داشتم دیوونه میشدم، قلبم میخواست دیده هام و ببندم و وقتی بازشون کردم قلببر و کنارم ببینم، ولی مگه میشد؟
میشد الان نگاه بست و آروم گحرکت کرد؟
ممکن نبود!
ناچار همه چیز و به دیده میمشاهده کردم،
یه نفر از دیوار کشید بالا و در و باز کرد و بقیه داخل شدن.
پای سمت راستم و مدام تکون میدادم، تیک عصبی گراهی شده بودم،
دست هام مشت شده بود…
کنترلی رو خودم نداشتم که ضربه محکم و پر حرص خودم و به سری صندلی جلویی کوبوندم و همین باعث شد تا سرباز پشت فرمون با تعجب برگرده سمتم و با دیدن حال خرابم فقط بگه:
_آروم باشید…
ولی نمیتونستم،
سرم و تکیه دادم به صندلی عقب، چند تا نفس عمیق کشیدم، دقیقه ها میگذشت تا بالاخره از اون در لعنتی چند نفر بیرون اومدن.
دوتا غول تشن که تا به حال ندیده بودمشون و کف دستبند زده بودن و داشتن میاوردن بیرون و هنوز خبری از حامی و قلببر نبود.
با مشاهده کردنشون وجودم تهی شد اینا کی بودن و اینجا چی کار میکردن؟
نمیتونستم کف دست رو دست بذارم و بشینم تو ماشین،
پیاده شدم و رفتم سمتشون، نگاهی بهشون انداختم،
حال بهم زن بودن و زل زده بودن تو چشمام که حمله کردم سمتشون و یقه یکیشون و گحرکت کردم:
_حرومی بی همه چیز، قلببر کجاست؟
پوزخندی بهم زد:
_تو جیبمه!
و هر هر ریز خندید که کف دستام و از رو یقش برداشتم، میخواستم سیلی جانانه ای تو گوشش بزنم که افسر پلیس مانعم شد:
_خودتون و کنترل کنید، تشریف ببرید داخل جناب سرگرد منتظرتونن
و بعد همجاده اون دو نفر از کنارم رد شد.
همه نیروهای پلیس بیرون بودن و فقط سرگردی که میاظهار کرد داخل این خراب شده منتظرم بود. قدم برداشتم به سمت داخل،
قلب تو قلبم نبود…
نمیدونستم اون تو چه خبره
نمیدونستم این دوتا حرومی کی بودن و با عالمی از سردرگمی جاده میراهی شدم.
تموم افکار منفی دور تا دور محاصرم کرده بودن، اگه خبری از دلبر نبود یا بلایی سرش اومده بود چی؟
قدمام سست بود،
کاش بهش بیان کرده بودم چقدر دوستش دارم تا بیشتر مواظب خودش باشه کاش اون شامگاه وقتی حامی اومد خونه و همه چی معلوم شد پشتش میتوقف کردم و میگفتم دوستش دارم اما من اونشب فقط خاموشی کردم شاید زیرا میوحشت کردم از دوباره قلبدادگی!
رسیدم به حیاط گاوداری،
جناب سرگرد انتهای حیاط و جلوی در یه اتاق آجری توقف کرده بود.
با مشاهده کردنم سری تکون داد و منتظر نگاهم کرد و همزمان پزشکای آمبولانس با برانکارد از کنارم رد شدن،
دلم از طپش افتاد و تو همون قدم توقف کردم..
نمیتونستم جلوتر برم،
پاهام یاری نمیکرد،
ایستادم و کف دستی تو موهام کشیدم و خطاب به سرگرد اضافه کردم:
_قلببر…
شاهد حال بدم بود، ادامه حرفم و خودش گفت:
_همینجاست، زنکف دست اما باید بره بیمارستان
یه کمی جون گرفتم، رفتم کنارش و نگاه وحشت کردم و به داخل دوختم،
قلببر افتاده بود رو زمین بی جون پلک میزد،
با متوجه شدنم تبسمی زد ولی بهشدت زود دیدهاش بسته شد، دقیق تر نگاهش کردم، غرق خون بود!
سریع وارد اتاق شدم، تن نحیف و نیمه جونش و روی برانکارد گذاشتن که پرسیدم:
_چه بلایی سرش اومده؟
یکیشون اشاره ای به کف دست خراشیده قلببر کرد و جواب داد:
_قصد خودکشی داشته!
حرفش برام قابل هضم نبود،
نگاهم و دوختم به صورت لک لک شده از خونش،
خودکشی؟
چرا؟!
دنبال جواب بودم که برانکارد توسط اون دو نفر بلند شد و من موندم و جهانیی از سوالهای بی جواب!
مات تموم اتفاقاتی که افتاده بود قرار گرفته بودم گوشه اتاق و حتط انگار حامی عوضی رو که روبه روم روی صندلی نشسته بود و طناب پیچ بود رو هم نمیدیدم که آوای نحسش و شنیدم:
_من نمیخواستم اینطوری شه…
دلم میمیل داشت با همین دستام خفش کنم، اون یه آشغال بی ناموس بود که هیچی سرش نمیشد!
از جا پریدم و به سمتش خیز برداشتم و عربده زدم:
_چه غلطی کردی و خواستم دست بندازم دور گلوش که سرگرد بینمون توقف کرد:
_نیازی به این کارها نیست، قانون حالیش میکنه عواقب همچین غلط اضافه ای چیه!
و هموقت دو تا پلیس اومدن تو و طناب های پیچیده شده بهش و باز کردن و کف دستبند به کف دست از اینجا بردنش بیرون.
دلخور از اینکه نتونسته بودم دق و دلیم و سرش خالی کنم بیان کردم:
_همون اول باید حسابش و میرسیدم…
سرگرد قائمی سعی داشت آرومم کنه:
_ما حسابش و میرسیم، الان موضوع مهم تری هست که شما باید بدونید.
متعجب نگاهش کردم:
_دیگه چیشده؟
سری به نشونه تاسف تکون داد:
_دلیل اقدام به خودکشی خانم آقایی متاسفانه ربوده شدن نیست.
گیج تر شدم:
_یه طوری حرف بزنید که من هم بفهمم
به سمت در هدایتم کرد:
_برید بیمارستان کنار نامزدتون بعد بیاید کلانتری باهم حرف میزنیم.
حرفش برام خیلی مهم بود اما جون قلببر مهم تر!
هنوز آمبولانس نحرکت کرده بود، خودم و رسوندم به آمبولانس و سوار شدم.
نگاه هاش بسته بود ولی بیهوش نبود،
نگاهی به دستش انداختم بدجوری خودش و ناکار کرده بود،
هموقت با حرکت آمبولانس دستم و رو پیشونیش گذاشتم، تنش یخ بود!
دست سالمش و تو دستم گراهی شدم و آروم اسمش و صوت زدم:
_تو با خودت چیکار کردی؟
دیده هاش و نصفه و نیمه باز کرد، سنگین پلک میزد و چیزی نمیگفت.
بزاق دهنم و به سختی پایین فرستادم،
انگار چیزی تو گلوم گیر کرده بود که به ای حال افتاده بودم!
دلبر جوابی نداد اما مرد جوونی که اوضاعش و بررسی میکرد گفت:
_جای مضطربی نیست، حالش خوب میشه
سرم و به اطراف تکون دادم:
_باعث و بانیش و بیچاره میکنم، کاری میکنم که تاآخر عمر به یاد غلطی که کرده پشیمونی بکشه و…
با شنیدن اسمم از دهن دلبر حرفم ادامه پیدا نکرد:
_شاهرخ..
آواش ضعیف بود انقدر ضعیف که سرم و بهش نزدیک کردم تا ادامش و بشنوم و لب زدم:
_جانم
ضعیف تر از قبل ادامه داد:
__ببخش که همش نگرانت میکنم..
سر قد بلند کردم، قطره اشک بلورینی از گوشه نگاهاش سر خورد،
نمیمیل داشتم اشکش و ببینم، با سرانگشتام اشکای معصومانش و پاک کردم گ تو اوج سختی تبسم قلبگرم کننده ای بهش زدم:
_همینجوری قلببری میکنی دیگه!
🍃🍃🍃
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن