حسابی کلافه شده بود و این از نفسهای تند اما یکی در میانش مشخص بود و البته که نمیشد آن کف دستی که دائما میان موهایش در راهی شد و رسید بود را نامتوجه شده گحرکت کرد.
– میعاد این شِر و وِرا رو ول کن برو سر کارت سعی نکن یه چیزی که باب میلته رو به من بچسبونی.
قلبش میتمایل داشت کف دستش را درون مانیتو بفرستد و آن نیش کذایی که بسته نمیشد را در دو حرکت از بین ببرد!
– باشه هر جور دوست داری منم ترجیح میدم به گوش درازیم ادامه بدم!
اجازه نداد تا فحش کیامهر را متحمل شود و سریع قطع تماس را لمس کرد.
با نمتوجه شدن تصویر میعاد نفسش را فوت کرد و آیپد را خاموش کرده به روی تخت کنار کف دستش انداخت و از روی کاناپه کشیده شد.
دستی به گردنش کشید و لعنتی به داغ شدنهای مداوم بدنش فرستاد. نمیخبر داشت چه مرگش شده بود و فقط حس میکرد که این اتفاق با در ذهنش گذراندن به هیلا شرافت در بدنش رخ میدهد!
نیم نگاهی به ساعت انداخت و با مشاهده کردن عقربههایی که روی شمارهی یک ایستاده بودند، آخی از دهانش بیرون پرید و انقدری درگیر بود که تازه یادش آمد چقدر خسته است و خوابش میآید!
تیشرت را با یک حرکت از تن بیرون آورد و تا خواست به سمت تخت قدم بردارد صدای خنده و صحبتهای ریزی باعث شد سرجایش متوقف شود و تنها اخمهایش درهم فرو بروند.
انگار صدای صحبتها و خندهها قصد تمام شدن نداشتند و با نفسی که به زور از سینه به بیرون فرستاد راهش را به سمت در اتاق کج کرد.
رأس جـنون🕊, [۱۱/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۲۳
در را که باز کرد، متوجه شد که نیازی نیست که سر بچرخاند و نگاهش را به موجوداتی بدهد که در این ساعت مشغول بگو و بخند هستند.
مگر میشد آن آوای ظریف نشناسد؟
دیوار کنار در کمی جلوتر بود و باعث میشد تا تنش به راحتی مخفی بماند و آن دو زن متوجهی بودنش نشوند. تک خندهای زد و چرا حس میکرد که این اامان بار است که صدای خندهی هیلا را میشنود؟
چنان غرق در همصحبتی بودند که صوتی باز شدن در اتاق هم نتوانست جلوی خندههایشان را بگیرد.
اندکی سرش را کج کرد تا بتواند ببیند او را…
اویی که حسابی قصد جانش را کرده بود و کف دست از سر مغزش که برنداشت هیچ…دلش را هم نشانه گرفته بود!
روبهروی هم روی زمین جای گرفته بودند و هیلا با هر قهقه سرش به عقب پرت میشد و چقدر کشف آن تک چال روی لپش شاضافه کرد انگیز بود که دیدهانش یکدم از روی آن جذابیی کنار نمیرفت.
او را به عنوان یک دختر ساده شناخته بود ولی…
دیگر برایش یک دختر ساده نبود.
نگاهش عوض نشده بود، بلکه بازتر شده بود و زیباییهایش را حالا به دیده میدید و چقدر تحمل کردن برایش سخت شده بود.
از اینکه روی این همه زیبایی نگاه ببندد و خودش را فقط به خیره نگاه کردن و مخفیانه گوش سپردن به آوایش، ملایم کند سخت بود!
اصلا چه مرگش شده بود؟
این حالات عجیبی که در تنش بلوا به پا کرده بودند چرا انقدر غیرقابل درک و فهم بودند؟
خر مغزش را گاز گراهی شده بود یا این دختر مهرهی مار داشت؟
رأس جـنون🕊, [۱۳/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۲۴
نفس گره خوردهاش را به سختی بیرون داد و چقدر صدای دخترک ظریف و بدبخت کننده بود که صدای تپشهای بیوقفهی قلبش کم مانده بود آنجا ماندنش را فاش کند.
با تمام تلاشی که از خود سراغ داشت دستش را مشت کرد و اجازه داد تا درد آن، مغزش را به خود بیاورد تا دست از این نمایش مسخره بردارد.
جالب بود…مسخره!
مسخره بود که تمام تنش بدل به یک کورهی داغ شده بود و درد خفیفی را در قفسهی سینهاش حس میکرد…دردی که باعث و بانی آن تحرک بیولین دلش بود!
اینبار دو دستش را به میان موهایش فرو برد و کشیده شده ریشهشان بود که تنش تکانی خورد و باعث شد تا به خودش بیاید و نفسهایش راحتتر رفت و وارد شد کنند.
چند نفس عمیق کافی بود تا به قول میعاد به تنظیمات کارخونه برگردد و اخمی میان ابروهایش جا خوش کند! البته که انگار اخم کردن جزوی از لاینفک حیاتاش شده بود. به اتاق برگشته و در را به نشانهی اعتراض محکمتر بست بلکه آن دو را به خود بیاورد.
با خشم عجیبی خودش را روی تخت پرتاب کرد و گوشهای تیزش متوجهی خاموشی درون راهرو شد.
حالا به اشتباهش پی برده بود!
دخترک نباید نزدیک او باشد…نزدیک بودنش کافی بود تا فکر و خیالاتی در ذهنش چرخ بخورند که رهایی از آنها اندکی غیرممکن بود.
دقیقا همین فکر و خیالهایی را میاظهار کرد که نیم ساعت تمام تمام مغزش را درگیر خود کرده بود و اجازهی خواب به دیدهانش نمیداد.
اینبار درجهی خشمش بیشتر شد و با لبی بهم فشرده از خشمگینت آباژور کنار تخت را خاموش کرد و سرش را محکم به بالشت کوبید.
رأس جـنون🕊, [۱۴/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۲۵
بستن دیدهانش کافی بود تا نقش خندهها و چال زیبای هیلا را به یاد بیاورد و همین باعث شد تا روتختی در کف دستانش چنگ شود و مجدداً آن گحرکت کردگی را میان سینهاش احساس کند.
حال و هوایش و همه چیز کف دست به کف دست هم داده بودند تا او را یاد تک بیتی بیاندازد که بینهایت حال الانش را توصیف میکرد!
«افتادهام درست ته چال گونهات
پای دلم شکسته و بهتر نمی شود…!»
(امید صباغ نو)
***
– کافیه من برم یه سفر…یعنی قد یک سال فقط واسه جنابعالی خرید میکنم و هر سری هم از رو نمیری آخه این چه وضعیه؟ خوبه خودتم هر سری با پروازا اینور و اونور میری نمیدونم دردت سر چیه!
– آخه نمیدونی سوغاتی بیشتر از چیزی که خودت میخری میارزه…البته که چون پول نمیدی واسش بیشتر هم میچسبه!
کوفتی زیرلب نثارش کرد و با همان تبسم خنده کتونیهای سیاه رنگش را پا زد و از اتاق بیرون رفت.
– خیله خب حالا اگه راهی شدم بازار اون لیست قد بلند بالاتو خریداری میکنم!
– مگه الان داری میری کجا؟
انگشت اشارهاش دکمهی آسانسور را فشرد.
– کافی شاپ هتل.
– اوه…خوش بگذره پس ایشاالله که کلی زِید تور کنی عزیزدلم و اصلا هم به شخص خاصی اشاره نمیکنم بخدا!
حالت پوکر فیسی به چهرهاش داد و چقدر قلبش میمیل داشت تا کتکی نثار زبان درازش کند.
رأس جـنون🕊, [۱۵/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۲۶
مگر میشد لحن مرموزش را نشناسد و اشارهی واضحش را به رئیس همیشگی عصاقورتدادهاش متوجه نشود.
– ترانه زهرمار…خب؟ گورتو کندی با این حرف!
صوتی قهقهاش را متوجه شد و با حرص پا درون کابین گذاشت.
– بخدا خری هیلا…بابا یه دوتا عشوه خرکی برو نونت تو روغنه…طرف یه پا دافه برای خودش همه آرزوی داشتنشو دارن!
چشم در حدقه چرخاند.
– خب ارزونی همون بهشدتا…نظر منو جلب نمیکنه!
– گمشو بابا…با اون پک و پوز یعنی تا حالا در نظرت نیومده؟
صوتیش را صاف کرد…با خودش که رودروایسی نداشت! اینکه هم خوشتیپ بود و هم خوشچهره قطعا در نظرش آمده بود اما…
دست خودش نبود که به او جذب نمیشد.
شاید قلبیلش این بود که یادگاری مشترک خوبی با او نداشته و کل لحظاتی که با آن مرد گذرانده تمولیً استرس و ترس و تیکه و کنایه بود!
– هی تو! الو؟ کجا حرکت کردی؟
– هیچی تو آسانسورم صوت خوب نمیآد…من رسیدم کاری نداری؟
– نه عزیزم فقط حرفامو یادت نره!
تا تمایل داشت فحشی نثارش کند صوتی بوق ناشی از قطع تماس بود که در گوشش پیچید.
همانطور که با حرص در آسانسور را باز کرد، از صفحه بیرون زد و گوشی را خاموش کرده درون کیفش گذاشت و با طمأنینه و خانمانه به سمت کافی شاپ هتل قدم برداشت.
رأس جـنون🕊, [۱۶/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۲۷
کافی شاپ در فضای سبز و درون محوطهی هتل بنا شده بود و هوای ابری شیراز در این میان حسابی قلببری میکرد و فضا را دلرباتر از هر لحظه نشان میداد.
نفس عمیقی از هوای خوش آنجا کشید و با حس مولکولهای خنکی که میان ریههایش پا به بازی گذاششتابزده، لبش به تبسم ساکتش بخشی باز شد.
میز و صنقلبیهای چوبی، کافی شاپ را حسابی دلپذیرتر کرده بودند و ترکیب رنگشان با سبزی زمین، تصویر دیدهنوازی را رقم زده بود.
از میان میزهای پر شده به آرامی گذشت و نگاهش به ملایمی از میزی به میز دیگر میلغزید و به دنبال یک جای خالی برای قرار گرفتن در این مکان دنج میگشت.
دستش خودش نبود اما با نمتوجه شدن میز خالی لبهایش به سمت جلو مایل شدند.
و این عادتی بود که از بچگی همراهش بود و وقتی به چیز دلخواهش نمیرسید از آن رونمایی میکرد.
قلبخور شده پوفی کشید و قصد حرکت به سمت بیرون را کرد اما صوتیی که از پشت سرش به گوشش رسید اجازهی قدم برداشتن را نداد.
– بیا اینجا بشین.
ابروهایش بالا پریدند و تنش به سرعت به عقب چرخید. با متوجه شدن نگاه عجیب غریبش ابتدا لبی گزید و سپس به حرف رسید:
– ممنون مزاحم نمیشم.
متوجه کج شدن کوچک کنج لبش شد و میشد آن را به نیمچه تبسمی تشبیه کرد؟
– مزاحم نیستی چراکه قهوهم تموم بشه باید برم.
با متوجه شدن فنجان نصف شدهاش سری تکان داد و به آهستهی روی صنقلبی مقابلش جای گرفت.
دستهی کیفش را از روی شانهاش کنار زد و در همان حال لب باز کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن