از حموم خارج شدم و لباس پوشیدم و تمایل داشتم سری به افرا بزنم..
هنوزم تو حال و هوای خواستنش بودم و صحنه ی چند دقیقه ی پیشش تو حموم از جلوی دیدهم کنار نمیراهی شد..
پوفی کشیدم و سعی کردم فراموش کنم که چطور مشاهده کردمش..
تقه ای به در اتاقش زدم اما جوابی نداد و درو آروم باز کردم..
با همون حوله ی سفید که پیچیده بودم دور تنش، روی تخت دراز کشیده بود و خوابش برده بود..
شونه ها و بازوهای برهنه و پاهای سفید خوش تراشش بیرون از حوله بود و قلبم میل داشت پیشش بخوابم و لمسش کنم..
ولی سهم من از دختری که عاشقش بودم و اسمش تو شناسنامه م بعنوان همسرم ثبت بود، فقط حسرت بود..
رفتم کنار تخت و موهای خیسش رو که از حوله بیرون اومده بود دادم زیر حوله تا خشک بشه و پتو رو هم کشیدم روش..
دیگه نمیتونستم لباسهاش رو بپوشونم و باز هم خودمو کنترل کنم و نزدیک نشم بهش..
میتونست همونطور بخوابه و صبح وقتی مستی از سرش پرید خودش لباس هاش رو بپوشه..
غرق خواب بود و مژه های بلندش روی هم افتاده بود.. در اثر مشروب انقدر عمیق خوابیده بود که ممکن نبود حضور منو احساس کنه و بیدار بشه..
خم شدم و آرام پیشونیشو بوسیدم.. آروم زمزمه کردم
_نرو.. دوستم داشته باش و بمون
میدونستم که ممکن نیست حرفمو گوش داده باشه و مجدداً با همه ی عشقم کنار ابروشو بوسیدم و از اتاق خارج شدم..
تا صبح روی مبل جابجا شدم و نتونستم بخوابم..
فکر افرا و مشاهده کردن زیبایی هاش که تا الان ندیده بودم لحظه ای از ذهنم خارج نمیشد..
یاد شعری افتادم که وصف حال امشامگاه من بود..
تو دیشامگاه گرم آغوشم شدی
در عمق افکارم
و من
گاهی تو را
گرم خودم کردم
تنت بوی کمی از من
تنم بوی کمی از تو
و گاهی از عطش سیراب
و گاهی ناله ای بیتاب سرمستی
میان تخت تنهایی
تو دیشامگاه در قلب افکار من
عریان
چه ها کردی…
……………….…………………..
افرا
با سر درد شمشاهده کردی از خواب بیدار شدم و دیدهامو به زور باز کردم..
نور خورشید از پنجره مستقیم میزد به دیدهم و معلوم بود که ظهر شده و حسابی خوابیدم..
روی تخت نشستم و با دو دست شقیقه هامو فشار دادم..
اوففف چرا اینقدر سرم درد میکرد؟.. تو فکر سر دردم بودم که یهو متوجه شدم لباس تنم نیست و با حوله خوابیدم!
اولش نتونستم موقعیتم رو بسنجم و گیج شدم.. بعد یادم اومد که دیشامگاه تو کافه مشروب خوردم و این سر درد صبحگاهیم تاثیر اونه..
با یاد مست شدنم کم کم بقیه ی اتفاقات هم یادم اومد و صحنه هایی از اومدن آهیر و بعد تو حموم بودنمون اومد تو ذهنم!
من و آهیر دوتایی تو حموم بودیم، اون به تن برهنه م لیف میکشید و من سینه و بازوهای خوش فرمش رو دید میزدم!
با یاد اون صحنه هول شدم و در ذهنش گذراندم که نکنه دیشامگاه اتفاقی بینمون افتاده و بخاطر همونم لباس تنم نیست!
نگاهام گرد شد و ضربان دلم راهی شد روی هزار!
ولی اگه اون اتفاق افتاده بود اصولا باید لباس تنم نمیبود و آهیر هم کنارم خوابیده بود.. اما من با حوله بودم و تنها..
بیشتر که فکر کردم همه چی یادم اومد و نفس عمیقی کشیدم..
من افتاده بودم توی جوب و آهیر مهربون من تو حموم فقط منو شسته بود..
یادم بود که حتی موقع لیف کشیدن به بدنم هم دستش هرز نرفت و با احتیاط فقط لیف رو به تنم میکشید..
کدوم مردی بود که از اون موقعیت بگذره و اونقدر به نفس خودش حاکم باشه و خطا نکنه؟!
آهیر من.. آهیر خوب من، بازم مراقبم شده بود و مثل یه بچه تمیزم کرده بود..
آهیری که همش هیز بازی درمیاورد و خجالتم میداد، دیشامگاه در حالیکه لخت مقابلش بودم اذیتم نکرده بود و بهم کف دست نزده بود!
اونم در شرایطی که خوب یادمه من هم خواسته بودمش و حتی کمرش رو گرفته بودم و کشیده بودمش به خودم!
اما اون هردومون رو کنترل کرده بود و کاری نکرده بود که صبح پشیمون بشیم..
هر چند که من از همبستر شدن با آهیر، مردی که شوهرم بود و رابطه با هم حق مسلم هردومون بود، و در عین حال با ذره ذره ی وجودم عاشقش بودم پشیمون نمیشدم، ولی مسلما ازش خجالت میکشیدم و معذب میشدم..
از طرفی هم دوست نداشتم اامان رابطه م تو حالت مستی باشه که تو حال عادی نباشم و فرداش هیچی یادم نباشه..
آهیر مثل همیشه ذات خوب و مردونه ی خودش رو نشون داده بود.. یه مرد واقعی و آقا بود و عشقش تو دلم بیشتر از قبل شد.. قلبی که دیگه گنجایش اون عشق بزرگ رو نداشت و لبریز شده بود از مهرش..
اما وقتی یاد ترانه و آهیر رو بغل کردنش افتادم بادم خوابید و با لبهای آویزون روی تخت موندم..
ترانه ی لعنتی اومده بود تو زندگیمون و شاید خودشو تو قلب آهیر جا کرده بود..
و من احمق به آهیر اضافه کرده بودم وقتشه که به قولش عمل کنه و برام بلیط بخره!
لعنت به من.. لعنت به دهانی که بیموقع باز شود.. عین اون لاک پشتی که بیموقع دهنش رو باز کرد و حرف زد، و از آسمون پرت شد پایین، من هم از روی خشمگینت حرف چرتی زده بودم و خودمو به فنا داده بودم..
با شناختی که از آهیر داشتم میدونستم که به قولش و حرفی که از زبونش دراومده بسیار اهمیت میده و حتما بلیط میخره برام!
خدا خدا کردم که نخریده باشه و حرفم رو جدی نگحرکت کرده باشه..
چشمامو بستم و نذر کردم توی دلم که آهیر بلیط نخره و یه مبلغی بریزم به حساب کودکان بی سرپرست..
از خودم بخاطر سفارش بلیط به آهیر، عصبی بودم و با بیحوصلگی قد بلند شدم و لباس پوشیدم..
جمعه بود و میدونستم که آهیر خونه ست.. قلبم برای دیدنش، بعد از دیشب، لک زده بود و بهسرعت رفتم توی هال..
دور و برو نگاهی کردم اما نه تو سالن نه تو آشپزخونه نبود..
راهی شدم تو اتاق پیانو ولی اونجا هم نبود.. اندیشیدم شاید اونم مثل من خواب مونده باشه و راهی شدم تو اتاقی که میخوابید..
درش باز بود و دیدم روی مبل خوابیده و کف دستش روی پیشونیشه..
رفتم پیشش روی مبل قرار گرفتم و دست کشیدم به موهاش و اضافه کردم
_آقا خوشخوابه.. بیدار نمیشی؟
تکونی خورد و نگاهای خوشگلش رو باز کرد..
انگشتمو به نوک بینیش زدم و اضافه کردم
_من مست و کله پا بودم تا الان خوابیدم، تو چرا بیدار نشدی؟
بدنش رو مثل گربه تیر کشید و آخی گفت و خوابش رو پروند..
_نتونستم خوب بخوابم.. آفتاب زده بود که خوابیدم
از فکر اینکه شاید بخاطر صحنه های حموم دیشب خوابش نبرده قلبم هری ریخت و اظهار کردم
_چرا نتونستی بخوابی؟
با تخسی تو نگاهام خیره شد و گفت
_تو نزاشتی
خنده م گرفت و اظهار کردم
_من که تو اتاق خودم بودم، کاریت نداشتم
قد بلند شد روی مبل قرار گرفت و کف دستی به موهای خوشگلش کشید و گفت
_آره خودت تو اتاقت بودی
_پس روحم نزاشته بخوابی؟ یا فکرم؟
متوجه شد که دارم از زیر زبونش حرف میکشم و با خنده نگاهم کرد و اضافه کرد
_پاشو یه صبونه بده بخوریم.. شیطونی نکن
نخواست بگه چرا نتونسته بخوابه و طفره رفت..
داشت از اتاق خارج میشد که گفتم
_مرسی بخاطر دیشب.. اذیتت کردم ببخشید
برگشت نگاهم کرد و گفت
_واقعا اذیت شدم.. از نوع داغ شدن.. گفته بودم سوتین بپوش بزغاله
از شوخیش سرخ و سفید شدم و اضافه کردم
_آهیررر.. خیلی بیشعوری خجالتم میدی
کشیده خندید و در حالیکه میراهی شد سمت دستشویی گفت
_دیشب که خجالت نمیکشیدی و اضافه کردی چه اشکال داره ببین، زنتم
بیشتر خجالت کشیدم و دنبالش مسیر افتادم و اظهار کردم
_آدم مست که نمیدونه چه چرتی میگه
در سرویس رو باز کرد و با خنده گفت
_درسته
هنوز دنبالش بودم که اضافه کرد
_میخوای تو توالت هم بیای دنبالم؟
راهمو کج کردم سمت آشپزخونه و اظهار کردم
_خب بابا برو
رفتم تو آشپزخونه و یه صبحانه ی مفصل آماده کردم..
میخواستم وقتی اومد بهش بگم حرف دیروزمو جدی نگیره و بلیط نخره.. اما وقتی اومد و نشست مقابلم پشت میز، هر کاری کردم نتونستم غرورمو بشکنم و بگم که حرفمو پس گحرکت کردم..
با خودم درگیر بودم و بین اظهار کردن و نبیان کردن مردد بودم که یه تکه بربری برداشت و اظهار کرد
_دیروزگار راهی شدم بلیط گرفتم
با حرفی که زد کارد از کف دستم افتاد.. با نگاهای ناباور و وق زده نگاهش کردم..
بلیط گراهی شده بود!.. چیزی که میوحشت کردم اتفاق افتاده بود..
انتظارشو داشتم، میدونستم که به حرفش عمل میکنه.. اما یه کورسوی امیدی تو قلبم بود که شاید هنوز نخریده باشه و بتونم بگم منصرف شدم..
اما الان دیگه نمیشد بگم.. نمیتونستم خودمو کوچیک کنم پیشش..
اصلا شایدم از خداش بود که برم و میخواست منو دک کنه.. شاید میتمایل داشت با ترانه باشه و منتظر طلاقمون بود!
هنوز نگاه سردرگمم بهش بود و توی مغزم صد تا فکر رد و بقلب میشد که اظهار کرد
_افرا؟.. چرا هنگ کردی؟
حواسمو جمع کردم و گفتم
_نه.. داشتم فکر میکردم
عمیق نگاهم کرد و بیان کرد
_به چی؟.. اگه پشیمون شدی میتونم کنسلش کنم
آب دهنمو قورت دادم و سرمو انداختم پایین و بیان کردم
_نه.. پشیمون نشدم.. کف دستت درد نکنه
نگاهش رو ازم گراهی شد و لیوان چایش رو نخورده گذاشت روی میز و بلند شد راهی شد..
از خودم عصبی بودم که بهش گفتم بلیط بخره.. از آهیر عصبانی بودم که به حرفم گوش کرده بود و بلیط خریده بود.. پس دوستم نداشت.. چراکه اگه داشت، بلیط نمیخرید..
صددرصد پای زن دیگه ای در میون بود و من باید میحرکت کردم تا مزاحم زندگیش نباشم..
سرمو بین کف دستام گراهی شدم و آرنجامو گذاشتم روی میز.. بغضی رو که گلومو فشار میداد قورت دادم و به خودم بیان کردم باید محکم باشم.. وقتی بلیط گراهی شده یعنی میخواد برم!
به این اندیشیدم که از خیر حرکت کردن پیش سمانه بگذرم و برم تو آپارتمانی که پدر و مادرم برام خریده بودن و تنها زندگی کنم..
ولی اونم شدنی نبود.. از طرفی مادرم نمیزاشت به حال خودم بمونم، از طرفی هم تو شهری که آهیر بود نمیتونستم ازش دور بمونم و ممکن بود برم متوجه شدنش..
تنها جاده چاره، رفتن به آلمان بود تا از آهیر دور بشم و قبول کنم که برای همیشگی ازش جدا شدم و باید رویای وصالش رو از سرم بیرون کنم..
باورم نمیشد که همه چیز تموم شد و وقت راهی شدن رسیده..
باورم نمیشد که باید از آهیر جدا بشم..
آهیر…………. اون پسر اخمو و مغرور افسانه ای دبیرستان انقلاب.. اون دزد دلربا و مرموز تو خونمون.. اون کسی که باهاش سر سفره ی عقد نشستم و شوهر تدلیم شد.. اون آدم بداخلاقی که همخونه و رفیقم شد.. حامی و پشتم شد.. آهیری که پناهم شد.. مردی که عاشقش شدم و همه ی جهانم شد.. دیگه نبود و همه چی داشت تموم میشد!
باید ازش جدا میشدم و به کل از حیاتم خارج میشد!.. چطور میتونستم بدون آهیر به زندگیم ادامه بدم؟..
با جای خالیش چیکار میکردم؟.. با دلتنگیش چیکار میکردم؟
بدون دیدن دیدههای قشنگش.. لبخند آرامش بخش و گرمش.. بدون گوش دادن صدای بم مردونه ش.. بدون توجه ها و مهربونی هاش.. چیکار میکردم؟!
زیستن بدون آهیر سیاه و سفید میشد برام و همه ی قشنگی ها و رنگ هاش از بین میراهی شد..
حیات ای که با آهیر تازه زیبا شده بود، چقدر زود مثل سابق تاریک و بی معنی شد..
غرق افکار دردناکم بودم که با آوای گیتار به خودم اومدم..
تو اتاق موسیقی بود و با گیتار برقی یه آهنگ عجیب میزد که انگار قلب آدمو میخراشید..
یه آهنگ راک بود که معلوم بود آهنگسازش حسابی قاطی کرده و عصیان کرده..
اشکامو پاک کردم و چایش رو برداشتم و رفتم تو اتاق پیشش..
سرش تو گیتار بود و بنظرم اومد آهیر از آهنگساز اون آهنگ هم برآشفته تره..
چایش رو گذاشتم روی میز و کمی به آهنگی که میزد گوش کردم..
حال و هوای آهنگ مثل دل و روح من آشوب بود..
شاید هم حال آهیر آشوب تر بود که اونطوری داشت گیتار میزد.. ولی اگه از حرکت کردنم غمگین بود چرا بلیط خریده بود؟!
نمیتونستم بفهممش و زبون لعنتیم هم لال بود.. غرورم نمیزاشت ازش بپرسم که رفتنم رو میخوای یا نه..
غرورم نمیزاشت بگم که دلم نمیخواد برم..
غرور لعنتیم نمیزاشت ازش بپرسم دختر دیگه ای تو زیستنت اومده یا نه..
بالاخره آهنگ دیوونه رو تموم کرد و گیتار رو پرت کرد روی مبل..
چایش رو که یخ شده بود برداشت سرکشید و نگاهی به من کرد..
ته چشماش غم داد میزد.. طوری که مطمئن شدم نمیخواد برم..
ولی چرا نمیاضافه کرد؟.. چرا مانعم نمیشد؟..
شایدم من توهم میزدم و بخاطر رفتن من آزرده نبود..
با صدایی که به زور از گلوم دراومد اظهار کردم
_برای کی بلیط گرفتی؟
چنگی توی موهاش زد و با کلافگی اظهار کرد
_یه هفته بعد
دلم تیر کشید.. یه هفته.. فقط یه هفته فرصت داشتم باهاش باشم..
یه هفته ای که تو یه نگاه به هم زدن میگذشت و تموم میشد..
………………………………..
روزگارهایی که گذشت، سخت ترین روزگارهای عمرم بود..
هردومون آزرده و عصبی بودیم و بدون اینکه به روی هم بیاریم بیشتر تو خونه میموندیم..
آهیر فقط صبح ها میرفت آموزشگاه و کلاسهای عصرش رو کنسل کرده بود و به شاگردهای خصوصیش هم اضافه کرده بود فعلا نیان..
من هم نه با دوستام جایی میرفتم نه خونه ی پدریم و نه طبقه ی پایین..
از دل آهیر خبر نداشتم که چرا بیشتر وقتش رو تو خونه میگذرونه، اما من میمیل داشتم تو یک هفته ای که فرصت داشتم قلب سیر ببینمش و برای روزگارهایی که مشتاق دیداریش امانمو میبرید تصویرش رو تو ذهنم ذخیره کنم..
هر شامگاه تا صبح بیصوت اشک میریختم و روزگارهایی رو که تا راهی شدنم مونده بود میشمردم و از سرعت سپری شدن وقت متعجب میشدم..
سه روز انقدر سریع گذشته بود که باورم نمیشد فقط چهار روزگار تا راهی شدنم باقی مونده و من هنوز نوک سوزنی هم از آهیر سیر نشدم..
عصبی و کلافه بودم و تو آشپزخونه بی هدف گشت میزدم که صدای پاشو گوش دادم..
هنوز ۱۲ ظهر نشده بود و آهیر از آموزشگاه برگشته بود..
_عه چه زود اومدی.. ۹ راهی شدی ۱۲ برگشتی
پالتوی مشکی قشنگش رو که بسیار بهش میومد و دوسش داشتم از تنش درآورد و بیان کرد
_حوصله نداشتم درسو تعطیل کردم
_آدم وقتی حوصله نداره میخواد دنیا تعطیل بشه
پوفی کشیدم و با غرغر یخچالو باز کردم.. پالتوش رو گذاشت روی صنقلبی و اظهار کرد
_سیمات اتصالی کرده باز؟
کابینت رو محکم بستم و اضافه کردم
_نه.. مگه چیکار میکنم؟.. بهشدت ام نرمالم
و اسکاچ رو برداشتم و فنجون قهوه م رو با سر و آوا و تق و توق شستم..
یخچالو باز کرد و اضافه کرد
_شکلاتات کجان؟.. بیار یکی بخور تا خونه رو رو سرمون خراب نکردی
اسکاچ رو پرت کردم داخل سینک و اضافه کردم
_شکلات ندارم که.. تموم شده
با دیدههای گرد شده نگاهم کرد و گفت
_ناموسا اونهمه شکلاتو چطور خوردی افرا؟
_پنج بسته مونده بود همه رو صبح خوردم
_واقعا خسته نباشی
_آهیر تو اصلا فکر کردی به ننه باباهامون چی بگی؟
_تویی که شال و کلاه کردی بری، من باید فکرشو بکنم؟
_بله.. تو روزگار خواستگاری اظهار کردی همه چیو حل میکنی و منو میبری پیش دوستم
_هوممم.. روز خواستگاری گوه هایی خوردم که الان عین خر توش موندم
_خب میخواستی نخوری.. به من چه؟.. الان باید مسیر حل بدی
_میگیم میریم سفر تا تو دوستتو ببینی، ولی وقتی من تنها برگشتم میگم افرا میل داشت بیشتر با دوستش بمونه و بعدا میاد.. بعد از یه مدت هم میگم افرا از برگشتن منصرف شده و اختلاف پیدا کردیم و میخوایم جدا شیم.. خوبه؟
_پس قبلا فکرشو کرده بودی
_نه.. الان به ذهنم رسید
_چه مخی داری، بیخودی که پزشکی قبول نشدی.. اوکیه همینو اجرا میکنیم
_همه ی کاراتو کردی؟.. آماده ای؟
_کاری ندارم.. فقط پولمو باید از بانک بردارم که اونم فردا میرم.. بازم میگم نیاز نیست تو بیای و به زحمت بیفتی
_منم بازم میگم قول دادم خودم ببرمت، میبرمت.. در ضمن باید ببینم کجا میری پیش کیا میمونی
_سمانه و خونواده ش رو از بچگی میشناسم.. تو خونه ی هم بزرگ شدیم.. نگران اونا نباش
_بهر حال خودم میبرمت
دلم برای حمایت هاش که تا آخرین لحظه ازم دریغ نمیکرد میحرکت کرد اما چقدر قلبم میمیل داشت یک کلمه بگه نرو..
اگه فقط یک کلمه میبیان کرد نرو، میپریدم بغلش و داد میزدم که عاشقشم و بدون اون میمیرم.. هر چی تو قلبم بود و اینهمه مدت ازش مخفی کرده بودم میریختم بیرون و اعتراف میکردم..
اگه فقط یک کلمه میاظهار کرد نرو!
اما هردومون فقط خودخوری کردیم و با نگاه های دلگیر به هم خیره شدیم و زبون باز نکردیم.. نه آهیر اضافه کرد نرو.. نه من گفتم نمیرم.. تا اینکه دو روزگار هم گذشت و من منتظر آهیر بودم تا از آموزشگاه بیاد و بریم خونه ی سالار و من ازشون خداحافظی کنم..
شوخی شوخی داشتم میرفتم و هنوزم باورم نمیشد که چطور به اینجا رسیدیم و واقعا دارم از آهیر جدا میشم!
تو اتاق وسایل قدیمی نشسته بودم و تو فکر بودم که آهیر اومد..
_سلام
سرمو بلند کردم و خواستم بگم سلام که با متوجه شدنش شوکه شدم..
موهاشو کوتاه کرده بود و انگار یه آدم دیگه شده بود..
چقدررر این موهای کوتاه و تیپ جدید بهش میومد و قشنگتر شده بود..
محو تماشاش بودم که بیان کرد
_بریم؟
کشیده شدم و حرکت کردم نزدیکتر و گفتم
_موهاتو چرا کوتاه کردی؟
_چه میدونم.. همینطوری
اونم مثل من تو این یه هفته عصبی و بیقرار بود و بنظرم اومد که انگار حرصش رو سر موهاش خالی کرده..
ولی چرا اینقدر غمگین بود؟.. اگه بخاطر راهی شدن من بود چرا نمیاضافه کرد نرو؟.. چراااااا؟؟؟؟
آهیر
تو جاده خونه ی سالار بودیم و من روزگار قبلش به مشاهده کردن سالار رفته بودم و جریان رو بهش گفته بودم..
میوحشت کردم مانع حرکت کردن افرا بشه و یا در مورد علاقه ی من حرفی بزنه و برنامه ی افرا بهم بخوره..
سالار از اینکه اجازه میدادم افرا بره بسیار آزرده شد و اظهار کرد این کارو با هردومون نکنم..
اضافه کرد
_اون دختر هم تو رو دوست داره و تو نمیفهمی
و من گفتم
_اگه دوستم داشت نمیراهی شد.. حساب دو دو تا چهار تاست سالار.. بسیار ساده ست.. اگه اونم منو دلبسته شد ممکن نبود بره
_شاید منتظره تو حرفی بزنی.. شاید دوستت داره اما از احساس تو مطمئن نیست
نتونستم جریان حساب فیک و نگین رو به سالار بگم اما حرفو پیچوندم و بیان کردم
_من به نوعی از زبون خودش متوجه شدم که اضافه کرد عاشق من نیست.. پس دلیلی نداره که مانع راهی شدنش بشم.. عاشق شدن واقعی اینه که حق انتخاب بدی به طرف مقابل و به خواسته ش احترام بزاری.. تحمیل و اجبار به افرا، تو کار من نیست سالار
و بالاخره سالار و فرحناز خانم با حرفهای من مجاب شدن که افرا عاشق من نیست و دوست داره بره خارج..
و با دلخوری به من قول دادن که روزی که افرا برای خداحافظی میاد خونشون، مانع رفتنش نشن و حرفی از علاقه ی من نزنن..
موقع خداحافظی، افرا تو بغل فرحناز خانم و سالار اشک ریخت و قلب آشفته ی من آشفته تر شد..
فرحناز خانم چپ چپ نگاهم کرد و اشاره کرد به حال افرا.. میدونستم منظورش این بود که میبینی چقدر ناراحته و معلومه که از رفتن خرسند نیست..
اما من چیکار میتونستم بکنم وقتی خودش میل داشته بود بره.. وقتی منو دوست نداشت من چطور و به چه حقی باید نگهش میداشتم؟..
خودم داغون بودم و با همه ی دور و بری هام بجز افرا دعوا میکردم و بدجور پاچه میگحرکت کردم..
تو آموزشگاه از دوستم کامبیز که اونم استاد بود متوجه شده بودم که بچه ها میگن استاد ولینی اینروزها رکورد بداخلاقی هاش رو زده و اصلا نمیشه باهاش یک کلمه حرف زد..
عصبی و پکر بودم و هر روزگار و هر ساعتی که میگذشت و وقت رفتن افرا نزدیک میشد حال و اوضاع من خراب تر میشد اما دم نمیزدم..
از شدت فشار و غمگینی سیگار پشت سیگار روشن میکردم و افرا با دیدهای غمگین و مظلومش نگاهم میکرد..
_چرا اینقدر سیگار میکشی؟.. اصلا یدونه م بده من بکشم
_لازم نکرده.. همینت مونده سیگار بکشی
قلبم میتمایل داشت بگم نرو.. من و من کردم تا شاید بتونم بگم.. اما نتونستم.. نمیتونستم به خودم مجبورش کنم و بگم نرو..
افرا
روزگار قبل از پروازمون حرکت کردم متوجه شدن پدر و مادرم.. هر چند که هیچوقت مثل بچه های عادی بهشون وابسته نبودم، ولی بالاخره پدر و مادرم بودن و با فکر اینکه شاید چند سالی نبینمشون قلبم گرفته بود و میتمایل داشتم باهاشون خداحافظی کنم..
بهشون اضافه کردم که با آهیر میریم آلمان هم به قصد سفر و سیاحت، و هم برای متوجه شدن سمانه..
مادرم از گوش دادن سفر خارج خوشحال شد و گفت
_چه عجب بالاخره شمام یه تکونی به خودتون دادین.. دختر خانم شریفی بعد از عروسی با شوهرش حرکت کردن تور اروپا هنوزم برنگشتن
مادرم خبر نداشت که منم قراره برنگردم.. اگه میدرک کرد دو شقه م میکرد و نمیزاشت برم.. ولی بعد از رفتنم دیگه نمیتونست برم گردونه و مجبور میشد خودش برای مشاهده کردنم بیاد آلمان..
موقع خداحافظی چشمام پر از اشک شد و مادرم با تعجب نگام کرد و اظهار کرد
_وا این لوس بازیا چیه؟.. سفر راهی شدن گریه نداره دختر
همونروز با نغمه و رضا و مسعود هم خداحافظی کردم و مسعود با غمگینی اضافه کرد
_خر نشی و تغییر جنسیت ندیا.. بخاطر خودم نمیگم، بخاطر خوشبختی خودت میگم
موضوعی که اصلا بهش فکر نمیکردم تغییر جنسیت بود.. انگار به کل یادم رفته بود.. تنها فکر و دردم، درد جدایی از آهیر بود و به هیچ چیز دیگه ای فکر نمیکردم..
در طول روزگار انقدر با حسرت یواشکی نگاهش میکردم که میهراسیدم جلوی خودش گریه م بگیره و حالمو بفهمه..
چند ساعت بیشتر به پروازمون نمونده بود و من هنوزم نمیدونستم چطور باید از آهیر دل بکنم..
لباسها و بعضی وسایلی رو که میخواستم ببرم توی دو تا چمدون و ساک جمع کرده بودم و با هر بار مشاهده کردنشون اشکم سرازیر میشد..
اما نمیزاشتم آهیر بفهمه و بدونه قلبم نمیخواد برم.. اگه مزاحم حیاتش بودم و میتمایل داشت طبق قرارمون جدا بشیم تا بره سراغ زندگی سینگلی سابقش و یا حتی رابطه ی جدیدش، باید بی سر و صوت میراهی شدم و نمیچسبیدم بهش..
با قلب خون عکسهاش رو توی گوشیم چک کردم.. تنها چیزی که تو روزگارای جدایی و دلتنگی میتونستم بهشون پناه ببرم عکسهاش توی گوشیم، پیج اینستاگرامش و چک کردن بازمشاهده کرد واتس و تلگرامش بود..
دیگه خودش رو کنارم و جلوی دیدهم نداشتم و میدونستم که حسرتش از پا درم میاره..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن