رمان دچار پارت ۵

******

«رنجِ نتوانستن»

خانم علوی بعد از مدتها وقت کرده به من سر بزند و من پروانه‌وار دورش می‌گردم.

او مادر من است و همین که یک زن غریبه توانسته به یک کودک یتیم و بی‌سرپرست چنین حسی را القا کند، یعنی مقام او از مادر هم بالاتر است.

روی مبل‌های صورتی‌ام قرار گرفته، خسته است و با شصت سال سنی که دارد دیگر مثل دوران کودکی من پر انرژی نیست. چروک‌های دور نگاهش وقتی از درد کمر آخی می‌گوید بیشتر می‌شود و اینکه روزی او بمیرد کابوس من است. برای هیچ‌کس اینقدر احساسی نیستم و خانم علوی تنها کسی‌ست که به او حس عشق دارم.

پنج سال پیش در نوزده سالگی این حس را به یک پسر هم داشتم. همکلاسی‌ام در دانشگاه که عاشق هم شدیم و دلدادگیمان زبانزد دانشجوها بود.

محمد جواد، کسی که اسمش را روی من مُهر کرد و همه‌ی پسرانی که در دانشگاه دنبال من بودند از ترس او نزدیکم نمی‌شدند. عشقی در اوج، که فکر می‌کردم اساطیری‌ است و پایانی ندارد. و روزگاری که محمدجواد بخاطر رضایت نداشتن مادرش برای ازدواج پسرش با دختری پرورشگاهی مرا ترک کرد، من ایمانم را به عشق از دست دادم.

یک لیوان جوشانده‌ی گل گاوزبان برای خانم علوی می‌آورم تا کمی آرامش کند. این مادرِ فرشته‌ی من پر است از درد کودکان بی‌سرپرست مرکز. قوی‌ است، مثل درخت سرو ابرکوه. ولی همه‌ی انسان‌های قوی از درون خسته‌اند.

کف دست ظریف و کمی چروک شده‌اش را می‌گیرم. مهربان نگاهم می‌کند و او تنها کسی‌ است که مرا دوست داشته، دارد و خواهد داشت.

کف دستش را می‌بوسم و او کف دست به سرم‌ می‌کشد و موهایم را می‌بوسد. ۱۸ سال تمام این کار را کرده است. من اگر امروز عقده‌ی محبت ندارم، دلی نرم برای تمام انسان‌ها دارم و بددل نیستم، قلبیلش نوازش‌های همین زن است.

لیوان را به کف دستش می‌دهم و می‌گویم

_بخور فدات بشم، بعدشم یکم دراز بکش شونه‌هاتو بمالم

به مبل تکیه می‌دهد و می‌گوید

_یه بار زنی رو متوجه شدم که می‌اظهار کرد نیاز دارم در صد سال آینده سنگ باشم. الان درکش می‌کنم

_تو اگه سنگ بشی کی فرشته نگهبان اون طفلیا باشه؟

کمی از گل گاو زبان می‌خورد و نگاههایش اشکی می‌شود.

_امروز امید رو آخرین لحظه از کف دست‌های مدبّر گرفتم. داشت می‌بردش توی ماشینش

دلم تیر می‌کشد. امید کوچک فقط پنج سال دارد. تمام بچه‌های مرکز را می‌شناسم. زود به زود به متوجه شدنشان می‌روم. دختر من گلنار هم بین آنهاست.

_خسته‌م لی‌لا… از اینکه اینهمه سال با تاریکی جنگیدم اما هنوز هم هستن خسته‌م. من که نمی‌تونم همه‌ی بچه‌ها رو نجات بدم. دارم داغون میشم از این نتونستن

سال‌ها قبل در دوران کودکیِ ما هم کسی در پرورشگاه بود که بچه‌ها را اذیت جنسی می‌کرد و خانم علوی وقتی او بود حتی شامگاه‌ها به خونه‌اش نمی‌رفت و آنقدر جنگید و تلاش کرد تا او را از پرورشگاه بیرون کردند.

اما آن پست فطرت‌ها مگر تمام می‌شوند! یک دو سالی هست که مسئاما به مرکز ما رسیده و خانم علوی چند بار رفتار نجسش را با بچه‌ها متوجه شده و به‌سرعت از او دورشان کرده.

خسته است این جنگجوی مقدس من…

هر دو کنار هم اشک می‌ریزیم برای بچه‌های یتیم و بی‌کَس. بزرگترین ضعف من بچه‌ها هسسریع و وقتی پای زخمِ آنها وسط باشد من دردمندترین موجود عالمم.

******

عماد

لی‌لا پشت میزش جای گرفته و با جدیت تمام مشغول مطالعه‌ی یک پرونده قدیمی است. مشتاق یادگیری کار شرکت است و نمی‌دانم اگر بفهمد او را فقط برای مشاهده کردن به اینجا آورده‌ام و روزگاری که زیبایی‌اش برایم عادی شود اخراجش خواهم کرد، چه می‌کند.

یک ماه مدت آزمایشی که قرار گذاشته‌ایم به زودی تمام می‌شود و من فکر می‌کردم در این یک ماه جاذبه‌اش برایم تمام خواهد شد. اما متعجب نیستم از اینکه هنوز برای متوجه شدنش حریصم و از دیدن آن صورت عروسکی و چشم‌های بی‌نظیر آبی سیر نشده‌ام. چانه‌ی کوچک، گونه‌های برجسته، بینی ظریف، موهای بلوندِ طلا فام که همیشه دو شاخک دو سمت صورتش آویزان است و دل می‌برد. گاهی قلبم می‌خواهد کل صورت کوچکش را در مشتم بگیرم.

اجزای صورتش هیچ شامگاهاهتی به صورت‌های عملی و ژل زده‌ی دختران امروز ندارد و طبیعی و خاص است.

سرش را قد بلند می‌کند و مثل همواره که از شکار کردن نگاهم کلافه می‌شود، اخم می‌کند.

وحشی است و صاحب این قیافه باید یک دختر نازنازی لوس باشد، نه ماده ببری که انگار می‌خواهد مرا بِدَرد.

فردا جمعه است و او را نخواهم دید. اما دوست دارم فردا در منزل‌ام ببینمش.

برای آوردن پرونده‌ای به بایگانی می‌فرستمش و اظهارنامه‌ای را که رویش کار می‌کنم برداشته و لای کاغذهای روی میزش می‌گذارم.

می‌دانم آن پوشه را به منزل می‌برد تا مطالعه کند.

موقع خروج، پوشه را داخل کیفش می‌گذارد و پنجاه درصد نقشه‌ی من عملی می‌شود.

سولین معتقد است در مورد لی‌لا بچه‌گانه راهی شدار می‌کنم و اگر از او خوشم می‌آید باید قدم‌های جدی بردارم. ولی من از بازی با او و تماشا کردنش لذت می‌برم. سالهاست هیچ‌کس اینطور مرا به وجد نیاورده.

جمعه است، بعد از صبحانه به او زنگ می‌زنم. از تماسم در روز تعطیل متعجب است.

_اظهارنامه‌ی قطعات صنعتی رو برداشتی بردی خونه‌ت، امروزگار باید تمومش کنم

_من برنداشتم

_برو لابه‌لای پرونده‌هات رو ببین. سریع

پوف کلافه‌ای می‌کشد و به نظر می‌رسد از خواب بیدارش کرده‌ام. وقتی برمی‌گردد آن رخوت صوتیش حرکت کرده و با شرمساری حرف می‌زند.

_ببخشید. نمی‌دونم چطور قاطی کاغذای من شده

_واقعا که. می‌دونی چقدر معطل شدم؟ به‌سرعت بیارش خونه برام

_چشم بازم ببخشید. لوکیشن بفرستید

با بدجنسی لبخندی می‌زنم و یک ساعت بعد آیفون خانه زنگ می‌خورد.

_بیا تو

_میشه بیایید دم در بگیرینش؟ من کار دارم باید برم

می‌فهمم که نمی‌خواهد وارد شود.

_بیشتر برآشفتهم نکن لی‌لا، اظهار کردم بیار تو

مقابل در منتظرش هستم. به سمتم قدم برمی‌دارد و فرصت دارم از سر تا پا آنالیزش کنم. پیمسیرن مردانه مشکی با شلوار بگ جین و کفش‌های آل‌استار پوشیده. دکمه‌های پیرهن باز است و بلوز مشکی تنگی شامگاهیه بادی از زیر مشاهده کرده می‌شود. قدش کشیده و استخوان‌هایش ظریف است، اما سایز و خطوط اندامش را ندیده‌ام. اکثرا گمسرور می‌پوشد. خوش‌تیپ و خوش لباس است و من به سختی استایل کسی را می‌پسندم. با اینکه فقط یک رژ کمرنگ دارد، اما خواستنی‌ترین دختریست که در عمرم دیده‌ام.

«جادوگر پابرهنه»

لی‌لا

خانه‌ی عماد شاکریان تک واحدی ویلایی است و وقتی در باز می‌شود قدم به فضای سبز چمنی می‌گذارم که خیلی دلرباست. یک طرف استخر و گاراژ است و طرف دیگر یک کف دست مبل چوبی گذاشته شده. خبری از درخت و گل نیست و فقط چند کاج کوتاه کنار مبل‌ها هست.

ساختمان با نمای طوسی تیره و سقف شیروانی وسط حیاط قرار دارد و او با یک تیشرت و شلوارک سفید اسپورت تکیه داده به در ورودی و مرا نگاه می‌کند.

به او می‌رسم و سلام می‌کنم. اولین بار است او را با لباس راحتی می‌بینم. پابرهنه است و حتی دمپایی هم نپوشیده. به‌آرامی جواب سلامم را می‌دهد و اظهارنامه را به سمتش می‌گیرم.

_بفرمایید، بازم عذر می‌خوام

_اشکال نداره، بیا تو

خانه‌ی مجردی، و او که شیطنت از وجناتش می‌بارد. محال است با او، یا هر پسر دیگری، در منزل‌اش تنها بمانم.

_من باید برم آقای شاکریان، مزاحم نمی‌شم

_کار دارم باهات‌. کلی کار ریخته سرم وظیفه توعه کمک کنی

_وظیفه‌ی من توی شرکته. اونم به جز جمعه‌ها

برای اولین بار نگاهش ملایم می‌شود و می‌گوید

_آسمون به زمین میاد کمکم کنی؟

مستاصلم و گیر افتاده‌ام.

_پس همین‌جا توی حیاط بشینیم

فضا باز است و با اامان فریادی که بکشم همسایه‌ها صوتیم را می‌شنوند.

_اعتماد نداری به من؟

_نه فقط شما، به هیچ‌کس اعتماد ندارم

با گوشه دیده نگاهم می‌کند. چند ثانیه بعد اشاره‌ای به مبل‌ها می‌کند و می‌گوید

_بشین تا بیام

روی مبل‌های چوبی می‌نشینم و اطراف را نگاه می‌کنم. با چند پوشه برمی‌گردد و روی میز پرتشان می‌کند. روی چمن‌ها هم پابرهنه وارد شده و خوشم می‌آید.

مقابلم می‌نشیند و مچ پایش را روی زانوی پای دیگرش می‌گذارد.

مقلب پا روی پا انداختن گل و گخوشحال مردانه.

_شال و مانتوت رو درآر، گرمه

از زیر بادیِ آستین حلقه‌ای پوشیده‌ام و نمی‌خواهم مقابلش با آن لباس بنشینم.

فقط شالم را از روی موهایم می‌کشم و روی کیفم می‌گذارم. موهایم را دم اسبی شل بسته‌ام و تارهایی روی صورت و گردنم رهایند.

انگشت اشاره‌اش را به لبش گحرکت کرده و عمیق نگاهم می‌کند. اولین بار است موهایم را بدون حجاب می‌بیند.

_میشه زودتر شروع کنیم؟ من باید برم

_کجا می‌خوای بری که اینقدر عجله داری؟

نگاهش به اندازه‌ی آفتابِ تابستانیِ بالای سرم سوزان است.

_خرید

دروغ بهتری پیدا نمی‌کنم.

_خرید مهم نیست، بمون سولین و خانم بُرنا هم میان

با این حرفش استرسم کم می‌شود و به مبل تکیه می‌دهم. کمی بعد خانم میانسالی برایمان شربت آلبالو می‌آورد و من از اینکه موقعِ دعوتم به منزل‌اش تنها نبوده مسرور می‌شوم. تشکر می‌کنم و زن رو به عماد می‌گوید

_چیزی خواستین آوام کنین آقا

عماد با حرکت دست تائید می‌کند و زن خدمتکار داخل می‌رود.

_زنگ که زدم خواب بودی؟

برعکس شرکت در منزل‌اش ساکت نیست و حرف می‌زند.

_بله جمعه بود مثلا، می‌خواستم تا ظهر بخوابم

_چند تا خواهر برادر داری؟

از سوالش شوکه می‌شوم. اامان بار است چیزی راجع به خانواده‌ام می‌پرسد.

_تک فرزندم

_پس با پدر و مادرت زندگی می‌کنی

ممکن است در روزگارهای آتی، تنها زندگی کردنم لو برود و باید راستش را بگویم.

_تنها حیات می‌کنم

نگاهش بالا می‌آید ولی بیشتر نمی‌پرسد.

کمی از شربتم‌ می‌خورم و خودم را باد می‌زنم. کشیده می‌شود و سایه‌بانی را که دور یک میله جمع شده روی سرمان باز می‌کند و از خنکای سایه حالم بهتر می‌شود.

_آقای موحد اینا نمیان؟

_میان، تو شروع کن

پوشه‌ای به دستم می‌دهد و می‌خواهد که بخوانمش.

_می‌تونم ببرمش تو خونه بخونم

_همین‌جا بخون نظرت رو بگو

مشغول خواندن می‌شوم و او در حالیکه به‌شدت ملایم شربتش را می‌نوشد، گاهی مرا نگاه می‌کند و گاهی سرش را به پشتی مبل تکیه داده چشمانش را می‌بندد.

لعنتی با تیشرت و شلوارک هم دلپذیر است.

پرونده را می‌خوانم و نتیجه‌ای که گحرکت کرده‌ام را می‌گویم.

_اینجا به نظر میاد حساب دوره با ترازنامه‌ای که مدیر به مجمع عمومی تسلیم کرده نمی‌خونه

سیگار می‌کشد و نگاهم می‌کند. حس می‌کنم اهمیتی به حرف‌هایم نمی‌دهد.

_آقای شاکریان حرفامو گوش می‌دین؟

_آره، ادامه بده

ادامه می‌دهم، و چرا خبری از موحد و منشی‌اش نیست؟!

_کی اسمت رو گذاشته؟

این سوالات بی‌ربط چیست که می‌پرسد؟! سیگارش را لای انگشتان کشیده‌ و مردانه‌اش طوری شل نگه داشته که هر آن ممکن است بیفتد. شاکی می‌گویم

_دارم از اشتباهات این معامله حرف میزنما

_درست بیان کردی همه رو. حالا جوابم رو بده

پوشه را روی زانوهایم می‌گذارم و از اینکه روز جمعه مرا تا اینجا کشانده و از مسائل غیر کاری حرف می‌زند عصبانی‌ام.

_مادرم

دروغ نمی‌گویم. اسمم را خانم علوی گذاشته و او مادر من است.

_دلیلشم می‌دونی؟

_میگه وقتی نوزاد بودی رنگ دیدهات بنفش روشن بود. رنگ لی‌لا. برای همین هم این اسم رو روم گذاشته

پک عمیقی به سیگارش می‌زند و طوری نگاهم می‌کند که حس می‌کنم دارد با چشمهایش وارد چشمهایم می‌شود. این مرد جادوگرِ نگاه است.

از اینکه این طرز نگاهش باعث جوشش چیزی مثل مذاب، در سینه‌ام می‌شود ناراضی‌ام. نباید تحت تاثیر جادوگر قرار بگیرم.

گرم است. هوا، درونم، همه جا. از جایم بلند شده می‌گویم

_من دیگه برم، اونام نیومدن انگار

دو ساعتی هست اینجایم و ترجیح می‌دهم از این آدم دور شوم. چانه‌اش را بالا می‌گیرد، دود سیگارش را فوت می‌کند و یک کلمه می‌گوید

_برو

نه بلند می‌شود و نه بدرقه‌ام می‌کند. حتی دیگر نگاهم نمی‌کند و از در آهنی خونه خارج می‌شوم.

******

سه ماه از آشنایی‌ام با عماد گذشته و در این مدت هر جمعه‌ مرا به خونه‌اش کشانده. کوچکترین حرکت کردار بدی از او نمتوجه شده‌ام و خیالم راحت است. سعی می‌کنم کارهایی را که از من می‌خواهد انجام دهم تا شایسته‌ی حقوقم باشم. حرفی از قرارداد نمی‌زند و من هم چیزی نمی‌گویم، چون به این شرایط راضی‌ام. حقوق ماهانه‌ام را مرتب پرداخت می‌کند و این درآمد باعث شده بتوانم هر ماه مبلغی پس‌انداز کنم. برای من و امثال من که کس و کاری نداریم، پس‌انداز و داشتن پول کافی برای آینده و یا روزهای بیماری و از کار افتادگی، حیاتی است. از طرفی هم پول بیشتری به حساب گلنار می‌زنم و خدا را بخاطر این شغل شکرگزارم.

سومین جمعه‌ای که به خونه‌اش راهی شدم یک ساعت زودتر از ساعت همیشگی رسیدم و زری خانم آیفون را برایم زد. وارد که شدم از دیدن عماد درون استخر که با سرعت، حرکت پروانه شنا می‌کرد ماتم برد.