گویا یک جور خاصی برای این مرد دل میداد و آیا دل هم میگحرکت کرد؟ اصلا این را نمیدانست اما ای کاش مرد کمی به او احساس داشته باشد…فقط کمی! بخدا که به همین مقدار هم راضی بود.
– هیلا؟
همانگونه که سرش پایین بود پاسخ داد:
– بله.
– منو نگاه!
به سختی سر بالا گحرکت کرد و با همان لبی که در اسارت دندانش بود نگاهش را به او داد.
انگشت اشارهی کیامهر بالا راهی شد:
– محض رضای خدا فکر کن…به حرفایی که میزنم فکر کن، همه رو ننداز پشت گوشِت! اینهمه زحمت نمیکشم حرف بزنم که جنابعالی به یکیشون عمل نکنی.
سرش را بالا و پایین کرد.
– باشه.
صدای پوف کشیدهی که کیامهر کشید باعث شد تا لبش را بیرون بیاورد و متوجهی کلافه شدنش بشود. چرا این همه جلز و ولز میکرد؟ فقط برای اینکه خودش شخصا با او تماس نگرفته بود؟ حس میکرد یک جای کار میلنگد ولی در این لحظه و شرایطی که موجود بود مغزش برای بیشتر در ذهنش گذراندن نمیکشید.
– هیلا؟
– بله!
– انقدر منو جمع نبند من یه نفرم.
– چشم.
– هیلا؟
– بله.
– وقتی رو من حساب میکنی حق نداری نگران چیزی باشی…افتاد؟
رأس جـنون🕊, [۰۱/۰۲/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴۶۷
انگار دلش از یک کشیدهی سقوط کرده باشد و در حال تاپ تاپ کردن نسیم خنکی هم عبور کند و دمای بدنش بالاتر برود و…اصلا کل تنظیمات بدنش با همین یک جملهی ساده بهم خورده بود و خدا او را لعنت کند بابت هوس نابجایی که به جانش افتاده بود.
اصلا دلش میمیل داشت وسط این همه آدم و بیخیال مرد مغرورش پیش برود و بابت همین یک جملهای که به زیبایی هر چه تمامتر بیانش کرده بود او را در آغوش بگیرد و خدایا…
گرمش شده بود و به کف دست مشت شدهاش اجازهی بالا آمدن و باز شدن و باد زدن نمیداد.
مگر عقلش را را از کف دست داده بود تا در این هاگیر و واگیر توجه مرد را در این وانفسای زمستان به طرز مسخرهای جلب کند؟
– نشنیدم جوابتو!
چه انتظاری داشت…اصلا میشد همه چیزش را برای یک پاسخ دادن یکی کرد؟ وقتی که مغزش در سمتی یک ساز میزد و دلش در سمت دیگر یک ساز!
– اوهوم.
– اوهوم؟
گیر داده بود!
– بله.
– بله؟
مردمک در حدقه چرخاند و قلبش خنده میمیل داشت از این بازی کلمات به راه افتاده!
– نگاه.
– این شد جواب!
و بعد زمزمهای شنید که ناباور سرش را بالا گراهی شد و به دنبال ردی از آن جمله بر لبان مرد چشم چرخاند.
اشتباه شنیده بود؟
رأس جـنون🕊, [۰۲/۰۲/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴۶۸
باور نمیکرد که اشتباه گوش داده باشد ولی حالت تغییر نکردهی سرسخت صورت کیامهر و لبانی که بهم چسبیده بودند نشان میداد که او این جمله را به زبان نیاورده بود ولی مکر امکان داشت؟
او آدم متوهمی نبود! اصلا نمیشد جملهی «قربون نگاهات» را به راحتی پشت گوش بیاندازد و فکر کند که اشتباه متوجه شده است…اصلا در این مکان هیچکس نزدیکتر از این مرد به او نقرار گرفته بود و چرا گوشهایش بازی در میآوردند و آن جمله را پشت سر هم پلی میکردند؟
– از این به بعد مشکلی پیش اومد نبینم پای ترانه یا میعاد وسطه! فقط و فقط آوای خودتو میخوام که داری مشکلتو بهم میگی!
ای کاش کیامهر بس کند…
قلب او دیگر بیشتر از این توان نداشت!
– بله.
– منو چرا دیگه نگاه نمیکنی؟
چه میکرد وقتی که گوشهایش دائما یک جمله را پخش میکردند و مغزش عقیده داشت که آوای پشت پرده آوای همین مرد قرار گرفته روبهرویش است؟
خدا او را لعنت کند با این توهم زیادی نزدیکش!
– چیکار کنم پس؟
جان کند تا پاسخش را بدهد.
– نگام کن!
دستور داد و…او مجبور به اطلاعت است.
– تو اون گوشی لامصبت شماره منو پین کن که جلوی نگاهات باشه.
– بازم چشم…تا کی قراره منو انقدر دعوا کنید؟
– دعوا میکنم اما نمیدونم چرا اما مطمئنم یه گوشِت دره یه گوش دروازهست!
رأس جـنون🕊, [۰۳/۰۲/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴۶۹
لب به زیر دندان گرفت و علی رغم دلخوری که در چشمان مرد موج میزد و دلی که از نگاه نکردنش به درد آمده بود این نسیم خنک و تبسمی که روی لبانش شکوفه زد آن هم میان این بحث یقینا چیز جالبی بود.
کیامهر میان نگاه گحرکت کردنها و اخم و تخمش سری به سمتش چرخاند و با متوجه شدن لب کش رسیدهی درگیرِ دندانش، کف دست خودش نبود که اندکی حرصش بیشتر شد! اصلا این دختر به جهان وارد شده بود تا او و حرفهایش را به کتفش بگیرد.
– حرف من کجاش خنده داره؟
جدی بودن لحن و حرفش باعث شد تا همان خندهی نمکین را از روی لبانش برچیند. هول شده آوایی صاف کرد و روی صنقلبی کافه کمی جابجا شد.
– قهوهتون سرد شد!
عملا چرت و پرت اظهار کرد! اصلا مسیر حلی جز این به مغزش نیامد که نیامد.
کیامهر تنها پوفی کشید و کف دست به سمت فنجان قهوه دراز کرده، قلپی از آن را نوشید و در تمام آن لحظات این نگاه دخترک بود که یک دم از رویش برداشته نمیشد…اصلا او را چه به این بیپروا شدن!
بالاخره دل کند از کیامهری که امروز زیادی جدی و دلگیر بود و نگاهش را به پایین انداخت که حضور پر سر و صدای ترانه و میعاد را حس کرد.
– چیشد؟ نخوردتت؟
بغ کرده نالید:
– ای کاش میخوردم اما اینجوری رفتار نمیکرد!
نگاه غرهاش را ندید گرفت:
– تو کی انقدر لوس شدی؟
– خودمم نمیدونم.
– خب چیکار کردین؟ چیشد؟ کیامهر که بلایی سرت نیاورد شرافت؟
رأس جـنون🕊, [۰۴/۰۲/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴۷۰
سرش را بالا گرفت و در دم نگاه پر از تهدید جناب معید را به سمت میعاد مشاهده کرد و در تلاش برای جلوگیری از خنده مجددش لب باز کرد:
– اتفاق خاصی نیفتاد.
میعاد پر حرص چشم غرهای به سمتش رفت که در درک آن عاجز بود ولی نمیتوانست از خیر جملهی زیرلبی و آرامش بگذرد:
– نه توروخدا اتفاق خاصی هم بیافته!
– چی؟
میعاد بیخیال چنگالش را در کیک فرو برد و با دهان پر پاسخ داد:
– هیچی!
ترانه صورت درهم کشید و غرید:
– درد…هنوز بهت یاد ندادن با دهن پر نباید حرف بزنی؟
میعاد تکه کیک را قورت داد و سر چنگالش را به سمت ترانه گرفت:
– ترانه من انقدر بدم میآد موقع خوردن چیزی یکی در گوشم واق واق کنه، اصلا باورت نمیشه تا چه حد بدم میآد!
ترانه با گوش دادن نسبتی که دریافت کرد دیده گرد کرد و تا خواست جیغ و داد کند هیلا بهسرعت کف دستش را گرفت و ساکت در گوشش زمزمه کرد:
– ولش کن بابا مگه نمیشناسیش؟ خوراکشه یه بحث بندازه وسط تا صبح باهات کل کل کنه!
ترانه کمی آرام شده تنها بیشعوری زیرلب نثار روح پر فتوح میعاد کرد و ترجیح داد دیگر حرف نزند.
– چیشد؟ با پویا هماهنگیارو انجام دادی؟
– آره اظهار کرد تا یک ساعت دیگه همه چیز رو حل شده بدون!
رأس جـنون🕊, [۰۵/۰۲/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴۷۱
– خب پس کیکت رو بخور که بهسرعت بریم کلی کار دارم.
با همان اخمهای جدا نشدنی جملاتش را به زبان آورد و میعاد با خندهی واضحی نچ نچ کرد:
– قهری مگه؟
چشمان کیامهر از سؤال میعاد گرد شدند و به سمتش چرخید و دو دختر ساکت در حال تماشای آنها بودند.
– قهر واسه چی؟
میعاد بیخیال شانهای بالا انداخت.
– با توجه به شناخت بالایی که ازت دارم مطمئنم به این راحتی میدونو ول نمیکنی اما از اون جهت که گاهی اوقات نازت از صدتا دختر بیشتره احتمالش هست قهر باشی!
کیامهر با صورتی که تمامش را حرص پر کرده بود کف دستی به ریش نه چندان کوتاهش کشید و حرکتی که زیر میز انجام داد فقط با صوتی آخ کشیده میعاد مشخص شد!
– آخ…مرتیکه وحشی…چته تو؟ پام قطع شد!
– تا تو باشی هر چی به دهنت اومد رو نگی.
میعاد سری به نشانهی تأسف تکان داد و ترانه و هیلا نیم نگاهی از سر نفهمی به سمت هم انداخشتابزده.
– وا! نکنه حقیقت رو اظهار کردم که انقدر تلخی کردی؟
کیامهر با دستی مشت شده غرید:
– میعاد!
– ها چیه؟
– کوفت بخوری نیازی نیست چیزی بخوری فقط پاشو بریم.
مرد ابرویی بالا انداخت و نیشخندی زد.
– نه میخوام بخورم…هر چی من اینجا بیشتر بمونم بهتره به نفع یه بنده خداییه!
– به نفع کی؟
– شرافت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن