#پارت_۴۹۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
کنج اتاق جای گرفته بودم و زانوی غم بغل گحرکت کرده بودم.
سرد بودم.
شاید هم بهتر بود بگم سیر بودم.
از زیستن سیر بودم و قلبم نمیتمایل داشت ادامه بدم.از زیستن ای که هیچ قسمتش قلبخواه من نبود.
مولین و دایی و عمو بریدن و دوختن و تن منی کردن که حتی بهم فرصت نظر دادن هم نداده بودن.
آه سردی کشیدم و به حلقه ام نگاهی انداختم.
این حلقه و این تعهد و تاهل دلخواه من نبود.
من واقعا نیما رو نمیخواستم.ازش متنفر بود.چیز وحشتناکتری هم که این وسط رنجم میداد این بود که اون هم از من متنفر بود.
هم متنفر بود هم اینکه هنوز رنش رو رسمی وقانونی طلاق نداده بود.
نگاهم از حلقه به سمت چمدون وسایلم کشیده شد.
هیچوقت….
هیچوقت فکرش رو نمیکردم یه روزگار اینجوری بخوام برم خونه ی بخت.
حالا این خونه ی بخت بود؟
نه …این خونه ی مرگ بود.
بغضمو قورت دادم.
دلم تیر میکشید.
اونی که دل من درگیرش بود فرزین بود ولی وقتی حاضر نبود این دختر نسبتابد رو که به اشتباه خودش پی برده بود رو ببخشه و از گناهش بگذره چه فایده و سودی داشت این آه کشیدن و احساس تاسف….؟؟؟
غم تلنبار شده بود رو دلم.
نفرین به این سرنوشت سیاااااه….
نفرین به این بخت و اقبال!
نفرین به تمام میل داشتنهایی که تهشون ختم میشه به رسیدن…
نفرین به منی که تا فرزین بیان کرد دوستم دار دلم لرزید و حالا تاوان این لرزش ذره ذره شدن و پاره شدن دلم بود!
بهراد قایمکی میومد و متوجه شدم میزد.
حتی اون هم که یه پسر بچه بودانگار میدونست قراره چه بلای ترسناکی سر خواهرش بیاد که اونجوری افسرده نگاهم میکرد.
سرمو که بالا گرفتم و باهاش چشم تو چشم شدم بیان کرد:
-بهار میخوای واسه همواره از پیشمون بری؟
پُر بغض لب زدم:
-اما هرجا باشم زود زود میام پیشت و بهت سر میزنم…
مسرور شد و گفت:
-باشه…
کف دستشو از لبه در برداشت و فرار کرد.
همون لحظه مامان با سینی چایی اومد سمتم.
حتی برام کیک خونگی هم پخته بود.
نوش دارو بعدار مرگ سهراب تهیه میکرد ؟؟؟
رو به روم جای گرفت و سینی رو گذاشت مابینمون و گفت:
-اینجوری نگام نکن…
پوزخندی زدم و به طعنه پرسیدم:
-چه جوری؟
نفس عمیقی کشید وجواب داد:
-یه جوری که انگار بدبختت کردم.
به نفرت سؤال کردم:
-نکردی؟
کاملا مطمئن جواب داد:
-نه…وقت که بگذره میفهمی…میفهمی که من خوشبختنیتو میخواستم…
پوزخندی زدم.
چطور میتونست همچین حرفی به من بزنه؟ اون هم دقتی که دو دستی منو سپرد به بدبختی.
به یه زندگی تلخ…به یه زیستن دشوار و مردی که رحم و عشقی نسبت به من نداره!
سرمو با منتهای تاسف تکون دادم و گفتم:
-تو با من بد کردی…من از نیما متنفرم…نیما هم از من متنفر…گناه این بی علاقگی گردن تو و عمو و داییه.
من نمیبخشمتون!
برخلاف همیشگی صداشو بالا نبرد که با داد و بیداد کارم بد و ارتباطم با مهرداد و علاقه ام به فرزین رو بزنه تو سرم.
کف دستشو دراز کرد و لیوان چایی رو برداشت و گذاشت پیش روم و اظهار کرد:
-تو آینده ای با هیچ مرد دیگه ای نداری….
هر وقت اندیشیدی همچین شانسی داری یا داشتی به این فکر کن که تو با شوهر دختر خاله ات رابطه داشی و همزمان با استاد دانشگاهت هم میپریدی…
دشتامو مشت کردم سرمو جلو بردم و گفتم:
-فرزین بی نظیره…بی نظیر ترین مرد جهان.
یه پزشک خوب و خیر…یه آدم شریف
اون عاشق من بود و اگه دختر خواهرتو همچی رو خرا…
نذاشت حرفمو بزنم.کف دستش بالا آورد و اظهار کرد:
-بس کن ….بس کن دختر.حیای تو کجا راهی شده؟
به حلقه ی دستت خیره شدی؟
تو الان متاهلی.شوهر داری…تعریف کردنت از مرد غریبه اصلا به صلاحت نیست!
من اگه بدبخت میشدم که شدم مقصر مادرم بود.
مادری که حتی نظر خودمم نجویا شد.
تو خفا برید و دوخت و سر سوزن هم اهمیتی نداشت واسش چه برسر من میاد.
لبهام رو هم لرزیدن.
با بغض اظهار کردم:
-برای هزارمین بار بهت میگم…من از نیما متنفرم.میفهمی؟ متنفرم….
تیکه کیک توی بشقاب رو هم به سمتم گراهی شد و گذاشت کنار چایی و بعد با چشمهای پر اشک اظهار کرد:
-خونواده ی عموت بهتر از هر غریبه ی دیگه هستن….
بد هم اگه باشن بدتر از غریبه ها نیستن.
گوشتتو بخورن استخونتو دور نمیندازن….
نیما هم بد آدمی نیست.
کف دستش به دهنش میرسه پولداره…خونه و همچی داره.از همه مهمتر اینکه پسر عموته…
واسه خاطر رابطه دخترعمویی پسرعموییتونم که شده نمیزاره به تو بد بگذره…
حواسم از حرفهاش پرت شده .خودش هم میدونست داره چرند میگه.
غریبه فرزین بود….
ولی اون کجا و این کجا؟؟؟
تمام برنانه ریزی هاش غلط اندر غلطن…
حیات من سیاهه…سیاه و تاریک!
اشک از چشمهاش سرازیر شد اما بهشدت زود کنارش زد و شد و ادامه داد:
-من نمیتونم تورو باخودم ببرم خونه ی صادق…
راضی نیست.
نمیتونمم که ولت کنم و برم.
بیخیالش همنتونستم بشم چراکه نمیخوام آینده ی بهراد ختم بشه به تباهی…
تا عموت حرف ازدواجتون رو پیش کشید گفتم چی از این بهتر…
واقعا واسه تو چی از این بهتر؟ هان؟
منو بیچاره کرد حالا واسم چایی و شیرینی میاورد و با افتخار از نجات دادن زیستنم حرف میزد.
هیچی نگفتم زیرا زدن حرف بیفاده بود.
ازم تمایل داشت کیک بخورم و بعد گفت:
-الان نیما میاد دنبالت
تو با اون میری ماهم با داییت میایم …چاییت رو بخور بلند شو و آماده شو…
این قیافه ی مادر مرده هارو هم از خودن دور کن…
واست حرف درمیارن!
از بیان کردن این حرفها چنددقیقه هم نگذشته بود که صوتی زنگ خاموشی چند لحظه ای خونه رو شکست…
بلند شد وکاملا مطمئن گفت:
-نیماست…بلندشو…قد بلندشو زیاد معطلش نکن وقت حرکت کردنت….
#پارت_۴۹۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
از اظهار کردن این حرفها چنددقیقه هم نگذشته بود که صدای زنگ خاموشی چند لحظه ای خونه رو شکست…
قد بلند شد وکاملا مطمئن اظهار کرد:
-نیماست…بلندشو…بلندشو زیاد معطلش نکن وقت راهی شدنتِ….
اینراهی شدن واسه من از جواب دادن به سوال اون عاقد هم ترسناک بود.
از اون بله ی نفرت انگیز.
دوست نداشتم برم زیرا قلبممیتمایل داشت همینجا بمونم.
کاش میشد نرم.
من دلمموندن میمیل داشت.دلمنرفتنمیتمایل داشت.
بی توجه به حال و احوال داغون من راهی شد بیرون .
صداش رو میشنیدم وقتی که در حال خوش و بش کردن با نیما و تعارف کردن به اون برای داخل اومدن بود.
گاهی وقتها مثل الان قلبممیخواست فرار کنم.
کشیده بشم و برم…برم یه جای دور.
یه جای خیلی خیلی دور.
جایی که کف دست هیچکس بهمنرسه.
کف دست هیچ احدو ناسی.
مولین دستپاچه اومدتو اتاق.خودش رو رسوند به من و گفت:
-تو چرا هنوز جای گرفتی دختر….؟ بلندشو…بلندشو نیما اومده دم در منتظرته…پاشو….پاشو دختر….
با دیدههای پر از اشک عین بچه ای که بخوان به زور مجبور به انجامکاریش بکنن گریه کنان بیان کردم:
-نمیخوام….مننمیخوام برم….نمیخوااام…
چشمهاشو درشت کرد و متحیر براندازمکرد.توقع شنیدن همچین حرفی رو از طرف من نداشت اون هم وقتی میدونست و کاملا باخبر بود همچی تموم شده است.
خم شد و دستم رو گرفت و گفت:
-اینچرت و پرتها چیه میزنی؟ اون دم در منتظرته…پاشو دختر…پاشو نیما منتظرت!
قد بلند شدم ولی دستمو با برآشفتهت از دستش پس کشیدم و عقب حرکت کردم.
من دلمنمیمیل داشت پا به خونه ی نیما بزارم آخه اینو باید به چه زبونی بهش میاظهار کردم.
بغضمو قورت دادم و اضافه کردم:
-من با اوننمیرم….من از نیما متنفرم…نمیخوام باهاش برم… نمیخوام..
خم شد و کف دسته کیفم رو برداشت و بعد با بلند کردنش از روی زمین اضافه کرد:
-حرف ناحسابی نزن دختر.شوهرت دم در منتظرته.پاشو برو بیرون. قد بلندشو خوب نیست نیما معطل بمونه!
اشک از دیدههام سرازیر شد.صورتم خیس اشک شده بود و پلکهامنمناک.
به هق هق افتاده بودم.
نفسم تو سینه حبس شده بود.
عقب تر راهی شدم و اضافه کردم:
-من نمیخوااااام….نمیخوام با نیماااا زیر یه سقف حیات کنم.
نمیخواااام….ای خدااا…دردمو به کی بگم!
اومد سمتم.دستمو چنگ زد و درحالی که تلاش زیادی داشت آواش بالا تره اضافه کرد:
-منو کفری نکن دختررررر …منو کفری نکن.زود باش برو نیما منتطره دم در…
سرشو چرخوند و با صدای کشیده اظهار کرد:
-بهراد بهراد…بهراد کجایی؟ بیا کمک…
بهراد بدو بدو اومد توی اتاق.مامان یکی دوتا از کیفای منو که خیلی هم وزنی نداشتن داد کف دستش و گفت:
-اینارو ببر بده به نیما بزاره تو ماشین…
بهراد مطیعانه کاری که مولین ازش تمایل داشته بود رو انجام داد.
تکیه دادم به دیوار و سرمو کج کردم.
یه برگ کف دستمال از جعبه بیرون کشید و اومد سمتم.اونو داد کف دستم و گفت:
-اشکهاتو پاککن و راه بیفت…این بچه بازی رو هم بزار کنار…
بیشتر از این مایه آبرو زیری من نشو…
آه کشون دستمالو ازش گحرکت کردم و زیر دیدههامکشیدم.
انگار ازممیمیل داشتن خودمو بندازم توی یه چاه عمیق بی سرو ته که تا به اون حد احساس رنج میکردم.
به ناچار از اتاق رفیتم بیرون و اون همپشت سرم اومد درحالی که کف دسته کیف توی کف دستش بود و روی زمین دنبال خودش میکشید.
کیفو داد کف دستم وقران و کاسه آبشو برداشت که جادهیمبکنه.
باورم نمیشد یه مادر بچه خودشو به روزگار سیاه بنشونه و بعدهم اینجوری بدرقه اش کنه.
درو که باز کردم و بیرون حرکت کردم نگاهم افتاد به نیما…
کف دست در جیب تکیه داده بود به لندکروزگار مشکی رنگش و بااون صورت درهم و قیافه ی عصبیش انتهای کوچه رو متوجه شد میزد.
.
اونقدر تو خودش بود که حواسش نیومد سمت من.
کیف رو با کلافگی و حرص زمین گذاشتم و اون تا متوجه من شد سر رو به آرومی چرخوند سمتم و بهمخیره شد.
اخم کردم و با نفرت ازش رو برگردوندم.
لعنتی….
زور من نرسید به هزار دلیل ،اون چرا نتونست جلوی این اتفاق نامیمون رو بگیره؟
مولین سینی به کف دست اومد بیرون.
سینی ای که روش یه کاسه آب بود و یه قران…
با لبخندی تصنعی پرسید:
-نیما جان کاش میومدی داخل!
نیما با سگرمه های تو هم اظهار کرد:
-نه ممنون… راحتم.
در صندوق رو باز کرد.سر بهراد رو نوازش وار دست کشید و بعد وسایل من رو گذاشت تو صندوق.
مولین رو کرد سمت من و اضافه کرد:
-متظر داییتم.وقتی اومد ماهممیایم پیشتون…
لبهامو باخشم رو هم فشردم.
سخت معتقد بودم اون زیستن منو تباه کرده.
تباه و سیاه….
بهآرامی اظهار کردم:
-تو داری منو بدبخت می….
نذاشت حرفمو بزنم.انگشتشو رو لبهاش گذاشت و گفت:
-هیشششش! هیچی نگو….من درست ترین کار ممکن رو برای تو انجام دادم.
درست ترینکار.پس….بیخودی شلوغش نکن.
برو سر خونه حیاتت…
برای نیما نشو اون زنی که بگن صد رحمت به رویا…
زن زندگی باش…میفهمی؟ زن زیستن….
#پارت_۴۹۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
پوزخند زدم که نیما رو به مامان خداحافظی کرد و پشت فرمون نشست.
این یعنی منم باید زودتر سوار میشدم.
چقدر برام سخت بود.انگار داشتم قدم تو قتلگاه خودم میذاشتم.
تو مکانی که عین جهنم بود.
جایی که میدونستم خبری از خوشی چند ثانیه ای هم نیست چه برسه به خوشامگاهختی و دلدادگی!
آاااااه کشیدم.آهی از عمق وجودم.من آخه با چه میل و رغبتی باید پا به خونه ی نیما میذاشتم؟ با چه امیدی؟
اونم وقتی دل و گلوم هنوز پیش فرزین گیر بود.
نفس عمیقی کشیدم که مامان واسه راهی کردنم
کف دستشو پشت کمرمگذاشت و اضافه کرد:
-برو سوارشو…برو بهار….
خودش هم ناراحت بود ولی همونطور که قبلا هم به زبونش آورد ظاهرا این کارو بهترین کار دنیا میدونست.
به گمونش اگه منو بسپاره کف دست نیما زندگی هم من مرفه تری دارم هم خودش با خیال راحت میتونه پا به حیات جمشاهده کردش بزاره.
نگاه آخرو به خودش و بهراد انداختم و بعد به ناچار سوار ماشین شدم و درو بستم.
نگاهم سمت بهراد بود.
از همین حالا قلبم واسش تنگ شده بود و از طرفی رمقی واسه خداحافظی کردن نداشتم.
اگه بیشتر می موندم بیشتر پای موندنم لنگ میزد.
ماشین که دور تر و دورترشد قلب آشوبی هم بیشتر شد.
حس یچه ای رو داشتم که پدر و مادرش دو دستی تقدیم غریبه هاش کردن که بره.
که بره و دیگه هیچوقت برنگرده…
بغض بدی به گلوم چنگ انداخت.حتی نمیمیل داشتم به صورت نیما نگاه کنم.
عمیقا و با بند بند وجودم اینو درک و حس میکردم که از من متنفره.
اونقدر متنفره که این تنفرو میشه بدون هیچ حرکت کرداری به من اثباتش بکنه.
حس خوبی از کنار نیما بودن نداشتم.
غریبه ترین آدم زندگی بود برام.
نه ازش خوشم میومد و نه حس میکردم اون از من خوشش میاد.
یکم که دور شدیم با لحنی آروم ولی عصبی جویا شد:
-فکر کنم یه قرارهایی باهم گذاشته بودیم آره؟بهشدت زود وا دادی…خیلی زود…
توپ و تشرهاش رو از همین حالا شروع کرده بود.
اونم مثلا تو مسیر ورود به زندگی مشترک.
بقیه اش چی میشد؟ بعدش با من چه حرکت کرداری انجام میداد؟
سرمو به سمتش برگردوندم و اظهار کردم:
-اونا به من حق صحبت ندادن.به من اجازه ی مصمم شدن ندادن…
هیچ حقی نداشتم جز اینکه بشینم و بگم بله…
تو چرا جلوشونو نگرفتی؟
تو که اینقدر بلدی گلایه کنی چرا از خودت نمیگی؟ از خودت که اجازه دادی خیلی راحت این اتفاق بیفته
کف دستشو محکم زد رو فرمون و گفت:
-فکر میکنی سعی نکردم جلوشونو بگیرم؟هااان؟
دلگیر و شاکی نگاهش کردم.
باورم نمیشد داره منو مقصر جلوه میده.به خودم اشاره کردم و جویا شدم:
-نکنه فکر میکنی اونی که این وسط واسه سر نگراهی شدن این ازدواج کاری نکرده منم هااان؟
سگرمه هاشو زد تو هم و با لحن شتابزدهی جواب داد:
-خب معلوم که اینکارو نکردی…معلوم….
از اینکه اینقدر بی رحمانه سعی داشت منو آدم بده جلوه بده بیزار بودم.
دندونهامو با نفرت روهم فشردم و بیان کردم:
-ولی من همه کار کردم ته نشه…
صداشو چنان انداخت رو سرش که شونه هام از ترس تو هم مچاله شد.از همین حالا داشت صداشو واسه من بالا میبرد و هارت و مورت میکرد بدام.با نفرت و با خصمانه ترین حالت ممکن داد زد:
-اگه سعی کرده بودی این حلقه های مسخره کف دستمون نبود…
اگه سعی کرده بودی من الان مجبور نبودم تورو باخودن ببرم خونه ام!
اون لحظه وقتس اون حرفو شنیدم هم عصبانی شدم هم دلگیر.
هم بغض کردم هم باخشم نگاهی به صورت فوق عصبانیش انداختم و بعد اظهار کردم:
-چیزی که تو داری بخاطرش سر من داد میزنی نفرت انگیز ترین تصمیم زیستنم بود.نفرت انگیزترین اجبارم…
پوزخند زد و سؤال کرد:
-هه جالب…نفرت انگیز ترین تصمیمت بود اما انجامش دادی آره؟
به نیمرخش خیره شدم و عصبی وار جواب دادم:
-چراکهمجبورم کردن وگرنه تحمل تو واسه من سخت ترین کار جهانست….
حرفهای من آتیش خشمشو تند تر کرد.سرش رو برگردوند سمتم و پرسید:
-تو فکر میکنی الان من لعنتی از اینکه تو داری پا به خونه ام میزاری خیلی مسرور و شنگولم ؟؟؟ فکر میکنی مسرورم؟؟ نههههه…نیستم….نه ریخت تو نه هیچ دختر دیگه ای واسه من قابل تحمل نیست ….
ناباورانه نگاهش کردم.چطور میتونست با صراحت همچین حرفهایی رو بهم بزنه.
عصبی وار پلک زدم و با غیظ بیان کردم:
-تو حق نداری با من اینجوری حرف بزنی!؟
ولوم صوتش بالا تر حرکت کرد.
انگار که بخواد خشمش از این اتفاقهای ناتمایل داشته رو سرکسی خالی بکنه داد زد:
-من هرجور دلم بخواد با تو حرف میزنم اینو تو کله ات فرو کن….
پوزخند زدم و چراکه بهشدت بخاطر نوع برخوردش عصبی شده بودم واسه اینکه رفتارشو تلافی کنم به طعنه سؤال کردم:
-هه…زورت به زنت نمی رسیده حالا داری تلافی حرکت کردارشو سر من درمیاری!؟
تا اینو اضافه کردم زد رو ترمز…
اینکارو اونقدر یهویی انجام داد که اگه ماشینشو نگه نمیداشت حتما با کله میرفتم تو شیشه.
#پارت_۴۹۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
تا اینو گفتم زد رو ترمز…
اینکارو اونقدر یهویی انجام داد که اگه ماشینشو نگه نمیداشت حتما با کله میرفتم تو شیشه.
ریتم نفس کشیدنش شتابزده شده بود و من میدونستم این از خشم زیاده.
سرشو آروم برگردوند و با طمانینه نگاهم کرد و بعد جویا شد:
-تو الان چه غلطی کردی!؟
خشم تو دیدههاش موج میزد.واقعا ازش ترسیدم.از اون رگهای بیرون زده و باد کرده ی گردنش از اون چشمهای آتیشیش…
از بی رحمی و تلخ زبونیش.
از اون نگاه های بی رحمانه.
ترسناک شده بود.
بسیار ترسناک….
خودمو کشیدم عقب تر که مجدداً داد زد:
-با توام بیان کردم الان چه گهی خوردی!؟
نفسم تو سینه حبس شده بود.قفسه ی سینه ام به آرومی بالا و پایین میشد ولی حتی این شرایط هم باعث نشد زبونم در برابرش کوتاه بشه ب ای همین بهش و گفتم:
-اونی که داره غلط میکنه تویی…تویی که زیرا مادرم بدبختم کرده و سپردم دستت فکر میکنی اسب پیشکشی گیرت او…
حرفم تموم نشده بود که کف دستش بالا حرکت کرد و با ضرب روی صورتم نشست.آن چنان محکم که برق از نگاهم پرید و واسه چند لحظه هنگ شدم.
خون از بینی و دهنم جاری شد اونقدر که این سیلی محکم و جانانه بود.
وقتی زد تهدیدش رو هم تنگ کار احمقانه اش کرد و با آوای بهشدت قد بلندی در حالی که از خشمگینت به یه بمب آماده ی انفجار شباهت اظهار کرد:
-خوب گوش کن ببین چیمیگمممم….دفعه بعد حرف گنده تر از دهنت بزنی تیکه بزرگت گوشته…
اونقدر میزنمت که آوای سگ بدی…
من دیده مشاهده کردنش رو نداشتم.
ازش متنفر بودم.
و حالا…و حالا اونقدر متنفر شده بودم که حاضر بودم خرخره اش رو بجوم.
یا حتی تو غذهش سم بریزم و جونشو ازش بگیرم.
حتی به سرم زد پیاده بشم و برم. به سرم زد داد بزنم ،
گور بابای عمو…گوربابای همه اونایی که مجبورم کردن بگم بله…
گوربابای همشون و بعدهم برم.برم که دیگه هیچدقت برنگردم.
بغضمو قورت دادم و با صدایی لرزون و نفرتی بی انتها گفتم:
-حالم ازت بهم میخوره!
کف دستمو سمت کف دستگیره در دراز کردم که پیاده بشم اما همون موقع داد زد:
-بشین سر جاااااات ! چند هفته اس دارم میزنم تو سر و کله ی خودم…
داد و هوار میزنم این دختره رونمیخوام…روانیم کردن…هی اظهار کردن بگیرش بگیرش بگیرش….
باید کاری کنم خودشون بگن بیخیال!
همونطوری که خودشون وادار کردن این اتفاق بیفته همونطور هم وادار کنن طلاقت بدم!
قفل مرکزی رو زد که نتونم پیاده بشم
از ترس هم دیگه نتونستم جم بخورم.
اشک تو چشمهام جمع شده بود و من کدوم رو کنترل میکردم؟؟؟
اون بغض رو یا اون خون یا …. !؟
چندکف دستمال از جیب مانتوم بیرون آوردم و جلوی بینیم گحرکت کردم.
ماشین رو بار دیگر رو روشن کرد.
سرمو به سمت دیگه ای برگردونده بودم که دیدهم بهش نیفته.
کف دستمالها همه خونی شده بودن.یه چیزی تو گلوم گیر کرده بود.
یه درد….یه بغض بی انتها…یه زخم…
من نمیتمایل داشتم با نیما پا توی یه خونه بزارم.
اونم به عنوان همسرش.
آخه اون که اصلا منو به دیده زنش نمیداد.
تصورش این بوده با کمال میل زنش شدم و حالا میتونه هربلایی قلبش میخواد سرم بیاره!
رفتارش با من خوب نبود و کاملا واسم مشخص بود اصلا از من خوشش نمیاد.
یعنی نه تنها خوشش نمیومد بلکه متنفر هم بود.
نزدیک خونه که شدیم ماشین رو نگه داشت.هنوز هم درها قفل شده بودن.
کف دستمو رو دستگیره گذاشم و بدون اینکه تو نگاههاش نگاه کنم گفتم:
-این لعنتی رو باز کن….
اینکارو نکرد.مریض بود.
پسر عموی من پریض بود و مولینم منو دو کف دستی تقدیمش کرد!
با قلدری اضافه کرد:
-به من نگاه کن وخواهش کن…بگو لطفا درو باز کن!
سرمو سریعی به سمتش برگردوندم و با نفرت نگاهش کردم.
حالم از این آدم بهم میخدرد.بدجور هم حالم ازش بهم میخورد.
نفس نفس زدم و دوباره گفتم:
-وا کن این در لعنتی رو…
داد زد:
-گفتم صاف تو نگاههام نگاه کن و بگو لطفا درو برام باز کن…حالاااا…باید حالیت بشه کجا اومدی…حالیت بشه زن کی شدی…حالیت بشه به کی بله گفتی…
روانی بود.یه روانی سادیسمی.
بدتر اینکه تو دامش بودم و هیچ کاری جز اطاعت کردن ازم برنمیومد.
لبهامو روهم فشردم.
اون غمباد گیر کرده تو گلوم رو به بدبختی قورت دادم و با صوتی ضعیفی گفتم:
-لطفا درو باز کن…
سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-نگوش دادم…کشیدهتر….
هووووف!خدایا من همه جوره محتاج خفه کردم و گراهی شدن جون این آدم بودم.
لبهامو رو هممالیدم و بلند تر از قبل تکرار کردم:
-لطفا درو باز کن
اینبار با خرسندی اما یه حالت عصبی خفیفگفت:
-آهااان ! این شد یه چیزی!
اینو بیان کرد و بالاخره قفل رو زد.فورا دستگیره رو کشیدم سمت خودم و با باز کردنش پیاده شدم.
اون هم خیلی سریع پیاده شد درحالی که توی یه کف دستش اب معدنی بود و دست دیگه اش جعبه کف دستمال کاغذی.
اومد سمتم
جعبه ی کف دستمال کاغذی رو برداشت و پرت کرد سمتم و گفت:
-بگیرش….
#پارت_۵۰۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
جعبه ی کف دستمال کاغذی رو برداشت و پرت کرد سمتم و اضافه کرد:
-بگیرش….الان همشون داخلن…فعلا نیاز نیست کف دسته گلشون رو ببینن! صورتتو بشور… زود باش!
پوزخند زدم.میمیل داشت آثار جرمش رو محو بکنه!
ولی لازم بود همه روزگار اول ببین اون باهانچیکار کرده.
حتی دستمالهای خونی رو هم دور ننداختم.
صاف از حرکت ایستادم و اضافه کردم:
-تمیز کنم؟ عمرااا…اتفاقا میخوام همشون شاهکارتو ببینن…حتی این کف دستمالارو هم دور نمیندازم.
نمیدازم که ببینن چیکار کردی…
اومد سمتم.هر یک قدم که اون جلو می اومد من یک گام عقب می رفتم.
قلبم از ترس شتابزده سریع تو سینه ام می تپید.
آب معدنی رو به سپتم گراهی شد و گفت:
-یگیر و صورتتو تمیز کن…مجبورم نکن وادارت کنم انجامش بدی!
سخته! سخته یه نفر تورو تا سر حد انفجار عصبی کنه ولی کاری از کف دستت واسه تلافی کردن برنیاد.
با نفرت و با غیظ بیان کردم:
-ازت بیزارم…ازت متنفرم نیما…تو حال منو بهم میزنی…
پوزخند تلخی زد و بعد با اشاره به اب معدنی و جعبه دستمال بیان کرد:
-زودباش…
از قدیم گفتن کوه به کوه نمیرسه ولی آدما چرا…آدم بهم می رسن.یعنی کف دست روزگارگار بهم میرسونشون.حالا منم تا اون زمان صبر میکنم.
صبر میکنم تا روزگاری که بتونم کارشو تلافی کنم…
به ناچار آب معدنی و کف دستمال کاغذی رو برداشتم. صورتمو شستم که رد اون سیلی و خون مشخص نباشه.
وقتی تموم شد آب معدنی و کف دستمال کاغدی رو انداختم تو زباله دونی و بعد به سمت در راهی شدم.
اومد سمتم.
قبل از اینکه دستشو سمت اف اف دراز بکنه رو به روم ایستاد.
چونه ام رو تو کف دستش گحرکت کرد و بعد هم سرمو به سمت خودش برگردوند و تهمشاهده کردکنان گفت:
-وای به حالت اگه داخل که حرکت کردیم جلو اونا حرف مفت بزنی….
کف دستشو کنار زدم و گفتم:
-اگه خلاصی از کف دست تو فقط به مردن ختم میشه تزجیح میدم بمیرممممم ولی دیگه نگاهم به دیدهت نیفته….
پوزخند تلخی زد و اضافه کرد:
-آمین…
اینو اضافه کرد و حرکت کرد سمت اف اف.
زنگ رو فشار داد و چند ثانیه ای منتظر موند.
طاما نکشید که زن عمو از پشت اف اف بیان کرد:
-نیما جان تویی قربونت برم؟ کلید نداری مگه؟
نیما با سگرمه های توهم جواب داد:
-نه کف دسته کلید رو یادم راهی شد باخودم ببرم…
-آهان…خب بیاین داخل …خوش اومدین.
خوش اومدین به خونه ی خودتون! مبارکتون باشه!
هه! چقدر هم که مبارک بود!
به جرات میتونستم بگم این نامبارکترین اتفاق زیستنم بود.
آبروی ار کف دست حرکت کرده ام یه طرف…
مهرداد از یه طرف…
فرزین از یه طرف…
نوشین و چرت و پرتهاش یه طرف….
کی اندازه ی مم غم و دغدغه داشت؟ کی؟
زن عمو که درو باز کرد اون زودتر و بدون تعارف کردن به من و بی توجه رفت داخل.
حس خوبی نسبت به این خونه نداشتم.اصلا نداشتم.
چون میدونستم این خونه، جاییه که اون با رویا زندگی میکرد.
پس حتی اگه خود رویا هم نباشه باط من احساس میکردم این جا خونه ی اون هست….
خونه ی آدمایی که از من بیزار بودن…
زن عمو درو باز کرد و اسپند به کف دست اومد بیرون…
فکر کنم حتی به ذهنش هم نمی رسید که تو مسیر پسر شاخ شممسرورش چه رفتاری با من داشته!
پورخندی زدم و با دلی که خوش نبود جلوتر حرکت کردم.
زن عمو اسپند رو بالا گرفت و خطاب به نیما بیان کرد:
-دورت بگردم …بیا من دور سرت اسپند دود بدم!
نیما با همون قیافه ی درهم ،سگرمه هاشو زد توهم و خطاب به مادرش گفت:
-بیخیال مادر من…این کارا چیه! ول کنین جون من این مزخرفاتو…
زن عموا یه اِ وا اظهار کرد و بعد سؤال کرد:
-باز داری از این حرفها میزنی؟ مادر این چیزا لازم!
نیما از زیر بو کشیدن دود غلیظ اسپند هرجور شده در حرکت کرد ولی من نه..زن عمو برام اسپند دود داد و بعد گفت:
-خوش اومدی عزیزم.مبارکت باشه…
لبخندی زدم و با مکث از کنارش رد شدم و بهآرامی بیان کردم:
-ممنون!
هیچی ناضافه کرد تا نشون بده دلش راضی به این وصلت نبوده و نیست.
این از خوشامد گویی سرد و نگاه های قلبگیرانه اش کاملا مشخص و عیان بود….
#پارت_۵۰۱
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
زم عمو هیچی ناضافه کرد تا نشون بده دلش راضی به این وصلت نبوده و نیست.
این از خوشامد گویی سرد و نگاه های قلبگیرانه اش کاملا برای مشخص بود.
شوق و اشتیاقی تو وجودش نمی دیدم.
توصداش…تو نگاهش…جتی تو تبریک اظهار کردنش.و مجموع همه ی اینها ثابت میکرد همشون بخاطر اصرار عمو راضی به این وصلت نامیمون و نامبارک شده بودن!
نیما از حرکت ایستاده بود تا کفشهاش رو دربیاره.
زن عمو درحالی که قربون صدقه ی پیرش میحرکت کرد از کنارمون رد شد تا خودشو برسونه تو سالن پذیرایی.
کفشهای پاشنه کشیدهمو از پا درآوردم و گذاشتم یه گوشه و قدم زنان به جاده افتادم که از جادهرو عبور کنم و برم تو سالن پذیرایی که به بقیه ملحق بشم ولی همون موقع نیما از پشت سر بهم نزدیک شد.
میدونستم بازممیخواد حرفهایی تحویلم بده که آزارم بده.
انگار اصلا از آزار دادنمن لذت میبرد.
درست پشت سرم ایستاد و بعد سرش رو خم کرد و بیان کرد:
-خوب گوش کن ببین چی بهت میگم…
مکث کرد و یه نفس عمیق کشید.یه فرصت کوچیک بهم داده بود که حواسمو جمع کنم و بعدهم ادامه داد:
– اینجا تواین خونه هیچ زیستن زیبای در انتظار تو نیست…هیچ زندگی دلنشینی!
اینجا زندگی به شرط حفظ و انجام قوانین منه….
قوانین منننننن….
سربرگردوندم و نگاهش کردم.پوزخندی تحویلش دادم و با لحنی بی نهایت دلگیر بیان کردم:
-نیازی نیست واسه اثباتش زور بزنی و به خودت فشار بیاری…
من از همون روزی که مجبورم کردن باتو ازدواج کنم فهمیدم بدترین اتفاق زندگیم همینه….
کنج تبسمش بهشدت آروم بالا راهی شد.
نگاه سردشو دوخت به مسیر و درحینی که از کنارم میگذشت اظهار کرد:
-چه بهتر که میدونی…
این رفتارها بسیار آزارم میداد.
با فرزین که مقایسه اش میکردم آه از نهادم بلند میشد.
اونمهربون بود.
بق نهایت مهربون و قلبسوز.جنتلمن.خوش حرکت کردار.
منطقی…خونسرد…
آخه چراااا…چرا باید اینجوری بشه!؟
چرا من باید مجبور بشم با نیما ازدواج کنم..چرا فرزین حاضر نشد ببخشم….!؟
این چجادها…این چجادهای لعنتی دیوونه کننده بود…
عمیقا که بهشون فور میکردم حس میکردم فاصله ای تا بستری شدن تو بخش اعصاب و روان ندارم از بس که حیات من این روزها دچار آشوب شده بود!
قدم زنان به مسیر افتادم.
اینجا تو این خونه، مثل یه غریبه بودم و اصلا احساس آشنایی نمیکردم.
حسم بهم میگفت آدماش دوستم ندارن و نگاه هاشون نگاه های محبت آمیزی نیست.
مولین و دایی و زن دایی و بهراد هم که اومدن تا حدودی حس خوبی داشتم اما میدونستم به محض اینکه برن مجدداً حس و حال بدم برمیگرده!
بهراد به محض متوجه شدنم بدو بدو اومد سمتم.
دستهاموباز کردم و وقتی نزدیکم شد بغلش کردم.
نشوندمش روی پاهام و همونطور که نوازشش میکردم گفتم:
-تو مدرسه بهت خوش میگذره؟
ازم خواست به شیرینی بهش بدم.وزنش حرکت کرده بود بالا و چون چاق شده بود مامان خیلی اجازه ی خوردن همچین چیزایی رو بهش نمیداد ولی اینبار من یه دونه بهش دادم.نگاهاش درخشید و جواب سوالهامو بالاخره داد و گفت:
-خوبه …
-معلمتونمهربون ؟
-آره خیلی هم مهربون.اسمش خاله مهساست….
-دوست جمتوجه شد همپیدا کردی؟
-دوتا…. کیارش و سبحان..
موهاش رو نوازشوار کف دست کشیدم و اظهار کردم:
-اگه خونه رفت جای دیگه و تو قرار بشه تو خونه ی اقا صادق حیات کنی پسر خوبی باش خب؟ اذیتشون نکن!هرچی مامان اضافه کرد گوش بده کسی رو هم ادیت نکن
انگشتاش که آغشته به خامه بودن رو لیس زد و سؤال کرد:
-تو دیگه نمیای پیشمون؟
سوالش منو پکر کرد.مولین با تصمیم احمقانه و ناعاقلبانه اش دستی دستی منو تقدیم یه گرگ زخمی کرد.
یکی که خودش رسما بهم اظهار کرد زیستن خوبی کنار اون در انتظارم نیست…
آه عمیقی کشیدم و جواب دادم:
-چرا ..میام…قول میدم میام بهت سر میزنم…
یکم از شیرینی رو خورد و بعد در حالی که انگشتای خامه ایش رو یکی یکی لیس میزد گفت:
-تو نمیایی چراکه تو با مولین قهری..دعوا کردی…
متعجب نگاهش کردم.البته…من نباید تعجب میکردم.
اونقدر من و مولین تو این مدت بگو مگو و جرو بحث داشتیم که حتی بهراد هم متوجه شده بود یه اتفاقی افتاده که دیگه نه مولین اون راهی شدار سابق رو با من داره و نه من اون حرکت کردار پیشین رو با مولین..من برای اون یه فرزند ناخلف بودم که دست به یه افتضاح بزرگ زده و اون برای من یه مادر که حاضر شد به خاطر راحتی خودش منو تباه بکنه….
دورهم چایی خوردت و یکم بگو بخند کردن.
ولیمن فقط به بعدش فکر میکردم.
به بعد از حرکت کردنشون.
که وقتی حرکت کردن چی بر سر من پیاد!
چه جوری میتونستم تو این خونه دووم بیارم.
تو این خونه و کنار این آدم.
ساعت یه ده شامگاه که نزدیک شد عمو به عنوان حرف آخر گفت:
-خب دیگه بهتره مزاحم این زوج خوب و گل گلاب نشیم.
بهشدت وقت اومدیم و خسته ان دیگه…
پوزخند زدم.چه عروس خوشبختی بودم من.
نه عکسی…نه توری…نه فیلم و کلیپی…
عین بدبخت بیچاره به زور وادارم کردن برم دکتر زتان تا اثبات کنم باکره ام….
به زور اجبارم کردن آزمایش یدم.
و بدون اینکه پای سفره ی عقدی بنشینم بی سرو صدا توخونه به عاقد جواب بله بدم!
این بود سرگذشت من…
مهرداد…مهرداد لعنتی….
تو میدونی با گیر دادنهای بیخودیت چی به روزگارگارم آوردی!؟؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن