رمان دچار پارت ۶

سومین جمعه‌ای که به خانه‌اش رفتم یک ساعت زودتر از ساعت همیشگی رسیدم و زری خانم آیفون را برایم زد. وارد که شدم از مشاهده کردن عماد درون استخر که با سرعت، حرکت پروانه شنا می‌کرد ماتم برد.

پوست سبزه و خیسش زیر نور آفتاب می‌درخشید.

ندرک کردم برگردم، دیدههایم را ببندم یا داخل خونه بروم. اواخر تابستان بود و من قبلا او را در استخر ندیده بودم. از سرعتش مشخص بود شناگر حرفه‌ای است. وقتی به دیواره‌ی استخر رسید و عینک شنایش را درآورد مرا دید. در حالی‌ که نفس نفس می‌زد گفت

_زود اومدی که

با تته پته گفتم

_ببخشید، جایی کار داشتم مجبور شدم مستقیم از اونجا بیام

خسته شده بود از آن شنای نفس‌گیر. کف دست‌هایش را کامل به طرفین باز کرد و روی دیواره‌ی استخر گذاشت. چشمهایش را بست و سرش را به عقب تکیه داد. قطرات آب از چانه به گردنش می‌لغزید. گردنِ کلفت و مردانه‌اش با آن سیبک برجسته خیلی سکسی بود.

هیچ‌وقت در عمرم هیز نبودم و با خجالت نگاه از او گراهی شدم. تمایل داشتم بروم روی مبل‌ها بنشینم که از استخر بیرون وارد شد و مقابلم از حرکت ایستاد.

سرشانه‌ها، ترقوه و سینه‌ی خوش‌ فرمش از آن فاصله‌ی نزدیک توی دیدهم بود. بازوهای عضلانی‌اش نگاهم را به خودش می‌کشید. از روی لباس‌هایی که می‌پوشید به‌ هیچ‌وجه فرم زیبای این بدن مشخص نمی‌شد. بازوهایش گنده نبود. از پسرهای باد کرده و گنده خوشم نمی‌آید. بدن عماد شامگاهیه فوتبالیست‌ها باریک‌اندام و عضله‌ای است. به‌شدت خوش فرم و ورزیده. ناخودآگاه پایین‌تر را نگاه کردم. سیکس پک‌ شکمش را.

_الان دقیقا کجا رو داری نگاه می‌کنی؟

با حرفی که زد دلم تمایل داشت توی زمین فرو بروم. هول شدم و اظهار کردم

_می‌خواید برم یه ساعت بعد بیام

با حوله‌ی کوچکی داشت خیسی بالاتنه‌اش را می‌گراهی شد و گفت

_نه دیگه، مشاهده کردنی‌ها رو مشاهده کردی

می‌دانستم مثل لبو قرمز شده‌ام و او بی‌تفاوت از کنارم گذشت و داخل منزل راهی شد. از مایوی سیاهش و پشت آفتابسوخته‌اش که خالکوبی پیچیده‌ای روی کتفش بود هنوز آب می‌چکید و من سمت مبل‌های آن طرف حیاط پا شتاب‌زده کردم.

وقتی برگشت چیزی به رویم نیاورد و طوری رفتار کرد که انگار نه انگار کمی قبل او را لخت متوجه شده‌ام. از آن رفتارش به‌شدت خوشم رسید و من هم عادی رفتار کردم.

تا آن موقع فقط در حیاط می‌نشستیم اما بعدا چند بار موحد و بُرنا هم وارد شدند و داخل منزل حرکت کردم. خونه‌اش بزرگ و شیک است و یک بار اظهار کرد که منزل‌ی بزرگ دوست دارد و در فضای کوچک حس خفگی می‌گیرد. به یاد منزل‌ی قوطی کبریت خودم لبخندی زدم و من برعکسِ عماد در خونه‌های بزرگ حس ترس و ناامنی می‌گیرم. در خونه‌ی او هیچ شیء کلاسیکی نیست و از مبل‌ها گحرکت کرده تا جزیره‌ی آشپزخونه‌ی بزرگش و تابلوها همه سبک مدرن هسسریع. دوبلکس است و از سقف کشیدهش لوسترهای مدرن آویزان است. رنگ طوسی تیره و استخوانی در منزل حاکم است و هیچ رنگی وجود ندارد. خانه‌ای کاملا برعکسِ خانه‌ی صورتی و دخترانه‌ی من.

در این راهی شد و وارد شدها با موحد صمیمی شده‌ام و بیرون شرکت سولین خطابش می‌کنم. خونگرمی و مهربانی‌های خودش باعث این نزدیکی شده و گاهی فکر می‌کنم مردی به دلپذیریت و خوبیِ سولین چرا دوست دختر ندارد و تنهاست. بهناز بُرنا منشی‌اش دختر ساده‌ و سر به زیری است و از فاز زنانگی و این چیزها بسیار دور است.

آخرین جمعه‌ای که عماد برای کار ما را دعوت کرده بود سولین حرفی زد که برایم عجیب بود. رو به من که روی مبل‌های استخوانی رنگ نشسته بودم کرد و با شیطنت گفت

_از نعمت وجود شما، ما هم همش خونه‌ی عماد خان مهمون می‌شیم

عماد از آشپزخونه به او نگاه غره راهی شد و من گفتم

_مگه قبل از من از این جلسه‌های خونگی نداشتین؟

سولین لبخند زد و تمایل داشت جواب دهد که عماد با اخم بیان کرد

_سولین تعرفه‌های جدید رو بردار بخون

دیدهکی به او زد و اظهار کرد

_والا من به کار توی خونه‌ت عادت ندارم رئیس

حرفهایش باعث شد فکر کنم عماد این جلسات کاری خانگی را بعد از آمدن من ترتیب داده و به فکر فرو حرکت کردم. اما قلبیلی نداشت و این آدم در حرکت کرد و رسیدهایم به این منزل هیچ حرکتی، حرفی مبنی بر علاقه‌اش به من، یا مزاحمت و هیزبازی نکرده بود.

سامان چند باری لمسم کرده. دو سه بار کف دستش را برای وارد شدن به اتاق شرکت یا رستوران پشتم گذاشته و بارها دستم را موقع سلام و علیک فشرده است. ولی عماد حتی انگشتش به انگشتم نخورده. حتی یکبار هم با من کف دست نداده و همین چیزها باعث شده کم کم کنارش حس امن بودن داشته باشم.

هر چهار نفرمان روی مبل‌های هال نشسته‌ایم و سولین و عماد کُدهایی می‌گویند و من و بهناز یادداشت می‌کنیم. لیوان‌های نوشیدنی مقابلمان روی میز است و وقتی کدها تمام می‌شود سرم را قد بلند کرده و نگاه عماد را شکار می‌کنم. پاییز است و بلوز آستین قد بلند اسپورت با شلوار اسلش باکلاسی به تن دارد. لباسهایمان امروزگار تصادفا شامگاهیه هم است و من هم شلوار اسلش و بلوز کلاهدار به تن دارم.

به لیوانم اشاره می‌کند و وقتی برش می‌دارم می‌گوید

_امروز ناهار بمونین

سولین پقی می‌کند از خنده و عماد زیر لب زهرماری می‌گوید و به آشپزخانه می‌رود. سامان خندان دنبالش می‌رود و به سختی می‌شنوم که می‌گوید

_خب داداش بگیرش، تو از کف دست راهی شدی

به نظر می‌رسد عماد فحشی می‌دهد که سولین می‌گوید

_بی‌تربیت

کاغذهایم را جمع می‌کنم و بلند می‌گویم

_من دیگه باید برم آقای شاکریان

سولین در حالیکه می‌نشیند می‌گوید

_خب بگو عماد. آقای شاکریان خیلی طولانیه

عماد موزیک لایتی پلی می‌کند و سرد می‌گوید

_خودش می‌دونه باید بگه شاکریان، تو دخالت نکن

عجب تحفه‌ای است. حرصم را در‌می‌آورد. سولین ابرو در هم می‌کشد و می‌گوید

_اَه اَه چقدر یوبسی مرد

بی‌تفاوت و با کمی عشوه می‌گویم

_ایشون اگه بخوان هم من با اسم کوچیک صداشون نمی‌کنم سامان جان. با هر کسی صمیمی نمی‌شم

چشمکی به او می‌زنم و کیفم را برمی‌دارم. سولین می‌خندد و عماد دست‌ در جیب شلوارش نگاهم می‌کند.

وقتی شال و مانتویم را می‌پوشم بهناز هم به تبعیت از من قد بلند می‌شود و رو به آنها با اجازه‌ای می‌گوید.

عماد مقابلم می‌ایستد و می‌گوید

_بیان کردم بمون

سرد در نگاهانش نگاه می‌کنم و می‌گویم

_منم اظهار کردم میرم آقاااای شاکریان

تیز نگاهم می‌کند و همجاده سولین که سوئیچش را برداشته و هر بار علیرغم مخالفت‌های من، ما را می‌رساند از خانه خارج می‌شویم.

******

«پری‌های دریایی اهلی می‌شوند؟»

عماد

بعد از گذشت سه ماه هنوز مشتاقش هستم و این از من بعید است. من به‌شدت زود از دخترها هر چقدر هم که دلربا باشند قلب‌زده می‌شوم. وقتی به بهانه‌ی ناهار می‌خواهم در منزل‌ام نگهش دارم متوجه این نکته می‌شوم که شاید او چیزی بیشتر از قشنگیی صورت دارد و همین است که بیشتر جذبم می‌کند. رفتار اصیل و موقرش، سرد بودنش، حاضر جوابی‌هایش، هموقت تخس اما خجالتی بودنش. این دختر چیزی بیشتر از دختران زیبایی‌ است که قبلا دیده و شناخته و رد کرده‌ام.

سولین سر به سرم می‌گذارد و می‌خواهد قانعم کند که عاشق او شده‌ام. اما محبت فرسنگ‌ها از من دور است. همان‌ روزی که صنم را در فرودگاه، با پول‌های من و پسرخاله‌ی من، کف دست در دست مشاهده کردم دلدادگی برایم باطل شد. دختری که از ۱۷ سالگی عاشقش بودم و به خاطر به کف دست آوردن او بود که شامگاه و روز، قانونی و غیرقانونی، کار کردم تا همان‌طور که عاشق شد ثروتمند شوم و او مالِ من باشد.

اما او با خیانتش باعث شد نگاهِ من به زن‌ها عوض شود. سال‌هاست جایگاه هر زنی نزد من همان است که شخصیتش بروز می‌دهد. کسی که سبک و جلف است، نشان می‌دهد که مناسب لاس زدن است. کسی که بی‌منظور است، می‌تواند کارمندم باشد. کسی که برخورد صرفا دوستانه دارد، می‌تواند فقط دوست و آشنای باشگاه یا مهمانی‌ها باشد. من گزینه‌ی دیگری برای رابطه با زن‌ها ندارم و اجازه‌ی عبور از مرزهایم را به هیچ‌کس نمی‌دهم. دوست‌دختر، دلدادگی، ازدواج، این‌ مفاهیم برای من تعریف نشده‌اند.

و حال این دختر کمی بیشتر از دیگران جاذبه دارد و ممکن است چند ماه بیشتر بماند. فعلا از بودنش لذت می‌برم و می‌خواهم به هر بهانه‌ای در منزل‌ام ببینمش. خانه را ترجیح می‌دهم زیرا بدون حجاب است و موهایش قشنگیی‌اش را چند برابر می‌کند. زیاد بلند نیست و روی شانه‌هایش ریخته. ولی موج‌های حالت‌دار خوشرنگش عجیب جذابست.

هنوز از من گریزان است و باید او را اهلیِ خودم کنم. در تهران تنها زیستن می‌کند و گویا پدر و مادرش شهرستان هسسریع. این تنها بودنش برای من خوب است و بیشتر می‌توانم او را با خودم هممسیر کنم.

بار بزرگی با کشتی از دبی خواهد رسید و باید از گمرک بندرعباس تحویل بگیریم. مهم است و حتما باید خودم باشم. مصمم شده‌ام لی‌لا را با خودم ببرم اما نمی‌دانم قبول خواهد کرد یا نه. سامان راضی نیست و غر می‌زند.

_اونجا جای لی‌لا نیست عماد. چرا دختره رو تا اون سر ایران می‌کشونی با خودت مرد حسابی؟

_قلبم می‌خواد به بودن با من عادت کنه

_اینجوری؟ مثل آدم بهش بگو ازت خوشم میاد. بهش پیشنهاد رابطه بده

_من با لی‌لا رابطه نمی‌خوام. فقط دور و برم باشه کافیه

_به خدا بیماری عماد

وقتی موضوع را به خودش می‌گویم دیدههای دریایی‌اش از تعجب بزرگتر می‌شود.

_بندرعباس؟

_آره. مشکلیه؟

_به‌شدت دوره آخه. اونم من و شما، تنها

_پیاده که نمی‌ریم با هواپیما دو ساعته. و می‌ترسی از تنها بودن با من؟

فکر می‌کند. اما در نگاهش ترس نمی‌بینم. او دیگر همان دختری که وارد منزل‌ام نمی‌شد نیست و در این مدت انگار کمی اعتمادش را جلب کرده‌ام.

_سفر چند روزگاره‌ست؟

_دو روز

_تو هتل می‌مونیم دیگه؟

_نه یه سوئیت مخصوص ماه عسل رزرو کردم برای جفتمون

_مسخره‌م نکنین

عاقل اندر سفیه نگاهش می‌کنم و کاش می‌شد این دو روزگار در اتاق من می‌ماند.

سامان به او بیان کرده می‌تواند همراه من نرود و اجباری نیست. ولی او گفته آقای شاکریان قبلا در مورد سفرها گفته بود و موظفم به این سفر بروم.

ساک کوچکی برداشته و یک هودی سرمه‌ای با شلوار بگ مشکی پوشیده با کفش‌های آل‌استار قرمز.

کنارم روی صندلی هواپیما می‌نشیند و بوی خوش عطرش را نفس می‌کشم. موقع برخاستن هواپیما حس می‌کنم استرس دارد و کف دسته صنقلبی را سفت گراهی شده است.

_می‌ترسی؟

_نه

نه محکمی می‌گوید و نگاههایش قبل از تیک‌آف که هواپیما به شدت سرعت می‌گیرد از هیجان برق می‌زند.

_اامان باره سوار هواپیما می‌شم

به ظاهرش نمی‌خورد از خانواده‌ی فقیری باشد و گمان می‌کنم همیشگی با ماشین شخصی پدرش سفر کرده‌اند که تجربه‌ی هواپیما ندارد. وقتی هواپیما بلند شده و در مسیر صاف و آرام قرار می‌گیرد نگاهش را از شیشه‌ی کوچک به ابرها می‌دوزد.

_بسیار دلنشینه

و هیچ‌چیز زیبا‌تر از موجودی که کنارم جای گرفته نیست.

_گمرک بندرعباس دریاییه نه؟

_آره بندر. گمرک رجایی بندرعباس بزرگترین گمرک ایرانه. هفتاد درصد واردات کشور توی این گمرک انجام میشه

تا پایان پرواز حرف دیگری نمی‌زنیم و وقتی در فرودگاه به سمت ماشین‌ها می‌رویم گرما بیداد می‌کند.

در هتل ما را به اتاق‌هایمان که کنار هم است هدایت می‌کنند و قرار می‌گذاریم نیم ساعت بعد در لابی باشیم. هتلی که همواره در سفرم به بندرعباس اینجا اقامت می‌کنم و فکرش را هم نمی‌کردم که روزی دختری را با خودم به اینجا بیاورم.

اتاق‌‌ها شامگاهیه هم و بزرگ و دلباز است و وقتی دیدهم به جکوزی در حمام می‌افتد ناخودآگاه لی‌لا را در آن مجسم می‌کنم. شبیه پری دریایی در آب. با آن بدن سفید بلوری و دیده‌های درشتش.

سرم را تکان می‌دهم. نه! من در مورد او چنین فکرهایی ندارم.

در لابی منتظرش هستم. به موقع می‌آید و از دور نگاهش می‌کنم که سر تا پا سفید پوشیده. من هم تیشرت سفید پوشیده‌ام با شلوار کتان کرم. به خودش و من اشاره می‌کند و با تبسم محوی می‌گوید

_اینطوری کمی از گرما در ولین می‌مونیم

دقیق نگاهش می‌کنم. خوشبختانه هیچ آرایشی به جز رژ کالباسی ندارد و این برای جایی مثل گمرک که بیشتر مردها هسشتاب‌زده خوب است. مدل دلنشینی شالش را دور سرش پیچیده و گردنش بیرون است. شبیه دخترهای کُرد است.

_اونجا که رسیدیم موهاتو کامل بذار تو، عینک آفتابی هم بزن درش نیار. رژتم پاک کن

نمی‌خواهم توی دیده باشد. حدس می‌زنم ناراحت شود و اعتراض کند اما فقط می‌گوید

_وقتی اومدنم انقدر دردسر داره براتون چرا منو آوردین؟

ته دلم می‌گویم “خودمم نمی‌دونم چرا آوردمت”

سوار ماشین هتل می‌شویم و وقتی به گمرک می‌رسیم قبل از پیاده شدن شالش را کیپ می‌کند و عینک آفتابی‌اش را به دیده می‌زند. رژ لبش را نمی‌دانم کی پاک کرده و در عمرم دختری که مقابل این‌گونه تذکرات لج نکند و اینقدر حرف‌ گوش‌ کن باشد نمشاهده کرده‌ام. از این رفتارش عجیب خوشم می‌آید.

_فکر نمی‌کردم حرف گوش کن باشی

نگاهی به فضای بزرگ بندر که کارگرها و تاجرها و دریانوردان مثل مور و ملخ در حرکت کرد و رسیدند، می‌کند و می‌گوید

_بعضی جاها لج کردن معنی نداره. من نیومدم دردسر بتراشم براتون، اومدم کمک کنم. تذکراتتون منطقی بود گوش کردم

هر بار رفتار و منش اصیلی از این دختر می‌بینم و می‌دانستم او چیزهای بیشتری از دلربایی صورت دارد.