– موندم چطور قلبش می آد اون بچه رو از پدرش جدا کنه! آخه من هر وقت اینا رو دیدم دخترش یا رو زانوی باباش بود یا از کنارش تکون نمی خورد
زری خانم سر به دو طرف تکان می دهد.
– چی بگم مادر.. حیف اون بچه که داره وسط این دو تا حروم می شه
الهه زیر لب با خودش حرف می زند.
– چوب خداس دیگه..گذاشت تو کاسه ش
نمی دانم از کدام چوب و کدام کاسه حرف می زند.
زرین مگر چه کرده که او را لایق چوب خدا می داند!
دنبال حرفش را نمی گیرد و نگاه به من می کند.
– خب.. بگو ببینم چیا دوست داری، چی هوس کردی تا الان؟ نکنه یه وقت تعارف کنی دلت چیزی تمایل داشت، نگی
نگاهش را سمت مادرش می کشد.
– یادتونه یه بار سرِ ساعد بود که نصف شب هوس لوبیا پلو کردم.. آقا جون شما رو بیدار کرد که پاشو خانم.. پاشو که دخترم دلش لوبیا پلو می خواد
مردمک چشمانش سمت من می دود.
– فکر کنم دو ساعت نکشید آقا جون صدام کرد بیا بابا جان.. بیا ببین مادرت چه لوبیا پلویی برات درست کرد
در خاموشی نگاهش می کنم.
ذهنم انگار بال در آورده و به گذشته پرواز می کند.
تصویر مردی پیش چشمانم ظاهر می شود که نمی دانم دلِ وامانده ام بهانه اش را می گیرد یا قدِ روزهایی که حسرت نبودش را خورده ام مشتاق دیدارش شده.
بغض وسط گلویم نشسته و تکان نمی خورد.
صدایش در گوشم پژواک می شود انگار.
– مریم جان.. دختر بابا؟ چیکار می کنی یکی یه دونه؟
نگاهم به عکس مادرم بود.
– خدا رحمتش کنه.. چقدر قلبش می میل داشت نوه شو ببینه و بغلش کنه
– شما چی بابا؟ شمام اندازه ی مولین..
حرفم را قطع کرد و بغض در صدای مردانه اش قرار گرفت.
– اندازه ی هر دو تامون، دخترم
کم مانده بزنم زیر گریه.
پدرم حتی به اندازه ی خودش نماند و چه زود تنهایم گذاشت.
صدای الهه را می شنوم.
خودم را از پدرم جدا می کنم.
– جانم؟
– می گم نظرت چیه شام از بیرون سفارش بدیم؟
نگاه به زری خانم می کنم.
– هر طور خودتون صلاح می دونید
– صلاح اینه که تو هر چی دوست داری همون کارو کنیم، دخترم. غذای خونگی می خوای یا هوس..
سپهر از انطرف وسط حرفش می دود.
– مادر جون..می شه من و دایی سید جوج بزنیم؟ آخه اون روز خودش گفت این دفعه که اومدی از اون آقاهه برات جوج می گیرم.. می شه مادر جون؟
زری خانم جلوتر از من و الهه می زند زیر خنده.
– چرا نشه مادر. من قربون تو و اون جوج اظهار کردنت برم مغز بادوم
نگاه زری خانم سمت من می دود.
– تو چی می خوری مریم جان؟ همون که دوس داری رو بگو سفارش بدم
الهه لب می جنباند.
– الان زنگ می زنم می گم مجید آقا سر جاده بگیره.. باشه مامان؟
حاج خانم زیر بار نمی رود.
الهه دختر این خانه است.
ولی مهمان حساب می شود.
گوشم از صدای ” یا الله” اضافه کردن سید پُر می شود.
در را باز می کند و کنار می ایستد.
بفرما می زند و مجید جلوتر از او وارد می شود.
– سلام آقا سید.. سلام مجید آقا.. خوش اومدین
—————–
– سلام خانم.. خوب هستین انشالله؟
مجید سر به زیر است و نگاهم نمی کند.
تشکر می کنم و حالش را می پرسم.
نگاهم را سمت سید می کشم.
علیک می گوید و لحظه ای مکث می کند.
پلک می زند و من ” خوبی شما؟” را از دهانش لب خوانی می کنم.
سر تکان می دهم و ممنونی زیر لب می گویم.
سپهر جلو می دود و خودش را در آغوش سید پرت می کند.
– خسته نباشی دایی جون؟
– مونده نباشی آقا سپهر.. از اینورا بزرگ مرد؟
می گوید و نگاهک می زند.
– سفره بندازم داداش؟ مجید آقا چایی می خوری بریزم؟
سید نیم نگاهی سمت مجید می اندازد.
– مجید آقا که بدجور گرسنه س.. بد می گم اخوی؟
مجید تک خند می زند و کف دستی به ریش کم پشتش می کشد.
– یکی طلبت سید جان.. نوبت مام می رسه اخوی
زری خانم لب می جنباند.
– تعارف می کنی مجید آقا! سفره رو بندازین بچه ها
سید کف دستش به کم نمی رود، می دانم.
زری خانم بشقابم را از کباب و جوجه پُر می کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن