اینبار نگام کرد… بارون کل صورتمو خیس کرده بود. به مسیری که اومده بودیم خیره شد… خیلی از خونه دور شده بودیم:
– بهتره تا خونه بدوییم…
موافقت کردم و شروع کردیم به دویدن ولی شدت بارون بسیار زیاد بود… آرتام به یه درختی که روش خونه درست شده بود و حکم سایه بون داشت، اشاره کرد تا بریم زیرش… بهتر از هیچی بود…
زیرش واز حرکت ایستادیم… بخاطر دویدنمون هر دو تا نفس نفس میزدیم… آرتام نگاهی به دور و برش کرد و اظهار کرد:
– تا خونه خیلی راهه. بهتره صبر کنیم بارون بند بیاد.
سرمو چند بار تکون دادم:
– سردت نیست؟
– نه.
به صورتم خیره شده بود… اومد نزدیکتر… نگاهاشو روی تک تک اجزای صورتم چرخوند. دستشو آورد بالا و با انگشتش چتری هامو که چسبیده بود به پیشونیم، کنار زد… منم به چشماش خیره شده بودم… بازم همون نگاه… ته قلبم لرزید… کف دستشو گذاشت کنار صورتم و کف دست دیگه شو دورم حلقه کرد… سرش داشت میومد جلو… فقط صوتی نفس هاشو میشیدم… چشمامو بستم و حرکت لب هاشو رو لبام احساس کردم
منو بوسید… پرحرارت.
تکون نخوردم… مخالفتی هم نکردم…
باورم نمیشد؛ این من بودم که به لبه ی سویشرتش چنگ زدم و اونو به سمت خودم میکشم تا ازم جدا نشه…
برای لحظه ایی سرمو بردم عقب و همینطور که نفس نفس میزدم بی ربط گفتم:
– داره تاریک میشه.
– میدونم
ودوباره منو بوسید… وقت و فراموش کرده بودیم. از این نزدیکیه زیاد احساس خوبی داشتم… خیلی خوب…
– میشه جادهنماییم کنین بگین از کدوم طرف باید برگردم؟
سریع خودم و کشیدم کنار و به کاوه که با عصبانیت بهمون خیره شده بود چشم دوختم.
– میشه جادهنماییم کنین بگین از کدوم طرف باید برگردم؟
تند خودم و کشیدم کنار و به کاوه که با عصبانیت بهمون خیره شده بود چشم دوختم.
با مشاهده کردن کاوه کف دستپاچه شدم. نگاهش یه جوری بود. مثل گناهکارا نگام میکرد، طوری که شک کردم کار اشتباهی انجام دادم. آرتام هم متوجه کف دستپاچگی من شد و چند ثانیه با تعجب نگام کرد. نا خود آگاه پشتش قایم شدم. کاوه که خاموشی ما رو متوجه شد گفت:
– ببخشید مزاحم کارتون شدم.
آرتام نگاه بی تفاوتی بهش انداخت… کف دستشو دور کمرم حلقه کرد و منو کشید تو بغلش:
– خواهش میکنم! کاری داشتی؟ حواسمون نبود.
کاوه دوباره نگاهی به من انداخت و بعد رو به آرتام اضافه کرد:
– گفتم راهو گم کردم.
یکی از ابرو های آرتام از روی تعجب بالا حرکت کرد و جویا شد:
– گم شدن تو این جاده ی مشخص و سر راست یه کم مسخره نیست؟
با اینکه کاوه از باز شدن مچش یه ذره کف دستپاچه شده بود اما با این حال به روی خودش نیاورد. برعکس قیافه ی حق به جانبی به خودش گراهی شد:
– برای من که اولین باره اومدم اینجا چیز عجیبی نیست.
– به هوش خودم ایمان آوردم چراکه منم اولین باره اومدم اینجا.
پوزخندی به کاوه زد و بعد کف دستمو گرفت و گفت:
– بارون بند اومده ! بهتره برگردیم عزیزم.
سرمو کمی کج کردم و بی هیچ حرفی کنار آرتام راه راهی شدم. وقتی از کنار کاوه گذشتیم آرتام بدون اینکه نگاهش کنه گفت:
– دنبالمون بیا.
با دیدن کاوه تمام خوشی های چند دقیقه پیش فراموشم شد. درسته از اومدن کاوه شوکه شده بودم اما مشکل اینجا بود که الان از آرتام هم خجالت میکشیدم. هنوزم باورم نمیشه بوسیدمش. روی چشم دوختن بهشو نداشتم. فقط توی اون لحظه عاشق شدم میراهی شدم یه جایی که هیچ کس نبود و به اتفاق های امروزگار فکر میکردم. انگار آرتامم متوجه حالم شده بود زیرا چند لحظه ایی به صورتم نگاه کرد. بعد سرشو آورد نزدیکتر و با تعجب زیر گوشم بیان کرد:
– دستات چرا یخ کرده؟
همونطور که به جلو خیره بودم اظهار کردم:
– چیزی نیست. یه کم سردمه.
منو به خودش نزدیک تر کرد و دستشو چند باری روی بازوهام کشید. با صوتی قد بلند تری رو به کاوه که پشت ما راه میومد اظهار کرد:
– حالا ناظهار کردی چرا اومدی بیرون؟
– برای قدم زدن.
– تو این بارون؟
– انقدر عجیبه؟؟؟ فکر کنم شما هم اومدین بیرون بارون میومد.
– خب ما هدفمون قدم زدن نبود.
بهش نگاه کردم… بی صدا میریز خندید. از اینکه حال کاوه رو گرفته بود خرسند بود. خنده ام گرفته بود ولی جلوی خودمو گراهی شدم. فقط مضطرب بودم یه وقت بینشون درگیری لفظی بوجود بیاد. کاوه بعد از چند لحظه خاموشی یا حرص گفت:
– اونو که متوجه شدم.
– پس داشتی مارو متوجه شد میزدی؟
کاوه ساکت موند و چیزی نگفت. از اینکه اینجوری با کاوه حرف میزد خرسند بودم. انگار داشت انتقام منو میگراهی شد. پسره ی بیشعور خودش با مهری خوشگذرونی میکنه بعد به من مثل یه خائن نگاه میکنه. برای اینکه بحثو عوض کنه اظهار کرد:
– چرا خانومتو نیاوردی؟
– حالش برای قدم زدن مساعد نبود.
– من جای تو بودم تو این وضعیت تنهاش نمیذاشتم.
کاوه پوزخند صدا داری زد و گفت:
– چه خانواده دوست. فقط میتونم بگم برو خدارو شکر جای من نیستی.
جمله ی آخرشو با غمگینی اظهار کرد… انگار که میخواست به من بفهمونه از زندگیش راضی نیست. برام مهم نیست چراکه خودش میل داشت.
– نگفتی؟
– چی رو؟
– اینکه چرا اومدی قدم بزنی؟
– فکر کن قدم زدن زیر بارون خاطرات شیرینی رو برام زنده میکنه.
دیگه رسیده بودیم به خونه. آرتام در رو باز نگه داشت و در حالی که به کاوه اشاره میکرد بره داخل گفت:
– امیدوارم آخر مرور این خاطرات شیرین با یه آه پر حسرت همجاده نباشه.
کاوه نگاهای به خون نشسته ش رو به آرتام دوخت و از بین دندونای بهم فشرده ش گفت:
– نمیذارم با حسرت تموم بشه.
و بی معطلی حرکت کرد تو…
**********
فنجون چایی رو از توی سینی برداشتم و سری به عنوان تشکر تکون دادم… آرتام کف دستشو روی لبه ی مبل پشتم گذاشت، سرشو آورد نزدیک و آروم زیر گوشم اضافه کرد:
– عمت آدم جالبیه…
با خنده پرسیدم:
– چطور؟
به عمه و مولین اشاره کرد که با هم حرف میزدن…
عمه- من همواره و همه جا گفتم که سلیقه ی دخترت حرف نداره.
مولین که انگار مثل من تملق توی حرفاشو درک کرده بود لبخندی از روی اجبار زد و به تشکری اکتفا کرد ولی مثل اینکه عمه دست بردار نبود. رو به من اظهار کرد:
– هنوز اون فنجونایی که واسه ی تولدم خریده بودی نگه داشتم.
معلوم نبود با زدن این حرفا میخواد به چی برسه… با شناختی که ازش داشتم مطمئن بودم که کلا حرفی رو بی قلبیل نمیزنه. بدون اینکه تغییری تو چهره ام بدم گفتم:
– جدی؟
– عمه: آره عمه… بسیار دلبرن… هر کی اومد خونمون سؤال کرد از کجا خریدمشون… خلاصه اینکه همواره به مهری میگم تو که این همه سال دوست آناهید بودی چرا یه کم ازش سلیقه توی خرید رو یاد نگرفتی.
نگاه ها رفت سمت مهری و همه ساکت شدن. مولین سری از روی تاسف تکون داد. مهری رنگش سفید شده بود و با انگشتاش بازی میکرد… آرتام نگاه از مهری گحرکت کرد و رو به عمه گفت:
– چیدمان اینجا کار خودتونه؟
عمه ذوق زد خندید و گفت:
– آره عزیزم. چطور؟
– همینطوری… بنظرم حالا که به سلیقه ی آناهید اطمینان دارین بد نیست بذارین چیدمان اینجا رو عوض کنه.
عمه پنچر شد… از فکر اینکه آرتام میخواد ازش تعریف کنه کلی ذوق کرده بود… قیافش واقعا دیدنی بود. بهشدت جلوی خودمو گرفتم تا نخندم. جای پری واقعا خالی بود…عمه تبسمی از روی اجبار زد و گفت:
– حتما.. خب دیگه بریم ناهار بخوریم.
با این حرف همه از جامون بلند شدیم و سمت میز رفتیم. آرتام صنقلبی رو برام عقب کشید… این کاری بود که کاوه همیشگی برای من سر میز انجام میداد… ناخود آگاه نگاهم سمت کاوه راهی شد. اونم داشت به من نگاه میکرد. سریع نگاهمو دزدیم و به روی خودم نیاوردم…
ایکاش امروز نمی اومدیم اینجا… از دیشب که عمه پیشنهاد داد دو روزگار آخر سفرمون بیایم ویلاشون حالم گراهی شده شد… چقدر برای خونه ی بابا بیژن زحمت کشیدیم تا چند روز با آرامش اونجا باشیم… حس بسیار خوبی نسبت به اونجا داشتم… انگار خونه ی من و آرتام بود. از قیافه ی آرتام هم میشد متوجه شد که از اومدن اینجا راضی نیست… بعد از اتفاق اون روزگار یه ذره ازش خجالت میکشیدم ولی اون اصلا اشاره ای به اون ماجرا نکرد. پری هم که تا پیشنهاد عمه رو گوش داد بیان کرد اعصاب دیدن خانواده ی کاوه رو نداره چه برسه به اینکه بیاد ویلاشون… دست هیراد رو گحرکت کرد و برگشتن تهران تا این چند روز آخر رو هم برن متوجه شدن اقوام شوهر… منم اگر بخاطر مولینی نبود نمی اومدم… میگفت بیا تا کدورت ها تموم بشه و اونا بفهمن که دیگه به قدیم فکر نمیکنم… مشغول غذا خوردن بودیم که عمه یهو گفت:
– آرتام جان غذا بکش. تعارف نکن.
آرتام که انگار اصلا حواسش نبود اضافه کرد:
– بله؟
– اضافه کردم تعارف نکن غذا بکش برای خودت.
– من اهل تعارف نیستم.
عمه نیمچه تبسمی زد و بیان کرد:
– آهان یادم نبود اینجا بزرگ نشدی و با تعارفات ما ایرانی ها آشنا نیستی.
بعد مکث کوتاهی ادامه داد:
– چند وقته برگشتی؟
– دو سالی میشه…
– اینجا بهتره یا اونجا؟
– نمیدونم… تو بعضی چیزا اینجا بهتره و تو بعضی دیگه اونجا…
– اتفاقا من خیلی اصرار داشتم کاوه درسشو اونور تموم کنه…
آه پر حسرتی کشید و گفت:
اما نشد… یه نفر مخالف حرکت کردنش بود. بدبختی این بود که از همون یه نفرم حرف شنوی داشت .
عمو شهرام تک سرفه ایی کرد که باعث شد عمه ساکت بشه… قربونش برم از رو نمی رفت… یکی به نعل میزد، یکی به میخ… حالا نوبت من بود گویا… مولینی به بابا که از حرف عمه برآشفته شده بود، اشاره کرد تا چیزی نگه…عمه کف دستشو جلوی دهنش گحرکت کرد و بلند لبخند زد:
– شوخی کردم.
آرتامم لبخند شل و ولی زد و به من خیره شد. منظورش از اون یه نفر من بودم… حرصم گرفته بود. همونطور که چشمم به بشقاب بود قاشقو تو کف دستم فشار دادم. عمه همیشگی برای بحث هاش یه پایان خوب در نظر میگرفت. اما من دوست نداشتم اینقدر بهم توهین بشه.
*******
همه ی خانما جز من که مشغول کتاب خوندن بودم، حرکت کرده بودن استراحت کنن. آرتام و شوهر عمم داشتن تخته بازی میکردن… بابا بیژن و پدرم هم مشغول صحبت کردن بودن… فقط از کاوه خبری نبود که نمیدونم بعد از ناهار کجا حرکت کرد.
-راستی آناهید جان اسبمون بچه شو به دنیا آورد . دیدیش؟
با شنیدن آوای عمو شهرام سرمو از روی کتاب بلند کردم:
– جدی؟ همون اسب قهویه؟
– آره دخترم. یه ماهی میشه بچه اش به دنیا اومده. الان تو اصطبله.
– عزیزم… میشه رفت متوجه شدش؟
– آره.
– پس من میرم ببینمش.
عمو شهرام تبسمی بهم زد. کشیده شدم… آرتام اضافه کرد:
– میخوای صبر کن بازی تموم شه باهات بیام.
از پشت کف دستمو روی شونه هاش گذاشتم و بیان کردم:
– تا بازیتون تموم بشه من رفتم و برگشتم.
نگاه مهربونی بهم کرد و با سر باشه ای اظهار کرد.
پالتومو برداشتم. وقتی دستم به دستگیره رفت بار دیگر صدای آرتامو متوجه شدم که میگفت:
– آناهاید مواظب باش زمین گِلیِِ ها.
– مواظبم.
در چوبی اصطبلو با هزار زور و زحمت باز کردم. راهی شدم سمت اتاقکی که اسبارو اونجا نگه میداشتن.
با مشاهده کردن کره اسب کوچولوی قهوه ای خنده رو لبام قرار گرفت. راهی شدم جلوتر… یه ذره بدنمو کشیدم تا کف دستم بهش برسه… نوازشش کردم و اونم بدون حرکت از حرکت ایستاده بود و با یه چشمش به من نگاه میکرد.
مادرش هم کنارش بود. وقت ۸ سالم بود به جهان اومده بود با کاوه و باباش اومده بودیم همین جا… چقدر زود گذشت. با یادآوری اون روزگارا تبسم تلخی رو لبهام نشست.
– بچه که بودیم همینجا به مادرش سیب میدادیم…
با متوجه شدن آوای کاوه با ترس برگشتم و نگاهش کردم.
با یه تبسم تلخ داشت به من نگاه میکرد. آروم آروم اومد کنارم و گفت:
-یادته؟
-چرا اومدی اینجا؟
بی توجه به سوالم گفت:
– چرا همه چی بهم ریخت؟
– پرسیدم چرا اومدی اینجا؟
زیر لب چیزی رو زمزمه کرد که نشنیدم… انگار با خودش حرف میزد…رومو برگردوندم و بی خیال مشغول نوازش اسب شدم. توی چند قدمیم ایستاد. تکیه داد به ستون چوبیه کنار اتاقک…
– اینقدر از من متنفری که حاضر نیستی نگام کنی؟
چیزی نگفتم… نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
– اشکالی نداره. فقط اومدم باهات حرف بزنم.
باز شروع کرد… بی خیال نوازش کردن شدم و همونطور که داشتم به سمت در میراهی شدم با حرص گفتنم:
– منو توحرفی نداریم که بزنیم.
کاوه بدون معطلی با کشیدن بازوم منو متوقف کرد. چشم تو دیده شدیم. من با عصبانیت نگاش میکردم و اون با التماس… فشاری به بازوم وارد کرد و بیان کرد:
– چرا فرار میکنی؟ بذار حرفامو بزنم… چیه؟ نکنه از یادآوری گذشته میترسی؟
بازومو از دستش کشیدم بیرون و گفتم:
– چرا باید بترسم؟
– خوب نقش بازی میکنی…
دیگه داشت پررو میشد…
– مطمئن باش ترسی وجود نداره فقط نمیخوام حماقتی که کردم یادم بیاد…
– اِ… آفرین به آرتام… ببین چیکار کرده که به این نتیجه رسیدی بودنت با من حماقت بوده…
پوزخندی زدم:
– همون روزگار که کارت عروسیتو متوجه شدم به این نتیجه رسیدم…
– نمیخوای قلبیل کارمو بدونی؟
سرشو کمی کج کرد و اظهار کرد:
– چه سوال احمقانه ایی… معلومه که نمیخوای… چراکه ممکنه خیلی چیزا در موردت روشن بشه… مگه نه؟
– معلوم هست چی میگی؟
– آره… تو هم میدونی چی میگم اما داری خودتو میزنی به اون راه…
سری از روی تاسف تکون دادم و از کنارش گذشتم تا برم بیرون اما بسیار تند اومد رو به روم و سد جادهم شد…
– کجا؟
– برو کنار..
– اضافه کردم باید با هم حرف بزنیم…
سرمو انداختم پایین… نفس هام از عصبیت کش دار شده بود…
– برو کنار کاوه…
– تا وقتی جواب منو ندی نمیذارم بری…
میل داشتم هولش بود که مچ کف دستامو گحرکت کرد… هر چقدر تقلا کردم نتونستم مچ کف دستامو از بین کف دستاش بیرون بکشم…
– ولم کن…
– باید حرف بزنیم…
– خیلی دیره… فکر نمیکنی زودتر باید حرف میزدیم؟ قبل از اینکه مهری رو به من ترجیح بدی؟ قبل از اینکه با آبروم بازی کنی؟
– من اون موقع انقدر عصبانی بودم که نمتوجه شدم دارم چیکار میکنم… وگرنه خودت که میدونی چقدر دوست دارم…
– دروغگو… تو منو دوست نداشتی؛ فقط یه مدت باهام سرگرم بودی… همین…
– من دوست نداشتم؟ یا تو که…
حرفشو قطع کرد… نگاهاش پر از غم شد… کف دستامو ول کرد و یه قدم حرکت کرد عقب تر…
– حق من این نبود که بهم خیانت کنی…
– چی میگی؟ کدوم خیانت؟
پوزخندی زد و اظهار کرد:
– کدوم خیانت؟ به این زودی میلاد و فراموش کردی؟
همونطور که داشتم لیست آدمایی که به اسم میلاد میشناسم رو تو ذهنم مرور میکردم بیان کردم:
– تو حالت خوب نیست… میلاد کدوم خـَ…
نتونستم ادامه حرفمو بزنم… تازه یادم اومد کی رو میبیان کرد… پسر آقای مردانی… دوست خانوادگیمون… پدرش تقریبا تمام دوران بچگیشو تو خونه ی مامانی گذرونده بود و با هم بزرگ شده بودن… برام حکم یکی از عموهامو داشت و میلادم مثل یه پسر عمو عاشق شدم… اما.
اجازه ی بیشتر فکر کردن رو بهم نداد و به حرفای خودش ادامه داد:
– چی شد؟ یادت اومد یا میخوای بیشتر فکر کنی؟
– تو چی در مورد میلاد میدونی؟
– اونقدری میدونم که کارمو توجیح کنه…
– تو هیچـ…
دستی لای موهاش برد و با غمگینی اظهار کرد:
– چرا؟ چرا اینکارو کردی؟ چیم از اون کمتر بود آناهید
– درست حرف بزن ببینم چی میگی؟
– من دیدمت… با اون… تو حتی خونه ش هم میرفتی… اونم تنهایی…
از صورت منقبض شده ش معلوم بود که با یادآوری اون خاطرات عذاب میشه…
– چقدر احمق بودم… اولین بار روزگاری که پشت تلفن یه دعوای کوچولو داشتیم با هم مشاهده کردمتون… یادته… بخاطر اینکه نیومدم سر قرار و چند ساعت علافت کردم باهام قهر کردی… منم که طاقت نداشتم یه روزگار نبینمت، بعد از ظهر اومدم دم خونتون… اما مشاهده کردم سوار ماشین مقلب بالایی شدی که دم خونتون منتظرت بود… نمیدونستم کیه اما مشاهده کردم که مرد بود… تعقیبتون کردم… جلوی یه آپارتمان نگه داشت هر دوتونو متوجه شدم که شاد رفتین تو خونه… انقدر شوکه شده بودم که نتونستم بیام جلو… برای اینکه مطمئن بشم اشتباه کردم چند روزگار دیگه ایی هم تعقیبتون کردم… بازم همین اتفاقات تکرار شد. وقتی هم ازت میجویا شدم امروزگار جایی رفتی جوابت این بود که از صبح تو خونه بودی… اما نبودی… دورغ میاظهار کردی و من اینو میدونستم… داشتم دیوونه میشدم. با اینکه مشاهده کرده بودمت اما بازم باورم نمیشد و دنبال یه جادهی بودم به خودم بقبولونم که هیچ اتفاقی نیفتاده… بیان کردم من اشتباه میکنم. ولی نشد… حرکت کردم از مهری سؤال کردم و اونم جواب سر بالا میداد. انقدر بهش اصرار کردم تا بالاخره بهم بیان کرد تو به میلاد علاقه داری و باهاش دوست شدی… خرد شدم… این فکر که برات فقط یه عروسک خیمه شامگاه بازی بودم و اینهمه سال منو بازی دادی منو میسوزوند… حرفایی که مهری میزد بیشتر عذابم میداد؛ از احساس واقعیت نسبت به من اظهار کرد و ازم خواست چشمامو بیشتر باز کنم… تا اینکه یه روز اظهار کرد با پسره قرار ازدواج گذاشتی. بازم باور نکردم و زیر بار نرفتم اما اون اظهار کرد میتونه ثابت کنه… گفت برای اینکه باورم بشه امروزگار برم در خونتون… اومدم؛ متوجه شدم با خنده سوار ماشینش شدی. نمیدونی چطور جلوی خودمو گراهی شدم تا نیامو میلادو نکشم… هنوز ایمان داشتم که تو دوستم داری و مهری دروغ بیان کرده… وقتی وارد پاساژ جواهر فروشی شدین قلبم هری ریخت. به خودم میگفتم آناهید نمیتونه منو ول کنه. نمیتونه بدون من حیات کنه اما… تو با اون داشتین حلقه ی ازدواج انتخاب میکردین. تازه داشتم به حرفای مولین میرسیدم که همیشه میگفت تو دختر خوبی نیستی… چند روزگار مثل کابوس برام گذشت… عذابی که تو اون چند روزه کشیدم رو با یه اس ام اس صد برابر کردی. یادته کدومو میگم؟؟؟؟ اظهار کردی کاوه منو تو دیگه نمیتونیم با هم باشیم. یادته؟ با این اس ام اس مطمئن شدم که تو و اون…
سرشو انداخت پایین و آهی کشید:
– بعد اون قضیه مصمم شدم برای اذیت کردنت با صمیمی ترین دوستت باشم تا همونطور که تو عذابم دادی عذابت بدم. دست خودم نبود… فقط میتمایل داشتم ازت انتقام بگیرم تا یه ذره آروم بشم… مطمئن بودم که به این زودیا نمی تونی منو فراموش کنی… وقتی به مولین گفتم میخوام با مهری ازدواج کنم بدون چراکه و چرا قبول کرد… بالاخره اون اامان نفری بود که از وصلت من و تو ناراضی بود… بسیار زودتر از اون چیزی که فکر میکردم قرارها گذاشته شد و همه چی تموم شد… از انتقامی که گراهی شده بودم راضی بودم و منتظر بودم تا خبری از بهم خوردن رابطه ی تو میلاد بشنوم… ولی همه چی با مشاهده کردن آرتام تو نمایشگاه بهم ریخت… گیج شده بودم. نمیدونستم چه خبره… تصمیم گرفتم برم سراغ میلاد. راهی شدم دم خونش که نبود… از پدرش پرسیدم که اضافه کرد برگشته سوئد… بعد پیش خودم اظهار کردم حتما حق با مهری و مامانه که میگن تو اون دختر نجیبی که من فکر میکنم نیستی… اما با دیدن اتفاق های این مدت مطمئن شدم که یه جای کار میلنگه… واسه ی همین اصرار داشتم باهات حرف بزنم… خواهش میکنم تو بگو اینجا چه خبره؟؟؟
همه ی اتفاقات چند ماه اخیر جلوی نگاهم بود… باورم نمیشد که اون به خاطر این چیزا ولم کرده… باورم نمیشد اینطوری در موردم اندیشید و انقدر راحت منو قضاوت کرد… اون همه چی رو درک کرده بود… میتونست همه چی رو حل کنه ولی حرفی نزد… اگر خاموشی نکرده بود و ازم توضیح میمیل داشت… نگاه متعجبمو به نگاهای پرسوالش دوختم… چرا باید الان براش توضیح میدادم… اون موقع که باید این حرفا رو میزد سکوت کرد و با خاموشیش زندگیه جفتمونو بهم ریخت… اونوقت حالا اومده و میپرسه چی شد؟ سری از روی تاسف تکون دادم:
– وافعا برات متاسفم که اینطوری در موردم قضاوت کردی…
بی توجه به نگاه پرسوالش حرکت کردم سمت در ولی لحظه ی آخر پشیمون شدم… چرا ندونه؟…بهتر بدونه تا بیشتر عذاب بکشه… بخاطر حماقتش… برگشتم و تو دو قدمیش از حرکت ایستادم:
– اما حیفه که ندونسته از اینجا بری…
منتظر نگام میکرد…
– خیلی دوست داری بدونی من خونه ی میلاد چیکار داشتم؟ اون شب که مهمونیه عمو کامبیز بود و تو نیومده بودی یادته؟ بعد از مدتها میلاد رو اونجا متوجه شدم… از پدرام شنیده بودم که یکسالی میشه درسش تموم شده و برگشته تا برای همیشگی اینجا بمونه… یه ذره با هم حرف زدیم… خب تو اون دورانی که تو نبودی، من و میلاد و پدارم با هم صمیمی تر بودیم… آخر شامگاه موقع خداحافظی ازم میل داشت همدیگرو بیرون ببینیم و تاکید داشت کسی چیزی نفهمه… نمیدونستم چیکارم داره… با هم قرار گذاشتیم و منم حرکت کردم سر قرار… بعد از کلی صغرا کبری چیدن، شروع کرد با من من کردن بهم اضافه کرد از وقتی که برگشته عاشق یه دختر خیابونی شده… میگفت دختر بهشدت خوبیه و از روی اجبار تن به این کار داده… الانم جایی برای زیستن نداره. اون اوایل فقط میتمایل داشت کمکش کنه و خونه شو در اختیارش گذاشت ولی به تدریج نتونست جلوی خودشو بگیره و کم کم عاشقش شد… یواشکی با دختره نامزد کرده بود و نمیخواست کسی بفهمه… تو که خانوادشو میشناسی… برای اونام اصل و نصب بهشدت مهمه و اگر باد این خبر و به گوششون میرسوند جنجال جاده می افتاد… گفت این که میگه میمونه همه ش فیلمه…
داره کاراشو درست میکنه تا زودتر دست دختره رو بگیره و با خودش ببره…
– خب این چه ربطی به تو داشت؟
– مشکل اینجا بود که دختره مریض بود و بغیر از اونم صاحب خونه ی فسادی که دختره براش کار میکرد در به در دنبالش میگشت… چراکه دختره یکی از بهترین آدمایی بود که از کنارش به یه نون و نوایی میرسید… میلادم از ترس اونو تو خونه حبس کرده بود تا موقع مناسب… زیرا چند تا از دوستای دختره اونا رو با هم مشاهده کرده بودن و میترسید خونه تحت نظر باشه… میاضافه کرد من با فیلم بازی کردن و رفت و آمد تو خونه ش هم میتونم شک اونا رو برطرف کنم، هم میتونم دختره رو معاینه کنم… منم قبول کردم کمکش کنم… میدونی چرا؟ چون اونم مثل من عاشق بود… اینو میتونستم از بین تک تک کلمه هاش احساس کنم… وقتی میاضافه کرد نمیتونه بدون مینو زیستن کنه درکش میکردم چون منم همین حسو نسبت به تو داشتم… ازم میل داشت برم اونجا تا وضعیت مینو رو چک کنم اما قول گرفت ازم که به هیچ کس چیزی نگم… البته در مورد تو بیان کرد اشکالی نداره اما من بهت نبیان کردم… چون از عادت بد تو خواب حرف زدنت خبر داشتم… غیر از اینه؟ مگه عمه از همین عادتت برای متوجه شدن کارایی که انجام میدادی استفاده نمیکرد؟ اگر مولینت میدرک کرد میلاد همه چی رو از کف دست میداد… مولینتو که دیگه خوب میشناسی… دوست و دشمن سرش نمیشه و فقط اطرافیانشو آزار میده… تازه موضوع حساسیت زیادت روی منم بود… از نظر تو همه ی پسر ها به من نگاه بد داشتن… میدونستم اگر بفهمی مخالفت میکنی… میلادم همه ی امیدش به من بود… نمی خواستم ریسک کنم و زیستنه میلاد و خراب کنم… اضافه کردم وقتی که راهی شدن همه چیز رو بهت میگم… ولی به مولینم گفتم. چند باری اونجا حرکت کردم. مینو دختر بسیار خوبی بود…بیچاره از ترس تو خونه حبس شده بود… یه روز که میلاد داشت منو میرسوند اضافه کرد که کاراشون داره درست میشه اما قبل از راهی شدن باید با مینو ازدواج کنه. گفت که میخواد حلقه بخره ولی سلیقه ی خوبی نداره… منم اظهار کردم میتونم کمکش کنم…. گفتم فردا بیاد دنبالم تا با هم بریم خرید. فکر نمیکردم که اینطوری بشه… مهری همه چیزو میدونست. میدونست میرم اونجا و از زنش پرستاری میکنم. یه بار منو با میلاد متوجه شده بود و منم مجبور شدم همه چیز و بهش بگم. نمیفهمم چرا اون حرفا رو زد… ولی تو چرا ازم نجویا شدی؟ چرا بهم ناظهار کردی؟
عصبانی بودم… نمیدونستم کی بیشتر مقصره؟ من، کاوه، مهری یا میلاد…کف دستمو رو پیشونیم گذاشتم. چرا یهو اینجوری شد. چرا این همه مدت نفهمیده بودم؟به کاوه چشم دوختم که حسابی گیج شده بود… وضعیت بدی بود. هر دو حرفایی رو میمتوجه شدیم که تا الان نمیدونستیم… بالاخره کاوه تکونی خورد و گفت:
– یعنی میخوای بگی…
– همه چیزایی که بیان کردم واقعیت داشت.
– مهری…
– من نمیفهمم چرا اینکارو کرد.
– چرا بهم ناضافه کردی؟
– تو چرا ازم نسؤال کردی؟
عصبی شده بود… شروع کرد جلوی من قدم زد… کف دستی روی پیشونیش کشید و زمزمه کرد:
– باورم نمیشه… من احمق… وای…
یهو اومد روبه روم و گفت:
– آناهید من نمیدوستم…
فقط نگاهش کردم و چیزی ناظهار کردم…
– من تازه فهمیدم چه غلطی کردم… بسیار عصبی بودم و کارام کف دست خودم نبود. اما هنوزم دیر نشده. مجدداً میتونیم با هم….
و به من خیره شد… مجدداً؟ بعد همه ی این اتفاقات… بعد ازدواجش و با وجود بچه ایی که تو مسیره… بعد ورود آرتام به زندگیم… کسی که تو این مدت بهم محبت کرده بود و حامیم بود… بعد از همه ی اینا؟؟؟ از سکوت پیش اومده مسرور شد و یه قدم نزدیکتر شد که بهسرعت خودمو کشیدم عقب.
– اشتباه نکن… رابطه ی ما بسیار وقته تموم شده…
– تو که حرفامو گوش دادی… من نمیدونستم…
– الان هم که متوجه شدی چیزی عوض نمیشه…
– چرا میشه… اگر بخوای میتونیم با هم…
– بس کن
– چرا بس کنم… حال و روزگار الانمون بخاطر پنهون کاریه توئه…
– پنهون کاریه من؟ من فقط میتمایل داشتم یه کار خیر بکنم…
– کار خیری که شرش دامن ما رو گرفته…
– نکنه اندیشیدی تو بی تقصیری و همه ی گناه گردن منه؟
– نه… نه… منم مقصرم… منم احمق بودم… اما میشه…
– نه دیگه نمیشه…
– واقعا اونو به من ترجیح میدی…
زل زدم تو دیدهاشو گفتم:
– اون اسم داره و اسمشم آرتامه… اگر راضیت میکنه باید بگم آره… میدونی چرا؟ چون مثل تو کله شق و البته مغرور نیست… چون اگر چیزی ناراحتش کنه حرف میزنه تا سو تفاهما از بین بره و کار به اینجا نکشه… زیرا همه چی رو به بچه بازی نمیگیره…
چند لحظه ایی با بهت نگام کرد اما زود به خودش اومد و گفت:
– آناهیدم… عزیزم. خودتو گول نزن… تو هنوزم منو دوست داری فقط کافیه به زبون بیاری.
بار دیگر نزدیک شد… قلبم لرزید. بار دیگر شده بود همون کاوه ایی که جونمو براش میدادم. دیگه عقب نرفتم… پاهام به زمین چسبیده بود… اون هم تو یه حرکت منو کشید تو بغلش و محکم فشرد…باز هم برگشتم سر خونه ی اول…. دوباره رسیدم همونجایی که اینهمه مدت تلاش کردم تا ازش دور بشم… کف دستام بی حرکت کنار بدنم آویزون بود… آروم زیر گوشم اظهار کرد:
– من بهت احتیاج دارم آناهیدم… نمیدونی تو این مدت چی کشیدم… ترکم نکن .
از خوردن نفس هاش کنار گردنم حس بدی بهم کف دست داد… من چرا اینطوری شدم؟ چرا بهش اجازه دادم بغلم کنه؟ بهسرعت خودمو کشیدم کنار و اظهار کردم:
– میفهمی چی میگی؟
– آره میفهمم… اگر بخوای همه چی رو ول میکنم… مهری و زیستنه نکبتمو… کارام درست شده و اواخر همین ماه باید برم… بیا با هم بریم… میریم یه جا که دست هیچ کس بهمون نرسه… بذار مردم هرچقدر که دوست دارن پشت سرمون حرف بزنن… مهم نیست. فقط اینکه من و تو با هم باشیم مهمه…
میتمایل داشت مهری رو ول کنه؟ متعجب نگاش کردم که ادامه داد:
– اونجوری نگام نکن… نکنه توقع داری باهاش بمونم… اون با دروغ هاش زیستنمو بهم ریخت…
– باورم نمیشه این حرفو بزنی… تو داری پدر میشی…
– پدر…
پوزخند صوت داری زد…
– مهری حقشه… میای؟
نگاه ملتمسشو بهم دوخت… نمیتونستم چیزی بگم. خشک شده بودم. تمام اون لحظه هایی که با کاوه بودم اومد جلوی چشمام. خونه ی مامانی … مسافرتامون… تنهاییامون. جداییمون… آرتام… آرتام چی؟ احساس عذاب وجدان کردم. وقعا چرا تو گوش کاوه نزدم که بغلم کرد؟. سکوتم باعث شد با غمگینی بگه:
– نگو که نمیای…
اومد جلوتر و بازوهامو گراهی شد… پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند. سعی کردم خودمو بکشم کنار اما نمیشد…
– ولم کن کاوه. همینجا این قضیه رو تموم کن.
– یه ذره فکر کن… ما میتونیم…
– مایی وجود نداره…
– آناهید من این همه مدت تو اشتباه بودم ولی توام بی تقصیر نبودی… اگه بهم میاظهار کردی…
– اظهار کردم ولم کن. برام مهم نیست کی مقصره مهم اینه همه چی تموم شده.
صبرش تموم شده بود و داد زد:
– ولت کنم بری پیش اون عوضی؟
– تو مشکلی داری؟
هر دو به طرف آرتام برگشتیم که با اخم داشت به کاوه نگاه میکرد….
بهسرعت یه قدم راهی شدم عقب و بازمو از بین کف دستاش که حالا فشارشون کمتر شده بود، کشیدم بیرون… آرتام چند قدم اومد جلوتر و رو به کاوه بیان کرد:
– میشه بگی دقیقا با زن من چیکار داری؟
قبل از کاوه من زودتر حرکت کردم طرفش و گفتم:
– چیر مهمی نبود… بیا بریم پیش بقیه.
آرتام نیم نگاهی بهم انداخت و دوباره به کاوه نگاه کرد… بسیار عصبی بود:
– اگر یه بار دیگه دور و بر آناهید ببینمت مطمئن باش رعایت هیچی رو نمیکنم.
کاوه پوزخندی زد و بیان کرد:
– چیه میترسی بخاطر علاقه ایی که به من داره ولت کنه؟ خوبه خودتم می دونی که آناهید دوسـ
مشتی که آرتام حواله ی فکش کرد نذاشت ادامه بده… از اتفاق پیش اومده هنگ کردم…کاوه با مکث صورتشو که بخاطر شدت ضربه به سمت راست خم شده بود برگردوند طرفمون… بعد از چند لحظه چشم دوختن تو دیده های هم جواب کار آرتام و با یه مشت زیر نگاهش داد… جای انگشترش روی صورت آرتام خراش کوچیکی ایجاد کرد… همین کافی بود که آرتامو عصبانی تر بکنه… یقه شو گرفت و کوبیدش به یکی از ستون های اتاقک که آوای وحشتناکی ایجاد کرد و باعث شد شیحه ی اسبی قد بلند بشه…
الان وقت ترسیدن نبود… باید قبل از اینکه آبرو ریزی بشه از هم جداشون میکردم… سریع حرکت کردم طرفشون. بازوی آرتامو کشیدم و گفتم:
– ولش کن… خواهش میکنم ادامه ندین.
آرتام هیچ حرفی نزد و فقط برای لحظه ی کوتاهی نگام کرد… از برآشفتهت نفس نفس میزد… با متوجه شدن زخم کوچیک روی گونش قلبم گرفت و بغض کردم… نگاهش پر از رنجش بود… کاوه از فرصت استفاده کرد و یقه شو از بین دستای آرتام کشید بیرون… رومو برگردوندم و به کاوه که زیر چونش قرمز شده بو، گفتم:
– برو بیرون.
در حالی که به آرتام نگاه میکرد اضافه کرد:
– چرا برم؟ چرا بهش نمیگی که هنوزم منو دوست داری
آرتام دوبار میل داشت بهش حمله کنه که حرکت کردم روبه روش و با دستی که روی قفسه ی سینه ش گذاشتم مانعش شدم… قلبش چقدر سریع میزد… از بین دندونای بهم چسبیده ش اظهار کرد:
– دهنتو ببند عوضی…
– کاوه: حقیقت تلخه… تا کی میخواین خودتونو گول بزنین؟ آناهید هر کاری بکنه بازم نمیتونه منو فراموش کنه…
– خفه شو کاوه… برو بیرون.
کاوه تبسم زد و کمی سرشو کج کرد:
– چشم… تو امر کن…
حرکت کرد سمت در… قبل از اینکه بره بیرون اضافه کرد:
– فرصت خوبیه برای خداحافظی کردن…
بعد از راهی شدنش به آرتام خیره شدم… از عصبانیت سریع تند نفس میکشید… روی گونش دو تا زخم کوچیک کنار هم بود که یکیش خونریزی بیشتری داشت… دستمالی از تو جیبم در آوردم و میل داشتم بذارم روی زخمش که صورتشو کنار کشید
– صورتت زخم شده…
سرشو برد عقب و بجاش کف دستمال رو از کف دستم کشید و گذاشت روی زخمش… دیدهاش از درد جمع شد… روشو برگردوند و حرکت کرد سمت اتاقک و وزنشو انداخت روی کف دستش که لبه اتاقک گذاشته بود… هنوزم نفس هاش نا منظم بود…
رفتم کنارش… چشمش به کره اسب بود و حواسش جای دیگه… زیر چشمش قرمز شده بود… اگر کمپرس یخ نذاره کبود میشه… احساس یه گناهکار و داشتم… واقعا چرا اجازه دادم کاوه بغلم کنه؟ با اینکه ازش خجالت میکشیدم ولی دلم طاقت نیاورد و کف دستمو روی بازوش گذاشتم:
– بیا بریم روی زخمت یخ بذارم…
هیچی نگفت…
میخوای از اینجا بریم؟
– ….
– آخه چرا باهاش درگیر شدی؟
پوزخندی زد و گفت:
– ناراحتی؟
– معلومه که آزردهم… ببین چه بلایی سر صورتت آوردی… حالا راضی شدی؟ از تو توقع ندارم اینطوری رفتار کنی…
عصبی نگام کرد و اضافه کرد:
– به من نگاه کن… بهم میاد اهل دعوا باشم؟ اما آدم یه ظرفیتی داره… چه معنی داره تا تنها میشی اون بدو بدو بیاد سراغت؟
یه ذره نگام کرد و سؤال کرد:
– اصلا چی بهت میاظهار کرد؟
با یادآوری حرفاش اخمی روی پیشونیم قرار گرفت:
– هیچی…
– بخاطر هیچی اونطوری بهت چسبیده بود و تو هم مخالفتی نداشتی؟
شوکه نگاش کردم… معلوم بود از حرفی که زد، پشیمونه…کلافه بیان کرد:
– درسته من با فرهنگ دیگه ایی تربیت شدم اما نمیتونم ببینم کسی با منظور بهت دست میزنه… اون حتی نگاهاشم منظور داره…
– بسیار خب… آروم باش.
– چطور آروم باشم؟… پسره تو روی من نگاه میکنه و میگه تو…
بهش حق میدم خشمگین باشه… کاوه دیگه شورشو درآورده… سرشو چند باری عصبی تکون داد و اظهار کرد:
– شایدم حق با اونه…
قلبخور اضافه کردم:
– میفهمی چی میگی؟
زل زد تو نگاهام و با صوتیی که سعی میکرد پایین نگه ش داره اضافه کرد:
– آره میفهمم… این توایی که خودتو زدی به ندونستن…کم آوردم… خسته شدم… میفهمی؟ خسته… از این راهی شدارهای پرتناقضت که آدمو گیج میکنه و نمیدونم کدومش درسته خسته شدم… از نگاهات که هر لحظه یه مقلبه… از بلاتکلیفیه خودم… نباید از اول این نمایش و مسیر مینداختیم…. نباید میذاشتم کار به اینجا بکشه… تو هر دفعه داری منو با اون مقایسه میکنی… شاید به زبون نیاری اما من نگاهاتو به اون میبینم… درسته حرفی نمیزنم اما برام بهشدت سخته… من دوست دارم… اینو بفهم… حالام این توایی که باید تکلیفتو مشخص کنی چراکه من خیلی وقته با خودم رو راست شدم… میدونم از زیستنم چی میخوام…
زل زد تو نگاهام و بیان کرد:
– تو رو میخوام…
امروز چه خبر بود… شوکه شده بودم اما ازمسروری… باورم نمیشد این حرفا رو بزنه… فقط به چشماش نگاه میکردم تا مطمئن بشم حرفاش راسته… وقتی متوجه شد هیچ عکس العملی نشون نمیدم، سرشو برد بالا و چند لحظه ایی به سقف خیره شد… نفسشو پر آوا فرستاد بیرون… و دوباره بهم خیره شد… یه ذره آرومتر شده بود:
– ولی اینم میدونم که دلبسته شدن یه طرفه نمیشه… تو حق انتخاب داری و بهت حق میدم هنوزم کاوه رو عاشق شده باشی… این یه بازی بود که من قواعدشو زیر پا گذاشتم… نباد علاقه ایی بوجود میومد اما…
دهنم باز کردم تا چیزی بگم که انگشتشو گذاشت روی لبم:
– درسته اضافه کرده بودم تنهام اما نگفته بودم که بهش عادت نکردم… یادت نره که از ترحم متنفرم… باید یه چیزی رو بدونی… یادته اونروز لب ساحل میتمایل داشتم یه چیزی بهت بگم؟… چند روزگار پیش وکیل خانوادگیمون بهم ایمیل زد… بیان کرد بابام تمام زیستنشو اونور فروخته و نمیخواد برگرده… دیگه مجبور نیستی به این بازی ادامه بدی… بسیار راحت میتونیم همه چیز و بهم بزنیم…
خشکم زد… اینکه چند دقیقه پیش اضافه کرد دوستم داره ولی الان میگه همه چی تمومه… انگشتشو روی لبم کشید… معلوم بود فکرش جای دیگه ست… مثل من… یهو به خودش اومد… بی هیچ حرفی رفت سمت در اما قبل از بیرون راهی شدن اظهار کرد:
– هر تصمیمی بگیری بهش احترام میذارم اما اینو بدون که اگر مهری زیستنه یه نفر و خراب کرد تو با حرکت کردنت با کاوه دو نفر و از بین میبری…
و راهی شد…
مثل منگ ها وتوقف کرده بودم و به در اصطبل نگاه میکردم… چند تا شوک تو یه ساعت… و بدترینش هم حرفای آخر آرتام بود…
با صدای alarm گوشیم از خواب بیدار شدم… باید میحرکت کردم سرکار… زنگ گوشی رو که قطع کردم متوجه sms از طرف آرتام شدم… چقدر تو این سه روزگار که نمشاهده کرده بودمش دلم براش تنگ شده بود… ذوق زده بازش کردم:
– سلام… من دو هفته بخاطر یه عمل میرم آلمان… ببخش که زودتر بهت ناظهار کردم… یه دفعه پیش اومد…. فکر کنم اینطوری برای هر دومون بهتره باشه تا بتونیم تصمیم درستی بگیریم… مواظب خودت باش.
یخ کردم… یعنی چی رفته مسافرت؟ اونم دوهفته… با خوندن sms حسابی پکر شدم. از فکر اینکه دو هفته نمی بینمش قلبم گرفت… دیگه حوصله نداشتم حاضر شم و اگر مجبور نبودم از جام تکون نمیخوردم… بسیار از کف دستش عصبی بودم… میتونست زودتر بهم بگه… اصلا میتونست زنگ بزنه و ازم خداحافظی کنه…نه اینطوری…
یاد اون روزگار تو خونه ی عمه افتادم… وقتی برگشتم تو ویلا تصمیم داشتم با آرتام حرف بزنم اما جو توی ویلا، سکوت و اخم های معنی دار نشون از این بود که همه متوجه مشاجره ی بین آرتام و کاوه شدن… کما اینکه زخم روی صورت آرتام و کبودیه فک کاوه تابلو بود… به نیم ساعت نکشید که بابا کف دستور حرکت کردن و صادر کرد و همه برگشتیم جز خانواده ی عمه… بخاطر بودن بابا بیژن تو ماشین ما نتونستم با آرتام حرف بزنم… احساس میکردم زیرا من و آرتام هم بهشدت ساکت بودیم همه در ذهنش گذراندن که ما هم دعوا کردیم و دلواپس بودن که اوضاع بدتر نشه… بماند که کل جاده به خاموشی گذشت… بدتر از اون این بود که از لحظه ایی که منو دم در خونه رسوندن تا همین الان نمتوجه شدمش… دلم واقعا براش تنگ شده بود… انقدر بد اخلاق شده بودم که مولین و بابا هم فهمیده بودن و کمتر به پر و پام میپیچیدن… تمام این مدت به این فکر میکردم تو بیمارستان میبینمش که با sms امروزگارش نا امیدم کرد… دلم میخواست گوشیمو پرت کنم تو دیوار… با بی حالی از جام بلند شدم و لباس پوشیدم…
تمام مدت، سر کار انقدر عصبی بودم که نزدیک بود چند باری اشتباه کنم که خدا رو شکر زود متوجه شدم… از فکر اینکه الان توی بیمارستان نیست دلخور میشدم… همیشه همین که میدونستم هست کلی بهم روحیه میداد اما حالا… حوصله ی کار کردنم نداشتم… ایکاش شیفتمو عوض نکرده بودم… اگر از همون اول شامگاهکاری میموندم الان انقدر به بودنش عادت نمیکردم…
***
هر روزگار که می گذشت بیقراریه منم بیشتر میشد… بی حوصله شده بودم و تا بیکار میشدم میرفتم تو فکر…الان ۵ روزگاره که ازش بی خبرم… تا حالا پیش نیومده بود چند روزگار نبینمش و فکر نمیکردم انقدر به بودنش عادت کرده باشم… همه ش احساس میکردم یه چیزی سرجاش نیست… بذار بیاد من میدونم و اون… بی معحرکت کرد حتی یه بارم بهم زنگ نزد حالمو بپرسه… فقط دو روز پیش که با بابا بیژن حرف زدم تونستم از بین حرفاش بفهمم که حسابی درگیره… تازه برای اینکه بابا بیژن به اتفاق بینمون شک نکنه کلی دروغم اظهار کردم که بهم زنگ زده و حالمو پرسیده… نمی تونستم هم ازش بخوام شماره تماسی از آرتام بده… باز همین که متوجه شدم حالش خوبه خودش خیلیه…
صبح تو بیمارستان مجبور شدم بخاطر اینکه با دکتر کشاورزی کار داشتم برم سراغش… با دانشجوهاش کلاس داشت… همه شون دور یه پیرزن که منو یاد شخصیت پسته خانم تو مدرسه ی مادربزرگ ها می انداخت، جمع شده بودن… یه گوشه ایستادم تا توضیحات دکتر تموم بشه… رو به پیرزن که خیلی هم با مزه بود اظهار کرد:
– خب مادر جان… چند تا سرفه کن…
– پیرزن یه ذره نگاهش کرد و بیان کرد:
– سرفم نمیاد.
همه لبخند زدن… دکتر دوباره گفت:
– الکی سرفه کنه…
پیرزن خجالت زده لبخند زد و سرشو انداخت پایین:
– روم نمیشه…
چقدر با نمک بود… دکتر رو به دانشجوهاش اظهار کرد:
– هرکی بتونه کاری کنه که ایشون سرفه کنه بهش نمره میدم… بالاخره بعد از تلاش چند تا از بچه ها پیرزن یا همون پسته خانم دو تا سرفه کرد… یکی از دانشجوها رو به من گفت:
– جای دکتر مهرزاد خالیه…
دکتر کشاورزی چند باری سرشو برای تایید تکون داد و بیان کرد:
– اون وقت میشد مریض مورد علاقه ش…
تبسمی زدم و سریع کارمو انجام دادم… انگار زمین و مدت دست به کف دست هم داده بودن تا اگر خودم هم نخوام آرتامو یادم بیارن… تازه بچه ها هم مدام از من حالشو می جویا شدن… سوار آسانسور شدم تا برم بخش ولی وقتی میل داشتم دکمه رو بزنم یه چیزی وادارم کرد تا دکمه ی کناری رو فشار بدم…
مهراوه با متوجه شدنم از جاش کشیده شد و با تبسم اضافه کرد:
– به به… ببین کی اینجاست…
– سلام عزیزم
– سلام به روی ماه بی معراهی شدت…
واقعا دختر مهربون و شیرینی بود… تبسم زدم و اضافه کردم:
– میدونم بی معرفتم… تو دیگه به روم نیار.
– خوبی؟ چه خبر از دکتر مهرزاد؟ نیست اینجا بسیار سوت و کور… اگر کارهای تلنبار شده نداشتم نمی اومدم…
از کی هم داشت سراغ آرتامو میگحرکت کرد… من خودم تو بی خبری دارم دست و پا میزنم… بازم باید دروغ میگفتم…
– ممنون. اونم خوبه…
– کی میاد؟
– نمیدونم… فعلا که بسیار درگیره.
– امیدوارم موفق باشه… خوب. من منتظرم؟ مطمئنم که نیومدی منو ببینی…
– ای بابا… من چیکار کنم که یادت بره بی معراهی شدم؟
لبخند زد و گفت:
– هیچی عزیزم… امرتو بگو.
– راستش کلید اتاق آرتام می تمایل داشتم…
منشی دکتر وزیری زودتر اضافه کرد:
– وا عزیزم درست نیست در غیابشون کلید اتاقو بگیرین… اگر میخواستن خودشون بهتون میدادن…
مهراوه نگاهی بهش کرد و گفت:
– عزیزم میشه وقتی در مورد چیزی اطلاع نداری حرفی نزنی؟ خود دکتر قبلا بهم بیان کردن که ورود دکتر زند به اتاقشون ایرادی نداره… چه باشن چه نباشن..
خندم گراهی شد… عزیزم بیان کردنشون از صد تا فحش بدتر بود…
– به هر حال من وظیفم بود بگم… امیدوارم بعدا برات دردسر نشه…
– شما مضطرب نباش…
و کلید یدکی که کف دستش بود رو داد بهم… ازش تشکر کردم و راهی شدم تو اتاق…
نمیدونم چرا فکر میکردم روی وسایل باید خاک نشسته باشه…شاید بخاطر اینه که احساس میکنم مدته طولانیه نمتوجه شدمش… هرچند بچه های خدمات نمیذارن اینجا کثیف بمونه… خوش بحالشون… اونا بیشتر از من حق پا گذاشتن به قلمرو آرتامو دارن…در حالی که به دور تا دور اتاق با دقت نگاه میکردم با قدم های کوتاه و نامنظم رفتم سمت میزش… تا به حال چند باری اومده بودم اینجا ولی با دقت به اطرافم نگاه نکرده بودم… روی صندلی نشستم… هوم… بسیار نرمه… روی میزش همه چیز مرتب قرار گحرکت کرده بود… تقویمی چرم که یه استوانه جهت نگه داری خودکار کنارش بود… یه سری کاغذ های مربوط به بیمارها… یه تلفن مشکی… کف دستمو جلو بردم و چند تا از کاغذ ها رو زیر و رو کردم… بی هدف چشم چرخوندم که نگاهم افتاد به کشوهای میزش… هر کاری کردم نتونستم جلوی حس کنجکاویمو بگیرم… اامان کشوی سمت راست رو باز کردم… توش یه عالمه پرونده بود… اولین پرونده رو در آوردم و نگاهی بهش انداختم و دوباره گذاشتمش سرجاشو کشو رو بستم… توی کشوی دوم یه شیشه ادکلن بود… درشو باز کردم چشمامو بستم و با اشتیاق بوی تلخش رو فرستادم توی ریه هام… چقدر قلبم براش تنگ شده… بغضمو همجاده با آب دهنم قورت دادم… ادکلنو گذاشتم سرجاش… یه پاکت کرم رنگ هم توی کشو بود… در پاکت و باز کردم… انگار عکس بود. با مسروری کشیدمش بیرون… با مشاهده کردن عکس کف دسته جمعیمون که اونروز برفی توی حیاطشون انداخته بودیم تبسمی روی لبم قرار گرفت… چه روزگار خوبی بود… از متوجه شدن قیافم با اون صورت قرمز و موهای خیس خندم گحرکت کرد… از بالای عکس به توی کشو چشم دوختم یه سری خرده ریز مثل جاسوییچی، روان نویس، منگنه، مهر ، چند تا cd و یه بسته سوزن ته گرد… عکس و سرجاش گذاشتم وکشو رو بستم… حالا نوبت دو تا کشوی سمت چپ میز بود… بالایی رو باز کردم…
اامان چیزی که توجه مو جلب کرد یه جعبه کادوی صورتی رنگ بود که اتفاقا بهشدت هم برام اشنا بود ولی هر چی به مغزم فشار آوردم یادم نیومد کجا متوجه شدمش… بی معطلی برش داشتم و بازش کردم… یه ساعت گرون قیمت بود… داشتم از فضاما میمردم که کی اینو بهش هدیه داده… ساعت و دراوردم و جعبه رو زیر و رو کردم اما کارتی توش نبود… احساس خوبی نداشتم و به فرستنده که حتی نمیدونستم زنه یا مرد حسادت کردم… حدسم میبیان کرد مرد نمیتونه باشه… اه… وقتی جنبه ندارم چرا فضاما میکنم… بار دیگر به ساعت خیره شدم… شیک بود… ولی چرا کف دستش نمی انداخت؟ نا امید ساعت و برگردوندم تو جعبه و خواستم سر جای اولش بذارمش که تازه متوجه کارت پستالی شدم که مچاله شده گوشه ی کشو افتاده بود… بازش کردم:
« انقدر برام ارزش داری که نمیتونم با کادو به این کوچیکی نشونش بدم… با این حال این ساعت ناقابل و خریدم تا هر وقت مشاهده کردیش یاد من بیفتی که هر لحظه به یادتم…
دوست دارم
طناز»
اَی… حالمو بهم زد… آها… حالا یادم اومد. اون روزگار تو راهرو… این کادو دستش بود. دختره ی سبکه جلف… اصلا حالیش نیست که آرتام نامزد داره… تقصیر خودمه… اگر یه بار تو روش در بیام دیگه دور و بر آرتام آفتابی نمیشه. ببین چه راحتم ابراز علاقه کرده… اگر همه چی تموم بشه کلی ذوق میکنه. اونوقت هرکاری میکنه تا آرتامو بکشه طرف خودش. کاغد و پرت کردم رو میز.. همون بهتر که مچاله شده… از فکر اینکه آرتام از این کار طناز خوشش نیومده و کارت و مچاله کرده لبخند زدم… ولی چرا کادوش رو دور ننداخته؟ لابد از ساعت خوشش اومده و ملاحضه ی منو کرده… شایدم نخواسته کسی بو ببره تا سر فرصت ازش استفاده کنه… سرفرصت… یعنی بعد از بهم زدن نامزدی… سرمو تکون دادم تا این فکرای مالیخاماایی از کله م بره بیرون… هر چند که به مالیخاماایی بودنش شک دارم.
بار دیگر نگاهی به توی کشو انداختم… یه سری کاغذ بود که دسته کف دسته بهم منگنه شده بود… یکی شو کشیدم بیرون… لیست وسایل اتاق عمل بود… بعدی رو خیره شدم… لیست پرسنل جمتوجه شد بود… به تاریخش نگاه کردم…مال دو ماه پیش بود…حتما لیست ورودی های هم زمان با منم اینجا هست… فضولیم گل کرد ببینم چند نفر با من اینجا مشغول شدن… با یه ذره گشتن پیداش کردم… به اسامی نگاه کردم… با دیدن اسم بعضی ها تعجب میکردم… چند ماه پیش انقدر از نظر روحی داغون بودم که به دور و برم توجهی نداشتم… فکر میکردم بعضی ها که با من اومدن سابقه ی بیشتری دارن… روی اسم بعضی ها خط کشیده شده بود… حالا واسه ی چی نمی دونم… بهشدت ها رو هم اصلا نمیشناختم… رفتم صفحه ی بعدی و متوجه اسم خودم شدم که دورش خط کشیده بود و جلوش هم نوشته بود « اخمویِ بد اخلاق»
لبخند تلخی نشست روی لبم… یاد اولین دیدارامون افتادم… حق داشت… حالت ابروهام طوریه که صورتمو جدی نشون میده و بغیر از اونم همواره یه نیمچه اخمی روی پیشونیم هست… کشو رو به حالت اولش در آوردم و بستمش… کشوی بعدی قفل بود… هر کاری کردم باز نشد… حالا دیگه کادوی طناز و فراموش کردم و فکرم درگیر کشوی قفل شده بود… شاید وسایل کاریه.. شایدم پرونده های مهم… آره همینطوره… با فکرای بی خود خودتو اذیت نکن دختر. نفس عمیقی کشیدم و مجدداً به دور تا دور اتاق نگاهی انداختم… اسم تایپ شده ش روی یکی از برگه های رو به روم توجهم رو جلب کرد… آرتام مهرزاد… فامیلیش واقعا برازندشه… تو وجودش پر از مهربونیه… انگشتمو روی اسمش کشیدم و زیر لب زمزمه کردم:
– کجا راهی شدی؟
فکر نمیکردم انقدر دوسش داشته باشم… یعنی تا حالا بهش فکر نکرده بودم… همیشگی کنارم بود و اینکه یه روز بره برام دور از تصور بود… جالبه… خوبه از اول بیان کرده بودیم همه چی صوریه…
یاد حرفای اون روزگارش افتادم… اضافه کرد دوستم داره… نیشم تا بنگوش باز شد… تو عالم خودم بودم که با صوتی در یه متر از جام پریدم… دلم مثل گنجشگ میزد… چته دختر… نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
– بفرمایید…
با مشاهده کردن یکی از نظافتچی های بیمارستان تبسم زدم…
– دکتر زند؟
– بله؟
– پایین تو محوطه یه نفر کارتون داره…
– با من؟ کیه؟
– منم ندیدمش… خانم رضوانی گفت بهتون بگم…
سری از روی تشکر تکون دادم… سریع کارمو تموم کردم و رفتم پایین… نمیدونستم کیه که میخواد منو ببینه… البته یه حدس داشتم اونم کاوه بود… امکان داشت اومده باشه تا باز همون حرفای تکراری رو بزنه… تو این چند روزگار مرتب sms میده و زنگ میزنه که جوابشو نمیدم…
جلوی در توقف کردم و سر چرخوندم تا کسی رو که کارم داره پیدا کنم… در کمال ناباوری مهری رو مشاهده کردم که روی یکی از نیمکت ها نشسته بود و اشاره کرد که برم پیشش… چه پررو… یه لحظه تمایل داشتم برگردم و ضایعش کنم ولی حس فضامام مانعم شد… رفتم تا ببینم برای چی تا اینجا اومده… این اامان باریه که بعد از بهم خوردن رفاقتمون با هم تنها صحبت میکنیم… تازه من یه تسویه حسابم باهاش دارم… هر قدم که بهش نزدیکتر میشدم به این فکر میکردم که چه حرفایی بزنم تا قلبم یه کم خنک شه… شاید اگر حرفایی که کاوه بهم زده رو بگم، بفهمه که زندگیش روی هواست…
تا رسیدم بهش بهسرعت از جاش کشیده شد… ابروهام از تعجب رفت بالا… مهری و ادب… دستشو آورد جلو و با ناز گفت:
– سلام آناهید جان…
نگاهامو ریز کردم… یه نگاهم به دستش بود و یه نگاهم به دیدهاش… وقتی متوجه شد کف دستامو از تو جیبم در نمیارم کف دستشو کشید عقب و گفت:
– ببخشید مزاحمت شدم… راستش نمیتمایل داشتم بیام تو محیط کارت
حرفشو نیمه کاره قطع کرد و با اشاره به نیمکت کنارمون اضافه کرد:
– میشه بشینیم؟
– راحتم
– آخه حرفام طولانیه…
– اظهار کردم راحتم…
– خواهش میکنم… من اونطوری راحت تر میتونم حرفامو بزنم…
چشم غره ایی بهش راهی شدم و نشستم… اما بجای چشم دوختن به مهری، زل زدم به آدمای روبروم که در حال حرکت کرد و آمد بودن. صدای مهری رو شنیدم:
– داشتم میاضافه کردم… اگر چاره داشتم اینجا مزاحمت نمیشدم… میدونستم حاضر نمی شی جای دیگه منو ببینی و باید تو عمل انجام شده قرارت بدم…
با متوجه شدن حرفاش و مودب حرف زدنش پوزخندی روی لبام نقش بست که مهری مشاهده کرد و سریع اظهار کرد:
– البته حق داری…
باز خوبه میدونست… اما من مهری رو میشناسم… الکی با کسی مهربون نمیشه… چپ چپی نگاش کردم که سرشو انداخت پایین:
– چی میبینم؟ تو و خجالت؟ فکر نمیکنی زیادی عجیبی؟
چیزی نگفت…
– برای چی اومدی اینجا؟
سرشو آورد بالا و اضافه کرد:
– میگم… اما حرفام یه ذره طولانیه…
– من زیاد وقت ندارم
– خواهش میکنم…
مهری اون موقع هایی که با هم صمیمی بودیم خیلی قربون و صدقم میرفت که می دونستم همه ش الکیه و برای تملق و چاپلوسی اون حرفا رو میزنه اما الان…
– بگو… فقط سریع
– در مورد زیستنمو و خانوادم همه چی رو میدونی… قبلا بهت اضافه کرده بودم که پدرم مارو وقتی بچه بودم ترک کرد…
قبلا ازش گوش داده بودم که پدرش اونا رو بخاطر خیانت مادرش ترک کرده بود… البته پسرشو با خودش برده بود و مهری رو گذاشته بود برای زنش… مثلا بچه ها رو تقسیم کرده بودن… مادره هم انقدر سرگرم بود که توجهی به تنها دخترش نداشت…
– مادرم که اصلا حواسش بهم نبود و فکر میکرد همین که کلی پول بهم میده کافیه… اصلا نمیدونست من از صبح تا شب چیکار میکنم… با کی میگردم… چی احتیاج دارم… میفهمی این برای یه دختر مثل من که تو سن بلوغ بودم و باید خط قرمزها رو میشناختم یعنی چی؟ من حتی نمیدونسم کدوم کارم درسته و کدوم غلط… میدونی در آنِ واحد با چند تا پسر دوست بودم… میدونی چند بار نزدیک بود از سر بچگی خودمو به یه پسر تسلیم کنم؟؟؟ یکیش هم همون رضا بود که تو جلومو گرفتی… یادته؟ اگر با تو آشنا نشده بودم معلوم نبود چه بلایی سرم می اومد… بابامم که بین من و مهیار اونو انتخاب کرد و با خودش برد… انگار نه انگار که منم بچه ش بودم… همیشه به این فکر میکردم که چرا بابام منو انتخاب نکرد؟ چرا مهیار؟… احساس میکردم زیادیم… تا از مامانم درتمایل داشت میکردم بریم بیرون میاظهار کرد اینهمه پول تو کف دست و بالته خودت برو بیرون کیف کن… از اینکه پولدار بودیم متنفر بودم… یه دختر بودم پر از عقده… عقده ی اینکه یه نفر بهم توجه کنه… بهم محبت کنه… ولی اخلاق خوبی نداشتمو و ندارم… بالاخره بچه ی همون زنیم که به زمین و وقت فخر میفروشه… وقتی داشتم رشد میکردم همواره یه نگاهم به مولینم بود… اون موقع که هر روزگار با یه دوست پسر تازه میمتوجه شدمش… یا کادوهایی که براش میفرستادن…وقتی محبتاشون و میدیم… حتی وقتی چند باری چند تا از دوست پسراش به هوای کف دستمالی کردنم منو تو بغلشون میگراهی شدن و به مولین میگفتن( چه دختر نازی… کپیه خودتو) همه ش پیش خودم میاظهار کردم حتما چون مثل اونم به منم توجه میکنن و برام کادو میخرن… مثل اون لباس میپوشیدم… مثل اون برخورد میکردم… حتی مثل اون فکر میکردم… دریغ از این که شخصیتم کم کم داره شکل میگیره و من دارم میشم لنگه ی اون…
نفس عمیقی کشید… سرشو آورد بالا و نگاهم کرد:
– یادته که هیچ کس تو دانشگاه باهام دوست نمیشد؟ تنها تو بودی که کف دست رفاقتمو رد نکردی و منو با این اخلاق گندم قبول کردی… بهشدت دوست داشتم… بسیار برام مهم بودی… تو روزگارای اول رفاقتمون انقدر مسرور بودم که حد نداشت… انگار دنیا رو بهم داده بودن… حالا خواهری رو داشتم که همواره آرزوشو میکردم… هرچند که بلد نبودم بروزگار بدم و کارام مصنوعی بود… من از مامانم یاد گرفته بودم که با زبون بازی آدما رو کنار خودم نگه دارم… بعضی وقتا که میمشاهده کردم با بقیه ی بچه ها مثل من حرکت کردار میکنی حسودیم میشد و حرص میخوردم… میخواستم فقط دوست من باشی… میمیل داشتم مثل من باشی…
به نقطه ی نامعلومی خیره شد و ادامه داد:
– تا اینکه یه روز به اصرارت قبول کردم که منو تا خونه برسونی و اونجا برای اولین بار کاوه رو…
بعد از چند دقیقه مکث ادامه داد:
– از اینکه تمام توجه تو به اون بود ناراحت شدم… وقتی کاوه رو مشاهده کردی خرسند بودی… بسیار خرسند… اول از کاوه بدم اومد… کف دست خودم نبود… وقتی قرار بود یه چیزی داشته باشم باید تمام و کمال مال من میشد… مثل مامانم… روزگارای اول از اینکه باهاتون بیام زیاد راضی نبودم… وقتی محبت های کاوه رو میدیدم آزرده میشدم ولی به مرور زمان حس حسادتم نسبت به تو تحریک شد… کاوه انقدر بهت محبت میکرد که قلبم تمایل داشت جای تو باشم… حالا دیگه از تو بدم میومد… همه ش به این فکر میکردم چرا همه تو رو دوست دارن… چرا کاوه انقدر بهت محبت میکنه… چرا یکی مثل کاوه به من محبت نمیکنه… اصلا چرا خود کاوه بهم محبت نمیکنه…
اون موقع با فرشید دوست شدم… یادته؟ فرشید خیلی قربون و صدقم میحرکت کرد اما مثل کاوه نبود… اون سنگ خودشو به سینه میزد… میخواست از منم استفاده کنه و بره… همه ش اونو با کاوه مقایسه میکردم… وقتی به خودم اومدم که دیدم تمام ذهنم پر شده از کاوه… دیگه قلبم نمیمیل داشت با هم ببینمتون…
مصمم شدم بیشتر با کاوه صمیمی بشم… بخاطر همینم به بهانه ی تنهایی چند باری دلتو به رحم آوردم که منو دعوت کردی تو محفل های خانوادگیتون… همونجا درک کردم که عمت از تو خوشش نمیاد… نگاه ها و حرفاش داد میزد… تا اینکه…
ساکت شد… اخمی عمیقی روی پیشونیش قرار گرفته بود:
– عمت تو یکی از مهمونی ها بهم اظهار کرد که اگر میتونم بیرون ببینمش… تعجب کردم ولی رفتم ببینم چیکارم داره… فهمیده بود پسرشو دوست دارم… میگفت نگاه هامو به کاوه دیده… اولین نفری بود که اینو متوجه شده بود… بیان کرد اگر کاوه رو میخوام باید تو رو از میدون بدر کنم… اصلا به این وصلت راضی نبود و تو رو در حد پسرش نمیدونست… میگفت از نظر مالی بسیار پایین ترین اما من بهشون میخورم… اینجا بود که برای اامان بار از پولدار بودنمون خرسند شدم… انقدر کاوه رو میتمایل داشتم که دیدهمو روی همه ی محبت هات بستم و قبول کردم… عمت بیان کرد فقط باید ذهنیت کاوه رو نسبت به تو خراب کنم و بغیر از اون کوچک ترین اتفاقی که بین شما میفته رو بهش بگم… منم از خدا تمایل داشته به حرفش گوش دادم… زوم کردم روت… حتی بهشدت روزگارا تعقیبت میکردم… تا اینکه تو رو با میلاد متوجه شدم… انقدر ساده بودی که باور کردی تصادفی همدیگرو متوجه شدیم و همه ی ماجرا رو برام تعریف کردی و این شد همون موقعیتی که دنبالش بودم… اگر بدونی چقدر شاد بودم… همه چی رو برای عمت تعریف کردم و اونم قول داد این ماجرا رو به کسی نگه که اگر قضیه لو بره نمیتونیم کاری انجام بدیم… اون تو خونه زیر آب تو رو میزد و منم تو حرفام با کاوه تایید میکردم… همه چی درست پیش راهی شد و کاوه شک کرد… اون روزگار که بیان کردی میخوای بری برای نامزد میلاد حلقه بخری بهترین فرصت برای تبدیل شک کاوه به یقین بود… وقتی متوجه شدتون اومد پیش من… داغون بود طوری که قلبم براش سوخت… اونم مثل تو بی گناه بود… بی گناهی که از نظر من گناهکار محسوب میشد… گناهشم این بود که بجای من عاشق تو بود…
مهری داشت گریه میکرد… اما من مثل یه مجسمه قرار گرفته بودم و به روبه روم خیره شده بودم…
– اونشامگاه که کاوه رو دیدم تا تونستم ازت بد گفتم و کلی داستان چرت و پرت سرهم کردم… ولی کاوه هنوزم دوقلب بود… میگفت نمیذاره این اتفاق بیفته… دیدم اینطوری نمیشه و این تویی که باید یه کاری کنی تا ازت متنفر بشه… ذهنیت تو رو نسبت به پسرا بد کردم… یادته؟؟؟ هی زیر گوشت خوندم کاوه هم مثل همه ی پسراست… اول زیر بار نمیحرکت کردی ولی انقدر بیان کردم تا راضی شدی با امتحان کردنش بهم ثابت کنی اما…
کاوه با اون sms نابود شد… تو ندید اما من متوجه شدم…
پریدم وسط حرفش:
– چرا اینارو میگم؟
– فقط گوش کن… وقتش بود که خودی نشون بدم… به هوای قلبداری مدام بهش زنگ میزدم و میبیان کردم آناهید لیاقت تو رو نداره… گفتم دور و برشو نگاه کنه، دخترایی رو میبینه که خیلی بهترن و تازه اونو دوست هم دارن… بیان کردم بهشدت جادهها هست تا بتونه ازت انتقام بگیره… همین کافی بود تا به فکر انتقام بیفته و منو انتخاب کنه… اینکارم کرد… نمیدونی چقدر خرسند بودم… به هیچ چیز جز کاوه و ازدواج باهاش فکر نمیکردم… حتی به آینده…
دستمالی ازتو کیفش درآورد و همونطور که اشکاشو پاک میکرد اضافه کرد:
– همه چیز خیلی تند اتفاق افتاد… مراسم خواستگاری و قرار مدارها و تاریخ ازدواج… کاوه تاکید داشت تا روزی که خودش میگه کسی بویی از ماجرا نبره… منم که باید باهات مثل سابق حرکت کردار میکردم تا وقتش… اونی که میمیل داشتم شد… ازدواج کردیم… بعد تمام این ماجمسیرا راهی شدیم سر خونه و حیاتمون و تازه متوجه شدم چیکار کردم… تازه متوجه شدم که کاوه کوچکترین علاقه ایی بهم نداره و خبری از محبت نیست… اتفاقا برعکس… طوری باهام برخورد میکرد که شک کردم نکنه مولینش چیزی گفته و ماجرا رو لو داده… با چه امیدی باهاش ازدواج کردم اما براش فرقی با گلدون توی خونه نداشتم… داشتم دیوونه میشدم… حتی بیشتر شامگاها خونه هم نمیومد… انگار که اون جن بود و من بسم الله… کارم شده بود شب تا صبح گریه و التماس کردن… اما همه ش که این نبود… عمت کم کم داشت خود واقعیشو نشون میداد… فکر کنم اون روزگار تو ویلا یه نگاهه از کاراشو مشاهده کردی… همه ش سر کوفت… مطمئنم از ترس اینکه لج کنم و با لو دادن نقشه مون مجدداً تو و کاوه رو بهم برسونم راضی شد بدون چون و چرا بیاد تمایل داشتگاری… خیلی تنها بودم… یه روزگار که به بن بست رسیده بودم حرکت کردم خونمون… همه چی رو برای مولینم بیان کردم زیرا کس دیگه رو نداشتم… مسخره ست نه؟ راهنمای من تو زندگیم مامانم شد… یه زن عیاش… بعد از متوجه شدن حرفام بیان کرد بی عرضم… نظرش این بود که با بچه میتونم کاوه رو پایبند خودم بکنم… اما خبر نداشتم که کاوه اصلا خونه نمیاد چه برسه به اینکه…
صورتش سخت شد:
– اما وقتی خوب در ذهنش گذراندم متوجه شدم جادهی جز این ندارم… اگر همینطور ادامه میدادیم چند وقت دیگه کارمون به جدایی میکشید… تمام فکرم این بود که چطور نقشه مو عملی کنم زیرا کاوه صد سال سیاه راضی نمیشد بهم کف دست بزنه… بالاخره مصمم شدم کاری کنم تا مست کنه… اینم ترفندهای زنونه میمیل داشت… یه شامگاه که اومد خونه دعوا مسیر انداختم و آخرشم انقدر اشک ریختم و مظلوم نمایی کردم که قلبش برام سوخت و قبول کرد باهام شام بخوره… منم از خدا میل داشته یه شام خوشمزه سفارش دادم و یه بطری ودکا هم به برنامه اضافه کردم… میمیل داشت مخالفت کنه ولی تا مشاهده کرد بغض کردم کوتاه اومد… کاوه مثل خودت مهربون بود… ادای زنای روشن فکرو درآوردم و این اجازه رو بهش دادم تا از تو برام درد و قلب کنه… اونم بخاطر حرف زدن و فکر کردن به تو اصلا نمیفهمید که داره زیاده روی میکنه… بسیار خورد تا جایی که برای اجرای نقشم کافی بود… کاری کردم که تحریک بشه و جوابم داد… بالاخره اونم مرده… اما نمیتونی تصور کنی چه بر من گذشت… مدام اسم تو رو صوت میکرد… خیلی سخته که بدونی شوهرت توی رابطه با تو داره به یه نفر دیگه فکر میکنه…
و صوتی هق هقش قد بلند شد… ولی من کوچکترین حرکتی برای آروم کردنش انجام ندادم… بهشدت سنگقلب شده بودم… حداقل در مورد مهری اینطور بود… یه ذره آرومتر که شد، ادامه داد:
– اون شامگاه هر چی که بود گذشت… صبح وقتی کاوه متوجه شد چیکار کرده میخواست منو بکشه… بسیار عصبانی بود… منم کم نیاوردم و اضافه کردم که به زور بهم تجاوز کرده… هرچند باور نمیکرد ولی کاری هم نمیشد کرد… اتفاقی که نباید افتاد… شک داشتم که به این زودی حامله بشم… اونم با اولین رابطه ولی شد… نمیتونم بگم خدا صدامو شنید چراکه من لیاقتشو ندارم… میدونم بهشدت پست و کثیفم اما… اما ایمان دارم که تو مثل من نیستی…
پرسشگرانه بهش نگاه کردم…
– میدونم کاوه بهت چی بیان کرده… خودش بهم اظهار کرد… وقتی برگشتیم یه شب بیان کرد که راضیت میکنه که باهاش بری و منو ترک میکنه…
کف دستامو گراهی شد و سریع سریع بوسید… هر چقدرم تلاش کردم نتونستم دستمو از بین دستاش بیرذون بکشم… با اعتراض اظهار کردم:
– ول کنه… این چه کاریه میکنی؟
– التماست میکنم… تمنا میکنم… اصلا هر کاری بگی میکنم.. هر چی تو که بخوای اما با کاوه نرو… کاوه رو از من نگیر… ما داریم بچه دار میشیم… التماس میکنم…
از جام بلند شدم و دستمو از بین کف دستاش کشیدم بیرون…
– اون موقع که داشتی حیاتمو بهم میریختی باید به این روزگارا فکر میکردی… باید میدرک کردی که کاوه منو ول نمیکنه…
مهری اومد جلوی پام جای گرفت و خم شد روی کفشامو بوسید… از تعجب زبونم قفل شد… با عجله نگاهی به دور و برم انداختم که خدا رو شکر کسی نبود… یه قدم راهی شدم عقب که مهری سرشو آورد بالا و همینطور که زار میزد ادامه داد:
– آناهید خواهش میکنم زندیگمو خراب نکن… من بد کردم تو نکن… نذار بچه ی منم مثل خودم عقده ایی بار بیاد… من تنهایی نمیتونم بزرگش کنم… التماس میکنم…
– بس کن… فکر کردی مثل قدیم احمقم که با دو تا قطره اشکت قلبم به رحم بیاد؟ نه عزیزم… تو منو تبدیل به اینی کردی که الان هستم… یه دختر بی احساس و بی تفاوت…
واقعا بی تفاوت بودم؟؟؟ اونم بعد از بیقراری های این چند روز؟
مهری هنوزم گریه میکرد…
– اگر کاوه ترکت کنه حق داره… بیشتر از اینا باید سرت بیاد…
رومو برگردوندم تا برم تو بیمارستان که صدای آخ اضافه کردن مهری متوقفم کرد… نگاهش کردم… یه دستش روی زمین بود و یه کف دستش روی شکمش… خدای من… بچه ش…
بخاطر خواهش یکی از همکارا امشب باید بجاش کشیک وایمیستادم… با اینکه خسته بودم اما بنظرم اینطوری برای خودمم بهتر بود… وقتی تو خونه میموندم هزار تا فکر خیال بد میومد تو سرم…
وقتی رسیدم بخش پری رو دیدم… خوشحال بغلم کرد… اون هیچی از حرفای آرتام نمیدونه… از وقتی برگشتنن نمتوجه شده بودمش و حتی تلفنی هم با هم حرف نزده بودیم… لبخندی زدم و بیان کردم:
– سلام
– سلام دوستم… خوبی؟
مشکوک نگاهش کردم… از صورتش معلوم بود زیادی شاده…
– من خوبم ولی فکر کنم تو بهتری
– من عالـــــــــــــــیم…
– خیر باشه… چیزی شده؟
کف دستی از پشت خورد روی شونم… شیما بود:
– هیچی بابا… تاریخ عروسیش مشخص شده. از سر شب بیچارم کرده. راستی سلام
– سلام.
– وای آناهید نمیدونی چقدر خوشحالم… افتاد برای اول تیر.
چقدر از خوشحالی پری خرسند شدم… زوج خوبی بودن…
– تبریک میگم…
-پری: آماده باش که بعدی توایی…
باز داغ قلبم تازه شد… اما سعی کردم به روی خودم نیارم و به شوخی اظهار کردم:
– فعلا که داماد ما فرار کرده…
– آره از هیراد متوجه شدم رفته آلمان… چه خبر ازش؟ باهات تماس گرفته؟
– خوبه… سلام میرسونه.
– شیما: چرا باهاش نحرکت کردی خره؟ من بودم هر طور شده خودمو بهش میچسبوندم… اصلا میحرکت کردم تو چمدونش قایم میشدم…
– پری: همچین میگه میرفتم تو چمدونش هرکی ندونه فکر میکنه نحیفه… یه نیگا به خودت بنداز…
هر سه لبخند زدیم… پری حق داشت… شیما هیکل پُری داشت… چاق نبود اما پر بود… شیما با خنده بیان کرد:
– خوب رژیم میگراهی شدم… بالاخره ارزش داشت…
و رو به من کرد و بیان کرد:
– اونوقت همون میشد ماه عسلتون
– پری: وا… مگه همه مثل تو هُلن؟ خوب ماه عسلم میرن به موقعش…
کف دستمو کشید و گفت:
– بیا بریم اناهید این مشکل منکراتی داره… هیرادم چند بار بهم تذکر داده باهاش نگردم..
شیما خودشو به ما رسوند و گفت:
– ایـــــش… خیلی هم قلب شوهر جونت بخواد
یه ربعی میشد که تنها تو station قرار گرفته بودم… یه کف دستو گذاشته بودم زیر زیرام و به کاغذ روبروم خیره شده بودم… با خودکاری که تو دست دیگم بود روی میز ضرب گحرکت کرده بودم… کاغذی که جلوی صورتم تکون خورد باعث شد سرمو بالا بگیرم… پری بود:
– کجایی؟ یا خودش میا یا نامه ش…
تبسم کم جونی زدم و پرسیدم:
– حالش چطوره؟
– چیز مهمی نبود… درد بعد از عمل.
سرمو چند باری به نشونه ی تفهمیم تکون دادم و ساکت شدم… خیلی کلافم، همه ش احساس میکنم یه چیزی سر جاش نیست… یه چیزی کمه… خودکار تو کف دستمو بی هدف روی کاغد های روبروم به حرکت درآوردم… پری خودکار و از کف دستم کشید… معترض گفتم:
– چیه؟
– چته اناهید؟ حالت خوبه؟
– آره
– مطمئنی؟
– نه
نفسمو کلافه دادم بیرون و اضافه کردم:
– نمیدونم.
– چیزی شده؟
دوست نداشتم با حرفام خوشیشو از بین ببرم… تبسمی تصنعی زدم و اضافه کردم:
– نه… خب راستش یه ذره دلم گرفته…
– ولی من فکر نمیکنم یه ذره باشه… دلت براش تنگ شده؟
هیچی ناضافه کردم چراکه میدونستم اگر حرف بزنم بغضم میترکه… بجاش سرمو انداختم پایین و با حلقه ی توی کف دستم بازی کردم… پری اومد کنارم قرار گرفت و کف دستامو بین دستاش گحرکت کرد…
– پس دلت تنگ شده… اظهار کردم از سر شب تو خودتیا… اگر مشتاق دیدار نباشی عجیبه… اون انقدر مهربون هست که دخترا با یه سلام از روی ادبش هزار تا فکر و خیال میکنن… تو که دیگه جای خود داری… هر روزگار گذروندن وقتت با اون که مطمئنم بخاطر اخلاقش ساعت های شیرینی بوده چیز کمی نیست…
– خیلی فشار رومه… میدونی دلم چی میخواد؟
پری با تکون دادن سر سؤال کرد چی…
– قلبم میخواد یه اتاق پر از ظرف های شکستنی بهم بدن تا با خورد کردنشون یه ذره آروم تر بشم….
پری که از چیزی خبر نداشت برداشت دیگه ایی کرد. صورتمو بوسید و اظهار کرد:
– واقعا برات شادم… از اینکه میمشاهده کردم درگیره کاوه ایی غمگین میشدم اما الان با این حرفایی که زدی… مطمئن باش آرتام ارزششو داره.
من به چی فکر میکنم و پری چی میگه… سر دومسیریه بدی گیر کردم… با غیبت آرتام به این نتیجه رسیدم که ممکنه بعد برگشتنش همه چی تموم بشه… اونوقت که تازه دردسر های من شروع میشه… با چه رویی دیگه میتونم سرمو تو بیمارستان بلند کنم… همین طناز برام کف دست میگیره… بغیر از اون چه جوابی دارم که به مولین و بابا بدم… اینبار دیگه چیزی به اسم آبرو براشون نمیمونه… اینبار حرفای فامیل کمرشون و میشکنه… اما اگر با کاوه برم بهشدت چیزا درست میشه… هم میتونم اونور درسمو بخونم، هم اینکه دهن فامیل بسته میشه… مهری هم خودش قبول داره مقصره… کف دستی به پیشونیم کشیدم…
چیکار کنم؟
به صفحه ی گوشیم که مدام روشن و خاموش میشد خیره شده بودم. نمیخواستم جوابشو بدم… اگرم میخواستم جلوی مولین اینا نمیشد… خیر سرم اومدم تا دور هم با خانواده یه فیلم ببینیم و دو دقیقه به چیزی فکر نکنم… ولی ول کن نبود… بعد از یه ربع تصمیم خودمو گحرکت کردم . به مولین اینا گفتم خوابم میاد و باید زودتر بخوابم… اونام اعتراضی نکردن… وقتی به اتاق رسیدم سریع درو بستم و بهش تکیه دادم. نفس عمیقی کشیدم و منتظر زنگ دوباره ش بودم. چند ثانیه ای منتظر موندم تا اینکه زنگ زد. میل داشتم تند جواب بدم اما انگشتم روی دکمه ی سبز خشک شد. دارم کار درستی میکنم؟ اما بالاخره باید تصمیم خودمو میگرفتم. نباید بی گدار به آب میزدم… دکمه رو فشار دادم.:
– بله؟
– سلام عزیزم. چرا جواب نمیدی اینهمه زنگ زدم…
صمیمی حرف زدنش یه جوریم میکرد… حس عجیبی پیدا کردم. با این حال بهشدت جدی اظهار کردم:
– حرفتو بزن.
– با من اینجوری حرف نزن.
– گفتم ححرکت کردو بزن عجله دارم باید سریع قطع کنم.
آروم اضافه کرد:
– فکراتو کردی؟
صوتش پر از استرس بود…
– راجع به چی؟
چند ثانیه ساکت موند. صوتی نفس عمیقش رو شنیدم:
– آناهید میدونی دارم راجع به چی حرف میزنم.
– نه… نمیدونم.
– تصمیمتو گحرکت کردی که با من بیای یا نه؟
– همون روزگارم بهت بیان کردم این بحثو ادامه نده. من موندم تو چرا فکر میکنی من آرتامو ول میکنم میام پیش تو که یه بار امتحانتو پس دادی… اگه زنگ زدی همینو بپرسی باید بهت بگم که من از اون روزی که ازدواج کردی دیگه حتی بهت فکرم نمیکنم.
ساکت موندم که جوابی بده ولی چیزی ناظهار کرد. منم برای اینکه بحثو تموم کنم اظهار کردم:
– فکر کنم جوابتو گراهی شدی. پس قلبیلی نداره این حرفارو ادامه بدیم. خدافظ.
– باور نمیکنم…
– نکن… اون دیگه مشکل خودته و به من ربطی نداره… شامگاه خوش.
میل داشتم قطع کنم که بار دیگر صوتم کرد:
– آناهید؟
خودم رو کلافه نشون دادم:
– بله؟ بله؟
– اینجوری عذابم نده. من که اظهار کردم…
حرفشو قطع کردم و گفتم:
– کاوه تو چرا نمی خوای بفهمی؟ بسیار اتفاقا افتاده که نمیشه عوضشون کرد… من ازدواج کردم. تو هم داری بچه دار میشی… رابطه ی ما هم خوب یا بد… شیرین یا تلخ… هر چی که بود بسیار وقته تموم شده. لطفا درک کن. وقتی با تو حرف میزنم احساس بدی دارم. احساس میکنم…
حرفمو قطع کرد و با ناراحتی اضافه کرد:
– احساس میکنی داری به آرتام خیانت میکنی؟
– آره.
– پس چرا اون موقع که با اون پسره میحرکت کردی بیرون یه همچین احساسی نداشتی؟
عصبی شدم و اضافه کردم:
– یه بار بهت اظهار کردم که اونا همش سوء تفاهم بود… فکر نمیکردم کار به اینجا بکشه. بعدم این دو تا موضوع بهشدت با هم فرق میکنه…
– رابطه ی ما هم به خاطر همین سوء تفاهما به هم ریخت . بذار درستش کنیم.
– حرف زدن با تو یه کار بی فایده ست. من میکم نمیشه… بفهم.
– چرا میشه. فقط کافیه تو با من بیای. میتونیم بریم. بی خبر… دیگه نه مهری هست نه آرتامی.
و شمرده شمرده اضافه کرد:
– فقط… بیا… با هم… بریم.
– چرا بچه شدی؟
– خوب گوش کن ببین چی میگم… من پس فردا صبح پرواز دارم. صبح بیا دم خونمون تا با هم بریم.. خواهش میکنم این شانس بار دیگر رو ازمون نگیر.
– چرا در ذهنش گذراندی باهات میام.
– برای اینکه مطمئنم هنوز فراموشم نکردی… هر چقدر هم آرتام خوب باشه اما تو نمی تونی منو فراموش کنی… بخش عظیمی از خاطرات و حیاتت با من شکل گراهی شده… خودتم اینو میدونی… فقط نمیخوای باور کنی.
حق داشت… انقدر باهاش یادگار داشتم که بعضی وقت ها با دیدن یه آدامس، یه برگ یا هرچیز کوچیک و بی ارزش دیگه به گذشته بر میگشتم… تبسمی زدم.کاوه که خاموشی منو مشاهده کرد گفت:
– مشاهده کردی حق با منه؟ اگه تو بخوای همه چی حله …
– نمیشه کاوه. آرتام…
– اونم بعد از یه مدت فراموش میکنه.
اخم ناخواسته ایی روی پیشونیم قرار گرفت… فکر اینکه آرتام فراموشم کنه اذیتم میکرد… اما کاوه هم… چقدر خودخواه شده بودم:
– نمیشه… من… آرتامو… دوست دارم. حتی بیشتر از تو…
ساکت شد… ضربه ی آخرو بهش زده بودم. دیگه هیچی ناضافه کرد. از اینکه اینجوری بیان کردم دلخور شدم. نمیدونم کارم درسته یا نه. خواستم چیزی بگم تا درستش کنم که کاوه گفت:
– چرا؟؟؟؟… چرا؟؟؟؟ چطوری اینقدر زود فراموشم کردی؟
از متوجه شدن گریه اش هول کردم و رو زمین قرار گرفتم. اامان بار بود که گریه میکرد. اصلا نمتونستم حرکتی بکنم. انگار بدنم قفل شده بود. کف دستمو روی دلم گذاشنم. چی باید میاضافه کردم؟ کاوه اظهار کرد:
– هان؟ چطور تونستی اینقدر زود فراموش کنی آناهید؟ تو ناضافه کردی من همه زنگیتم؟ من بهترین سال های عمرمو پای تو گذاشتم. چرا اینقدر زود فراموش کردی؟ یعنی آرتام اینقدر برات ارزش داره که حاضر نیستی با من بیای؟ حاضر نیستی به خاطر من قید همه چیو بزنی؟ آناهید… منم… کاوه… تو چت شده؟
هیچی نداشتم بگم…
– خواهش میکنم اینجوری با زیستنه هردومون بازی نکن. منو تو میتونیم خوشبخت بشیم.
ضجه زدنش اذیتم میکرد. اما بازم کاری جز خاموشی نداشتم. چی میاضافه کردم؟ تو شرایط بدی گیر افتادم… از یه طرف اصرار های کاوه و از یه طرفم رفتن آرتام اونم در حالی که بهم ابراز علاقه کرده… خدایا چیکار کنم؟
– بیا با هم بریم. رفتنمون همیشگیه… خواهش میکنم نه نیار. آرتامو فراموش کن.
– گریه نکن…
– چقدر دیگه باید التماست کنم تا راضی بشی؟ آناهید ما یه اشتباهی کردیم که یه عمر حسرت برامون میاره… حالا که وقت داریم جبرانش کنیم چرا نه میاری؟
سکوت کردم. اون هم همینطور …صوتی فین فینش میومدم و اشکای منم مسیر افتاده بودن… نمیدونستم این چه سرنوشتیه که من دارم. نگاهامو بستم و یه لحظه آیندمو با کاوه تصور کردم… اگه باهاش باشم حیاته بدی ندارم… اون منو دوست داره… خاموشی طولانیم باعث شد با صدای لرزونش بگه:
– خیلی خب… تو اینو میخوای؟ باشه بخاطر تو همه چی رو تحمل میکنم…
هیچ آوایی جز فین فینش نمی اومد… منم جلوی دهنمو گرفته بودم تا صوتی گریه کردنمو نشنوه… احساس غذاب وجدان داشتم… من تو سرنوشت کاوه بی تقصیر نبودم…. جالب اینه که هیچکدوم تلفنو قطع نمیکردیم…اون بود که خاموشی و شکست:
– خداحافظ… سنگقلب.
صداش… آوای افسردهش حالمو دگرگون کرد… این حقش نیست…
– کاوه…
*****
ماشین و پارک کردم و رفتم تو پاساژ…. نمیدونستم چی بخرم… بی هدف به ویترین مغازه ها نگاه میکردم بلکه یه چیزی چشممو بگیره… دلبسته شدم یه کادوی قشنگ بخرم اما از اونجایی که خیلی سخت پسند بودم چیزی رو نمی پسندیدم… این سومین پاساژی بود که داشتم تو میچرخیدم…
دیگه داشتم از اینجام نا امید میشدم که بالاخره چیزی رو که میتمایل داشتم پیدا کردم… فکر کنم مناسب باشه… مسرور شدم و راهی شدم تو… اما دیدن اجناس توی مغازه باعث شد دو قلب بشم… انقدر قشنگ بودن که حسابی گیجم کرده بود… صاحب مغازه که مشاهده کرد سردرگمم تبسمی زد و اظهار کرد:
– میتونم کمکتون کنم…
شاید بتونه کمکم کنه… بالاخره این هدیه برام بسیار مهم بود… میخوام یه یادگاریه خوب از من داشته باشه…
در ماشینو قفل کردم… کیفمو روی دوشم انداختم و بی حوصله به سمت آسانسور قدم برداشتم… بهشدت خوابم میومد… تو این مدت بخاطر فکر و خیالایی که توی سرم رژه میرفتن کم خواب شده بودم… چشمام میخارید… سرجام توقف کردمو با هر دو کف دست محکم خاروندمشون… انقدر محکم اینکارو انجام دادم که وقتی نگاهامو باز کردم تا چند ثانیه همه جا رو تار میمتوجه شدم… برای بهتر شدن بیناییم دیدهی دور تا دور پارکینگ چرخوندم… ولی نگاهم ثابت موند… مطمئن نبودم درست میبینم و اندیشیدم خطای دیده… تکونی به پاهام دادم و راهی شدم سمت ماشین… تازه وقتی به کاپوتش کف دست زدم مطمئن شدم که توهم نیست… بالاخره اومد؟
هم مسرور بودم هم عصبی… عصبی بخاطر اینکه تاخیرش بیشتر از دو هفته شده و خرسند بودم بخاطر اینکه اومده بود… قلبم سریع میزد… بی تاب بود… قلبم میخواست زودتر ببینمش اما پاهام… چرا اینطوری شده بودم؟
از توی آینه بقل ماشینش نگاهی به صورتم انداختم… این چه قیافه ایه؟ فرقی با یه میت ندارم… رنگمم که پریده… ایکاش میدونستم امروزگار میاد… برگشتم تو ماشین و با همون اندک که همجادهم بود یه کف دستی به سر و صورتم کشیدم… چند تا نفس عمیق کشیدم تا اضطرابم کم بشه… حالا حالم بهتر بود… از ماشین پیاده شدم و اینبار با ارامش حرکت کردم طرف آسانسور…
نمیدونستم کجا برم… بخش یا اتاقش؟ اصلا چرا من برم ببینمش؟ من الان از کف دستش برآشفتهم… اون بهم نگفت داره میره مسافرت…
خب ازم دلخور بود…
اما من که کاری نکرده بودم… کاوه بزور بغلم کرد… دروغ چرا؟ یه کوچولو مقصر بودم… نباید میذاشتم اینکارو بکنه…
اما آرتام بیشتر اذیتم کرد… تو این مدت اصلا بهم زنگ نزد… حالا هم نباید توقع داشته باشه برم مشاهده کردنش… نمیرم…
با قلبم چیکار کنم؟ فقط با متوجه شدن ماشینش دلم توی قفسه ی سینم واسه ی خودش دیسکو جاده انداخته… سرمو تکون دادم تا دیگه فکر نکنم… میرم بخش… بهتر بود اول برم لباسمو عوض کنم. اینطوری یه کوچولو وقت دارم تا نتیجه گیری درست و حسابی بکنم که برم یا نه… الان مغزم درست کار نمیکنه.
از آسانسور پیاده شدم. داشتم میراهی شدم سمت پاویون که صداش متوقفم کرد… دلم لرزید… دیدهامو بستم… چقدر قلبم برای صداش تنگ شده بود… تبسم گل و گخوشحالی روی لبم ظاهر شد… ولی بهتره خودمو جمع کنم… من الان باید برآشفته باشم… لبامو بهم فشردم و اخمی هم چاشنیه صورتم کردم… حالا خوب شد… رومو برگردوندم… با فاصله ی کمی ازم ایستاده بود… چیزی نگفتم و با اخم تو صورتش دقیق شدم… مثل همیشگی بود… مرتب و تمیز… شیک و خوشامگاهو… نه آزرده بود نه شاد… با چند قدم کوتاه اومد نزدیکتر… نمی دونم چرا قلبم گرفت و اخمم غلیظ تر شد… توقع داشتم بخاطر این مدت که منو نمشاهده کرده دلخور باشه…
بهم ریخته باشه…
ژولیده باشه…
هر چیزی باشه غیر از اینی که الان هست… برای اولین بار دلم میل داشت گرفته ببینمش…
اما حیف…
از همواره مرتب تر و بهتر بود… هنوز ساکت بودم و منتظر بودم تا اون شروع کنه… اینطوری فرصت داشتم تا یه قلب سیر نگاهش کنم.
– حالت چطوره؟
این چش شده؟ حتی حاضر نشد کف دستشو از تو جیب روپوش سفید و اتو کشیده ش در بیاره و باهام کف دست بده… خودمو از تک و تا ننداختم و جدی اظهار کردم:
– مهمه؟
تبسمی زد و گفت:
– اگر نبود که نمی سؤال کردم…
– خوبم… کاری داشتی صدام کردی؟ من عجله دارم باید برم..
چم شده بود…چرا حالت تهاجمی به خودم گراهی شده بودم؟ ابروهام طوری بهم گره خورده بود که نمی تونستم بازشون کنم… احساس کردم قیافه ی آرتام هم جدی تر شد… اما با همون لحن عادی اضافه کرد:
– بهشدت خب… زیاد وقتتو نمیگیرم… مطمئنا تو این مدت که نبودم فکراتو کردی…
چند ثانیه ایی دقیق نگام کرد و اظهار کرد:
– و معلومه که به نتیجه هم رسیدی… دلیل طولانی شدن سفرم این بود که قبل از اومدن باید میرفتم امریکا تا کارای بابا رو انجام بدم… همه چی تمومه و بابامم موندگار شد… بخاطر همینم چون فردا جمعه ست ازم تمایل داشت تو و خانوادتو دعوت کنم تا بیاین خونمون… میخواد این خبر و به همه بده و یه جشن کوچیک بگیره… گفتم اگر آماده ایی فردا همه چی رو بهشون بگیم و پرونده ی این نامزدیم بسته بشه… چون موقعیت بهتر از این گیرمون نمیاد…
مثل آدم های منگ داشتم نگاش میکردم… پس فکراشو کرده بود… دیگه نمیخواد ادامه بده… اما اون که اضافه کرده بود دوستم داره… وقتی نمیخواد چیکار میتونم بکنم… چی بهش بگم… اونم الان که تصمیمشو گراهی شده… حتی یه ذره هم دلخور نیست… ایکاش بود…
منتظر جواب بود… سری تکون دادم و گفتم:
– منم مشکلی ندارم… فردا همه چی رو میگیم…
و دیگه منتظر نموندم… نباید منتظر میموندم… اشکم هر لحظه ممکن بود در بیاد…اونم چیزی نگفت… انتظار داشتم دوباره اسممو آوا کنه… جلومو بگیره… اما زهی خیال باطل… من احمقو بگو چقدر تمرین کرده بودم تا بهش بگم دوستش دارم اما… با قدم هایی که سعی کردم منظم و محکم باشه حرکت کردم سمت بخش و حتی برنگشتم تا دوباره ببینمش… فصل زندگیه من و آرتامم تموم شد…
**
با ذهنی خالی به چراغ روشن خونه های پیش روم خیره شده بودم… چراکهم رو روی کف دستام که لبه ی تراس گذاشته بودم، قرار دادم… از موقعی که رسیدم خونه مستقیم اومدم روی بالکن… دوست نداشتم به چیزی فکر کنم… فقط به شهر زیر پام نگاه میکردم… خدا رو شکر توی کوچه ی ما خونه ها بیشتر از ۴ طبقه نبودن و جلوی متوجه شد رو نمیگراهی شدن… از حرکت موهام توسط باد خوشم میومد… یاد پرنسس های توی کارتون ها می افتادم… ایکاش پرنسس بودم، حداقل میدونستم آخر داستانم خوب تموم میشه… اما حالا چی؟ یه پایان تلخ که فردا رقم میخوره و منم نمیتونم کاری بکنم… صوتی زنگ گوشیم بلند شد… این سومین بار… چقدر هم سمجه…
کلافه از جام بلند شدم و از خلوتم دل کندم… نگاهی به شماره نا آشنا انداختم… بعد از کمی تعلل دکمه ی سبز رو فشردم:
– الو…
با قطع کردن تلفن چند دقیقه ایی نگاهامو با آسودگی روی هم گذاشتم… انقدر استرس داشتم که تا همین الان که نزدیکه اذان صبحه بیدار بودم… اما مدتی برای تلف کردن ندارم… باید حرکت کنم…
از جام قد بلند شدم… شلوارمو که دیشامگاه اصلا از پام در نیاورده بودم… فقط باید یه مانتو میپوشیدم… بی سر و صدا راهی شدم تو کف دستشویی و آبی به صورتم زدم تا خواب از سرم بپره… به تصویر خودم تو اینه چشم دوختم… نگاهام از بیخوابی قرمز شده بود… شب بدی رو گذرونده بودم… یه شامگاه پر استرس و پرفشار…
همونطور بی صدا از کف دستشویی اومدم بیرون زیرا اگر مولین یا بابا بیدار میشدن باید براشون توضیح میدادم که کجا میرم… یادم باشه یه نوشته براشون بذارم… یکی از مانتو هامو از تو کمد کشیدم بیرون… شالی هم سرم کردم… همه ش حواسم به این بود که سر و آوا نکنم زیرا خواب مامان بهشدت سبک بود… یادگاری رو که خریده بودم برداشتم تا سر راه بدم به یه پیک موتوری… گوشیمو که low battery میزد رو انداختم تو کیفم و در اتاق باز کردم… برای آخرین بار نگاهی به دور و برم انداختم.. نمی دونم چرا احساس میکردم یه چیزی ناقصه… لبخندی زدم و جاده افتادم…
*********
یک ربعی میشه که توی ماشین منتظرش نشستم. مطمئنم کار درستو انجام دادم. بهشدت گشنم بود… ساعت ۱ ظهره… نگاهام از بی خوابی میسوخت. از فرصت استفاده کردم و برای چند دقیقه سرمو گذاشتم روی فرمون. سعی کردم ذهنمو از همه چی خالی کنم اما…
شامگاهگردی هام توی خیابون با کاوه…
مسافرت هایی که رفتیم…
قول و قرارای کودکانه مون.
دانشگاه رفتنمون…
دوستیم با مهری…
خراب شدن رویا هام…
دعوام با آرتام…
دعوت به قهوه…
گالری نقاشی…
نامزدی نمایشی…
برف بازی…
خواب کذایی…
سفر شمال…
و یه دلدادگی جدید…
خاطرات امونمو بریده…
با گوش دادن صدای ماشین سرمو از روی فرمون قد بلند کردم… ماشینش رو با فاصله ازم پارک کرد. بعد از چند لحظه با ترمشاهده کرد پیاده شد. از قیافه اش معلوم بود که از متوجه شدن من اونم اینجا بسیار تعجب کرده بود. آروم آروم به سمت ماشین من اومد. با قیافه ی جدی از ماشین پیاده شدم و به سمتش راهی شدم. رو به روی هم ایستادیم. ظاهرش یه کم آشفته بود. اینو دوست داشتم… هر دو ساکت بودیم و چیزی نمیگفتیم. منتظر بودیم دیگری شروع کنه. هنوز تو شوک بود و با تبسمی متعجب گفت:
– سلام.
جوابشو ندادم. فقط خیره نگاهش کردم. اون هم که مشاهده کرد من چیزی نمیگم لبخندشو خورد… بعد از چند لحظه انگشت اشاره و شصتشو بطور سراسری روی پیشونی گذاشت تا علاوه بر اینکه با نوک انگشتاش به پیشونیش فشار وارد میکنه حائلی ایجاد بشه که نور آفتاب به دیدهاش نخوره…
– میشه بریم تو؟ سرم درد میکنه و نور آفتاب اذیتم میکنه.
تازه متوجه قرمزی زیر پلکاش شدم. جلوتر ازش راه افتادم…
وقتی وارد اون خونه ی قدیمی روستایی شدم یه حس خیلی خوبی بهم دست داد… بهش نگاه کردم. هنوز از اومدن من به اینجا متعجب بود. میمیل داشت چیزی بگه ولی نمیدونست از کجا شروع کنه. من هم همینطور. تعارف کرد که بشینم. بی توجه به حرفش گفتم:
– میشنوم…
پرسشگرانه نگام کرد که گفتم:
– برای چی بی خبر پا شدی اومدی اینجا؟
– خودمم نمیدونم..
– همین؟ میدونی بردیای بدبخت تا صبح تو خیابونا دنبالت میچرخید؟ میدونی تا صبح که بالاخره تونستم با آهو تماس بگیرم و اضافه کرد اینجا متوجه شدتت چه حالی داشتیم؟؟
چشماشو بست و با انگشت هاش فشاری بهشون وارد کرد… معلوم بود سرش درد میکنه…
– اعصابم خورد بود…
– چرا؟
– فکرکردم میخوای با کاوه …
– برم؟
– خودش بیان کرد… دیشب…
– خب؟
– گفت امروزگار با هم قرار گذاشتین که برین.
– تو هر چی اون بگه باید باور کنی؟
یهو خشمگین شد و از کوره در رفت:
– تو بگو چرا گوشیتو خاموش کردی؟ میدونی چند ساعت پیش که زنگ زدم خونتون و مولینت گفت نیستی و بی خیر رفتی چه حالی شدم؟ چرا بهشون نگفتی کجا میری؟ بنظرت حق نداشتم فکر کنم با کاوه راهی شدی؟
تازه متوجه شدم که یادم حرکت کرد برای مامان یه نوشته بذارم… گوشیم هم ده دقیقه بعد از اینکه از خونه زدم بیرون خاموش شد… اما همچنان حق به جانب گفتم:
– برای این مدت که غیبت زد چه توضیحی داری؟
– اون مسافرت برای هردومون لازم بود… میتمایل داشتم درست فکر کنی… تو حق انتخاب داری… درست یا غلط… من یا کاوه… بازم حق انتخاب داری… دوست نداشتم از روی اجبار یا چه میدونم، تحت تاثیر اتفاق های اخیر منو انتخاب کنی… تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که احساسمو بهت بگم و اجازه بدم خودت تصمیم بگیری…
لبخندی زد و گفت:
– این که الان اینجایی و با کاوه نحرکت کردی برام ارزش داره… اینکه منو انتخاب…
رفتم میون حرفشو اضافه کردم:
– چرا فکر کردی تو رو انتخاب کردم؟
تبسم روی لبش ماسید…
– پس برای چی اومدی اینجا؟
مثل پسر بچه های کوچولو حرف میزد…
– مگه قرار نبود امروز همه چی رو به خانواده هامون بگیم؟
چیزی ناضافه کرد… بعد از چند لحظه مجدداً جویا شدم:
– هووم؟
– من نمیتونم.
– یعنی چی؟
– اگر میخوای خودت همه چی رو بهشون بگو…
– تنهایی؟
با اخم روشو برگردوند و اضافه کرد:
– همه چی رو بنداز گردن من… ولی ازم نخواه بیام و بگم همه چی تموم شده…
– چرا؟ مگه دیروزگار با اعتماد به نفس کامل همین و ازم نمیل داشتی…
– اشتباه کردم… اون حرفا رو زدم تا… فکر میکردم…
ساکت شد… رفتم رو به روش واز حرکت ایستادم و اضافه کردم:
– فکر میکردی چی؟ بهت میگم ترکم نکن؟
– نه فکر میکردم اینطوری بهتره… فکر میکردم برای تموم کردن همه چی آمادم اما به ده دقیقه نکشید که از کارم پشیمون شدم…
– جدا…!؟ پشیمون بودی و نیومدی حرفتو پس بگیری؟
– میمیل داشتم بیام…
– خیال میکردم بیشتر از این ها برات ارزش دارم… سه هفته راهی شدی مسافرت حتی یه بار زنگ نزدی حالمو بپرسی…
بغض کرده بودم ولی ادامه دادم:
– بهشدت بی معحرکت کردی… بهم گفتی دوستم داری اما گذاشتی رفتی… حتی به این فکر نکردی که ممکنه تو این مدت چقدر اذیت بشم… وقتی هم که برگشتی زل زدی تو چشمام و بسیار راحت حرف از جدا شدن زدی… تو تمام اون روزایی که نبودی به این فکر میکردم که اگر فقط یه بار… فقط یه بار بهم زنگ بزنی همه چی رو بهت بگم… بگم که منم دوست دارم… میمیل داشتم بگم که بسیار وقته به کاوه فکر نمیکنم و به هیچ قیمتی حاضر نیستم آهستهشی رو که کنارت دارم از کف دست بدم
دستشو که به سمت بازوم میومد و پس زدم، با داد بیان کردم:
– به من کف دست نزن…
عصبی بودم اما بازم ادامه دادم… باید سبک میشدم:
– این بود اون دوست داشتنی که ازش حرف میزدی؟ من باید برای فهمیدن اینکه حالت خوبه زنگ بزنم به پدرت؟ تازه حواسم باشه که یه وقت سوتی ندم تا شک نکنه که از شوهرم بی خبرم… میدونی تو این مدت چقدر دورغ اظهار کردم؟ آرتام خوبه… سلام میرسونه… درگیره… کارش زیاده…
بدون خجالت داشتم گریه میکردم… کف دستشو دورم حلقه کرد و منو کشید تو بغلش… با کف دست آزادش سرمو روی سینه ش گذاشت و بیان کرد:
– هیششش… گریه نگن عزیزم… معذرت میخوام… حق باتوئه…
بوسه ی روی موهام زد و اظهار کرد:
– فکر میکنی برای من راحت بود که جلو خودمو بگیرم تا بهت زنگ نزنم؟ میدونی از فکر اینکه ممکنه الان با کاوه باشی چه حسی داشتم؟ با وجود اینکه آروم و قرار نداشتم ولی بنظرم کار درستو انجام دادم… تو مثل هر آدم دیگه ایی حق داشتی خودت زیستنتو انتخاب کنی…
بعد از چند لحظه منو از خودش جدا کرد و صورتمو تو دستاش گراهی شد. اشکامو پاک کرد و بیان کرد:
– دیگه گریه نکن. دوست ندارم اشکاتو ببینم. منو نگاه کن… آناهید… منو نگاه کن.
نگاهمو از روی زمین برداشتم و بهش دوختم. بیان کرد:
– از کف دستم آزرده نباش. کاوه دیشامگاه بهم زنگ زد و اضافه کرد که تو باهاش میری… طاقت شنیدن اینکه تو اونو انتخاب کردی نداشتم. قلبم میتمایل داشت اونی که انتخاب میشه من باشم. دلم میتمایل داشت کاوه از زندگیت خط بخوره. اول اومدم دم خونتون تا هر طور شده منصحرکت کرد کنم… خیلی با خودم کلنجار راهی شدم اما بی نتیجه بود… زوری که نمیشد… تو ملک شخصیه من نبودی و نیستی… طاقت اینکه وایستم دم خونتون و راهی شدنو ببینم نداشتم… بخاطر همینم یهو تصمیم گرفتم بیام اینجا…
بار دیگر بغلم کرد… کف دستاشو محکم دور کمرم حلقه کرد و فروراهی شدگی گردنمو بوسید ولی سرشو عقب نبرد… منم موهاشو نوازش کردم… آروم تر شده بودم… با آوایی تو دماغی اضافه کردم:
– نمیدونم چرا کاوه دیشب اون حرفا رو زد… من چند روزگار قبل بهش گفتم که همه چی رو فراموش کنه و بره سراغ حیاتش…
****
هیچ صدایی جز فین فینش نمی اومد… منم جلوی دهنمو گرفته بودم تا صوتی اشک ریختنمو نشنوه… احساس غذاب وجدان داشتم… من تو سرنوشت کاوه بی تقصیر نبودم…. جالب اینه که هیچکدوم تلفنو قطع نمیکردیم…اون بود که خاموشی و شکست:
– خداحافظ… سنگقلب.
صداش… آوای غمگینش حالمو دگرگون کرد… این حقش نیست… بهتره یه جور دیگه تموم بشه…
– کاوه
– جونم؟
از آواش ملوم بود که انرژی گرفته…
– لطفا گریه نکن… درسته که یه زمانی یه چیزایی بین ما بود… اما بسیار وقته که برام همون پسر عمه ی مهربون شدی… مطمئن باش دوست ندارم آزرده ببینمت… تو از خیلی چیزا خبر نداری… درسته مهری بهت دروغ اظهار کرد اما از عاشق شدن زیاد بود…
– به من چه… مهم اینه که من دوسش ندارم.
– این دیگه زندگیه خودتونه که تصمیم بگیرین درستش کنین یا نه… تو به اونا تعهد داری… الان تنها مسئله ی مهم زندگیه من آرتامه…فقط میتونم براتون آرزوی خوشامگاهختی بکنم…
و بدون معطلی تلفن و قطع کردم…
آرتام نگام کرد و اضافه کرد:
– حتما نتونسته هضمش کنه و تمایل داشته زهرشو بریزه…
– دلم براش میسوزه… فدای دروغ های عمه و مهری شد…
– پس همه چی رو متوجه شدی؟
– آره… تو نبودت مهری هم اومد باهام حرف زد…
یاد حرفای آخرم با مهری افتادم…
*********************
رومو برگردوندم تا برم تو بیمارستان که آوای آخ اضافه کردن مهری متوقفم کرد… نگاهش کردم… یه کف دستش روی زمین بود و یه دستش روی شکمش… خدای من… بچه ش…
از استرس زیاد با پام روی زمین ضرب گراهی شدم… یه ربعی میشد که دکتر نخعی حرکت کرده بود بالا سرش… اگر اتفاقی براش بیفته چیکار کنم؟ با کنار رفتنِ پرده و ظاهر شدن دکتر نخعی از دیوار جدا شدم و رفتم جلو…
– حالش چطوره؟
– خوبه… چیز خاصی نبود… بخاطر فشار عصبی اینطوری شد ولی به محض تموم شدن سرمش میتونه بره…
نفس آسوده ایی کشیدم و بعد از تشکر از دکتر رفتم بالا سرش… نگاهای نیمه بازشو بهم دوخت و خواست چیزی بگه که پیش دستی کردم و گفتم:
– نمیخواد چیزی بگی… فعلا باید استراحت کنی….
قطره ی اشکی از گوشه ی چشمش روی صورتش مسیر باز کرد… ترجیح دادم از اورژانس برم بیرون ولی دلم براش میسوخت… برای آروم کردنش گفتم:
– دلواپس نباش… من خیلی وقته که گذشتمو فراموش کردم… دیگه کسی به اسم کاوه برام مهم نیست… البته اینم برام مهم نیست که بین شما دو تا چی میگذره… این چیزی بود که خودت انتخاب کردی و باید تاوانشم بدی… ولی مطمئن باش که من با خراب کردن زیستنه دیگران برای خودم زندگی نمی سازم…
پوزخندی زدم و ادامه دادم:
– چراکه من مثل تو نیستم…
رومو برگردوندم تا برم بیرون که صداش متوقفم کرد:
– آناهید… منو میبخشی؟
بدون اینکه برگردم بیان کردم:
– نمی دونم…شاید یه روزی انقدر مهربون بشم که ببخشم ولی هیچ وقت فراموش نمیکنم…
با همه ی این اتفاقات باید یه چیزی رو بهش میگفتم… برگشتم و تو صورتش نگاه کردم:
– ولی ازت ممنونم چراکه آرتامو از تو دارم…
و دیگه منتظر جوابی نموندم و حرکت کردم بیرون…
***
وقتی کل داستانو خلاصه براش تعریف کردم، تبسمی زد و اضافه کرد:
– منو بگو فکر میکردم صبح به خاطر کاوه از خونه رفتی بیرون.
– تازه براشون یه یادگاری هم از طرف جفتمون فرستادم…
– پس فکر همه جا رو کرده بودی و دیروز بعد از حرفام چیزی ناضافه کردی؟
اخمی کردم و بیان کردم:
– تو چطور تونستی اون حرفا رو بهم بزنی؟
– همه ش تقصیر اون بردیای دیوانه ست… شامگاهی که رسیدمدم رفتم خونه ش… چراکه حالم خوب نبود باهاش دردو قلب کردم و همه چی رو بهش بیان کردم… اونم مثلا اومد راهکار یادم بده اظهار کرد اون حرفا رو بزنم… اگر تو دوستم داشته باشی یه اعتراضی میکنی… پسره ی خل و چل در ذهنش گذرانده چون دوست دختر خودش با هرسازش میرقصه تو هم همینطوری…
– اووم… پس سر و گوش دکتر زرافشانم میجنبه؟ ولی با این حال اگر حرفای دیشامگاهش نبود شاید من امروزگار اینجا نمیومدم…
****************
صدای زنگ گوشیم بلند شد… این سومین بار… چقدر هم سمجه…
کلافه از جام کشیده شدم و از خلوتم دل کندم… نگاهی به شماره نا آشنا انداختم… بعد از کمی تعلل دکمه ی سبز رو فشردم:
– الو؟
– دکتر زند؟
– بله خودمم.. شما؟
– سلام… بردیام… بخشید دیر وقت مزاحمتون شدم…
با لحنی گنگ اظهار کردم:
– خواهش میکنم… اتفاقی افتاده؟
– راستش اتفاق که افتاده… اما
صاف قرار گرفتم و بیان کردم:
– دارین نگرانم میکنین… چی شده؟
– امم… امشب آرتام اومده بود اینجا پیش من.راستش زیاد رو به جاده نبود … سر همین قضیه ی نامزدیتون…خیلی پریشون بود. میگفت تصمیمتون رو گحرکت کردین و میخواین همه چی رو بهم بزنین…
از اینکه انقدر خونسرد داشت حرف میزد کلافه شدم و بهسرعت راهی شدم میون حرفش:
– خب؟
بار دیگر آروم اظهار کرد:
– سعی کردم با حرف زدن یه ذره آرومش کنم که…
– تو رو خدا حرف بزنین… من دارم سکته میکنم…
– یکی به اسم کاوه زنگ زد و یه حرفایی بهش زد که از کوره در حرکت کرد… بعدم تا حرکت کردم براش یه لیوان آب بیارم از خونه زد بیرون. مجبور شدم به بهونه ی کار زنگ بزنم خونه شون ولی اظهار کرده هنوز برنگشته… واقعیتش من یه کم نگرانم آخه یه مقدار مشروب خورده بود و با اون اعصاب خرابش میترسم کار کف دست خودش بده…
مضطرب جویا شدم:
– کاوه؟؟؟!!!! نفهمیدین چی بهش اضافه کرد؟
– متاسفانه حرفاشونو نگوش دادم اما هر چی بود بسیار خشمگینش کرد. الان…
دوباره حرفشو قطع کردم:
– خیلی مشروب خورده بود؟
– تقریبا…
دلم هری ریخت… انگار درک کرد خراب کرده چون ولی سریع اظهار کرد:
– البته تا وقتی که پیشم بود حالش خوب بود.
کف دستپاچه شده بودم. حرفاش مضطربم کرده بود. صدای بردیا منو از فکر کشید بیرون:
– میدونین کجا ممکنه حرکت کرده باشه؟
– نه… نکنه براش اتفاقی بیوفته…
حال دگرگون منو فهمیده بود برای همین گفت:
– بهتره زود تر پیداش کنیم. من الان زنگ میزنم به چند نفری که احتمال میدم حرکت کرده باشه اونجا. شمام اگه میتونین خبری ازش بگیرین. تا زودتر پیداش کنیم.
تمایل داشتم گوشی رو قطع کنم که اظهار کرد:
– آناهید خانوم؟؟
– بله؟
– حالا که بحث به اینجا کشید بذارین یه چیزی بهتون بگم… هیچوقت تو این چند سال آرتامو اینجوری نمتوجه شده بودم… بسیار دوستتون داره… من یه پسرم و اینو خوب میفهمم. توی این مدتی که با هم بودین من یه آرتام جمشاهده کردو مشاهده کردم. امشامگاه نبودین حالشو ببینین وگرنه دیگه به جدایی فکر نمیکردین. درسته که تصمیم گیرنده شمایین ولی امیدوارم اشتباه نکنین. خداحافظ…
به گوشیه توی کف دستم خیره شدم… وقتی دیروز انقدر راحت حرف از جدایی زد باورم شده بود که همه چی تمومه اما این حرفا… لبخنندی روی لبم نقش بست…
****************
– هیچ وقت بی خبر نرو…
کف دستشو انداخت دور کمرمو منو به خودش نزدیک کرد…
– تو جون بخواه عزیزم …
سرمو بیشتر به سینه ش فشردم و نگاهامو با لذت بستم… واقعا تو این لحظه خوشامگاهختی رو احساس میکردم… الان مهری و کاوه هم از ایران راهی شدن… فقط میتونم بگم امیدوارم که خوشامگاهخت بشن… فکر کنم یادگاری ایی که برای بچه شون خریدم به کف دستشون رسیده باشه…
دیدهامو باز کردم ولی با دیدن چیزی که روبروم بود هینــــــــــی گفتم و خودم از بغل آرتام کشیدم بیرون…
با چشمایی که از تعجب گرد شده بود نگام کرد و جویا شد:
– چیه؟
به گلدون شکسته ایی که گوشه ی اتاق بود اشاره کردم و گفتم:
– چرا این شکسته… میدونی با چه علاقه ایی اونو خریدم؟
بلند ریز خندید…
– جنجال نداره که… همین امروزگار میریم یکی دیگه برات میخرم…
همینطور با اخم نگاش میکردم که یه دست انداخت زیر زانوهامو و کف دست دیگه شو دور کمرم حلقه کرد و از زمین بلندم کرد:
– البته بعد از یه کوچولو خوابیدن… من این مدت اصلا درست نخوابیدم
پایان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن