خلاصه رمان
هیلا شرافت، دختری مهماندار که قبول میکند تنها یک روزگار، بهجای دوستش مهماندار پرواز خصوصی تاجری آقازاده شود…کیامهر معید!
مردی دلپذیر و باصلابت…و به هماناندازه بیرحم!
چی میشه اگر توی اون پرواز مدارک مهمی ازش به سرقت بره و هیلا تنها مظنون ماجرا باشه؟
اگر ته این قضیه دشمنی عمیقی رو فریاد بکشه بیخبر از قلبدادگی دو نفری که جون میدن برای هم چی؟
*****
با ورودش به سالن، نسیم گرمی به صورتش برخورد. انگار که از بین یخهای قطبی، به کنار شومینهای گرم رسیده باشد، سرمایی که تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود کم کم از بین حرکت کرد.
صوتی تیکتاک ساعت که در سالن سراسر شیشهای ترمینال فرودگاه میپیچید، میگرن لعنتیاش را سر لج میانداخت تا درد بیشتری به شقیقههایش تحمیل کند.
قلبش اتاقی تاریک میخواست و موبایلی خاموش و یک مرخصی یکساله؛ تا از فرط خستگی و سردرد هر چیزی روی اعصابش رژه نرود.
به جاده باقی مانده تا درب خروج نگاه کرد و آه کشید. هر وقت پاهایش اینگونه بیجان میشدند، سالن انگار کش میرسید؛ هر چه میحرکت کرد نمیرسید.
در خروجی را که باز کرد، ابتدا سوز سرما و سپس خش خش برف بود که تغییر آب و هوای شمشاهده کرد تهران پس از یک سفر کوتاه دو روزگاره را به او نشان میداد.
چمدان را روی صنقلبیهای عقب گذاشته و با حالی خراب و خسته پشت رل نشست.
تحمل کردن همین مقدار مدت کم برای گرم شدن ماشینی که دو روز هیچ تکانی نخورده، به شدت طاقت فرسا بود. با متوجه شدن ساعتی که سه و بیست دقیقه را نشان میداد کلافه پلکی زد و اسکرین گوشی را باز کرد.
« هر وقت رسیدی بهم خبر بده مولین جان سفرت بیخطر!»
پوفی کرد و دستانش به صورت خودکار شروع به تایپ کردند.
«رسیدم مامان مضطرب نباش»
گوشی را خاموش کرده و به کناری انداخت. چند دقیقهی کوتاهی پلک بست بلکه این نبض زدنهای مداوم شقیقهاش کمی آرام گیرد و او را تا منزل همجادهی کند.
ماشین اندکی گرم شده را به سمت منزل حرکت داد و پس از دقایقی که هر کدام برایش اندازهی یک قرن میگذششتابزده بالاخره به مقصد رسید و ماشین را گوشهای پارک کرد.
رأس جـنون
, [۲۷/۰۷/۱۴۰۱ ۱۲:۱۹ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۲
وارد خانه شده و گوشی و لباسها را به یک سمت پرت کرده تن آش و لاش پر از سرمایش را روی تخت انداخت. خدا پدر و مادر خانم رحیمی را رحمت کند که قبل از آمدنش پکیج خونه را روشن کرده و گرمای قلبچسب و خوابآوری را رقم زده بود.
***
– الو مولین جان؟ هیلا کجایی دو ساعته اون گوشی رو سوراخ کردم بهت زنگ زدم جواب نمیدی…تمایل داشتم بهت بگم امشامگاه یه مهمونی خونهی شکیلا قراره برگزار بشه چند بار زنگ زده اصرار کرده که باید بیای…یادت نرهها!
هر وقت تونستی بهم زنگ بزن.
صوتی پوف کلافهاش و نالهی کشیدهش هر دو همزمان به هوا راهی شد. بعد از آن میگرن و خستگی شدید، با این بند و بساط مهمانی و اصرار شکیلا چه میکرد؟
سرش را به بالشت زیر سرش کوبیده و با رخوت خاصی از روی تخت بلند شد. ساعت دوازده و نیم ظهر الان حکم اول صبحش را داشت و با این وضعیت مهمانی و لباس نداشتنش قطعا خبری از استراحتِ بیشتر نبود!
حولهاش را برداشته و با دوش کوتاه چند دقیقهای از حمام بیرون زد و پاهایش را به سمت آشپزمنزل حرکت داد که با به صدا درآمدن کالر آیدی در جایش متوقف شد.
– الو هیلا خونهای؟ چرا هر چی زنگ میزنم جواب نمیدی؟ تو رو خدا جوابم رو بده گیر افتادم!
صدای گراهی شده و ناله مانندش او را به سمت گوشی پرت شدهی روی مبل کشاند.
با مشاهده کردن تعداد تماسهای ترانه سوتی زد و گوشی را دم گوشش نگه داشت.
رأس جـنون, [۲۷/۰۷/۱۴۰۱ ۱۲:۱۹ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳
– معلوم هست کجایی؟
روی مبل جای گرفت و گرهی حوله تنیاش را محکم کرد.
– در حال مرگ! این چه سؤالیه میپرسی مگه نمیدونی وقتی میرسم خونه چجور بیهوش میشم…تو چرا صوتت گرفته؟
– هیلا دستم به دامنت!
پشت بند جملهاش صوتی سرفهای بود که به گوشش رسید و موجبات خندهاش را فراهم کرد.
– سرماخوردی؟
– آره لحظات آخر حیاتمه!
قهقهی دخترک به هوا راهی شد.
– رو آب بخندی دو دقیقه دهنتو ببند…وای هیلا بدبخت شدم بدجور به کمکت نیاز دارم!
با خنده کف دستی به گوشهی لبش کشید.
– خیله خب بگو.
– عهد همین امروزگاری که من رو به موتم اون مرتیکهی خودشیفتهی از خودراضی باید بره قبرس…من همینجوریشم دارم میرم زیر سرم بیا و منو نجات بده جام برو.
ناراضی از وضع پیش رسیده نگاه در حدقه چرخاند و صدای نزار ترانه خودش گواهی همه چیز بود.
– تران؟
– میدونم خستهای ولی دستم به هیچجا بند نیست…آقای معید به شدت سر گزینش بچهها حساسه من جرأت نمیکنم بهش بگم امروزگار رو یکی دیگه جام بیاره وگرنه میگه با همون سرم توی کف دستت باید بیای…تو هم مورد اعتمادمی دیگه خیالم راحته خودم باقیشو حل میکنم.
حداقل راهکار خوبی برای پیچاندن آن مهمانی و افراد از خودراضی که هیچگونه علاقهای به حضور او نداششتابزده بود.
رأس جـنون, [۲۷/۰۷/۱۴۰۱ ۰۹:۵۱ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۴
– خیله خب…مگه جادهی هم جز قبول کردن دارم؟
صوتی خش دارش به خنده آغشته شد.
– نه فقط داشتم بهت احترام میذاشتم یا بهتره بگم خرت میکردم.
ته مکالمهاش را با گمشویی سر آورد و با متوجه شدن سه ساعتی که باقی مانده بود به سمت آشپزخانه حرکت کرد و غذایی گرم کرد.
به تنهایی زندگی کردن عادت کرده بود و همین باعث شده بود او را تبدیل به دختری سرد و سخت کند.
دختری که شاید بهشدتها در حسرت دلربایی او بودند ولی او بیتفاوت از داشتن همچین نعمتی!
***
– لیموش رو زیاد بزن، ترش دوست دارن.
کلافه از تذکرهای نابهجای مردی که قرار بود تنها در پرواز امروز همکارش باشد، لب روی هم فشرد و لیموی دیگری را با حرص از وسط برید.
اصلا او را چه به خدمت رسانی به آقازادههای پروازهای خصوصی؟ حتی کارکنانشان از دماغ فیل افتادهاند، وای به حال خودشان!
– حالا حتما باید لیموی تازه میبود؟
قر و فرهای این جماعت تمامی نداشت و قلب دردی که از ظهر به جانش افتاده بود، هیلا را آنقدری بیحوصله کرده که نای شرکت کردن در بازی این بچهپولدارها را نداشته باشد.
هستههای ریزش را درآورد تا مردک نخواهد سر این هم طعنهای بارش کند. جواد همانطور که عسل را روی پنکیکهای تازه و خوش عطر میمالید، بادی به غبغب داد و با تاسف هیلا را نگاه کرد.
– جناب معید روی این چیزها حساسن…همه چیز باید تازهترین و بهترین باشه، این یه پرواز خصوصیه، نه اون پروازای در و پیتی که سه ساله براشون کار میکنی.
رأس جـنون, [۲۷/۰۷/۱۴۰۱ ۰۹:۵۱ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵
دندان روی هم سایید و میل داشت لیچاری بارش کند ولی با یادآوری ترانه، منصرف شد.
با نفس عمیقی سعی کرد خود را کنترل کرده و تنها چند ساعت دیگر آبرو داری کند.
حداقل برای خواباندن کل این جواد بیقواره هم که شده، باید حرفهای رفتار میکرد تا بفهماند تجربیاتش در این سه سال پرواز چندان کم هم نبوده!
– خب حالا…عصرونهی مخصوص این جناب معیدتون آماده نشد؟ این شربت زیاد بمونه تلخ میشهها!
به پنکیکهای درون کف دست جواد اشاره زد و او قاشق دیگری از نوتلا پر کرد و با وسواس روی پنکیک بعدی مالید.
– تو شربت رو ببر اینم الان حاضر میشه.
هیلا باشهی ساکتی گفت و لیوان بزرگ شربت را در سینی شکیلی گذاشت، امکانات اینجا از آشپزخانهی کوچک خانهاش هم بیشتر بود!
به رسم همیشگی شغلش، تمام گرد و غبار قرار گرفته بر دل و ذهنش را پشت تبسمی فریبانه، مخفی کرده و با رویی گمسروره به سمت تنها مسافر پرواز خصوصی امروزش رفت.
مرد با اخمی ریز در حال مطالعه بروشوری چند صفحهای بود که کلماتش آنقدر ریز بود که اگر ذرهبین کف دستش میگرفت، تعجب برانگیز نبود.
صوتیش را صاف کرده و معذب از اینکه خلسهی مرد را بهم میزند، ملایم گفت:
– جناب معید، شربتتون رو آوردم.
مرد سرش را تکان داد و هیلا لیوان را روی میز کوچک روبهرویش گذاشت. کمی اضطراب داشت اما نه برای حضور مرد عبوس، بلکه از خوشمزه بودن شربتش مطمئن نبود و نمیمیل داشت ترانه برای معرفیاش رو سیاه شود.
رأس جـنون, [۲۸/۰۷/۱۴۰۱ ۰۹:۳۷ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۶
حدس میزد اگر مزهی باب میلش را نداشته باشد، حتما به رویش خواهد آورد. همچنان با چشمهایی ریز شده به صفحه درون کف دستش نگاه میکرد و بهترین مدت بود تا هیلا جیم بزند. ترجیح میداد وقت نوشیدن شربت، آنجا نباشد.
قدمی عقب رفت اما مرد بدون آنکه از بروشور دیده بگیرد، دستور ایستش را صادر کرد.
– صبر کنید چند لحظه.
متعجب سر جایش برگشت و با لبخندی که حالا فقط کمی کمرنگ شده بود، به انتظار توقف کرد. گاهی این تبسم ها را احمقانه میدانست و خودش را به رباتی خندان تشبیه میکرد.
انتظارش که طولانی شد، کمی این پا و آن پا کرد. نگران تلخ شدن لیموهای تازه بود. شاید هم میتمایل داشت ایراد دیگری بگیرد. همواره از خاموشی و انتظاری که پایان نامعلومی داشته باشد، متنفر بود.
به چهرهاش دقیق شد. موهای تقریبا مشکی خوشحالتی که در مردانهترین حالت ممکن بود.
ته ریش مرتبش تنها یک درجه از رنگ موهایش روشنتر بود و روی صورتش خوش جای گرفته بود. البته ترانه نظر دیگری داشت و همیشگی تعریف میکرد که صورت شش تیغش دیدنیتر است.
عادت وراجیاش همین بود، ریز تا درشت مسائل را با هیلا به اشتراک میگذاشت که جناب معید هر از گاهی میانشان بود. اما اگر ترانه تنها یک حرف درست زده باشد، شدت دلربایی چشمان این مرد است.
سیاهی عمیقی که چشمک زدن پرغرور ستارهای را میشد میانش مشاهده کرد…نگاهش عجیب برق خاصی داشت.
بعد از چند ثانیه، بروشور را کنار گذاشت و دیدهش را ماساژ داد. هر که بود با آن فونت ریز، دیدهانش از حدقه بیرون میزد!
رأس جـنون, [۳۰/۰۷/۱۴۰۱ ۱۰:۰۰ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۷
– ترانه خانوم امروزگار نیومدن، فقط توی پیامک اطلاع دادن که جایگزین میارن…قلبیلش چی بود؟
آنقدر محکم حرف میزد که لحظهای او را با بازجوها اشتباه گراهی شد و هول زده انگشتهایش را در هم پیچید.
هر چند که او در کمال احترام و ادب سوالش را مطرح کرد، اما کاش کاری میکرد تا با آن صوتی بم و ترسناکش کمتر شبیه سیاستمدارهای قدرتمند شود؛ بلکه هیلا دست و پایش را گم نکند.
پیش خودش اعتراف کرد انتظار اینگونه جنتلمن بودن را از او نداشت. که بخواهد حال کارمندش را بپرسد.
با آن پیمسیرن سفیدی که عجیب بر تنش خوش جای گرفته بود، بینهایت کاریزماتیک بهنظر میرسید.
چقدر برعکس صحبتهای ترانه از اب دروارد شده بود!
– متاسفانه آنفولانزا گراهی شدن و حالشون برای پرواز مساعد نبود.
زمانی که این کلمات از دهانش خارج میشد، معید مستقیم نگاهش میکرد ولی نه آنجور که معذب شود؛ این کارش را هم میشد به پای احترام به کارکنانش نوشت.
امتیاز مثبتی بود اما کاش آن سیاهچالههای چشمانش را اینقدر در معرض دید هیلا نمیگذاشت. با آن محکم حرف زدنش و این نگاه مستقیم، معلوم است هر کس باشد هول میشود!
معید سر تکان داد و با همان صوتی رسا گفت:
– ایشالله زودتر خوب میشن. شما میتونید استراحت کنید، بابت شربت ممنون!
امروز این مرد قصد داشت تمام ذهنیت و شنیدههایش در مورد خودش را عوض کند. تا اینجا برخلاف تمام گفتهها، هیلا عبوس و سرد بودن از او ندیده بود!
برخلاف حرف مردم، غرورش جوری نبود که به تحقیر فرد مقابل ختم شود. بلکه با صلابت و البته ادبش همه را وادار میکرد تا جلویش خم و راست شوند!
نوشته رمان رأسجنون پارت ۱ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن