چیزی خواستم به فرانک بگم که پیرمرد بیان کرد:
-تا تموم شدن شام کسی سر میز صحبت نمی کنه! آراد، این پسرا کجا موندن؟
-گفتن تو جاده هستن، باید الانا بیان.
صدای زنگ آیفون کشیده شد و بعد از چند دقیقه صوتی در سالن اومد.
با گوش دادن آوای رسائی که سلام کرد احساس کردم خونه دور سرم چرخید.
مات به دو مرد رو به روم چشم دوختم. اینجا چه خبر بود؟! این دو تا اینجا چیکار می کردن؟ آشو اومد جلو.
-به به، ببین کی اومده!
رو صندلی نیم خیز شدم. انگار به پاهام وزنه ی سنگینی وصل کرده باشن. آشو دستش رو جلوم گحرکت کرد.
-به عمارت ما خوش اومدی دخترعمه!
دستم و توی کف دستش گذاشتم.
-ممنون.
ویهان روی همون صندلی که پیرمرد نذاشت بشینم نشست.
-سلام به همه.
آشو: اینم برادر بزرگ و نوه ی ارشد و عزیز آقا جونم.
پیرمرد: آشووو!
آشو دستهاش رو بالا آورد.
-چشم، نگاه!
روی صنقلبی رو به روم جای گرفت و نگاهک آرومی زد. اشتهام کور شده بود.
کلی سؤال توی سرم بود که نمیدونستم از کی بپرسم. ویهان توی اون روستا و خونه ی خان چیکار می کرد؟
تمام این مدت اشتباه فکر می کردم؛ اینکه ویهان پسر بزرگ خان هست.
با صدای فرانک به خودم اومدم.
-اسپاکو، خوبی؟
سرم و بالا آوردم. پیرمرد سر میز نبود. نگاهم لحظه ای با نگاه ویهان گره خورد.
بهسرعت نگاهم رو از نگاهش گراهی شدم و با صوتی تحلیل حرکت کرده ای اضافه کردم:
-خوبم.
-چیزی نخوردی!
از سر میز کشیده شدم.
-میل ندارم.
آشو: خوب دخترا، امشامگاه نوبت کدومتونه تا ببازید؟
فرانگیز: داداشی خوب شما بلدی، بعدش شما و داداش ویهان یکی بشید دیگه واویلا!
هنوز تو شوک این دو تا برادر بودم و اینکه این همه مدت بازیچه ی دستشون بودم!
با صدای آشو سر بلند کردم. با فاصله ی کمی کنارم ایستاده بود.
-به چی فکر می کنی؟
-تو از اول میدونستی من فامیلتم؟
-من، نه؛ برای فوت عمه که اومدیم فهمیدم.
-برای فوت مولین؟!!
-آره، تو حالت خوب نبود متوجه نشدی.
-حتماًاون برادر خونسردت از اول میدونسته!
آشو شونه ای بالا داد.
-بیا بریم پاتوق ما.
عصبی بودم و نمیدونستم قلبیل این برآشفتهتم چیه. باید میمتوجه شدم اون میدونسته یا نه.
از ساختمون بیرون اومدیم. با چند گام کشیده خودم رو بهش رسوندم و بازوش رو کشیدم.
به عقب برگشت و سؤالی نگاهم کرد.
-تو از اول میدونستی من فامیلتم، درسته؟ اصلاً تو خونه ی خان چیکار داشتی؟ نکنه جاسوس من بودی؟
کف دستشو آورد بالا و جلوی صورتم نگهداشت. سکوت کردم.
-حرفهات تموم شد؟
-بله.
-قلبیلی نمی بینم جوابت رو بدم؛ من کاری که قلبم بخواد رو انجام میدم و کسی حق سؤال جواب کردن نداره.
خون خونم رو می خورد.
-آره دیگه، پدربزرگ که اون باشه، نوردیدهیش هم میشه این!
و با دستم به قد و بالای ویهان اشاره کردم. کف دستم و تهمتوجه شدوار جلوی صورتش گحرکت کردم.
-به زودی همه چیز رو می فهمم!
کف دست به کمر شدم.
-راستی، خانواده ات می دونن چه شغل شریفی داری؟!
بازوم کشیده شد و صدای آشو تو گوشم قرار گرفت.
-همراه من میای!
ویهان توی خاموشی نگاهم می کرد. بازوم رو از توی دست آشو بیرون کشیدم و چرخیدم برم که ویهان اضافه کرد:
-فوت عمه رو تسلیت میگم.
پوزخندی زدم.
-اون عمه ی تو نبود … مادر من هیچ کس و کاری نداشت و نداره … تسلیتت رو برای خودت نگهدار.
چند روزگاری می شد که اومده بودم اما هنوز با هیچکس رابطه ی خوبی برقرار نکرده بودم.
فقط برای شام و نهار و صبحانه می دیدمشون. سر میز شام نشسته بودیم. پیرمرد اضافه کرد:
-برای چهلم مادرت میخوام فامیل ها رو دعوت کنم تا با تو هم آشنا بشن.
پوزخند تلخی زدم.
-نوش دارو بعد از مرگ سهراب؟ تازه یادتون اومده دختری هم داشتین؟
از پشت میز کشیده شد.
-ویهان و آشو، کار تدارکات با شما.
و از سالن بیرون رفت. خاله کف دستم و توی دستش گرفت.
-خاله جون چرا از ما فرار میکنی؟ ما خانواده ات هستیم!
-کمی زمان میبره تا به اینجا عادت کنم … جایی که مادرم رو ازش بیرون کردن.
-تو از گذشته هیچ چیز نمیدونی عزیزم؛ زود قضاوت نکن.
با شامگاه بخیری رفت. از سر میز بلند شدم. صوتی ویهان باعث شد سر جام بمونم.
-خسته نشدی انقدر تو اون اتاق موندی؟
-لازم نمیدونم راپورت کارهام رو به یه غریبه بدم!
کشیده شد و اومد سمتم. توی دو قدمیم توقف کرد.
-اینجا قوانین خاص خودش رو داره، کوچه بازار نیست!
کف دست به سینه شدم.
-بذار الگوت بمیره بعد جاشو بگیر! هنوز خودم زنده ام، وکیل وصی هم لازم ندارم!
تنه ای بهش زدم و از کنارش رد شدم. فرانگیز کف دستم و گحرکت کرد.
-اسپاکو، ما فردا میریم تهران؛ باهامون میای؟
-آره.
فرانگیز تبسمی زد.
-پس صبح زود آماده باش.
شامگاه بخیری بیان کردم و وارد اتاقم شدم. از پنجره به بیرون نگاه کردم.
نمیدونم چرا از اینکه ویهان مثل یه غریبه باهام رفتار می کرد عصبی بودم؛ شاید نبود مامان باعثش شده بود.
به هاویر پیام دادم که فردا میام تهران. آماده از ساختمون بیرون اومدم.
فرانگیز و فرانک کنار ماشین منتظر بودن. خواستم برم سمتشون که ویهان اومد جلوم.
سؤالی نگاهم رو بهش دوختم.
-داری میری تهران باید حواست رو خیلی جمع کنی؛ شاید هنوز باشن کسایی که دنبالتن!
-نیازی نبود یادآوری کنی … بعدش مگه برات مهمه؟
بازوم رو محکم گرفت و سرش رو کاملاً روی صورتم خم کرد.
-تو و اتفاقاتی که قزازه برات بیوفته اصلاًبرام مهم نیست! فقط نمیخوام بخاطر تو خانواده ام به خطر بیوفته!
احساس کردم این حرفش آتیشم زد. بازوم رو از توی دستش درآوردم.
-اگه بهشدت نگران خانواده ات هستی، میتونی جلوشون رو بگیری چون نه تو نه خانواده ات برام مهم نیستین!
از کنارش رد شدم و روی صنقلبی عقب جا گحرکت کردم. فرانک و فرانگیز هم سوار شدن.
فرانک: ویهان چی می اضافه کرد؟
-هیچی، اضافه کرد مراقب شما دو تا باشم.
فرانگیز با حرص گفت: مگه ما خودمون چلاقیم؟!
ابروئی بالا دادم.
-برو از داداشت بپرس.
-مگه میشه با ویهان حرف زد؟!
نگاهم رو به بیرون دوختم.
-چرا پدربزرگت انقدر به این داداش از دماغ فیل افتاده ات بها میده؟
فرانک ریز لبخند زد. فرانگیز اخمی تصنعی کرد.
-قلبت میاد؟ کل دخترهای فامیل واسه آقا داداشم سر و کف دست میشکنن.
-اووو … بگو چرا وقتی می اومد انقدر سر کوچه تون دخترهای سر و کف دست شکسته متوجه شدم … نگو بخاطر خان داداش شما بوده! والا دختری که عاشق داداشت بشه مطمئن باش عقلش کمه وگرنه کی میاد زن این شکلات تلخ از نوع صد در صدش بشه؟
فرانگیز نگاهکی زد.
-شب مهمونی خواهی مشاهده کرد.
با یادآوری مامان صورتم جمع شد. فرانک سعی کرد جو رو عوض کنه اما بغض توی گلوم بالا و پایین می شد.
فرانگیز ماشین و پارک کرد و پیاده شدیم. توی پاساژ با هاویر قرار گذاشته بودیم.
فرانک: میگم اسپاکو، اگر آقا بزرگ بفهمه ما هم و دیدیم …
-نگران نباش، کسی چیزی نمی گه. هاویر بسیار دوست داره با شماها حرکت کرد و وارد شد داشته باشه ولی نمیدونم چرا پدربزرگت هنوز لج می کنه!
فرانگیز با شیطنت اظهار کرد: ببین، فقط پدربزرگ ماست؟
با دیدن هاویر کف دستی تکون دادم و حرفمون کاملاً یادم راهی شد.
با دلتنگی هاویر و بغل کردم. با صوتی فرانگیز از هم جدا شدیم.
-مام هستیما!
هاویر با ذوق نگاهش رو به دخترا دوخت.
-اسپاکو، معرفی نمی کنی؟
-فرانک، دختر خاله ماه چهره … فرانگیز هم دختر دائی آراد. هاویرم که توصیفش رو گوش دادین.
با هم سمت کافی شاپ فروشگاه حرکت کردیم. بعد از سفارش، دخترا شروع به صحبت کردن.
کف دست تو کیفم کردم؛ گوشیم نبود.
-فرانک تو گوشی منو نمشاهده کردی؟
-نه، بعد از اینکه با هاویر صحبت کردی گذاشتی تو کیفت؟
آروم زدم رو پیشونیم.
-روی صنقلبی گذاشتم! فرانگیز سوئیچ و بده برم بیارم.
-میخوای باهات بیام؟
-نترس، ماشینو نمیبرم!
هر سه ریز خندیدن. از فروشگاه بیرون اومدم. چون جای پارک نبود، ماشین و کوچه پشتی فروشگاه گذاشته بودیم.
وارد کوچه شدم که خلوت هم بود. همین که میل داشتم در ماشین و باز کنم از پشت کسی بهم چسبید.
تیزی چاقو رو کنار پهلوم احساس می کردم.
-از جات جم بخوری این چاقو میره تو پهلوت!
و فشاری با چاقو به پهلوم آورد. وحشت کرده بودم. با صدایی که سعی داشتم نلرزه بیان کردم:
-چی ازم میخوای؟
-جاده بیوفت، خودت به زودی می فهمی.
باید یه جوری حواسش رو پرت می کردم.
-فکر شیطنت به سرت نزنه، جاده بیوفت.
قدمی برداشتم
هنوز قدم دوم رو برنداشته بودم که مرد جلوی پام افتاد.
شوکه نگاهم رو به مردی که نمی شناختم دوختم. بازوم کشیده شد.
-زود باش تا کسی نیومده!
-تــــو؟؟!
-چیه، ناراحت شدی که از کف دستشون نجاتت دادم؟ میدونستم دوباره یه کاری کف دست خودت میدی! هرچند، تو مهم نیستی، بخاطر خانواده ام اومدم.
بازوم رو از توی کف دستش کشیدم.
-کسی برات دعوتنامه نفرستاده بود تا بیای سوپرمن بازی دربیاری! خودم از پس خودم برمیام.
دوباره بازوم رو کشید.
-خیلی صدات رو اعصابمه!
-ولم کن … کجا داری میبری منو …
در ماشین رو باز کرد.
-بهتره سوار شی.
-دخترا منتظرمن.
-بهشون زنگ می زنیم، نمیخوام کسی تو رو با اونا ببینه.
هولم داد تو ماشین و خودشم سوار شد. با سرعت از کوچه بیرون اومد.
-کمربندت رو ببند.
توجهی به حرفش نکردم. ماشین و کشید کنار خیابون. خم شد سمتم و کمربندم رو بست.
-بهتره مثل یه دختر حرف گوش کن بشینی سرجات. وقتی بهت میگم از خونه بیرون نرو گوش نمی کنی! میدونی اگر دیرتر رسیده بودم امکان داشت …
پریدم وسط حرفش.
-بله، امکان داشت جون خواهر و دختر عمه ات به خطر بیوفته.
نگاهش با اخم به رو به رو بود.
-آره، بخصوص دختر عمه ام! خودت میدونی که یه دونه است!
نمیدونم چرا ناراحت شدم.
-خوش به حالشون.
-حسودیت شد؟
پوزخندی زدم.
-به کی؟ تو یا اونا؟ … من نیازی به توجه و سوپرمن بازی دیگران ندارم.
-خواهیم مشاهده کرد.
ماشین و کنار ویلایی نگهداشت.
-اینجا کجاست؟
-خونه ی من.
-اونوقت چرا اومدیم خونه ی تو؟!
-چون امکان داره تعقیبمون کرده باشن و من اصلاً دوست ندارم اتفاقی برای خانواده ام پیش بیاد!
در ویلا رو با ریموت باز کرد. با وارد شدن به ویلا یاد شامگاه مهمونی افتادم.
-پیاده شو.
از ماشین پیاده شدم. احساس کردم پهلوم می سوزه ولی توجهی بهش نکردم.
در ساختمون رو باز کرد و کنار توقف کرد. وارد خونه شدم.
-تا کی قراره اینجا باشیم؟
-تا وقتی که بدونم اونا کی بودن و کسی دنبالمون نیست.
گوشیش رو درآورد و با دخترها تماس گرفت. شالم رو درآوردم و کف دستی زیر موهای قد بلندم کشیدم.
کتش رو روی مبل پرت کرد. داشت می رفت سمت آشپزخونه که نگاهی بهم انداخت و جادهشو سمتم کج کرد.
-مانتوتو دربیار.
سرم و بالا آوردم تا درست ببینمش.
-چـــی؟
-میگم مانتوتو دربیار.
-برای چی اون وقت؟!
-میخوام بخورمت!
خم شد سمتم. کمی ازش هراسیدم. اومدم فاصله بگیرم که پهلوم سوخت.
کف دستم و روی پهلوم گذاشتم. با احساس خیسی دستم و بالا آوردم. با متوجه شدن خون شوکه شدم.
-تو نمتوجه شدی تیزی اون چاقو پهلوت رو زده؟
-نه فقط احساس سوزش کردم.
-حالا مانتوت رو درمیاری ببینم زخمش چقدر عمیقه؟
مانتوم خونی شده بود. زیر مانتوم فقط یه تاپ بالای ناف پوشیده بودم.
-داری استخاره می گیری؟
-نه، ولی …
-ولی چی؟ قبلنم دیدم!
میدونستم منظورش به خونه ی دمیر هست که با حوله اومده بودم بیرون.
به ناچار مانتوم رو درآوردم. جلوی پام زانو زد و سرش روی پهلوم خم شد.
کف دست گرمش که روی پهلوی لختم قرار گرفت، احساس کردم ته قلبم خالی شد.
-چرا انقدر سردی؟
-همیشگی بدنم اینطوریه.
-نیاز به بخیه نداره ولی باید شستشو بدم.
قد بلند شد. نفسم رو بیرون دادم و سرم و روی پشتی مبل تکیه دادم و نگاههام رو بستم.
با صدای قدمهاش که داشت بهم نزدیک می شد نگاه باز کردم.
جعبه ی کوچیک کمک های ااماه کف دستش بود. کنارم روی مبل جای گرفت و جعبه رو گذاشت روی میز.
کمی بتادین روی پنبه ریخت و پنبه رو روی زخمم گذاشت.
با حس سوزش ناخواسته دستم و روی مچ دستش گذاشتم و لبم رو به دندون گحرکت کردم.
بااین کارم
سرش اومد بالا و نگاهش اول روی نگاههام جای گرفت. بعد پایین اومد و روی لبم که بین دندونهام اسیر شده بود.
-کندی، ولش کن!
نرم دندونم رو از روی لبم برداشتم. پهلوم رو پانسمان کرد.
-یک روز در میون پانسمانت رو عوض کن.
بلند شد. نگاهی به خونه ی بزرگ رو به روم انداختم.
-شامگاه رو باید اینجا بمونیم تا مطمئن بشم کسی دنبالت نیست. من غذا بلد نیستم، اگر گرسنت شد می تونی برای خودت درست کنی.
ماگ بزرگ توی دستش رو بالا آورد.
-آها، نسکافه میخوری، آشپزخونه.
پسری مغرور قوزمیت حالا چی می شد یه ماگ برای منم می اورد ؟
اووف
چه روز مزخرفی بود
نیم ساعتی همونطور روی مبل قرار گرفتم. گرسنه ام بود. کشیده شدم و سمت آشپزخونه حرکت کردم و نگاهی به آشپزخونه ی بزرگ رو به روم انداختم.
نمیدونستم چی بخورم. هم گرسنه ام بود هم بلد نبودم چیزی درست کنم.
نگاهی تو کابینت ها انداختم. تصمیم گرفتم ماکارونی درست کنم.
آب گذاشتم اما نمیدونستم مخلفات رو چیکار کنم. هر چی دم دستم اومد ریختم.
کارم که تموم شد نگاهی به آشپزخونه انداختم.
با متوجه شدن …
آشپزخونه ی بهم ریخته خسته روی صندلی نشستم. ویهان وارد آشپزخونه شد.
-چه خبره؟ بمب منفجر شده؟
-نخیر، غذا درست می کنم.
-آشپزخونه رو به فنا دادی میگی غذا درست کردم؟!
قد بلند شدم و دو تا بشقاب و دو تا قاشق چنگال رو میز گذاشتم.
-شرمنده که کلفت خونتون نیستم! غذا درست کردن منم در همین حده.
قابلمه ی ماکارونی رو آوردم. بهم چسبیده بودن ولی مجبور بودم بخورم.
برای خودم کشیدم و کمی ازش خوردم؛ بد نشده بود. سر قد بلند کردم. ویهان یه بشقاب پر کشیده بود.
تعجب کردم؛ فکر می کردم نمیخوره. غذامون تموم شد.
-بد نبود … تمرین کنی یاد می گیری.
بلند شدم.
-از خدات باشه کف دستپخت من و بخوری و بهشدت خوش شانسی که اامان نفر بودی.
ابروئی بالا داد.
-پس خدا کنه مسیری بیمارستان نشم.
گوشیش زنگ خورد.
-الو، سلام آشو … مطمئنی؟ … باشه.
گوشی رو قطع کرد.
-آماده شو بریم.
مجدداً همون مانتو رو پوشیدم و سوار ماشین شدیم. بالاخره رسیدیم دماوند.
همین که ماشین وارد حیاط ویلا شد خاله همراه آشو اومدن سمتمون.
-شماها خوبین؟
-مضطرب نباش مامان، خوبیم.
آشو: آقابزرگ منتظر شماست.
وارد خونه شدیم.
-بیا اینجا.
نگاهی به اطراف انداختم ببینم منظورش با کیه؟
-با توام، بیا اینجا.
سمتش حرکت کردم و رو به روش از حرکت ایستادم.
-سر به هوایی تو داشت جون نوه هام رو به خطر می انداخت! اینطور بی فکر بخوای پیش بری دیگه اینجا جائی نداری، فهمیدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن