی کنار پاهای پسر رسیده بود اما موهای پسر را رها نکرد و همچنان جیغ می کشید… جیغ می کشید و پسر فحش می داد و گلی خدا را می خواند و حس کرد پوست سرش در حال کنده شدن است.
پسر داد کشید: ول کن مادر به عزا.
موهای گلی را رها کرد و دستش را بالا برد و محکم در گوشش خواباند… گلی جیغ کشید و دردی شدید در گوشش پیچید اما دست بردار نبود… تا دست پسر از موهایش رها شد، سر روی پایش گذاشت و رانش را محکم گاز گحرکت کرد.
صوتی ناله ی کشیده پسر در ماشین پیچید. ماشین بار دیگر روی جاده خیس لغزید و به سمت راست منحرف شد و پشت گلی به صنقلبی کناری خورد… جیغ پشت جیغ… پسر داد کشید: خفه شو… خفه شو.
از موهای گلی گراهی شد و به عقب پرت کرد. روی ترمز زد و ماشین را نگه داشت.
در را که باز کرد، گلی هم کیفش را برداشت و به سرعت خارج شد و به سمت جاده دوید. پسر در حالیکه به دنبالش می دوید، و او را تعقیب کرد.
گلی سربرگرداند… شالش دور گردنش افتاده بود و موهایش با قطرات ریز و بی ولین باران خیس می شد… پسر چند قدم با او فاصله نداشت… جیغ کشید… جیغ کشید… آوایش میان باران گم شد… دورو برش فقط درخت بود و جاده. به سرعت قدم هایش افزود…
کمک… کمک… جاده خالی… سیاه… هوای بارانی و ابری و مشتاق دیدار.
پسر کف دستش را دراز کرد و مانتوی گلی را از عقب گراهی شد و کشید… گلی از پشت روی زمین افتاد و درد در لگنش پیچید. فریاد کشید: خدا… خدا.
پسر از مانتویش گرفت و کشید… کشید… گلی روی زمین کشیده می شد.
پسر با آوایی پر از خشم و دهانی کف کرده بیان کرد: عوضی کجا در میری؟ خوراک امشامگاه خودمی.
گلی نالید: ولم کن… تو رو خدا… ولم کن.
ناخن هایش را در آسفالت فشار می داد شاید مانع از کشیده شدنش شود… ولی افسوس… زور او به پسر عصبانی نمی رسید.
فریاد کشید: ولم کن عوضی… بی شرف… چی از جونم می خوای؟ خدا.
پسر خم شد و دست روی دهان گلی گذاشت و محکم فشار داد و کف دست دیگرش را دور شکمش حلقه کرد و کشیدهش کرد و به خودش چسباند، محکم.
دم گوشش بیان کرد: چکارت دارم؟ چی از جونت می خوام؟ اگه چموش بازی درنیاری بهت می گم.
و زبانی روی صورت خیس گلی کشید.
گلی آویزان در آغوش پسر، پاهایش را تکان می داد و هر چه زور داشت در کف دستهایش ریخت تا کف دست پسر را بردارد اما فایده ای نداشت.
در دل خدا را صوت زد… خدا… خدا…
نگاه هایش به اشک قرار گرفته بود… موهایش خیس… اضطرابش بالا… نفسش سخت… شتابزده و کوتاه…
قفسه ی سینه اش بالای دست پسر تند شتابزده بالا و پایین می شد و این حرکت، هیجان پسر را بالاتر می برد. دوباره سرش را کنار گوش گلی آورد: آروم… آروم… چموشی… زود تمومش می کنم… بعد میری خونه.
نگاه های گلی گشاد شد.. تقلایش را بیشتر کرد… سر پسر هنوز کنار گوشش بود. دست هایش را عقب برد و موهایش را چنگ زد و محکم کشید… کشید و رها نکرد.
فحش های پسر دوباره شروع شد و کف دستِ دور دهان گلی را در پوست صورتش فشار داد… گلی از درد دیدهانش را جمع کرد… پاهای آزادش را جلو برد و به سرعت عقب برگرداند و محکم وسط پای پسر کوبید… پسر نعره ای زد و دست هایش را طرف پایش برد و گلی افتاد و کاسه زانوهایش با زمین برخورد کرد. از درد جیغی کشید… پسر ناله می کرد و فحش میداد… تا شده بود و کف دستش را وسط پایش گذاشته بود… گلی کمی چهار کف دست و پا روی زمین خیس راهی شد و بعد بلند شد و بار دیگر بنای دویدن گذاشت… چند متر دورتر نشده بود که شال خیس دور گردنش کشیده شد. آنقدر محکم که احساس خفگی می کرد. دستش را روی شال دور گردنش گذاشت و خرخر می کرد و پسر می کشید و گلی عقب عقب می راهی شد.
باران همچنان می بارید… برقی قلب سیاه ابرها را شکافت و غرشی مهیب کرد.
پسر می کشید و گلی خدا را می خواند. آنقدر کشید و فحش می داد و گلی ناله می کرد که به ماشین رسیدند… هر دو نفس نفس می زدند… هر دو خیس… هر دو خشم در وجودشان تنیده بود… پسر از موهای گلی گراهی شد و سرش را به کاپوت ماشین کوبید و فریاد زد: منو قُر می کنی!
گلی نالید… بار دیگر سرش را کشیده کرد و کوبید: مادرتو به عزات می نشونم.
و گلی فریاد کشید: خدا…
و درد در کاسه ی سرش پیچید. سر خم تا لبهای پاره گلی را شکار کند که گلی ناخن هایش را در پوست صورت پسر کرد و تا پایین کشید… پسر فریاد کشید… گلی کف دست هایش را روی سینه ی پسر گذاشت و به عقب هل داد. کف دست های پسر روی صورتش.
ولی تا گلی خواست قدمی بردارد، پسر کف دستش را مشت کرد و محکم روی شقیقه گلی کوبید… گلی از درد جیغ قد بلندی کشید و کمی آن طحرکت کردر پرت شد و نتوانست خودش را کنترل کند و داخل جوی آب افتاد و پشت سرش به بلوک های سیمانی خورد و شکافت.
گیج از برخورد سرش با لبه جدول… درد شمتوجه شد پیچیده در آن… خسته از تقلا…
خودش را به جریان آب سپرد.
سرش زیر آب… تماس پوست تنش با سردی آب…
نفس نکشید و چشم بست و خودش را به خدایش سپرد… هر چه او بخواهد… هر چه او بخواهد.
کف دستی یقه اش و کف دستی مانتوی اش را گراهی شد و او را بیرون کشید و او با هیع بلندی نفس کشید. چند سرفه کرد و آب از دهانش بیرون پاشید. سینه اش به خس خس افتاده بود… دیگر رمقی نداشت تا مبارزه کرد.. سرش در حال انفجار بود… لبش می سوخت و سردش شده بود… خودش را به خدایش سپرده بود.
خون بین موهایش جاده یافت و او نگاهانش بسته و دست هایش آویزان.
باران همچنان می بارید و پسر گلی را از آب بیرون کشید و روی زمین گذاشت. کنارش زانو زد. نگاهی به او انداخت. رنگ پوست صورت و لب دختر سفید شده بود… چشمهایش بسته و حرکت قفسه ی سینه اش کند.
دست زیر سرش برد تا بلندش کند که گرمی چیزی را میان موهایش حس کرد… کف دستش را بیرون کشید… کف کف دستش خونی شده بود… اخم کرد… دستش همچنان جلوی صورتش… نگاهی به دختر انداخت… دست دیگرش را روی گردن او گذاشت… پوستش سرد بود. کف دستش را عقب کشید… از جایش کشیده شد… کنارش قدم زد… او هم خیس شده بود… پوست روی گونه هایش از چند جا خراشیده شده بود و می سوخت… زیر شکمش هنوز درد می کرد… موهایش روی پیشانی اش چسبیده…
قدم زد… قدم زد… به دختر دراز کشیده کنار جدول آب نگاه کرد… دیگر رابطه با دختر در حال مرگ هیجانی نداشت… قلبش می خواست وقتی با او رابطه برقرار می کرد، صوتی فریادهایش را بشنود… تقلایش هیجانش را بالا می برد اما حالا او روی زمین بی جان افتاده بود و برایش هیچ لذتی نداشت… قدمی عقب گذاشت… عقب تر… سوار ماشین شد و دنده عقب گرفت و گلی را با خدایش تنها گذاشت.
چشم های بسته اش را باز نکرد… صوتی موتور ماشین را شنید و بعد صوتی حرکت لاستیک ها روی جاده.
آوای ماشین دور می شد… دورتر… دورتر…
چشمانش گرم شد و اشک از لای پلک های بسته اش چکید. در قلب خدا را شکر کرد… حاضر بود همین جا از سرما جان بدهد اما عفتش حفظ شود. حاضر بود زیستن اش همین جا پایان داده شود و میان آن جاده، تنها، دور از خانواده اش بمیرد ولی مردی هوسـ.ران به تنش کف دست درازی نکند.
اشکی دیگر چکید… درد پیچیده در پس سرش جان فرسا بود… باران خون را می شست… اشکش دیگر قطره نبود و جویباری گشته بود و میان قطرات باران گم می شد… با دیدهانی بسته و تنی سرد روی آسفالت، چهره ی آقایش برایش مجسم شد… زمزمه کرد: آقا جونم.
الآن آقایش در چه حال بود؟ هنوز زنده بود؟ اگر از اینجا نجات یابد، به دیدارش می رود و کف دستش را می بوسد.. پیشانی پر از چروکش را… گونه ی استخوانی اش را…
کاش آقایش نمرده باشد. قلبش مرثیه تمایل داشت. زمزمه کرد: رولَه… رولَه.
گلی تنها با سری شکسته و تنی آزرده به پدرش فکر می کرد. اگر آقا مرده باشد و او اینجا وسط جاده ی خلوت، آخرین مشاهده کردار را از کف دست داده باشد چه؟ از خدایش طلب کمک کرد. تمام نیرویش را جمع کرد و کف دستش را مانند اهرمی از آرنج تا کرد و به زمین گراهی شد و سعی کرد قد بلند شود اما آنقدر بی رمق شده بود که فقط شانه اش چند سانتی متر از زمین جدا شد. مجدداً روی زمین افتاد… سرما برایش غیر قابل تحمل شده بود و کمی گیج بود و درد لب و سرش غیر قابل تحمل.
گریست با صدای بلند… های های… از این گریستن تنش تکان می خورد و باران شلاقی به صورتش اصابت می کرد. به آسمان نگریست و نالید: تو اون بالایی؟ مگه من چکار کردم آخه؟ فقط خواستم برم به آقام برسم… بده به فکر پدر مادرمم… برا چی داری عذابم میدی؟! قلبیل این کارا چیه خدا؟ بنده ی بدی بودم برات؟ چرا من؟ گوش میدی چی میگم خدا؟ آبرومو نبری… آبروم بره سر داداشم می ره تو شکمش… شیرین جون دق می کنه… بکشم ولی آبرومو حفظ کن قربونت برم…
اشک هایش با قطرات باران همبستر می شدند.
نگاهش همچنان رو به آسمان: قربونت برم خدا، اول آقام… آقامو ازت می خوام… بذار بازم ببینمش… بعد خودم…
اشکش جاری.
-نجاتم بده از اینجا… یکیو بفرست که منو برگردونه خونه.. یه مرد بفرست که منو از اینجا ببره… منو از اینجا بکش بیرون.
و سرما در تنش نفوذ کرد… دقیقه ها گذشت… بارن می بارید… و کسی نمی گذشت و گلی هراسید از حیواناتی که به او حمله کنند… نگاه روی هم گذاشت… قلبش نمی تمایل داشت آن جاده سرد و سیاه خوابگاهش باشد… دلش می میل داشت خداوند مجدداً به او فرصتی بدهد تا سر روی سینه ی آقا بگذارد و با هر نفس او جانی بگیرد…
زمان هم به خواب حرکت کرده بود… مدت هم ثابت… محو تماشای گلی افتاده در جاده… تنها… وحشت کرده… خداگویان…
سکوت و ریزش باران و سیاهی…
سرما رخنه کرده در تنش.
اما دلش گرم از یاد آقا… از خدا میل داشت که آقا را به آغوش او بسپارد نه خاک سرد. قلبش به سوی خانه ای کوچک در کرج پرواز کرد و پاهایش از زانو تا شد و عضلاتش منقبض.
چشم گشود… تاریکی و تاریکی… قلب سیاه جاده… لبهایش لرزید… سرما به فکش رسید… نفس عمیقی کشید و در قلب ناله کرد: خدا.
جام امیدش هنوز پر بود… هنوز خدایش را باور داشت… عضلات کف دستش هم کم کم منقبض شد… مانند بیچاره ای در آن جاده افتاده بود و کسی به یاری اش نمی شتافت… نگاه بست و قلب به رویای خانواده اش داد…
شامگاه سیاه و سرد آغوش باز کرد و گلی دردمند را در آغوش کشید و بر ملال او افزود… گلی و شامگاه و تنهایی و ترس در هم آمیختند.
اندوه بیداد می کرد و هو هو می کشید… گلی دیده بسته بود و خودش را به کف دستان مرگ سپرده بود…
دقیقه ها بود آنجا افتاده بود و کسی به یاری اش نیامده بود…
صدای موتور ماشینی را شنید… پلک گشود… نور در جاده پخش شد و قلب شامگاه را شکافت… از پشت سرش می آمد… و گلی در دل مردی را تمایل داشت که او را نجات بدهد… از خدا مردی را تمایل داشت نه حیوانی دیگر…
ماشین از کنارش رد شد. عبور کرد. رفت و شمع امید گلی خاموش گرمتوجه شد. تنها می توانست نگاهانش را حرکت بدهد و با آن فریاد بزند: آی غریبه… اگر مردی بمونو نجاتم بده.
و ماشین توقف کرد. بارقه ای از امید در دل سرد گلی درخشید. نور چراغ های عقب ماشین که چند متر آن طرف تر از حرکت ایستاده بود به دیدهان گلی می خورد… کسی پیاده نشد. و گلی در نالید: خواهش می کنم… خواهش می کنم… اگه خدا تو رو برای نجاتم فرستاده، پیاده شو.
و به ماشین خیره شد با بدنی مچاله شده از سرما… ثانیه ها از پی هم می گذشتند و بلاخره در باز شد و کسی پیاده شد. گلی خیره به صحنه ی جلو… مرد بود. کسی که به سمت او می آمد مرد بود… ای کاش نامرد نباشد، مرد باشد، مرد.
قدم های مرد نامطمئن… دو قدم می وارد شد و می از حرکت ایستاد… دو قدم دیگر و ایستادنی دیگر… بلاخره رسید و کنار چیزی که دیده بود، توقف کرد. خم شد و کف دست به زانو نگاهش کرد، با دیدهانی تنگ… حیوان یا کارتون خواب نبود… زنی افتاده روی زمین با کف دست و پاهای مچاله شده… روسری اش دور گردنش افتاده بود… زانو زد… زمین خیس بود… سرش را پایین آورد… ساکت بیان کرد: خانم.
و گلی به او خیره شد… چیزی از چهره اش را نمی مشاهده کرد. مرد پشت به نور ایستاده بود. مرد بیشتر سر خم کرد و آرام دستش را روی بازوی زن گذاشت و تکان داد: خانم… حالتون خوبه؟
و فک قفل شده ی گلی اجازه ی حرف زدن را به او نمی داد. حرف هایش را در کاسه ی دیدهانش ریخت شاید مرد آن را بخواند.
مرد نگاهی به جاده انداخت… بالا.. پایین… خبری از کسی نبود… صورتش خیس از باران… موهایش چسبیده به پیشانی… مجدداً به زنی خیره شد که با مانتوی تنش و روسری دور گردنش و موهای خیس روی جاده مچاله شده بود.. کمی هراسید… نمی خواست به دردسر بیفتد… بهتر بود رهایش می کرد و به زندگی پردردسر خود برمی گشت… تا همین الان هم ناهید را نگران کرده بود… ولی زنی تنها با آن وضعیت وسط جاده چکار می کرد؟! بار دیگر نگاهش کرد… از جلوی نور چراغ عقب ماشین کنار رفت و اجازه داد به صورت زن بتابد… سرش را نزدیکتر برد.. خوب به اوخیره شد… کنار نگاه هایش چین افتاد… از جایش کشیده شد و به طرف ماشین حرکت کرد و گلی ترسید و در دل فریاد کشید: نرو… نرو تو رو خدا… آقام مرده… منو تا یه جایی برسون… نرو.
ولی مرد رفت و در ماشین را باز کرد و چیزی برداشت و دوباره به طرف او وارد شد. گلی دوباره در قلب اضافه کرد: خدا رو شکر… خدا رو شکر.
مرد نزدیکش شد و بار دیگر زانو زد و فلش موبایلش را روشن کرد و نوری سفید و خیره کننده به صورت گلی تابید.. از این نور شمشاهده کرد، گلی دیده بست… مرد کمی بیشتر دقت کرد… با وجود اینکه لب دختر پاره شده و متورم ولی او را شناخت… همان پرستار بخشی بود که سبحان در آن کار می کرد… اخمی بین ابروهایش نشست… اینجا با این وضعیت چه می کرد؟! او هم مهمان مراسم بود؟! با ظاهر نامناسبش، احتمال اتفاق و زد و خورد بدی را داد.
نور را به طرف صورت خودش گرفت: منو یادته خانم پرستار؟ به من نگاه کن.
و گلی دیده باز کرد و او را مشاهده کرد… نگاهش کرد… با شرایطی که داشت، با درد پیچیده در سرش، سلولهای مغزش کار نمی کردند و او فقط دنبال کسی بود که او را از این شرایط برهاند و بس.
وقتی مرد نگاه گیج دختر را دید، ادامه داد: من دوست دکتر رحمانی ام… چند بار همو تو بخش دیدیم… یادت اومد؟ بزرگمهر مصطفوی ام.
و گلی به یاد آورد و در قلب خدایش را شکر کرد که مردی آشنا را برایش فرستاده بود. گلی چشم بست و باز کرد.
بزرگمهر فلش گوشی را خاموش کرد و در جیب کتش گذاشت… از جایش کشیده شد… خیس شده بود… رو به گلی اضافه کرد: برم پالتومو بیارم… برمی گردم.
و حرکت کرد و از صندلی عقب ماشین پالتویش را برداشت و به سمت گلی وارد شد. بار دیگر کنارش زانو زد. کف دستی زیر سر و کف دستی زیر زانوهای تا شده اش گذاشت و او را داخل پالتوی پهن شده روی زمین گذاشت. دستش را که برداشت، لزجی خون را حس کرد. چهره در هم کشید. نگاهی دوباره به پرستار انداخت. سرش شکافته بود! کف دستش را در جوی آب شست و پرستار پیچیده شده در پالتو را قد بلند کرد.
گلی نگاهش کرد. بزرگمهر تبسم کوچکی زد و اظهار کرد: دلواپس نباش… می رسونمت درمونگاهی جایی… خوب میشی.
و گلی از سر آسودگی دیده بست.
هنوز چند قدم نرفته بود که صوتی موتورسیکلت و ماشین را شنیدند. بزرگمر محل نداد و به راهش ادامه داد. ماشین و دو موتور درست پشت سر او توقف کردند. بزرگمهر ایستاد، با گلی میان کف دستانش. برگشت. ماشین نور بالا زد. نور شمشاهده کردی فضا را روشن کرد. نگاه بست. قدمی عقب گذاشت. نمی توانست چیزی ببیند. نور شمشاهده کرد به چشمانش می تابید. ماشینی در وسط و دو موتور در طرفینش. کسی به موتور گاز می داد و آوای آن در فضا می پیچید … بار دیگر و بار دیگر… و ترسی به قلب بزرگمهر و گلی رخنه کرد. درهای جلوی ماشین باز شد و مردی قد قد بلند با هیکلی بهشدت درشت از آن پیاده شد و از درسمت راننده پسر چشم آبی پیاده شد. مرد درشت اندام خم شد و قمه ای بلند را از زیر صنقلبی برداشت و با صدای محکمی در ماشین را به هم کوبید و پسر دیده آبی هم قمه ای برداشت. موتور سوارها پیاده نشدند و بدون اینکه چراغها را خاموش کنند، مرتب به موتورهایشان گاز می دادند و ایجاد رعب می کردند. بزرگمهر با نگاهانی تنگ، قدمی عقب تر گذاشت… بوی خوبی به مشامش نمی رسید… چهره در هم کشید. مرد بلند قد و درشت اندام با صوتیی خش دار که در تاریکی ایستاده بود، رو به بزرگمهر اضافه کرد: بذارش زمین.
دل هر دو سرسام آور می تپید… گلی نگاهی به بزرگمهر انداخت… نور شمتوجه شد اجازه نمی داد بزرگمهر چیزی و شخصی را ببیند. گلی را محکمتر گرفت. حرکت قفسه ی سینه اش شتابزده. پاهایش میخ زمین… گلی قلبش می تمایل داشت لباس سفید بزرگمهر را بگیرد و داد بزند: فرار کن … فرار کن…
گلی تکرار اتفاق را احساس کرد… جاده بوی نامردی می داد… بوی بی ناموسی.
صوتی داد مرد در فضا پیچید: بذارش زمین و برو اونور وایسا.
و جلوی نور از حرکت ایستاد وقمه اش را بالا برد و تابی در هوا به آن داد. بزرگمهر سایه مرد و قمه را مشاهده کرد. ترس در وجودش ریخته شد… دردسر.. دردسر… آرام خم شد و گلی پیچیده در پالتو را روی زمین خیس گذاشت. گلی در قلب فریاد کشید: نه… تو رو خدا نه… بیا بریم… منو تنها نذار.
نفسش به سختی بالا می وارد شد… مجدداً اشک در دیدهانش نشست… خدا… خدا…
بزرگمهر کنار رفت.
مرد داد کشید: عقب تر.
و بزرگمهر عقب تر حرکت کرد. کف دست به کمر ایستاد. ترسیده بود. از قمه ها و جوان ها توقف کرده جلوی نور، بوی دردسر می رسید.
پرستار بیچاره!
مرد قدم جلو گذاشت… جلوتر… جلوتر… به گلی رسید… گلی چشم بست… مرد پشت به بزرگمهر با سری افتاده به گلی نزدیک شد… گلی فقط خدا را صدا می زد و چشمانش را محکم فشرده بود و قلبش در گلویش می زد و اضطراب و ترس نمی گذاشت خوب نفس بکشد. صوتی پاهای مرد را می شنید که به او نزدیک می شود… خدا … خدا… قفسه سینه اش تند تند تکان می خورد.
مرد قمه به دست به او رسید . خم شد و به او چشم دوخت… دختری که کف دست و پاهایش خم شده بود و لبهایش پاره و متورم شده بود و موهایش به سرش چسبیده بود و چشمانش بسته… از وضع رقت بار دختر، چندشش شد. سوسک مرده ای برایش تداعی شد که به پشت افتاده بود با کف دست و پاهایی جمع شده.
چینی به ابرویش انداخت. از همانجا صدا زد: مجی.. مجی نفله این مورد اکازیونت بود؟!
با نوک کفشش به کمر گلی زد و گلی در قلب از درد نالید.
– اینکه سوکسه جاکش.
و با پهنای قمه به زانوی تا شده گلی زد.
خدا .. خدا… تنها کلمه ای بود که گلی از درد، در قلب می اضافه کرد.
بزرگمهر قدمی جلو گذاشت و با برآشفتهت گفت: کف دست از سرش بردار.
خواست قدمی دیگر بردارد که مرد کمی سرش را به طرف او چرخاند و قمه اش را تکانی داد و فریاد کشید: بمون سر جات.
بزرگمهر از حرکت ایستاد. پسر برگشت و جلوی ماشین توقف کرد. رو به بزرگمهر گفت: بیا جلو.
قفسه سینه ی بزرگمهر بالا و پایین می شد. تکان نخورد.
پسر قمه را بالا برد و با آوای نکره اش گفت: میای یا من بیام و مادرتو به عزات بنشونم.
جلو وارد شد و عصبیت در وجودش خروشید… قدمی دیگر و گلی وحشت کرد از عاقبت این کار… قدمی جلوتر و نبض گردن بزرگمهر به سرعت می زد… قدمی جلوتر و لرزه در پاهای بزرگمهر و دل گلی بی قرار. کاش بزرگمهر حرکت کرده بود.
مرد بیان کرد: بسه… امین لختش کن.
اخم های بزرگمهر در هم رفت… او در روشنایی و جوان ها فقط سایه ای بیش نبودند…
نفسش تند. اخم هایش در هم.. ضربان دلش بالا.. احساس خفگی داشت.
امین قمه مرد نگاه آبی را گرفت و قدمی در روشنایی گذاشت و روبروی بزرگمهر از حرکت ایستاد. هم قد و قواره بودند. پسر انگشت شستش را گوشه ی لبش کشید و بعدش کف دستش را جلوی بزرگمهر گراهی شد: ساعت… گوشی… کمربند… کیف پول… انگشتر… زنجیر… خلاصه هر چیزی داری اِخ کن بیاد.
خشم وجود بزرگمهر را در بر گرفت و مشتش را قد بلند کرد که بر صورت پسر بکوبد که پسر قمه را بالا برد و با ته آن محکم به فک بزرگمهر کوبید. صدای ناله ی بزرگمهر در فضا پیچید و قلب گلی مچاله شد و در قلب خودش را به خاطر این دردسر نفرین کرد.
فکش چند سانت شکافته بود وخون از آن جاری شد و با آب باران قاطی شد و راه به گلو و سینه اش باز کرد. کف دست روی زخم گذاشت و تا شد. درد امانش را برید اما کمر راست کرد. از برآشفتهت تمام وجودش می لرزید و پره های بینی اش به سرعت باز و بسته می شد. کف دستش را برداشت و خونش را با پیجادهنش پاک کرد و چشم از پسری که به خوبی چهره اش را نمی دید، نگرفت. پسر کف دستش را مجدداً تکان داد: رد کن بیا.
بزرگمهر عکس العملی نشان نداد. پسر تابی به قمه داد. بزرگمهر دست برد به یقه اش و زنجیر و آویزش که نام ناهید بود، درآورد و در کف کف دستش انداخت… گوشی و کیف پولش را از جیب بغل کتش درآورد و به او داد. کف دست نگه داشت.
پسر گفت: ساعت و انگشتر. کمربند هم یادت نره.
بزرگمهر نعره کشید: حلقه امه.
پسر قمه را بالا برد. بزرگمهر دیده بست. درد فک ولینش را بریده بود و خون و آب، لباس سفیدش را رنگین کرده بود.
حلقه اش را درآورد و با تعلل کف کف دست او انداخت و قلبش گراهی شد. کمربندش را باز کرد و به او داد. ساعت را از مچ کف دستش باز کرد و خواست در کف دست پسر بگذارد که روی زمین افتاد. خم شد با بغضی درگلو… کادو اامان سالگرد ازدواجش… هدیه ناهید. وقتی از زمین برداشتش نگاهی به صفحه اش انداخت… شیشه هاش چند ترک درشت برداشته بود. با قلبی دردمند آن را در کف دست پسر انداخت. عقب حرکت کرد، عقب حرکت کرد تا به گلی رسید. کنارش توقف کرد. نور زیاد اذیتش می کرد اما آنها همچنان ایستاده بودند.
مرد نگاه آبی رو به شریف اظهار کرد: ماشینش؟!
شریف جواب داد: ماشین نه… پلیس ردمونو می زنه… گند زدی مجی… گند.
بزرگمهر خم شد و دست برد تا گلی را کشیده کند که پسر دیده آبی اظهار کرد: اون سهم ماست… کف دستت بهش نمی خوره.
دیدههای بزرگمهر درشت شد. قد راست کرد. سهم آنها بود؟! با پرستار بیچاره چکار داششتابزده؟! می خواستند به او تعرض کنند؟! نگاهی به گلی انداخت. نگاه گلی پر درد. خیس اشک. بار دیگر به روبرو خیره شد که فقط سایه چند نفر را میمشاهده کرد.
مرد درشت هیکل به پسر دیده آبی که کنارش توقف کرد بود با صوتی ملایمی اظهار کرد: توله سگ تو که اضافه کردی اکازیون… بیان کردی تنهاس… پس این نره خر کیه اینجوری وایساده کنارش.
پسر با پشت کف دست روی خراش های صورتش کشید و با چهره ای در هم گفت: جان شریف تنا بود. بعد وقتی من ولش کردم حالش خوب بود اینجوری سوکس نشده بود.
شریف سرش را به طرف گلی تکان داد: گل بگیر دهنتو مجی گند زدی. من که چندشم میشه بش دست بزنم. خواستی خودت برو ترتیبشو بده. البته اگه بتونی از شر این مرد خلاص شی.
مجی نگاه به دختر افتاده روی زمین و مرد از حرکت ایستاده بالای سرش انداخت. ساکت اظهار کرد: دخترِ منو مشاهده کرده. یه کاری کن. اصن بیا هر دو رو بکشیم.
پسری که تا حالا روی موتور قرار گرفته بود، پیاده شد و کنار شریف توقف کرد و اظهار کرد: من یه فکری دارم.
شریف با اخم های در هم گفت: بنال!
مرد از فکری که در سرش بود ، لبخندی به لب آورد: این مردک به خاطر نور ما رو که نمتوجه شده. فقط می مونه مجی ننه مرده. اگه کاری کنی که مردِ با دخترِ بخوابه، اون وقت فکر نکنم هیچ کدوم گهی بخورن. به خاطر مردِ هم که شده نمیره شکایتی کنه و دیگه لازم نی هر دو رو بکشیم. از کجا می خوان ثابت کنن که ما کاری کردیم. آب یارو تو زنه اس. حالا هی کلانتری رو متر کنن. پا مردِ گیره نه ما. تازه با یه تیر دو نشون می زنیم.
تبسمش عمیق تر شد: هم از طرف دختر خیالمون راحته که نمیره کلانتری هم فیلم مثبت هجده رو زنده نگاه می کنیم این وسط.
شریف با انگشت بالای لبش را خاراند. مجی به او نگاه کرد: فکر بدی ام نیس شریف. مرد تَقِشو بزنه دیگه نمیره شکایت کنه و منم قصر دَر می رم.
شریف در حالیکه به بزرگمهر خیره بود بیان کرد: همگی خفه. نسناس ما رو تا اینجا کشونده تا گندشو ماسمالی کنه. اکازیون! ریدی. حسابتو می رسم مجی. ننه اتو می نشونم به عزات، بذار از شر این دوتا راحت شیم. از اونجات آویزونت می کنم تا دیگه نیای سراغ من گندکاریتو ماله بکشم بی پدر.
با صدای کشیدهی رو به بزرگمهر بیان کرد: راتو بکش برو. کسی دیگه با تو کار نداره.
مجی به او نگاه کرد و اظهار کرد: شریف!
شریف زیر لب زمزمه کرد: ببند گاله ارو .
اخم های بزرگمهر در هم راهی شد. همه پشت نور خودشان را پنهان کرده بودند. تنها سایه هایی سیاه می مشاهده کرد: تکلیف این چی میشه؟
و با سر به گلی اشاره کرد. دل گلی لرزید. چرا امشامگاهش شوم بود؟! اول یکی و الان چند تا! نگاهش را از بزرگمهر نمی کند. با نگاهش التماس می کرد. تمام عضلاتش از سرما منقبض شده بود. کاش می توانست تکانی به خود بدهد. حتی دهان قفل شده اش را باز کند. افسوس. افسوس.
شریف اظهار کرد: اون خوراک امشامگاه ماست. تو کاریت نباشه برو رد کارت، وگرنه بد می بینی.
بزرگمهر به گلی نگاه کرد. نگاه گلی با التماس آمیخته شده بود. چطور او را رها کند وقتی عاقبت دختر پرستار می دانست؟! اول همگی به او بودند و بعد در بیابان می انداختنش یا با قمه او را می کشتند. در چه دردسری افتاده بود! اگر دختر پرستار را نمی شناخت تصمیم گیری برایش راحت تر بود. نگاهان دختر از او کنده نمی شد. پوفی کشید.
رو به آنها اظهار کرد: من می برمش. شما که یه چیزای گراهی شدین. تو کیفم پولِ زیادی هست..
شریف گفت: زِر زیادی موقوف کره خر. گمشو برو و بذارش برای ما.
کلافه دستی به صورتش کشید. نگاهی به دختر پرستار نگاهی به پسرها. چکار باید می کرد؟!
آوای پسر دوباره کشیده شد: مگه اینکه…
گوش بزرگمهر و گلی تیز شد.
-او از اینجا جایی نمی ری مگه اینکه کسی باهاش بخوابه. انتخاب کن. یا ما همه باهاش می خوابیم یا تو. بعدش میتونی ببریش.
چشم های بزرگمهر از چیزی که گوش داده بود درشت شد! مردک معامله می کرد؟! ناموس مردم را معامله می کرد؟ دیگر چه؟ با این دختر بخوابد؟ بی ناموس بازی؟ با دختر مردم باشد؟ تا الآن نگاه بد به کسی ننداخته بود، حالا با این دختر؟ جلوی این خوکها؟!
پوز خندی زد: امری دیگه ای باشه!
مجی اضافه کرد: پس هری آشغال. بذار ما به یه نون و نوایی برسیم.
گلی گریست. گلی زار زد. داشت معامله می شد. مردها داششتابزده در مورد عفت او چانه می زدند. او فقط تمایل داشته بود به نجات آقایش بشتابد. گریست و از خدایش شکایت کرد. مگر چکار کرده بود که مردها اینچنین در مورد او چانه می زدند؟! با فک قفل شده و اشک های جاری به سختی نفس می کشید. خس خس می کرد. بزرگمهر نگاهش کرد. دختر بیچاره. رقت انگیز شده بود. نمی توانست حرف بزند از بغض و اشک در حال خفه شدن بود. ولی او مرد این چنینی با ناموس مردم نبود. جواب زنش را چه می داد؟! نه . نه. او دیگر از پس اینکار بر نمی وارد شد!
شریف فریاد کشید: گورتو گم کن یا باهاش بخواب. یا ما یا تو! اونوقت می تونی دختر رو ببری.
بزرگمهر پشت دستش را روی دهانش گذاشت. هنوز خون از فکش چکه می کرد و مسیر باریکه ای از خونابه روی گلویش جاری بود که تا سینه اش امتداد داشت. قدمی عقب گذاشت و سری به طرفین تکان داد. به خوبی می دانست این یک تله است تا پای او را در این ماجرا بند کنند. که تمام تقصیرها گردن او بیفتد. نه کار او نبود. چشمانش با دیدهان گلی گره خورد. دختر در حال خفه شدن بود. جان دادن را در چشمانش به راحتی می دید. لب بزرگمهر لرزید. تاسف را در چشمانش ریخت و قدمی عقب تر گذاشت و دل گلی سینه می شکافت. خدا! خدا! او را هم ببر . نرو. او را هم ببر.
بزرگمهر به سرعت برگشت و سوار ماشینش شد و به راه افتاد. گلی از گریه در مرز خفه شدن بود. او ماند یک گله بی صفت. نگاهش رو به آسمان. قفسه ی سینه اش از درد در حال انفجار. کاش می مرد.
شریف غرید: امین ، عباس برید جلو.
هر پنج نفر به او چشم دوختند. با صدای بلندی رو به آنها بیان کرد: کَرید؟ برید جلو. از همین جا هم شروع کنید به باز کردن کمر بند.
دو پسر مسیر افتادند. از مرز تاریکی و روشنایی عبور کردند و کف دست به شلوار بردند و کمربند را باز کردند. نو زا پشت سر آنها می تابید و صورت تاریک آنها رعب آور بود.
بزرگمهر از آینه دید. پایش را روی ترمز گذاشت. پسرها نایستادند و به گلی نزدیک شدند. و گلی می گریست با بدنی مچاله. در قلب می اظهار کرد: آقا برام دعا کن. آقا دعام کن.
بزرگمهر از ماشین پیاده شد و دوید. پسرها به گلی رسیدند، یکی بالای سرش و دیگری پایین پایش. گلی چشم بست. بزرگمهر دوید. پسرها زانو زدند و گلی مرگ میل داشت و گریست. بزرگمهر دوید و شریف هم قمه به کف دست دوید.
بزرگمهر نعره زد: ولش کنید بی شرفا.
پسرها کشیده شدند و بزرگمهر با مشت به صورت یکی شان کوبید و شریف هم رسید و با ته قمه روی شانه بزرگمهر کوبید. بزرگمهر از درد چنان نعره ای زد که دل گلی از سینه اش کنده شد. بزرگمهر دور خودش می چرخید و از درد شمشاهده کرد شانه اش فریاد می کشید. پسری که از بزرگمهر مشت خورده بود، جلویش ایستاد و شانه ی بزرگمهر را فشار داد که فریاد قلبخراش دیگری کشید و توقف کرد. پسر مشتش را بالا برد و در صورت بزرگمهر فرود آورد: پو*فیو*ز. بی حساب شدیم.
خون از بینی بزرگمهر بیرون زد.
شریف با سر به پسرها اشاره کرد که به عقب برگردند و خودش هم با آنها همراه شد و وارد تاریکی شدند. بزرگمهر زانو زد و کف دست روی شانه اش گذاشت. خون بینی، لب و چانه اش را گلگون کرد. نگاه گلی به او. نگاهی معذرت خواهانه. نگاهی پر از اشک. فعلا بزرگمهر تنها امید او بود.
از درد به سختی نفس می کشید. دیده بسته بود. دلش بی امان می کوبید. در جهنمی گیر افتاده بود که نمی خبر داشت آخرش به کجا ختم می شود. نمی خبر داشت حتی با دختر رابطه داشته باشد آنها را رها خواهند کرد یا نه؟ شاید هر دو را با هم می کششتابزده. باید تصمیم می گرفت. یا با او می خوابید یا تنهایش می گذاشت و میحرکت کرد. می رفت و تمام عمر با عذاب وجدان سر می کرد. هر بار سبحان را می مشاهده کرد یاد دختری می افتاد که شاید می توانست نجاتش بدهد و فرار را ترجیح داده بود. شک و تردید بزرگمهر را دربر گرفت. مطمئن نبود که پسرها دست از سر هر دو آنها بردارند. کارش ریسک بود. یا نجات پیدا می کردند یا هر دو کشته می شدند.
صدای شریف به گوشش رسید: کره خر شرتو کم کن یا کارو یه سره کن.
با کف دستی روی شانه ی چپش قد بلند شد. رو به آنها اظهار کرد: باشه می خوابم اما بعدش گورتونو گم کنید.
دیدهان گلی گرد شد. می تمایل داشت چکار کند؟ می تمایل داشت با او باشد؟ چه فرقی کرد؟ چه آنها چه او؟ بمیرد که بهتر است…
گلی در قلب سخت گریست. از حضور مرد و نامرد دورش. قلبش می تمایل داشت سرش را قد بلند می کرد و خودش آن را محکم به زمین سرد و خیس می کوبید و می مرد. میل عجیبی به مردن داشت.
بزرگمهر چشم بست. به طرف گلی چرخید. آب دهانش را قورت داد. درد شانه اش بی ولین بود. چهره اش در هم. جلوی پای گلی از حرکت ایستاد و به او خیره شد.
گلی در قلب داد زد: نه. نه . حق نداری به من کف دست بزنی. با همون قمه منو بکش ولی به من دست نزن. خدا اینا چرا کف دست از سر من برنمی دارند؟!
بزرگمهر بالای سر گلی راه حرکت کرد. مسیر رفت تا کمی آرامش از کف دست راهی شده اش را به دست آورد. مسیر حرکت کرد و نفس عمیق کشید. مسیر راهی شد و تمرکز کرد. کمی که دلش آرام گراهی شد، کمی که آمادگی پیدا کرد، زانو زد. بغض درگلویش بالا پایین می کرد. از این به بعد چطور در صورت ناهیدش نگاه کند. داشت به زنش یرای نجات زنی دیگر خیانت می کرد.
گلی با نگاههایش فریاد کشید: از جلوی پای من پاشو. داری چه غلطی می کنی؟! منو بکش اما به من کف دست نزن. پاشو . تو رو قرآن. به من اونجوری نگاه نکن. دارم میمیرم خدا.
گلی می دانست اگر بزرگمهر او را رها کند و برود، تنش را همان شش نفر به غارت می بردند و عاقبتی بیمناک منتظرش بود اما از کار بزرگمهر هم راضی نبود. مرگ را ترجیح می داد. فقط مرگ.
بزرگمهر کف دست به زمین زد. دلش داشت جان می داد. لبش را به دندان کشید. ناهید عزیزش قلبمضطربش بود و او داشت به دختری به اجبار گله ای سگ وجود …
وزنه ای چند صد کیلویی روی سینه اش حس کرد. نگاه دختر پرستار آزارش می داد. در نگاهانش غوغایی بود. نفس گیر. جانکاه. دردآلود. نوای مرگ.
خم شد و سرش را کنار گوش گلی برد و پر بغض بیان کرد: متاسفم. ولت کنمو برم این بی ناموسا همه با هم داغونت می کنن. برم میفتی زیر کف دست اینا. می تونی تحمل کنی؟! شش نفرن. داغونت می کنند. معلوم نیست چه بلایی سرت میارن. کارت به کجاها بکشه. نمی تونم بذارمت و برم. شاید هم هر دومونو کششتابزده. ولی فعلا این تنها مسیر نجاتته. ببخش. این تنها جادهه خانم پرستار.
بزرگمهر داشت جان می داد. سرش را روی آسفالت خیس جاده گذاشت. قفسه ی سینه ی گلی زیر سینه اش بالا و پایین می شد و او بوی خون پیچیده شده لای موهای گلی را استشمام کرد و حالت تهوع گحرکت کرد.
به نگاه های دختر نگاه نکرد، هر چند از عاقبت کار هر دوشان مطمئن نبود و شاید مرگ برای هر دو زوزه می کشید اما کف دست به کار شد.
مرگ دو نفر. دختری و مردی میان عده ای حیوان صفت که گوشه ای ایستاده بودند و نگاه می کردند و لذت می بردند و تبسم گوشه ی لبانشان بود و حتی پلک هم نمی زدند.
گلی از درد می نالید و بزرگمهر از تحقیر. گلی مرگ می میل داشت و بزرگمهر اسم ناهید را می خواند. او را تجسم کرد و به کارش ادامه داد. پشت دیده های بسته اش فقط و فقط تصویر ناهید بود.
گلی از زن بودنش متنفر شد و بزرگمهر از مرد بودنش. گلی زار زد و بزرگمهر عق زد. وضعیت دختر چندش آور بود، مچاله شده با عضلاتی منقبض شده.
هر لحظه عین جان کندن بود برای هر دو… هر دو زجر کشیدن، یکی برای دخترانه هایش که به باد حرکت کرد و دیگری که باید برای دختری با وضعی اسفبار نرینگی خرج دهد.
تن گلی پیچیده در درد. دل بزرگمهر آمیخته با حس خیانت.
کسی آنجا از این رابطه، گونه اش قرمز نشد از شرم وحیا. کسی حرف عاشقانه نزد. لحظات یکی شدنشان کشنده بود. حقارت آمیز. ننگ آور. غم انگیز.
آن مرد و دختری که زن شده بود، در حال جان دادن بودند.
سر بزرگمهر که روی سینه ی گلی افتاد، چند ثانیه بعد، صدای بسته شدن در ماشینها و گاز موتورها به گوششان رسید و لحظاتی بعد ماشین و موتورها برگشتند و جاده دوباره در نیمه تاریکی فرو حرکت کرد و فقط نوری قرمز از فاصله ای نه چندان نزدیک ماشین بزرگمهر می تابید.
بزرگمهر به سختی دست راستش را به زمین زد و قد بلند شد. به دختر بیچاره نگاه نکرد.. گلی دیده هایش را باز نکرد. قلبش، روحش، دیدهانش، همه و همه خاموشی کرده بودند. حتی دیگر گریه هم نمی کرد… چرا باید گریه کند وقتی جواب تمام التماس هایش به خدا این شده بود.. حتما دیگر خدایش دوستش نداشت که این گونه آبرویش به تاراج راهی شده بود.
تنش به یغما حرکت کرد. باد می وزید. باران می بارید. و نگاهان گلی خیره به آسمان، ثابت، بی اشک… امشب شب تحقیر شدن او بود، پی درپی… او چند لحظه پیش مرده بود… نگاهانش قلب از آسمان تیره نمی کند و ابر هم می گریست به حال دختری تنها میان جمعی نامرد و مرد.
بزرگمهر با نگاهانی بسته شلوار گلی را پوشید و به وضع خودش سر و سامانی داد. آب مرتب در دهانش جمع می شد. خون پشت لبش را با پشت دستش پاک کرد. حالش بد بود. غیض و خشم در سلول به سلول تنش مسیر یافته بود. تحقیر شده بود. هر دو خاموشی کرده بودند. لبه های پالتویش را به هم آورد و گلی را از زمین کشیده کرد. چنان دردی در شانه اش پیچید که کمی خم شد و دختر را روی زانو هایش گذاشت و محکم لب پایینش را گاز گحرکت کرد. نفس عمیقی کشید. به هر جان کندنی بود، از حرکت ایستاد و به طرف ماشین رفت. نگاهش سخت و مهر خاموشی بر لبانش. باور اتفاقی که چند دقیقه پیش افتاده بود، برایش قابل هضم نبود. با ناهیدش چکار کند؟! باید با دختر صحبت کند که این جریان سر به مهر بماند و جایی شکایت نکند تا چیزی به گوش خانواده اش نرسد.
دختر پیچیده در پالتویش را روی صندلی عقب خواباند. کف دستش روی شانه اش قرار گحرکت کرد.
ماشین را دور زد و پشت فرمان جای گرفت. در را بست و به راه افتاد. بخاری را زیاد کرد. هر دو خیس بودند.
خاموشی…
خاموشیی تلخ.
خاموشیی تلخ آمیخته با حسی شبیه مرگ.
آب در دهان بزرگمهر جمع شد. محتویات معده اش به دهانش هجوم آورد. ماشین را کنار کشید و به سرعت پیاده شد و کنار جوی آب زانو زد و بالا آورد. و گلی آوای بالا آوردن او را شنید و حس حقارت در وجودش پیچید. بزرگمهر بالا آورد و گلی خفت را مزه مزه کرد.
بزرگمهر روی زمین خیس و گِلی قرار گرفت و دهانش را با پشت دستش پاک کرد.
رو به آسمان اضافه کرد: من چی خواستم ازت؟ ها؟ چی تمایل داشتم؟ ناضافه کردم بچه؟ بعد تو چی دادی؟ خسرو خان اومد زخم زد و من اومدم هوار کشیدم که بچه می خوام… تو قلب کوهت داد زدم به منم بچه بده… تو یه دختر گذاشتی تو کاسه ام که باهاش این کارو کنم؟ چرا هیچ وقت با من نساختی؟ من بچه میل داشتم خدا… بچه…
با سر به ماشین اشاره کرد: اینو گذاشتی سر رام؟! حالا چکار کنم با ناهید؟! جواب زنمو چی بدم؟! چی پیچیدی واسم که باید به زنم به خاطر نجات یه دختر دیگه خیانت کنم؟! قلبیل کارت چیه؟! من میام ازت بچه می خوام اونوقت تو…
کمی دیگر جای گرفت. کف دست به زانو گرفت و بلند شد. کف دست به کمر شد… مسیر حرکت کرد… جاده رفت… از ترکیب خون و آب، روی پیجادهنش لکه های بزرگ صورتی شکل گرفته بود… درد فک و شانه و بینی اش بسیار… زخم خورده بود… تحقیر شده بود… به زنش خیانت کرده بود… با دختری بود . چه شبی بود امشامگاه. رو به آسمان نعره کشید. نعره کشید. چنگ زد به موهایش. فریاد کشید: خدا.
کف دستانش روی صورتش. فقط بچه خواسته بود. از مرد بودنش متنفر شد.
گلی خالی از هر حسی… بزرگمهر پر از حس تنفر… نگاه گلی به سقف. نگاه بزرگمهر به زمین.
سوار ماشین شد و به جاده افتاد. حتی از آینه هم به دختر پرستار نگاه نمی انداخت. راهی شد و راهی شد تا کم کم چراغهای شهر تهران مشخص شد و از گرمای ماشین، گرفتگی عضلات گلی بر طرف شد و بدنش شل.
و گلی، شعله ی چشمانش خاموش. آتش وجودش خاکستر. دیگر گریه هم تسکین دردش نبود. دیگر هیچ چیزی تسلی نمی داد دریده شدنش را.
چه شبی بود برای هر دو. شبی بی مانند. بی پایان. شامگاهی ریشه دار در دیگر شامگاه هایشان. شاید تا آخرین شامگاه های عمرشان.
بزرگمهر کنار بیمارستانی نگه داشت. در داشتبورد را باز کرد و پولی درآورد و بدون نگاه به گلی کف دستش را به عقب برد و بیان کرد: برو تو خودتو نشون بده. اینم پول. اما نمی خوام هیچ جا اسمی از من برده بشه. هیچ جا. فکر شکایتو از ذهنت بیرون کن که نمی خوام با آبروی من بازی بشه. امیدوارم درک کنی… اگه شکایت کنی من منکر همه چیز میشم. گوش میدی چی می گم؟!
گلی با کندی در میان پالتو نشست. با کف دستانی لرزان، شالش را بالا کشید و روی سرش انداخت. پول را گراهی شد با نگاه بی حسش حرفش را تایید کرد. بزرگمهر از ماشین پیاده شد و در عقب را باز کرد. کمک کرد گلی پیاده شود. او را کنار در بیمارستان گذاشت و به طرف ماشینش رفت. گلی کنار در روی زمین قرار گرفته بود با دیدهانی یخی، با تنی دریده، با روحی به فنا حرکت کرده. آی زیستن آی. او فقط تمایل داشته بود به کمک آقایش برود، همین.
و بزرگمهر رفت.
***
و گلی گفت وقتی متوجه شد از مردی عقیم باردار است، بچه را برای او نگه داشت تا جبران دین کند. حیات اش ، آینده اش را در ازای یک شامگاه بخشید. گفت که صیغه ی نه ماهه همان مرد گرمتوجه شده است تا بچه پدر و مادر شرعی و عرفی داشته باشد. اظهار کرد که همان مرد زنی دارد که عاشقانه دوستش می دارد. اظهار کرد بچه را نگه داشت ولی برادرش را از کف دست داد، خانواده اش را از کف دست داد، مشاهده کردار پدر بیمارش را از دست داد، دوستش و خانه ای که چهارسال در آن ساکن بود، صمیمتی رفاقت به نام منیژه، پاکی اش در نگاه دکتری به نام رحمانی، نجابتش در نگاهان مرد همسایه، همه و همه را از کف دست داد و آن میان مردی را به کف دست آورد. مردی با نگاهی گرم و تبسمی بزرگ، مردی همقلب، مردی که به قلب مشکلات و تنهایی او زد و دل او را ربود. از تاسف برای کتمان کاری اش اضافه کرد و از اینکه در دنیای سیاه آن روزگارهایش ، آنها تنها کورسوی امیدی بودند، که او با پنهان کاری اش خاموشش کرده بود
و در سالن مردی خم شده، تمام جانش را در کف دستش ریخت و آن را به زانو گرفت و به سختی از جایش برخاست. با شنیدن زندگی گلی، سرش رو به انفجار بود. آهسته ملایم کمرش را راست کرد. نگاهش به جلو، شانه هایش افتاده، پاهایش لرزان به سمت در ورودی راهی شد. انگار کسی قلبش را میان مشتش گرفته بود و محکم می کشید و می فشرد. سینه اش می سوخت. هزار صحنه در ذهنش می رقصید و تنها یک واژه میان آنها جولان می داد: گلی.
فاصله پذیرایی تا در هزاران فرسنگ شده بود. هر چه می راهی شد نمی رسید. با آن شانه های افتاده و کمری خم، مرد قد قد بلند و استوار ماهی پیش نبود. این عاشقی او را از پا درآورده بود. به مسیررو که رسید، دست به دیوار گحرکت کرد. توقف کرد. نفس عمیقی توام با آه کشید ولی درد دلش آرام نگحرکت کرد. سرش خم… نفسش در جنگ با رسیدن و نیامدن… احساسش آمیخته با درد.
جاده افتاد، سنگین، دست به دیوار. در را باز کرد و بیرون راهی شد.
گلی با شنیدن بسته شدن در سر بالا گراهی شد و با عالیه خانم چشم در چشم شد. دیدهان زن سرخ بود. سخت نبود. نگاه خیره اش به گلی رنگ درد داشت. راحله از جایش کشیده شد و بغض کرده آنها را ترک کرد اما عالیه خانم از دختر روبرویش نگاه نگراهی شد… نگاه نگراهی شد… نگاه نگحرکت کرد.
با صدای خش داری بیان کرد: تو این لحظه، پسرمو فراموش می کنم و می خوام یه همجنسو بغل کنم و باهاش همدردی کنم.
و دستانش را از هم باز کرد. گلی با قلبی سنگین از جایش بلند شد و خود را به آغوش او سپرد. و عالیه خانم او را تنگ فشرد و تاب داد… تاب داد… که بهیکباره آوای نعره ی مردانه ای و برخورد چیزی به دیوار و آوای شکستن به گوش هر دو رسید. گلی سیخ قرار گرفت، با دیدهانی هراسیده، خیره به عالیه خانم.
عالیه خانم دیده بست و نفس کشید. پسرش درد داشت. لبش را محکم گاز گراهی شد تا از درد جوانش بی تابی نکند.
نعره ای دیگر و شکستنی دیگر و دست های مشت شده ی گلی… فریاد های از سر درد وحید، او را یاد فریاد های بزرگمهر در آن شامگاه می انداخت.
فریادی دیگر… فریادی دیگر و برخورد چیزی دیگر با دیوار.
سر گلی افکنده با لبانی فشرده. حزن پیچیده در آن ساختمان… آوای هق هق راحله… چشمان بسته عالیه خانم و تکان سرش.
گلی گریه نکرد. او روزگارها، هفته ها بعد از آن شب نحس، مویه کرده بود، سر به دیوار کوبیده بود، سینه چاک داده بود، روی دیوار ناخن کشیده بود، موی سر کشیده بود، تنها.. تنها.
اشک ها ریخته بود، مرثیه ها خوانده بود، تنها تنها، کنج دیوار اتاق خوابش.
روزگارها به سقف خونه خیره بود… غذا نخورده بود…
اما کف دست به زانو گراهی شده بود و قد بلند شده بود، او زن جنگیدن بود نه باختن. زن مبارزه تن به تن، نه پژمردن و آوار شدن. یاد را در پس ذهنش چال کرده بود با کف دستان خودش رویش خاک ریخته بود.
و مردی در طبقه ی بالا فریاد می کشید اما از دردش چیزی کاسته نمی شد… کوه دردش نمی ریخت. به موهایش چنگ زد و کشید. دور خودش چرخید. جهانیش بر سرش آوار شده بود.
سوئیچ ماشین را برداشت و از منزل بیرون زد.
گلی هم کیفش را برداشت. کارش اینجا تمام شده بود. باید می حرکت کرد، طبق قاما که به مادر مرد عاشق شدنی اش داده بود. عالیه خانم ایستاد. حرفی برای گفتن نداشت. گلی اضافه کردنی ها را اضافه کرده بود و او به پاکی او ایمان آورده بود و این حس را در دیدهانش ریخت و به گلی منتظر تقدیمش کرد. گلی با لبخند نیمه جانی خداحافظی گفت و آنجا را ترک کرد.
وارد کوچه که شد. نفس کشید، نفس کشید، پشت هم، پشت هم. اما باز احساس خفگی می کرد. به طرف بالای کوچه به جاده افتاد، دستش به روی سینه و نفسش یک در میان. حس کرد گلویش باد کرده است. شتابزده سریع از بینی نفس می کشید و راه می راهی شد. بغضش حجم گراهی شد… حجم گراهی شد.
از سر کوچه به داخل خیابان پیچید. پاهایش یاری اش نمی کردند. قلبش همنشین درد… نفسش همقدم با آه و بغضش سونامی در نگاهانش به راه انداخت و سیل اشک جاری شد. کف دست به دیوار گرفت. توقف کرد.
آن طرف خیابان، مردی فرو ریخته، سرش را از روی فرمان برداشت و نگاهانش به دختری افتاد که دستی به دیوار و کف دستی به سینه اش گراهی شده بود. لب زیرینش را به دندان گرفت. بعد از هفته ها گلی را می متوجه شد. حرف های گلی سنگی شده بود عظیم روی قفسه ی سینه اش که نمی گذاشت خوب نفس بکشد. درد قلبش بیشتر شد. گلی تا شد و کف دست روی دهانش گذاشت. کف دست وحید مشت شد. زانوهای گلی با زمین اصابت کرد و نفس وحید کند شد. گلی های هایش را سر داد و وحید مرغ سرکنده ای شد میان فضای تنگ ماشین… می تمایل داشت اما نمی توانست جلو برود و تسلایش دهد.
نالید: پاشو… پاشو که از هر چی مردِ بیزار شدم… مردی برازنده ی توئه که واس خاطر اون مرد از همه چیزت گذشتی… پاشو شیرزنی که اون اتفاقو از سرگذروندی و هنوز سرپایی… پاشو کوچولو…
و گلی هنوز می گریست.
وید نگاه دردمندش را از گلی نمی گراهی شد: چه کردن با تو؟! تف بشون بیاد که فقط اسم مردی رو یدک می شکنو شدن یه مهر داغ رو پیشونیه باقی مردا…
صوتی گریه قد بلند گلی، خنجری بود روی روانش. می کشید از بالا تا پایین.
-با تو چکار کنم گلی؟ سر میذارم رو مهر، حرف می زنم با خدا، شب و نصفه شامگاه تو خیابونا پلاسم اما دردت آروم نمی گیره… قلب صاب مرده ام حرف حالیش نی! چه کار کنم که فراموشم شی؟ چه کار کنم که نمی تونم پا پیش بذارم؟ کاش باهام صادق بودی! پاشو گلی… پاشو.
نگاه دوخت به گلی. و گلی کف دست به زانو گراهی شد و وحید در قلب به او آفرین اظهار کرد. گلی به جاده افتاد و وحید با نگاه بدرقه اش کرد.
-برو بلکه منم بتونم افسار این دلو کف دست بگیرم که اینقدر نتازونه… توبرو تا منم یه خاکی بریزم سرم… دلخورم ازت… قلبگیرم… کف دست و پام بسته است ولی گلی…
کف دستی به صورت کشید و سوئیچ را چرخاند و به دل جاده زد.
روی صنقلبی ایستگاه اتوبوس قرار گرفت. یادآوری آن شامگاه مجدداً او را به هم ریخته بود. حوصله منزل خالی را نداشت. کسی منتظرش نبود. با این حال اگر به خانه می رفت، در و دیوار منزل به جانش می افتادند و او را می خوردند. هوا تاریک شده بود. پسرک ضربه ای زد ولی گلی در آن شب جا مانده بود… جاده و باران و رنگ آبی. دندان هایش را روی هم فشار داد. نبش قبر کرده بود و حالا از بوی تعفن آن اتفاق، قلب پیچه داشت. دقیقه ها آنجا قرار گرفت. چند اتوبوس قرمز رنگ رسیدند و رفتند. عده ای پیاده شدند و عده ای سوار و او همچنان جای گرفته بود و بچه آرام ضربه می زد.
گوشی داخل کیفش لرزید.
کسی گلی را به یاد آورده بود. از کیف بیرون درآوردش: بزرگمهر مصطفوی.
نفسی کشید و جواب داد: سلام.
-سلام.
خاموشی.
-کجایی؟ بیرونی؟
نگاه خالی گلی به جنجال دو زن برای زودتر سوار شدن.
-اوهوم.
-بیرون چه خبره این وقت شب؟
دو زن با غرولند و هلی به یکدیگر، سوار شدند و گلی بی مقدمه گفت: بزرگمهر.
-هوم؟!
درهای اتوبوس بسته شد و به مسیر افتاد و نگاه او به جمعیتی افتاد که نتوانسته بودند، سوار شدند و منتظر اتوبوس بعدی از حرکت ایستاده بودند.
-تو این اتفاق کی مقصره؟ من… تو… مامانم… اون بی شرفا؟
و بزرگمهر سکوت کرد از این سوال یکبارهی.
نفس گلی تکه تکه از سینه اش خارج شد. لبهایش آویزان، غم لانه کرده در نگاهانش.
-تو می دونی چرا این اتفاق برای من و تو افتاد؟ چرا منو تو انتخاب شدیم؟ دلیل کار خدا رو می دونی؟
جواب بزرگمهر صریح بود و تک واژه : نه.
کیف گلی از روی زانوهایش سر خورد که با کف دست دیگرش او را گحرکت کرد و مجدداً روی پایش گذاشت: خوبه… خوبه که صادقی… منم نمی دونم.
و هر دو خاموشی کردند.
-بزرگمهر.
حنده در آوای بزرگمهر موج می زد: مجدداً چیه؟
گوشه ی لب گلی هم تکانی خورد: سهم من چیه؟
و بزرگمهر سردرگم از سوال های عجیب امشامگاه گلی.
گلی با سماجت بار دیگر پرسید: سهم من از این ماجرا چیه بزرگمهر؟
-نمی دونم.
اتوبوسی دیگر وارد ایستگاه شد. درهایش باز شد و مردم به داخل هجوم بردند.
-نمیشه من سهممو خودم انتخاب کنم… خودم بردارم؟
-منظورت چیه؟
گلی آهی کشید و آرزویش را به زبان آورد: دست کنم تو کاسه ی این اتفاقو سهممو خودم بردارم.
آوای بزرگمهر آمیخته با شک شد: سهم تو چیه گلی؟
و گلی از مردم روبرویش دیده گراهی شد و اندیشید سهم او از این ماجرا وحید است. سهمی که دوست داشت برای خود بردارد.
صوتی بزرگمهر پر تحکم و پر از ظن: با توام… میگم این سهمی که ازش حرف می زنی چیه؟
و گلی مشتش را باز کرد. به آن خیره شد… هیچ چیزی در آن نبود… خالی خالی.
-بزرگمهر تو مشتم هیچی نیست… هیچ خبری از سهمی که میخوام نیست.
و دستش را روی قلبش گذاشت… سهمش آنجا بود.
و او به این باور رسیده بود که کف دستی قویتر از کف دستان او سهمش را می رباید: دست سرنوشت.
سوال بزرگمهر بی جواب گذاشت و خداحافظی کرد و سوار یکی از همان اتوبوس های قرمز شد. میان جمعیت سرپاتوقف کرده ، دستش را بالا برد و کف دستگیره ای را گراهی شد و میان آن همه آدم گم شد.
این روزگارها سقف روزگارگارش کوتاه
زندان حیات اش تنگ
پاپوشش خستگی
سرپوشش تنهایی
در هر آینه ای که می نگریست فقط خودش بود و خودش… بی هیچ یاوری… بی هیچ سایه ای… فشرده شده میان چنگال سرنوشت.
***
کاسه ی زغال اخته جلویش گذاشته شد، سرش را از قرمز های براق گحرکت کرد و به سوده خانم چشم دوخت. لبش به تبسمی باز شد و کمی سرش را کج کرد: قربون دستت سوده خانم… بیشتر از این شرمنده ام نکنید.
-بخور دختر جان… اینقدر تعارف نکن.
و سوده خانم دانه ای از آن قرمزی های خوشرنگ برداشت و در دهان گذاشت و دیده چپش از ترشی آن جمع شد که خنده ی گلی را به همراه داشت.
چهره ی سوده خانم از ترشی زغال اخته در هم رفته بود و همین گلی را تشویق کرد که دانه ای بردارد و در دهان بگذارد. صدای جیغ سپیده باعث گردید، به آن دو نگاهی بیندازد.
علی برگشت و نگاهی انداخت به او و سوده خانم که زیر سایه خرپشته روی تکه فرشی به دیوار تکیه داده بودند. مرد لبش را گاز گرفت و با سر و ابرو به آنها اشاره کرد و با شیطنت اضافه کرد: مراعات کن سپید.
سپیده کف دست به سینه به نامزدش نگاهی پر حرص انداخت و بیان کرد: تو مجدداً از اونجور دخترا سوار کردی؟! مگه نگفتم حق نداری دخترهای سانتی مانتال سوار کنی؟ ها؟!
علی، بی خیال، پوشال کولر را آب گراهی شد و گفت: یه چیزی می گیا… وقتی سر مسیرمن سوار نکنمو خالی برم… مگه اسکلم.
سپیده آهسته پس گردن علی خم شده، زد: همونی که من می گم.
تبسم گلی و سوده خانم وسیعتر شد.
علی شیلنگ را روی پشت بام رها کرد و بیان کرد: اصلا میدونی چیه؟ به جون سپید یکیشون یه چیزی کاشته بود این هوا.
و با دو دستش دو نیم دایره بزرگ از بالا تا پایین سینه اش درست کرد: عین پروژکتورای سالن میلاد… از تو آینه ام داشت نگاهمو سوراخ می کرد.
سپیده با صورتی قرمز، لب هایش را به هم فشرده بود.
و علی با آن شکم گنده و قد قد بلندش ادامه داد: لباشو که نگو… فکر کنم سه تا سرنگ حرومش کرده بود… اینجوری شده بود…
و لبهای گوشتی اش را بیرون داد و با کف دست به طرف بالا و پایین کشید.
لبهایش را رها کرد و چشم در نگاه سپیده گفت: به جون سپید.
دستی تکان داد: عشوه که دیگه نگو.
سپیده با نگاه های درشت شده و پوست قرمز به دفعتاً بالا پرید و شانه ی علی را گاز گراهی شد. صدای آخ علی در پشت بام پیچید و صوتی خنده سوده خانم کشیده شد.
گلی با تبسم نگاه گحرکت کرد. هفته ای از آن روزگار کذایی که به خانه ی رستاخیزها حرکت کرده بود، می گذشت. و یک هفته می شد که او نه با کسی حرف زده بود، نه طرح لبخندی بر لبانش نقش بسته بود. بزرگمهر می وارد شد و می حرکت کرد و به خاموشی گلی خیره می شد و دم نمی زد. قدم می زد و گاهی از سهم گلی می جویا شد… یک بار هم جویا شده بود که مجدداً آن مرد را دیده است یا نه؟ و وقتی جوابش نگاه دلگیر گلی روی تخت افتاده بود، به دیوار پایی می کوبید و خانه را ترک می کرد… بعد از یک هفته، سوده خانم و سپیده او را به پشت بام آوردند تا در هوای خرداد ماه، زیر سایه بنشینند و نفسی چاق کنند.
دست به گردنش برد و دو زنجیر را لمس کرد، یکی با آویز پروانه و دیگری چتر. خودش و وحید در کنار هم در جهانی جواهرات نه واقعی.
گوشی اش لرزید. صفحه را باز کرد: راحله.
“تا نیم ساعت دیگه خونه ی توام… میخوام ببینمت و حرف بزنیم.”
ابروی گلی بالا رفت. حرف بزنیم؟! کف دست به زمین گراهی شد و کشیده شد. سر سوده خانم با حرکت او، بالا رسید: چی شد؟
گلی با لبخندی جواب داد: مهمون داره برام میاد… با اجازه اتون برم پایین یه چیزی آماده کنم.
-چیزی کم و کسر نداری؟!
گلی پیراهن سفید و کشیدهش را مرتب کرد و کف دستی به چین های ریزش کشید. دمپایی زرد رنگش را پوشید و به طرف در پشت بام راهی شد: نه ممنونم… همه چیز هست… با اجازه.
***
گلی که به آشپزخانه راهی شد تا شربت ها را بیاورد، راحله نیز به دنبال او وارد آشپزخونه شد. صنقلبی بیرون کشید و روی آن قرار گرفت و گفت: تو واقعا می خوای از داداش کف دست بکشی؟
گلی دو لیوان بلند حاوی شربت نارنجی رنگ را داخل سینی گذاشت : چاره ی دیگه ای دارم؟!
راحله کف دست به زیر چانه زد و به شکم گلی خیره شد: فکر نمی کردم به این راحتی عقب بکشی؟!
گلی نفس عمیقی کشید و سینی را روی میز گذاشت و روی صنقلبی جای گرفت. خیره به راحله اظهار کرد: تو این چند وقته یه چیزیو خوب متوجه شدم که دیگه من مهم نیستم… من اون کسی نیستم که داداشت با افتخار سرشو بالا بگیره و به همه بگه معرفی می کنم خانمم… من با شرایطم دیگه تاج سر نیستم… من حتی اگه با داداشت بمونم، میشم زن تو پستو که دلش نمی خواد کسی اونو ببینه… می بینی که شرایطم داره منو تعریف می کنه نه من شرایطمو… خود تو… منو با این وضعی که دارم می تونی به بقیه به عنوان محبت داداشت معرفی کنی؟
راحله دستش را از زیر چانه اش برداشت و مشغول هم زدن شربت شد و نگاهش را به مایع مواج داخل لیوان داد: همین شرایط توئه که باعث شده اون دست و پا بزنه..
مجدداً کسی به یادش آورد که او یک زن باردار است و وحید مردی مجرد. نگاه پر دردش را به گرداب درست شده در لیوان داد: درد من اینه که محبت من شرایطی شده… اگه این شرط داشتمو اون یکی رو نداشتم وحید باهام می موند… اما تو تمام اون شرایط من خودمم… همون گلی… فقط شرایطم فرق کرده… تازه عالیه خانم بهم اولتیماتوم داده.
راحله با تبسمی سر بالا گحرکت کرد و به گلی اضافه کرد: به داداشم داده.
ابروهای گلی بالا رفت.
راحله قاشق را داخل سینی گذاشت و جرعه ای از شربتش نوشید و بار دیگر لیوان را داخل سینی گذاشت: مولین بهش اضافه کرده در مورد تو تصمیمی نگیره… ولی من می بینم که داره فکر میکنه… به تو فکر میکنه… اگه بچه به جهان اومده بود و صیغه ات تموم شده بود، راحت تر می تونست تصمیم بگیره… الآن گیجه… سردرگمه… معلومه بهت احساس داره اما این صیغه و بچه دست و پاشو بسته.
گلی خسته از شرایطش، کف دست به سینه زد که باعث شد شکمش بیشتر به چشم بیاید و نگاه راحله به خود جذب کند: یعنی تو میگی این صیغه تموم شه و بچه به دنیا بیاد ، من دیگه مشکلی ندارم… دیگه بچه ای رو به جهان نیاوردم… دیگه زن نبودم… اون موقع با الآنم چه فرقی می کنم؟
نگاهش را از شکم گلی به طرف دیدهانش حرکت داد: من که هر چی میگم تو یه جوابی براش داری… اول و آخر حرف من اینه از داداش کف دست نکش.
گلی نگاهش کرد.
-چرا؟
راحله نفسی گحرکت کرد و با انگشتش روی میز طرح های درهمی کشید… انگار در ذهنش به جایی سفر کرده بود یا شاید به کسی می اندیشید. کمی که گذشت، نگاهش را به نگاه منتظر گلی گره زد: به دو قلبیل… اول اینکه تو و داداش از نظر اخلاقی بسیار با هم جورید… اگه بتونید این مدتو پشت سر بذارید و با هم یه دل بشید، می تونید با هم یه زندگی خوبو بسازید… قلبیل دوم خودمم… وقتی اول جونی از شوهر اولم طلاق گراهی شدم، برادر زن عموم که پسر مجردی بود خودشو به من نزدیک کرد… مستقیم و غیر مستقیم بهم علاقه اشو نشون داد… هوشنگ واقعا تک بود و هست… از نظر اخلاقی و کاری… ولی تا زن عموم درک کرد، چنان قشقرقی به پا کرد که اون بدبخت پا پس کشید ولی حالا بعد از هفده هجده سال هنوز هر شامگاه به من اس میده، اونم عاشقونه… هنوز ازدواج نکرده… یه بار مامان بهش اضافه کرد که ان شالله عروسیت… اونم جواب داد که ای بابا اونی که من میخوام خانواده نمیذاره… پس بی خیال زن و حیات… می بینی چقدر شرایطمون شبیه.. فقط به خاطر اینکه یه بار ازدواج کرده بودم حق نداشتم زن یه پسر مجردی شم که منو می میل داشت… حالا نمی خوام تو هم به درد من مبتلا شی.
گلی تبسمی زد: خوب حداقل هوشنگ تو رو دوست داشت و داره اما من می ترسم از یه فرسنگی وحید رد شم… بد ضرب شستی داره.
و کف دست روی گونه اش کشید و هر دو خندیدند… خوب بود… خوب بود… امروزگار یکی از داشته هایش را پس گحرکت کرده بود. راحله دستش را دراز کرد و اضافه کرد: من طرف توام… اگه بشه داداشو آورد تو جاده، مولینو میشه کاریش کرد… اگه هستی بزن قدش.
گلی مردد نگاهش کرد. او هم قلبش می تمایل داشت وحید را داشته باشد اما به چه قیمتی؟! راحله بار دیگر کف دستش را تکان داد و اظهار کرد: تو پس نکش… من رگ خواب داداشو یادت میدم… تازه منم هستم.
لب های گلی خندید… نگاهانش ریز خندید… دستش را جلو آورد و کف دست راحله را سخت فشرد.
***
نگاهی به ساعتش انداخت. ده دقیقه ای آنجا منتظر جای گرفته بود. کف دست سالمش را روی میز گذاشت و با سر انگشتانش روی آن ضرب گراهی شد. سرنوشت برایش بازی عجیبی به مسیر انداخته بود و او قلبش نمی خواست مهره ی سوخته این بازی نباشد. از خودش متعجب بود چرا دعوتش را قبول کرده و الآن آنجا نشسته بود با وجود آن که می دانست مکالمه دلچسبی انتظارش را نمی کشید. پوفی کشید و دست به سینه به صندلی تکیه داد و چشم به در کافی شاپ دوخت. تکلیفش با خودش مشخص نبود. می میل داشت و نمی خواست. عقلش یک چیز حکم می کرد و دلش چیز دیگری می میل داشت. اگر می توانست تصمیمی بگیرد از این بلاتکلیفی هم خارج می شد ولی این موضوع چیزی نبود که به راحتی در موردش یک قلب شود. ساده ترین مسیر قلب کندن از گلی بود و در عین حال سخت ترین کار. اگر قبل از دل بستن، قصه ی گلی را می متوجه شد، الآن آنجا منتظر ننشسته بود. نفسش را عصبی و کلافه فوت کرد. نگاهی به کافی شاپ انداخت. با فضای نیمه تاریک و موقعیت دنجش بیشتر مناسب دونفره های عاشقانه می خورد تا دوئل دو مرد. در دو لنگه ی چوبی باز شد و کسی که منتظرش بود، وارد گرمشاهده کرد. به احترامش برخاست. این مرد لیاقت آن را داشت که از جایش برخیزد. نمی اطلاع داشت اگر آن شب جای او بود، چکار می کرد. گلی را نجات می داد یا فرار می کرد.
بزرگمهر مرد قد قد بلند را که مشاهده کرد، مسیرش را به طرف او کج کرد و به سمتش وارد شد. وقتی به میز رسید، صندلی روبرویی اش را بیرون کشید و با دست به وحید اشاره کرد: بشین.
هر دو جای گرفتند، بزرگمهر نگاهش را بین افراد داخل کافی شاپ گرداند، دختر پسرهایی که یا در آغوش هم بودند یا سر به هم چسبانده بودند و نیش شان تا بناگوش باز بود. نگاهش چرخید و چرخید تا به او رسید، مرد مورد علاقه ی گلی. خیره به هم، در حال برانداز کردن یکدیگر. این بار از نزدیک، بدون حضور زنی که آن دو را به هم وصل کرده بود. میز قرمز رنگ و کوچک و گرد بین شان، زمین کارزاری شده بود و آن دو گلادیاتورهایی آماده برای مبارزه… پس باید هر چه در چنته داشسریع رو می کردند.
وحید کلافه از نگاه سنگین بزرگمهر اظهار کرد: هستم در خدمتتون… میل داشتید حرف بزنیم… بسم الله.
بزرگمهر کف دست راستش را روی میز گذاشت و بدون اینکه نگاهش را از دیدهان سیاه وحید بگیرد، اظهار کرد: اومدم حرفمو بار دیگر و برای آخرین بار بگم.
خاموشی کرد. نگاهش را نگراهی شد. خیره به رقیب از میان شکاف کلاه خود. اامان ضربه.
-گلی زن منه و تو هم پاتو از زیستن من بکش بیرون.
اخم های وحید در هم رفت و دست به سینه شد: من بهشدت وقته خودمو از دایره ی زیستن شما کشیدم بیرون.
– نه نیست دیگه… سرِ زندگیِ منو می گیرن به تو وصل میشه تهشو میگیرن بازم تویی… آهستهش
گلی رو ازش گرفتی… روز و شامگاه نداریم از کف دست تو.
وحید اندیشید این مرد به گلی اهمیت می دهد… پس گلی چرا می اظهار کرد که او فقط و فقط به زنش فکر می کند و تنها دلیل بودن آنها با هم بچه است؟!
-کسی هم نمی خواد ملایمش اونو به هم بزنه.
گوشه ی لب بزرگمهر به نشانه ی پوزخند بالا حرکت کرد: این کاریه که تو دقیقا داری انجام میدی.
بزرگمهر برای وحید شمشیر می کشید، پی در پی. آمده بود تا این رشته ی مهر و محبت را با همان شمشیر پاره کند.
وحید تیزی شمشیر مرد را حس کرد، پس خونسرد جواب داد: خلاف به عرضتون رسوندن.
بزرگمهر کف دو کف دستش را روی میز گذاشت و کمی خودش را به جلو خم کرد: کسی به عرضم نرسونده… من حواسم به زیستنم هست… می فهمم دور و برم چه خبره… کِی گلی شاده، کِی افسرده و مسبب این حالاتش کیه… هر استرس و مضطربی برای گلی میشه یه مشکل واسه پسر من.
ابروهای وحید از این جواب بالا رفت. یک کم هضم حرفی که متوجه شده بود برایش ثقیل بود. پس تمام حواس جمعی او ختم به پسرش می شد؟! سهم گلی از این حواس جمعی چقدر بود؟! گلی دقیقا در زیستن مرد روبرویش کجا بود؟! گلی استرس نداشته باشد فقط برای پسرش؟!
بزرگمهر در جواب سکوت وحید بیان کرد: این همه دردسر رو تحمل نکردم که اتفاقی برای پسرم بیفته… نمی خوام دور و بر گلی ببینمت.
خوب حالا که گلی برای مرد تا آن اندازه ارزش داشت و صحبت از روابط زن و شوهری و عواطف خانوادگی نبود، او هم می توانست کمی دور دایره ی زیستن او بچرخد و کف دست از گلی نکشید… کف دستش برای مانور کمی باز شده بود… گلی در زیستن مرد جایگاهی نداشت! تا حالا ضربات بزرگمهر را دفع کرده بود اما وقتش رسیده بود که در آن میدان ضربه ای به رقیبش وارد کند.
-تا کی؟!
از این جواب، ابروهای بزرگمهر سخت به هم گره خورد: منظور؟!
پیش خدمت جوان با دفترچه ای کوچک در یک کف دستش و خودکاری در دست دیگرش کنار میز آنها توقف کرد. کمی کمرش را خم کرد و اظهار کرد: سفارشتون چیه آقایون؟
دو مرد نگاهی رد و بقلب کردند. بزرگمهر جواب داد: دو قهوه لطفا.
گارسون نگاهی به هر دو انداخت و گفت: همین؟!
بزرگمهر تیز نگاهش کرد. پسر کمرش را صاف کرد و در حالیکه در دفترچه اش یاداشت می کرد با تبسمی مصنوعی بیان کرد: بله.. دو فنجون قهوه.
و حرکت کرد.
وحید کف دست گچ گراهی شده تا مچش را روی میز گذاشت که تغییر مسیر نگاه بزرگمهر را به همجاده داشت. اامان ضربه ی او به رقیب.
-بعد از تموم شدن صیغه چی؟ اون موقع که دیگه یه زن آزادِ… اون موقع می تونم نزدیکش شم… اون موقع اونه که تصمیم می گیره و من… مشکلی که با بعد از تموم شدن صیغه نداری؟
این حرف به مذاق بزرگمهر خوش نیامد. دلش نمی میل داشت به بعد از تمام شدن صیغه فکر کند. در کل از مرد روبرویش خوشش نمی آمد… چرا گلی قلببسته ی این مرد شده بود؟! این مرد چه داشت که او فاقدش بود؟! اصلا چرا گلی قلببسته ی خودش نشده بود؟! مهم نبود بین آنها احساسی وجود نداشت ولی باید تا اتمام صیغه فقط با او باشد… و رسید به حرف مرد روبرویش… تمام شدن صیغه.
وحید به جلو خم شد و حرفش را بی پرده اضافه کرد. دومین ضربه ی او.
– من میخوام شانسمو با همچین زنی واس آینده امتحان کنم.
بزرگمهر کف دستش را روی زانو مشت کرد و غرید: دهنتو ببند.
وحید با اخم های درهم اظهار کرد: اینجاییم که حرفهامونو بزنیم دیگه… یکی بهم گفت دختری که از همه چیزش واس خاطر یه مرد غریبه بگذره، معلوم نی واس خاطر شوهرش چه فداکاری هایی که نکنه.
کلمه شوهر در ذهن بزرگمهر بالا پایین شد… شوهر گلی… شوهر گلی.
با حرص جواب داد: شوهرش منم… می فهمی… من شوهر گلی ام.
و با انگشت به خودش اشاره ای کرد.
-تو راس میگی … قبول.. ولی فقط تا چند ماه دیگه… من به بعد از تموم شدن این چند ماه فکر می کنم.
هیچ کدام به حرف هایی که می زدند، اطمینانی نداشسریع… نه بزرگمهر به اینکه خود را شوهر گلی بداند و نه وحید که درباره ی آینده اش با گلی سخن می اضافه کرد… یکی بزرگمهر می زد و یکی وحید… هیچ یک از دو مرد تمایلی به باخت نداشت.
-حالا کی گفته بعد از این شش ماه قرار همه چی تموم شه؟! شاید گلی میل داشت با من بمونه.
وحید خیره در دیدهان بزرگمهر با چین هایی اطراف نگاهانش در برابر حمله ی او سپرش را بالا گرفت: من شنیدم شما خاطر زنتو خیلی می خوای… نفستو زنت.
مرد درست انگشت روی نقطه ضعف او گذاشته بود… از این بازی خوشش نیامد… ضربه رقیبش کمی دردآور بود… باید استراتژی اش را عوض می کرد. مرد باختن نبود: چرا گورتو از زیستن من گم نمی کنی؟!
وحید دوباره به صندلی اش تکیه داد و آرام جواب داد: شاید تو نفهمیده باشی اما گلی هر کسی نی که بشه به راحتی ازش قلب کند… بدم نمیاد یه جواهرو کنارم داشته باشم.
ضربه ای دیگر از طرف وحید… بزرگمهر احساس کرد روی زمین شنی مبارزه افتاده است با سر و صورتی خونین از حمله های رقیبش.
با برآشفتهت و دیده های پر از خشم کُری خواند: نمی خوام یه کیلومتری گلی ببینمت… با گلی حشرو نشری نداشته باش… دور وبر زن من نپلک… که دفعه دیگه حرف نمی زنمو جور دیگه ای باهات تا می کنم.
وحید متوجه شده بود وقتی این مرد خیلی دردش می گرفت گلی برایش حکم زنش را پیدا می کرد اما در آرامش برایش فقط و فقط حمل کننده ی بچه اش بود. مانند گلادیاتوری دور رقیب خاک شده اش چرخید و ضربه ای دیگر وارد کرد.
-بیان کردم که… من دارم به آینده فکر می کنم.. به زمانی که تو توش نباشی… صیغه ای در کار نباشه… من باشمو اون.
بزرگمهر کف دستش را روی میز گذاشت و آن را باز کرد. وحید متعجب به کف دست او چشم دوخت.
-بابای من یه زرگرِ… پس پسرهمچین آدمی وقتی یه جواهر میفته تو دستش، بلده چکار کنه.
نگاه وحید به بزرگمهر. نگاه بزرگمهر به وحید. رقیب از زمین بلند شده بود و حالا هر دو دایره وار می چرخیدند و تیز مراقب هر حرکت هم بودند.
بزرگمهر کف دستش را مشت کرد و ادامه داد: محکم کف دستشو مشت می کنه که جواهر از دستش نیفته.
هر دو به هم نگاه کردند. بدون پلک زدن. نگاهی خیره و مراقب از لای شکاف کلاه خود.
چهره ی وحید در هم حرکت کرد: منظور؟!
لبخندی گوشه ی لب بزرگمهر را به بازی گرفت. حالا نوبت او بود، آخرین ضربه اش را وارد کرد: اون جواهری که تو ازش حرف می زنی فعلا مال منه و اگه من بخوام مال من هم می مونه… پس راتو بکش برو.
از جایش قد بلند شد و کف دست در جیبش کرد و کیف پولش را درآورد و چک پولی روی میز گذاشت: مهمون من باش.
کیف را به داخل جیبش برگرداند و بی خداحافظی و با تبسمی روی لبانش میدان جنگ را ترک کرد… امروزگار او برنده ی این کارزار بود…
و وحید دلواپس از جمله های آخر مرد، به دو فنجان سفید رنگی که پیش خدمت روی میز گذاشت، خیره گرمتوجه شد.
***
تبسم از روی لب هایش پاک نمی شد. عکس بعدی را دید. خودش و آقا که کف دست دور گردنش انداخته بود و صورتش را به صورتش چسبانده بود. با آن ته ریش سفید و موهای یک دست سفید، با دل گلی بازی می کرد. بوسیدش. عکس بعدی داداش روی کول محمد کنار ساحل. لب هایش را روی صفحه ی موبایل گذاشت و هر دو را غرق در بوسه کرد. نفس عمیقی کشید. عکس بعدی خودش و شیرین جون و لیلا بودند. با انگشت شست صورت هر دو را لمس کرد و تبسمش عمق بیشتری گراهی شد. گوشی را روی سینه اش گذاشت. چقدر خوشبخت بودند و او قدرش را ناطلاع داشته بود. چقدر زود دیر می شود. صحنه های با هم بودنشان، خندیدن شان، با هم گریستن شان، رقصیدن شان از سر شادی، قهر کردن هایشان، همه و همه مثل فیلمی از جلوی نگاهانش می گذشت. حالا آنها را در کنارش نداشت ولی از صمیم دل برای خانواده اش از خدا آرامش میل داشت. از روی کاناپه کشیده شد و به اتاق خواب رفت. کشو دوم دراور را بیرون کشید و قرآن کوچک و سبز رنگش را درآورد. روسری را هم از گیره لباسی برداشت و سرش انداخت. به پذیرایی برگشت و روی کاناپه نشست.. پاهایش را زیر پیجادهنش جمع کرد و با کف دستش لبه هایش را به زیر زانوهایش برد. قران را بوسید و سوره ی عاشق شدنی اش را پیدا کرد و به نیت آهستهش دلی آقا شروع به خواندن کرد.
بِسمِ اللهِ الرَّحَمنِ الرَّحَیمِ
صوتی صوتش در سکوت خونه پیچید.
و مردی به سمت خانه اش می راند اما تمام حواسش به حرفایی بود که شنیده بود. مگر گلی که بود که آن مرد قلبش نمی میل داشت از کف دستش بدهد؟! درست است بچه را برای او نگه داشته بود… از همه چیزش گذشته بود… هیچ گاه قهر نمی کرد… همیشگی می بخشید… حمایت هایی هم می کرد… خوب که چی؟!
شامگاه بود و او تازه از کافی شاپ بیرون زده بود… خیابان مثل همواره پر از ماشین های تک سرنشین بود… مجبور شده بود بگوید گلی را از کف دست نخواهد داد… لپ هایش را پر و خالی کرد و کمی خودش را صاف و دو کف دستش را بند فرمان کرد… دیده چپش را تنگ کرد و از خودش سؤال کرد که حس خاصی به گلی دارد؟ سری به طرفین تکان داد: نه! اما بودنش هم با آن مرد، برایش درد داشت… خودش هم نمی اطلاع داشت دردش چیست! اما حس مالکیت را داشت… مرد با حرف هایش مغزش را شستشو داده بود.
نفس عمیقی کشید و چینی بین دو ابرویش جا خوش کرد.
الرَّحَمنُ* عَلَّمَ القُرانَ* خَلَقَ الاِنسانَ*
ملایمش در وجود گلی سرریز شد و پسرک حسش کرد. خونه اندک اندک در خلسه ای شیرین فرو می رفت.
دیده هایش را بست و کف دست هایش را روی سینه چلیپا کرد و سرش را به صنقلبی ماشین تکیه داد. گلی برای آن مرد کم کاری نکرده بود ولی به دیدهش نمی آمد. از حرف هایی که زده بود مطمئن نبود ولی به حرف های گلی ایمان آورد که هیچ حسی بین او و مرد وجود ندارد و فقط قرار است برایش بچه را به دنیا بیاورد. حرف های آخر مرد مضطرب کننده بود. با چشمانی بسته، اخم بر چهره اش جای گرفت. اگر گلی ناموس مرد بود، ناخودآگاه ناموس خودش هم حساب می شد… اگر از دستش بدهد؟! اگر انتخاب نهایی گلی بزرگمهر باشد؟! دلش لرزید… چشمانش را باز کرد… کوچه کنار کافی شاپ در خاموشی و سیاهی غرق بود… ترس از کف دست دادن گلی در جانش رسوخ کرد… چین های عمیقی در پیشانی اش نقش بست.
گلی نشسته روی کاناپه با روسری کوچکی بر سر و دلش لبریز از حس خوب عاشق شدن. بیقرار حلقه ی کف دست آقا دور گردنش، دلتنگ شاخ و شانه کشیدن های محمد، یواشکی تلفن کردن های لیلا، زمزمه های سوزناک مولین، نگاه مهربان داداش. صدای صوتش کشیدهتر…
خَلَقَ الاِنسانَ مِن صَلصَلٍ کَالفَخَّارِ*
لیلا کف دست هایش را پشت شانه ها و زانوهایش را پشت کمر آقا گذاشته بود که نیفتد و مولین با ماشین ریش تراش صورتش را اصلاح می کرد. از پایین به بالا، خلاف جهت رویش مو… لایه لایه چروک ها را باز می کرد و نوک ماشین را میان آنها می سراند. آقا نگاهش را از در گرفت و به مولین دوخت.
نگاهش کرد… نگاهش کرد… نگاهش کرد…
مولین سنگینی نگاه را حس کرد. دست از اصلاح کردنش برداشت. نگاه از صورتش گرفت و به چشمان مردش خیره شد. کمی در چشم هم خیره…
مامان آهسته بیان کرد: چیزی می خوای؟
ولی آقا نگاهش را نمی گراهی شد.
آوای صوت گلی بلندتر: فَبِاَیِّ ءَالاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ*
پسرک نگاه بر هم نهاد.
و پدرش پشت چراغ قرمز ماشین را متوقف کرد. ثانیه شمار عدد نود را نشان می داد. خیره به عدد قرمز و غرق در افکارش. در این چند وقت که با او بود، چیز بدی ازش ندیده بود. احترام خانواده اش را نگه می داشت. گاهی جلوی او زبان درازی می کرد اما در مقابل دیگران حمایتش می کرد… همه ی اینها دلایلی می شد که مرد به او لقب جواهر بدهد؟! دیده از ثانیه شمار چراغ قرمز نگحرکت کرد: پنجاه و شش… پنجاه و پنج…
آرنجش را به شیشه تکیه داد و انگشت اشاره اش را روی لبش گذاشت… روز به روز به متولد شدن بچه نزدیک می شدند و مهلت صیغه هم به پایان می رسید. چشم تنگ کرد. یعنی صیغه تمام شود گلی با این مرد می رود؟! دیگر گلی را نخواهید دید؟! اصلا نمی اطلاع داشت چرا دارد به این مسئله فکر می کند؟! حرف های مرد از ذهنش پاک نمی شد… فداکاری برای شوهرش… جواهر…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن