اتومبیل توقف کرد
یکی از بادیگارد ها در را باز کرد و به محض پیاده شدن صوتی قلبارای را گوش داد
_ هاوژین؟
پوزخند زد
باز هم هاوژین!
قلبارای دخترش را میمیل داشت و هاوژین هم مادرش را!
قلبارای بخاطر بچه او را رها کرده بود و حالا هم دلواپس از کف دست دادنش بود
هاوژین هم بخاطر دوری از او در آغوش آلپارسلان ملایم نمیگحرکت کرد
عصبی بچه را عقب کشید و غرید
_ خوابه ، دست بهش نمیزنی
قلبارای بی جان نالید
_ چه بلایی سرش آوردی؟
چرا این شکلی شده؟
آلپارسلان بالاخره دیده سمتش چرخاند
مچ کف دستش پانسمان بود ، رنگ و رویی زرد داشت و لب های خشکش او را مریض نشان میداد
لاغر و ضعیف شده بود
نگاهان گود افتاده و سرخش دیگر جذابیی سابق را نداشت
دلارای بی حال کف دستانش را سمت هاوژین دراز کرد
_ بدش به من … توروخدا بدش بغلم
ارسلان با اخم بچه را عقب کشید
خودش به زور سرپا بود
دخترک را برای چه میتمایل داشت؟!
اگر زمین میزدش چه؟
بچه ضعیف تر از آن بود که زمین بخورد
زخمی میشد…
_ اینجا چی میخوای دخترحاجی؟
کف دست های قلبارای پایین افتاد
بهت زده پچ زد
_ بچهام اینجاست…
ارسلان به علیرضا اشاره زد جلو بیاید و خونسرد جواب داد
_ دو روزگار پیش بچهاتو به باباش سپردی
قرار شد بمیری … یادته؟
قلبارای نالید
_ نذاشتی بمیرم ، خودت زنده نگهم داشتی
بچهامو بده
آلپارسلان با احتیاط هاوژین را در آغوش علیرضا گذاشت و کنار گوشش زمزمه کرد
_ ببرش اتاق من
از در پشتی برو آوای موزیک بیدارش نکنه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن