اتومبیل توقف کرد
یکی از بادیگارد ها در را باز کرد و به محض پیاده شدن صوتی قلبارای را گوش داد
_ هاوژین؟
پوزخند زد
باز هم هاوژین!
قلبارای دخترش را میمیل داشت و هاوژین هم مادرش را!
قلبارای بخاطر بچه او را رها کرده بود و حالا هم مضطرب از کف دست دادنش بود
هاوژین هم بخاطر دوری از او در آغوش آلپارسلان ساکت نمیگرفت
عصبی بچه را عقب کشید و غرید
_ خوابه ، کف دست بهش نمیزنی
قلبارای بی جان نالید
_ چه بلایی سرش آوردی؟
چرا این شکلی شده؟
آلپارسلان بالاخره چشم سمتش چرخاند
مچ کف دستش پانسمان بود ، رنگ و رویی زرد داشت و لب های خشکش او را مریض نشان میداد
لاغر و ضعیف شده بود
نگاهان گود افتاده و سرخش دیگر زیبایی سابق را نداشت
قلبارای بی حال کف دستانش را سمت هاوژین دراز کرد
_ بدش به من … توروخدا بدش بغلم
ارسلان با اخم بچه را عقب کشید
خودش به زور سرپا بود
دخترک را برای چه میمیل داشت؟!
اگر زمین میزدش چه؟
بچه ضعیف تر از آن بود که زمین بخورد
زخمی میشد…
_ اینجا چی میخوای دخترحاجی؟
کف دست های قلبارای پایین افتاد
بهت زده پچ زد
_ بچهام اینجاست…
ارسلان به علیرضا اشاره زد جلو بیاید و خونسرد جواب داد
_ دو روز پیش بچهاتو به باباش سپردی
قرار شد بمیری … یادته؟
قلبارای نالید
_ نذاشتی بمیرم ، خودت زنده نگهم داشتی
بچهامو بده
آلپارسلان با احتیاط هاوژین را در آغوش علیرضا گذاشت و کنار گوشش زمزمه کرد
_ ببرش اتاق من
از در پشتی برو صدای موزیک بیدارش نکنه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن