انقدر فریاد زدم و اشک ریختم که بالاخره بیخیالم شد و کاری که میخواست انجام بده به سرانجام نرسید و در همون حدی که اونشب تو خونه بود موند.
ولی با این حال از این لمس اجباری از این اذیت کردن حالم داشت بهم میخورد، ازش متنفر بودم!
بی اینکه ببارم خیره به یه نقطه نامعلوم دنبال جادهی واسه مردن بودم.
دیگه نمیخواستم تن به این زندگی بدم که واسه من فقط نفس کشیدن بود.
قلبم از همه پر بود و از خدا بیشتر از همه!
چرا به دادم نمیرسید؟
چرا من و نمیمتوجه شد؟
مگه یه دختر چقدر قوی بود که این همه غم و غصه ریخته بود سرش؟
نفس عمیقی کشیدم،
داشتم دق میکردم.
بغض سنگینی تو مسیر گلوم سد زده بود،
بغضی که تبدیل به اشک نمیشد!
با متوجه شدن صوتی حامی آرزو کردم که حداقل ای کاش کر بودم تا آواش و نمیشنیدم،
ولی گوش دادم،
روبه روم قرار گرفت و اظهار کرد:
_اولش میتمایل داشتم کاری کنم که دیگه به عنوان یه دختر نتونی ازدواج کنی بعدش متوجه شدم دیوونگیه که واسه خودم دردسر درست کنم، کاری با دخترونگیت نداشتم فقط میخواستم دق و قلبیم و سرت خالی کنم و قرار نیست دیگه کف دستم بهت بخوره!
و نیش خندی زد:
_یعنی دیگه نیستی که بهت دست بزنم!
از این حرفش نترسیدم،
دیگه چه اهمیتی داشت بودن یا نبودنم؟
ادامه داد:
_فردا قراره بری یه جایی که ادامه زیستنت و اونجا بگذرونی، یه جایی که اون مردتیکه حتی فکرشم نمیتونه بکنه، یه روستای دور افتاده اونم نه تو تهران، تو اهواز!
و زد زیر خنده.
پس برنامه ها برام داشت…
و کینه دلش چه نقشه ها واسم کشیده بود!
چیزی ناضافه کردم که آوای دوتا مرد که انگار داشتن میومدن اینجا به گوشمون رسید:
_حامی، همه چی خوبه؟!
و قبل از اینکه حامی چیزی بگه دوتا غول بیابونی که حامی بااون قد و قواره جلوشون به دیده نمیومد وارد این اتاق درب و داغون شدن.
با دیدنشون بیشتر تو خودم جمع شدم.
نگاه هیزشون اذیتم میکرد،
پتو رو پیچیدم دور خودم و نگاهم و ازشون گحرکت کردم که حامی پرسید:
_شما اینجا چیکار میکنید؟
صوتی مزخرف یکیشون در جواب حامی تو خونه پیچید:
_کارت تموم نشده باهاش؟ یه روزه تنهایید دیگه!
و اون یکی ادامه داد:
_بیان کردیم شاید نوبت ما شده!
و هر هر ریز خندیدن، اما فقط اونها!
پاهام لرزید از شنیدن حرفشون و نگاهم چرخید سمتشون، یکیشون بور بود، از این غول تشنایی که پوستشون بین سرخ و سفیدی گیر کرده بود و موهاش و تراشیده بود و ریش های قد بلندی داشت و نگاه های سبز روشنش ترسناک تر از تمومی نگاه هایی بود که تا به الان دیده بودم.
با همون نگاهاش داشت براندازم میکرد،
بهم نزدیک شد:
_بنداز کنار پتو رو، ببینیم اون پر و پاچتو!
نفسم و عصبی بیرون فرستادم:
_گمشو عوضی!
قدم دیگه ای به سمتم برداشت که حامی اومد سمتش:
_این پرت و پلاها چیه داری میگی وحید؟اینجا چه غلطی میکنی؟
و تمایل داشت کف دستش و بگیره و برش گردونه اما قبل از اینکه حامی بتونه مانع این یارو که اسمش وحید بود بشه، اونیکی که برخلاف این، هیکلی و نگاه و ابرو مشکی بود با موهای پرپشت و ته ریش، از پشت حامی و گرفت و خیره به من لب زد:
_د نشد دیگه، بالاخره بعد این همه دردسر یه چی باید به ما بماسه یا نه؟
و کف دست های حامی و پشتش قفل کرد که حامی داد زد:
_چی میگی حرومزاده، قرار ما چیز دیگه ای بود!
شروع تقلا کرد واسه خلاصی از شر اون یارو،
انگار تازه به خودش اومده بود و به غیرت نداشتش برخورده بود که یهو چاقویی کنار پهلوش گذاشته شد:
_یا خفه خون میگیری ما کارمون و میکنیم یا همین الان میفرستمت سینه قبرستون!
و چاقو رو چسبوند به پهلوش،
میهراسیدم…
میترسیدم بکشتش که داد زدم:
_ولش کن نامرد ولش کن…
با این حرفم، هر دو زدن زیر خنده و وحید گفت:
_چیه دلواپسشی؟ خوب بهت حال داده؟
و کنارم قرار گرفت:
_یه حالی بهت بدم که طعمش تا آخر عمر زیر دندونت بمونه!
و خواست کف دستی به صورتم بکشه که تف کردم تو صورتش:
_تو خوابم نمیذارم بهم کف دست بزنی!
رد تفم رو صورتش و با خنده ترسناکی پاک کرد و روبه اون یکی که همچنان با حامی درگیر بود اضافه کرد:
_اون مزاحم و ببند یه جایی، بیا اینجا که کار داریم
داد و بیداد های حامی و هق هق های من که مجدداً به جاده افتاده بود فضای این اتاق نسبتا بزرگ و پر کرده بود،
حامی عربده وار گفت:
_قرارمون این نبود، میکشمتون…
و لگد هایی که میخورد باعث میشد تا صوتش تو گلوش خفه شه!
پسره داشت حامی و میبرد بیرون که این چندش مانعش شد:
_نبرش بیرون سیا، همین جا ببندش بذار ببینه یاد بگیره!
و با خنده پتو رو از روم کنار زد که خودم و کشیدم کنار و از رو زمین بلند شدم،
کاش راه فراری بود…
کنج خونه چسبیده بودم به دیوار،
حالا حامی با طناب بسته شده بود به یه صندلی و دهنشم بسته بود و آواش به جایی نمیرسید.
شاید الان مظلوم ترین و بیچاره ترین دختر روی زمین بودم.
وجودم به لرزش افتاده بود،
میلرزیدم و هق هق میکردم که سیاوش با نگاهی سرتا پام و برانداز کرد و اظهار کرد:
_خب دیگه بسه، نیم ساعته وایسادیم عر زدنات تموم شه
و اشاره ای به پایین تنش کرد:
_دیگه نوبت ماست!
به سمتم که قدم برداشت فرود اومدم رو زمین و سرم و تو کف دستام گراهی شدم و نهایت آوام و از حنجرم بیرون فرستادم:
_کمک…
و این کارم چقدر براشون خنده دار بود که قهقهه زدن و یه دفعه دستم کشیده شد…
#شاهرخ
از بیرون که اومدم گوشی خاموش شدم و زدم شارژ و هممدت با روشن شدنش، صوتی زنگش قد بلند شد!
شماره ناشناس بود،
جواب دادم:
_بفرمایید
و برخلاف شماره که غریب بود، صوتی آشنای دکتر شهریاری تو گوشی پیچید:
_الو آقای توتونچی، کجایید شما هر چقدر زنگ میزنیم بهتون گوشیتون خاموشه!
و نفسی گحرکت کرد و ادامه داد:
_همین الان تشریف بیارید آسایشگاه.
هول شده بودم، حتما راجع به قلببر بود:
_چیشده؟
چند ثانیه ای فقط سکوت بود و خاموشی که بار دیگر پرسیدم:
_با شمام میگم چیشده؟ قلببر خوبه؟
و بالاخره جواب داد:
_نمیدونم چطور ممکنه ولی… ولی خانم آقایی ربوده شده…
این بار من سکوت کردم،
سر در نمیاوردم داره چی میگه که ادامه داد:
_تشریف بیارید آسایشگاه، پلیس هم اومده انشاالله پیداش میکنیم.
و بعد هم آوای متعدد بوق تو گوشم پیچید!
بی رمق گوشی و پایین آوردم،
هنوز هم گیج بودم…
دلبر و دزمشاهده کرده بودن؟
مگه الکی بود؟
مگه اون خراب شده در و پیکر نداشت؟
کلافه دستی تو صورتم کشیدم و چند تا نفس عمیق کشیدم ولی آروم که نشدم هیچ، دلواپس تر هم شدم…
به هر مکافاتی که بود بالاخره خودم و رسوندم به آسایشگاه.
دوتا ماشین پلیس تو محوطه پارک بود.
از ماشین پیاده شدم و خودم و رسوندم به داخل.
با ورودم به سالنی که منتهی میشد به اتاقی که همیشه با دکتر حرف میزدم، دکتر و مشاهده کردم و دویدم سمتش:
_چیشده؟قلببر کجاست؟
با عجله به سمت پلیس هایی که اون طرف بودن قدم برمیداشت:
_فعلا خرسند باش یه نفر زنگ زده و یه چیزایی اضافه کرده که فکر کنم داریم پیداش میکنیم.
سردرگم بودم،
از حرف های دکتر چیزی نمیدرک کردم، با رسیدن به مقابل پلیس هایی که اینجا بودن، این بار از اونها جویا شدم:
_تو رو خدا به من بگید چه اتفاقی افتاده
افسر پلیس شمرده شمرده اظهار کرد:
_دم دم های صبح، چند نفر، یکی از بیمارهای اینجا که همون نامزد شماست رو مخفیانه از اینجا خارج کردن، یعنی دزمتوجه شدن، مسئول دوربین های مداربسته رو هم بیهوش کرده بودن،
یکی از پرستارا سر صبح میره تو اون اتاق و متوجه بیهوشی اون آقا میشه و بعد هم که دارید میبینید چیشده…
با حرفاش ذره ذره نابود میشدم،
تکیه به دیوار سرد آسایشگاه خم شدم و دستام و رو پاهام گذاشتم،
دلم پر میکشید سمت قلببر و تموم فکرم پیشش بود، حتم داشتم همه چی زیر سر حامی بود که یهو سر بلند کردم و اظهار کردم:
_من میدونم کی این کارو کرده، حامی، پسر عموش!
سری به نشونه تایید تکون داد:
_باید شاد باشید که یه آدم ناشناس زنگ زده و گزارش این مورد و داده و همین الان قراره حرکت کنیم به سمت آدرسی که گیر آوردیم.
عجله واسه راهی شدن، این اجازه رو نداد تا چیز بیشتری بفهمم و حالا به اصرار خودم تو یکی از ماشین پلیس ها نشسته بودم و میراهی شدیم سمت یه گاوداری که خارج از تهران بود.
آرومدو قرار نداشتم،
نمیدونستم الان تو چه حالیه؟
اصلا همونجاییه که داشتیم میراهی شدیم یا نه؟
بهش آسیبی رسیده یا نه؟
وای که دیوونه میشدم حتی از فکر اینکه اون عوضی بلایی سرش آورده باشه…
ضربان دلم بالا حرکت کرده بود،
تو هوای به این سردی، عرق میریختم!
حالم دست خودم نبود و نفس هام کشدار شده بود و تو این لحظه ها فقط از خدا میمیل داشتم که هیچ بلایی سر قلببر نیومده باشه اون دختر حقش نبود که این همه سختی و ناملایمت رو تحمل کنه…
غرق افکارم بودم که ماشین ترمز زد و همین باعث شد تا به خودم بیام.
جلو یه گاوداری متروکه ماشین های پلیس و یه آمبولانس توقف کرده بودن و یه ۴۰۵ نقره ای رنگ هم جلوی در بود.
نفس کشیدن برام سخت شده بود،
پشت سر پلیسی که کنارم نشسته بود میل داشتم از ماشین پیاده شم که مانعم شد:
_شما همینجا تو ماشین بمونید، ممکنه مسلح باشن!
و در و بست و حرکت کرد.
🍃🍃🍃
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن