ارسلان پایش را بالا آورد و محکم به شکم هومن کوبید و بالای سرش از حرکت ایستاد
_ببین منو سرت رو از ماتحت من بکش بیرون وگرنه میدم بندازنت جایی که جنازتم پیدا نشه
هومن با درد سرش را بلند کرد و چشمهایش را به ارسلان دوخت
_ بی ناموس کسیه که .. که به قول خودت زن مردمو با لباس عروس میدزده نه من
اینبار او خودش را بالا کشید و محکم با پیشانی به بینی ارسلان کوبید
دخترک جیغی کشید و کف دستپاچه نگاهی به اطراف انداخت
_ کمک … یکی کمک کنه توروخدا
رهگذری نبود…
هق هق کنان سمت برج دوید و جیغ کشید
_ کسی نیست؟ کمک
نگهبان برج با شنیدن سر و صدا از اتاقک بیرون دوید
_ خانم مهندس؟ حالتون خوبه شما؟
خداروشکر آقای مهندس رو از نگرانی کشتید که
بنده خدا اندیشید بلایی سرتون اومده
مگه با ماشین تصادف….
قلبارای جیغ زد
_ بیا کمک کشتن همدیگه رو
نگهبان جلو دوید و با مشاهده کردن ارسلان نگاهانش گشاد شد
_آقا ولش کنید ، جوون مردم رو کشتید.
ارسلان را عقب هل داد و بین آنها ایستاد
_ آقا کشتینش براتون دردسر میشه
ارسلان تشر زد
_ دخالت نکن.
نگهبان نه تنها کنار نحرکت کرد، بلکه بازوی هومن را گحرکت کرد و دنبال خود کشید.
_بسه ، یه صلوات بفرستید این قائله ختم به خیر بشه
ارسلان با خشم لبخند زد
_ آره فرارکن اینجا بمونی خشتکت پرچمه
هومن به طرف ارسلان چرخید و همین که خواست جوابش را دهد ، کف دست نگهبان کشیدش
_ برو آقا برو دنبال شر نباش وگرنه زنگ میزنم پلیس به خدمتت برسه
به زور او را سوار ماشین کرد
هومن نگاهی به قلبارای که از وحشت سفید شده بود انداخت و نفسش را حرصی بیرون فرستاد.
سرش را از پنجره بیرون برد و فریاد زد
_ بیا بشین بریم تا این روانی امشامگاه سلاخیت نکرده
دلارای عقب رفت و ارسلان سمت ماشین حمله ور شد
هومن نگاهی به سر پایین افتاده دخترک انداخت و پایش را روی پدال گاز فشرد
ثانیه ای بعد جوری محو شده بود که انگار از همان اول هم نبوده است
دیده ارسلان به دلارای که گوشهای کز کرده بود افتاد.
با دیده های ریز شده آب دهانش را تف کرد و خون گوشهی لبش را با پشت کف دست پاک کرد.
قدمی به جلو برداشت که دخترک از ترس جیغ کشید و بدون مکث سمت برج دوید.
نمیخبر داشت قلبیل واکنش بچگانهاش چیست تنها میدانست عقلش از شدت ترس درست کار نمیکند
وارد آسانسور شد و دکمه را پشت سر هم فشرد.
با مشاهده کردن ارسلان که فاصلهی زیادی با او ندارد، درک کرد فرار کردن فایدهای ندارد.
تمام بدنش را منقبض کرد و لبش را با تمام توان دندان گرفت
طعم چندش آور خون در دهانش پخش شد و حالش را بدتر کرد
نگاههایش را با استرس بست که لحظهی آخر شانس با او هممسیر شد و قبل از اینکه ارسلان برسد، درب آسانسور بسته شد.
نفسش را با آسودگی بیرون فرستاد ولی نامیل داشته بغضش منفجر شد
چه قدر بیچاره بود
چه قدر بچه در این وضعیت پر تشنج گناه داشت
به محض رسیدن به پنت هاوس ، از آسانسور بیرون پرید.
دستانش میلرزید و نمی توانست کلید منزل را پیدا کند.
کم مانده بود همانجا بنشیند و با صوتی قد بلند گریه کند اما فکر به اینکه آلپ ارسلان سر برسد، باعث شد تا آرام نگیرد
بالاخره با عجله در را باز کرد.
نفهمید در ورودی را بست یا نه ، فقط به اتاق مشترکش با ارسلان پناه برد و در را هم قفل کرد.
پشت در زانوهایش لرزید و روی زمین جای گرفت
با نگاهان اشک الود به شکمش خیره شد
چه قدر بیشتر به دیده میامد
اصلا اینبار را جان سالم به در میبرد
بار بعدی چه؟
زمانی که ارسلان متوجه بارداری اش میشد چه؟
شک نداشت بحث ، بحثِ امروز و فردا بود..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن