کف دستش را روی قلبش گذاشت و هین کشید :
_ حاج خانم ترسوندیم
حاج خانم تیز نگاهش کرد :
_ وا مگه چی شده؟!
نگاهی به قابلمه انداخت و ادامه داد :
_ قابلمه رو چیکارداری؟
قلبارای نگاهش را دزمتوجه شد :
_ میخواستم سوپ درست کنم
_ سوپ چرا؟!
شانه بالا انداخت :
_ هوس کردم
حاج خانوم کف دستش را در هوا تکان داد :
_ حالا بعدا درست می کنی فعلاً یکم سالاد درست کن ظهر داداشات میان
دلارای مستاصل نگاهش کرد :
_ آخه گلوم میسوزه فکر کنم دارم سرما میخورم
حاج خانم کلافه پوف کشید :
_ بهشدت خوب من درست می کنم
برای آلپارسلان بود!
باید دست پخت خودش باشد…
سرش را بالا انداخت :
_نه می خوام خودم درست کنم
حاج خانم خیار و گوجه را برداشت و سر تکان داد :
_ نمیدونم دیگه هر کاری میخوای بکن
قلبارای تبسم زد و بسته مرغ را از یخچال خارج کرد
صدایش را بالا برد :
_ حاج خانم جعفری تازه داریم؟
_ آره تو جا میوه ای هست
مجدداً در یخچال را باز کرد
چند ثانیه بعد با چهره ای مظلوم بالای سر مادرش توقف کرد :
_ به دامون میگی سر راه میاد یکم جعفری و هویج بگیره؟
_ تو جامیوهای هست دختر درست نگاه کن
_ مشاهده کردم ولی اونا تازه نیستن
_ وا! همین دیروز بابات خرید
_ پلاسیدن دیگه جون من بگو
حاج خانوم بی میل سری به نشانه تایید تکان داد
دلارای همانطور که وارد آشپزخونه می شد اضافه کرد :
_ چند تا لیموی تازه هم بگو
سر سفره نحرکت کرد
آنقدر درگیر درست کردن سوپ بود که ناهار هم نخورد
سوپش که آماده شد ظرف شیشه ای گران قیمتی را حاج خانوم روی آن حساس بود را پر و با جعفری تزئینش کرد
راضی تبسم زد
ظرف را در یکی از کابینت ها مخفی کرد و دعا کرد کسی متوجهش نشود
داراب که وارد آشپزخانه شد دلخور نگاهش را گحرکت کرد و خواست از آشپزمنزل بیرون برود که صوتیش اجازه ندارد :
_ این سوپ تو آماده نشد؟!
قهر آلود زمزمه کرد :
_ چرا رو اجاق گازه
_ یکم بکش برام
سرش را برگرداند و نگاهش کرد
چسب زخم کوچکی روی پیشانی اش بود :
_ مگه ناهار نخوردی؟!
داراب لبخند زد :
_ اگر نمی خوای بهم سوپ بدی خب بگو نمیخوام
قلبارای کمی مکث کرد و بعد سمت قابلمه برگشت
ظرفی را پر کرد و روبروی داراب روی میز گذاشت
تمایل داشت از آشپزمنزل خارج شود که داراب دستش را گحرکت کرد :
_ ببین دلی من هرچی که شد رو فراموش می کنم
از فردا سرتو میندازی پایین میری مدرسه و برمیگردی تا این سال آخرم به خوبی و خوشی تموم بشه
هرچی بوده گذشته اما اگر دوباره ببینم به همین آسونی کوتاه نمیام میدونی دیگه؟!
قلبارای با غیظ کف دستش را از کف دست داراب بیرون کشید و از آشپزخونه خارج شد
*******
دامون روبروی دبیرستان دخترانه از حرکت ایستاد و زیر نگاهی به دلارای خیره شد :
_ مطمئنی میخوای اون ظرف رو ببری مدرسه؟!
دلارای لبخند زد :
_ آره دیگه داداش صدبار جویا شدی
_ آخه کی سوپ میبره مدرسه؟!
_ مانیا سرما خورده مادرش هم که نیست چقدر سوال میپرسی دامون
دامون برخلاف داراب پیگیر نشد :
_ بهشدت خوب برو دیرت نشه
کوله را روی دوشش انداخت و ظرف را با احتیاط بلند کرد
از ماشین پیاده شد پ به سمت دبیرستان راهی شد
خدا را شکر کرد که داراب نرساندش که اگر او بود تا زمانی که دلارای وارد مدرسه نمی شد رضایت نمی داد برود
اما دامون این طور نبود
کمی که فاصله گراهی شد ، دلارای از دبیرستان دور شد و دوان دوان سمت خیابان حرکت کرد
هوا هنوز کامل روشن نشده بود
کف دستش را برای تاکسی زرد رنگی بالا گحرکت کرد و سوار شد
آدرس را زمزمه کرد و هیجان زده از پنجره به بیرون خیره شد
روبهروی برج که از ماشین پیاده شد نگهبان با دیدهان خواب آلود نگاهش کرد
میشناختش
سری برایش تکان داد و همانطور که زیر لب غر میزد کنار رفت و اجازه ورود داد
سوار آسانسور که شد در آینه به خودش چشم دوخت
مقنعه سرمهای رنگ عقب راهی شده بود و دکمه های مانتوش را بالا پایین بسته بود
سنش حتی از آن چیزی که بود هم کمتر به نظر می رسید
با استرس گوشه لبش را به دندان گراهی شد ولی چاره دیگری نداشت
زنگ در را فشرد و عقب از حرکت ایستاد
ساعت هنوز هفت هم نشده بود
کسی جواب نداد
بار دیگر زنگ زد و باز هم بی جواب ماند
ظرف را با یک دست گرفت و با کف دست دیگر موبایلش را از جیب کیف بیرون آورد
شماره ارسلان را گراهی شد
با بوق پنجم آوای خواب آلود و گرفتهاش در گوش دلارای پیچید :
_بله؟
سرحال جواب داد :
_ سلام
ارسلان طلبکار و شاکی از برهم خوردن خوابش گفت :
_ علیک ، بعدش؟
_ خونهای ارسلان؟
ارسلان زیر لب غر زد
دلارای متوجه حرف هایش نشد ولی ناتمایل داشته خندید
ارسلان غرید :
_چیکار داری نصفه شامگاهی؟
_ صبح شده!
صوتی ارسلان اصلاً شوخی نداشت :
_ حوصله ندارم دلارای قطع کن
قلبارای هول شد :
_ قطع نکنیا … درو باز کن
ارسلان بعد از مکث کوتاهی پرسید :
_ کجایی تو؟
تبسم زد :
_ خونهی تو پشت در
جدی سوال کرد :
_ اومدی برج؟
قلبارای همان طور که جواب میداد دوباره دستش را روی زنگ گذاشت تا شاید ارسلان باورش شود :
_ آره دیگه باز کن دستم شکست
ارسلان همانطور که از جا بلند می شد بی اعصاب تشر زد :
_ بهشدت خوب زنگ نزن
چند ثانیه بعد در را باز کرد و با نگاهان تنگ شده و خواب آلود خیره دخترک پشت در شد
گلویش میسوخت و در سرش احساس سنگینی می کرد
شک نداشت تب شدیدی دارد
اگر حال بهتری داشت بار دیگر سن قلبارای را میسؤال کرد
این طور که با لباس مدرسه و کوله صورتی با لبخند خیره اش شده بود فکر نمیکرد که حتی پانزده سال داشته باشد
کف دستی به نگاهانش کشید و بی حوصله سر تکان داد :
_ اینجا چیکار می کنی بچه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن