مازیار قبل راهی شدنش بهم یه پیام داد.
و گفت که دیگه داره می ره.
دلم خیلی گرفت.
نتونستم مقاومت کنم و چیزی نگم.
براش نوشتم :
مراقب خودت باش.
اونم در جواب تبسم و قلب برام فرستاد.
بهشدت بی قرار شدم.
اما خب درست نبود.
کشیده شدم رفتم خودمو سرگرم کنم
به مامانم اضافه کردم من آشپزی می کنم.
وایسادم توی آشپزخونه.
اما لامصب هرجا هم می حرکت کردم یاد یه خاطره میفتادم.
و حالم خراب می شد.
اما اعتنا نکردم.
سعی کردم خودم رو حفظ کنم.
چون من از پس اون روزگار های سخت دوری بر اومدم.
حالا باید تحمل می کردم.
و آروم می بودم.
اون بر می گشت به هرحال
فکر نمی کردم اما هرچی که می گذشت من بیقرار تر می شدم
قلبم واقعا براش تنگ شده بود
حداقل وقتی بود اگه منم ستش نمی رفتم خودش خبرش میومد
معلوم میشد که هست و حالش خوبه.
و الان حتی خبری ازش نداشتم.
تازه حتی وقتی نمی دونستم قضیه از چه قراره
بازم زن عمو عمو بودن که یه درصد اگه دلم تنگ شد خبر بگیرم
الان قطعا اونا هم خبری نداشتن.
نمی دونستم چی کار کنم.
اینقدر با خودم درگیر شده بودم که درک کردم بی دلیل نیست.
و من واقعا نمی تونم بذارمش کنار
اما آیا این تصمیم به صلاح بود.
خصوصا الان که درک کرده بودم مازیار یه شغل پر خطر داره.
و هر لحظه امکان داره اتفاق بدی بیفته
حالم اینقدر گراهی شده بود که مولین متوجه شد.
فکر نمی کردم اینجوری بشم.
کنارم جای گرفت و اضافه کرد :
چی شده دختر؟
_ هیچی مامان.
_ یه من که دیگه نگو.
_ خوبم باور کن.
_ نه نیستی
_ بگو ببینم چی شده. مازیار باز اومده سراغت.
آه کشیدم.
می خواستم بگم کاش اومده بود که جلوی خودم رو گراهی شدم
و به جاش اظهار کردم :
نه خبری ازش نیست
_ خب پس چی شده.
_ نمی دونم مولین.
خودمو گم کردم.
_ برای چی؟
_ اینم نمی دونم
الان نباید دیگه فکر و خیال کنم.
اما فکرم همش مشغوله.
_ مشغول چی؟
_ حیات، آینده اتفاقات.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن