جلو کشیدش
ناتمایل داشته روی بدنش دراز شد و ریز خندید :
_ منم سرما میخورم
ارسلان با جدیت کف دستش را در موهایش فرو برد و سرش را بالا آورد
لبهایشان مماس یکدیگر شد
آهسته زمزمه کرد :
_ اشکال نداره ، مگه نیومدی سرما بخوری؟!
قبل از اینکه قلبارای بتواند جواب بدهد لبهایش را به کام کشید و آرام بوسید
قلبارام مضطرب کف دستش را مشت کرد ولی مخالفتی نشان نداد
بعد از چند ثانیه پلک هایش را روی هم گذاشت و سعی کرد همراهی کند
مشتش را باز کرد و انگشت هایش را میان موهای ارسلان فرو برد
شدت بوسه شان بیشتر شد
ارسلان با یک کف دست فشاری به سرش آورد و دست دیگرش را زیر لباسش فرستاد و پوست شکمش را لمس کرد
تمام بدن قلبارای مور مور شد و وقتی دست ارسلان از روی شکمش بالا وارد شد ناتمایل داشته ناله کرد
ارسلان خودش را بالا کشید
کف دستش را دور کمر دخترک انداخت ، نیم خیز شد و چرخید
قلبارای را روی مبل دراز کرد و روی بدنش خیمه زد
دندانهایش را روی چانهاش گذاشت و سمت گردنش کشید
دلارای با دیدههای بسته موهایش را چنگ زد که بهیکباره با قد بلند شدن صدای زنگ در پلک هایش وحشت کرده از هم فاصله گرفت
نفس زنان به ارسلان خیره شد
_ کیه؟!
_ نمیدونم
_ منتظر کسی بودی؟
_ نه اما انگار امروز روزگار مهمون ناخوندهست
دلارای لبش را گزید
به او اشاره میکرد!
ارسلان همانطور که از جا قد بلند می شد غرولند کنان ادامه داد :
_ اونم از نوع خروس بی محلش!
دلارای روی کاناپه نشست و لباسش را مرتب کرد
صدای آلپ ارسلان همانطور که دور میشد در فضا پیچید :
_ تا برمیگردم لباستو در بیار
_ مگه سرما نخورده بودی؟! اظهار کردی حوصلهی کسی رو نداری!
گوشه دیدهان ارسلان چین افتاد ولی نریز خندید :
_ کاری که بیان کردمو بکن
در را که باز کرد ابروهایش بالا پرید
مروارید سبد قهوه ای رنگ را در کف دستش جابه جا کرد :
_ خوبی ارسلان؟
آلپارسلان حرفی نزد
بارها به آن ها تفهمیم کرده بود خوشش نمیآید به منزلاش بیایند
او بخاطر همین آدم ها فرار کرده و به تنهایی پناه اورده بود
با همه ی این ها مروارید برایش فرق داشت…
از جلوی در کنارراهی شد :
_ اینجا چیکار میکنی؟
مروارید وارد شد و چادرش را روی شانه هایش انداخت :
_ تو که راضی نمیشی بیای ، حداقل من بهت سر بزنم
آلپ ارسلان پوزخند زد:
_ شوهرت میدونه اومدی؟
مروارید چپ چپ نگاهش کرد :
_ این حرفا رو از کجا میاری ارسلان؟ مگه دشمنته آخه؟! پدرته پدرت!
ارسال تمسخرآمیز لبخند زد
هم مدت صوتی آهسته بسته شدن در اتاق رسید
مروارید بهت زده پرسید :
_ تنهایی؟!
ارسلان روی کاناپه جای گرفت
سرش سنگین بود امابعد از خوردن سوپ داغ کمی بهتر شده بود
نگاهانش را روی هم فشرد
نگاه مروارید به سینی سوپ افتاد :
_ سوپ از کجا؟
ارسلان بی حوصله بینی اش را بالا کشید :
_ خدا رسوند
مروارید نگاه چپ چپی به مانتوی دخترانه انداخت :
_ باریک الله … خوبه والا
_ وقت خوبی رو برای غر زدن انتخاب نکردی
_ در ذهنش گذراندی این دخترای خراب به زیستن تو وفا میکنن آخه؟
ارسلان کلافه پوف کشید
مروارید ادامه داد :
_اطرافتو ببین! این زندگیه برای خودت درست کردی؟ بخاطر چی پسرم؟ بخاطر کی؟ داری از کی انتقام میگیری؟
ارسلان آوایش را بالا برد :
_ وا بده تورو همون قرآنی که میخونی
حالم خوب نیست یک امروزگاره رو روی مخم نرو
مروارید قلبخور بیان کرد :
_ خوبه والا! هیچی نگم منتظر باشم تو روزگار به روزگار بیشتر تو این منجلاب فرو بری آره؟
سمت مسیررو حرکت کرد و ادامه داد :
_ کورخوندی!
در اتاق اول را با حرص باز کرد :
_ کجاست این دختره ی هرزه؟ خودت باز زبون خوش بیرونش کن ارسلان
ارسلان عصبی دندان هایش را روی هم فشرد
اینکه مروارید قلبارای را ببیند برایش اهمیتی نداشت ولی حوصله ی نصیحت و نفرین های بعدش را نداشت
کافی بود مادرش بفهمد دختری که با آن رابطه دارد قلبارای است
دختر حاج فرهمند ، دوست خانوادگی و نزدیکشان
آن زمان زمین را به زمان میدوخت و ارسلان اصلا وقتی برای این خاله زنک بازی ها نداشت
بی حوصله غرید :
_ تمومش کن مولین
مروارید صوتیش را بالا برد :
_ این دخترا خانواده ندارن؟
دلارای که گوشه کمد در تاریکی قرار گرفته بود بهت زده سرش را بالا اورد
مروارید روی سینه اش کوبید :
_ الهی داغ عزیز ببینن که اینطور من مادر رو حرص میدن
قلبارای بغضش را فرو داد و زیرلب زمزمه کرد
_ گریه نکنیا … خب مروارید خانم که نمیدونه تویی! فکر میکنه یکی از این دخترای خراب اطراف ارسلانه
ثانیه ای مکث کرد و بعد قطره ی اشکی روی گونه اش چکید :
_ هه دخترخراب! حالا خودت بسیار درستی؟ تو فرقی نداری با بقیه
مروارید وسط اتاق از حرکت ایستاد و ارسلان خسته به دیوار تکیه داد :
_ بیا بیرون از این اتاق
مروارید کوتاه نیامد :
_ کجا قایمش کردی؟
ارسلان پوزخند زد
حتی حوصلهی از حرکت ایستادن هم نداشت
بدنش گر گرفته و پاهایش خسته بود
اگر به او بود دلارای را از جایی که نمیاطلاع داشت بیرون می آورد و تحویل مروارید میداد تا خاموشی کند و از خونه بیرون برود
مروارید که از پیدا کردن دختر ناامید شده بود آوایش را بالا برد :
_ تو خانواده نداری دخترجون؟ سر سفره پدر مادر بزرگ نشدی؟ مادرت بهت نجابت یاد نداده؟ پدرت نون حلال نذاشته جلوت؟
قلبارای کف دستش را جلوی دهانش گراهی شد و مروارید مجدداً به سینه اش کوبید :
_ نفرین منِ مادر همیشگی پشت سرتونه
کاش قلبارای آنجا نبود
کاش یکی از همان دخترهایی که مروارید فکر میکرد آنجا بود تا جوابش را میداد
دلارای که نمیتوانست
او در عمرش چنین چیزهایی تجربه نکرده بود
ادب و شخصیتش اجازه نمیداد
کاش یکی از آن دخترهایی که آن روز در محوطه پایین برج مشاهده کرده بود آنجا بود تا میگفت تا پسر خودت راضی نباشد پای هیچ دختری به خونه اش باز نمیشود
که همه چیز زیر سر آلپارسلان است
اگر گناهی هست مال اوست پس نفرین تو برای بقیه چه قلبیلی دارد؟
قلبارای اما حتی نمیتوانست به درستی نفس بکشد
چه برسد که بخواهد بیرون برود و جواب بدهد
ارسلان پوزخند زد :
_ تموم شد؟
مروارید غمگین کف دستش را روی چشم هایش گذاشت زیرلب چیزی گفت که ارسلان نشنید
از جلوی در کنار حرکت کرد :
_ بیا بیرون اگه تموم شد
مروارید از اتاق بیرون زد و خودش را روی مبل انداخت
چند ثانیه ای آرام بود و بعد یکدفعه به گریه افتاد :
_ خدایا این چه سرنوشتیه برای تک پسر من نوشتی؟ تمام عمر بندگیتو کردم …. تا حالا پامو کج نذاشتم … یک نماز نخونده ندارم ، روزگاره ی نگحرکت کرده ندارم …. خدایا تا حالا بد دادی شکر کردم ، خوب دادی شکر کردم اما آخه این عدالته؟
ارسلان حرفی نزد
در خاموشی روی کاناپه دراز کشید و کف دستش را روی چشم هایش گذاشت
مروارید دقایقی طولانی اشک ریخت و بالاخره آرام شد
دستمال کاغذی را روی صورتش کشید :
_ صبحانه خوردی؟
صدایش گحرکت کرده بود
ارسلان بدون باز کردم دهانش اضافه کرد :
_ اوهوم
_ چی خوردی؟
چشمش به ظرف سوپ افتاد و ابروهایش بالا پرید :
_ سوپ از کجا؟
ارسلان حرفی نزد
مروارید دوباره جویا شد :
_ سفارش دادی؟
_ همون دختره که نفرینش میکردی آورده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن