تبسم زدم و اضافه کردم:
-شب تو هم بخیر…
من چمشهام رو بلفاصله روی هم گذاشتم ولی اون که
انگار انتظاری غیر از این داشت سؤال کرد:
-بهار…
با همون پلکهای روی هم گذاشته شده جواب دادم:
-هووووم
غیرمعمولی و متعجب جویا شد:
-جدی جدی میخوای بخوابی !؟
جون اینو سؤال کرد فورا نگاههام رو وا کردم و بعد هم
جواب دادم:
-نباید بخوابم!؟
اگه فضای اتاق یه کوچولو روشنتر بود میشد عمق و
شدت تعحب رو تو صورتم ببینه.
موهام رو که کج شده بودن رو صورتم رو پشت
گوشم جمع کرد و بعد هم گفت:
-نه!
لبامو جمع کردم و دیدههامو تنگ.نیما این وقت شب
یه چیزیش شده بود اما …
کف دستمو روی کمرش کشیدم و بیان کردم:
-نه ؟! پس باید چیکار کنم!
نیم خیز شد و جواب داد:
-باید یه ماچ بدی بعد بخوابی!
بازم با تعجب تماشاش کردم.
نیم خیز که شد تیشرت تنش رو درآورد و پرت کرد
پایین و بعد هم به آرومی چرخید روی تنم.
بدنش رو با فاصله از بدنم نگه داشته بود تا آسیب
نبینم.
صورتش با صورتم فاصله ای نداشت.
زل زل تو چمشهام نگاه کردم و پرسیدم:
-نیما آخه حال…
اول زیر چشمم رو بوسید و بعد لبخند زد و گفت:
-آره حال…تو دوست نداری!؟
چطور ممکن بود دوست نداشته باشم وقتی زیرا
اینجوری بهم نزدیک شد ریتم تپیدنهای دل منم بیشتر
شد.
لبخند زدم و با گذاشتن کف دستهام روی شونه هاش بهآرامی
گفتم:
-دارم…
لبخند زد و گفت:
-آفرین..جواب درست همین!
اینو اظهار کرد و یه کف دستشو روی سینه ام گذاشت و هممدت
شروع کرد ازم لب گراهی شدن…
وقت راهی شدن پگاه سر رسیده بود.
اگه بگم به زور جلوی خودمو گحرکت کرده بودم تا اشک
نریزم دروغ ناضافه کردم.
ما دخترا عجیب یودیم ولی.
نیما و علی بگو بخند میکردن ولی ما زل زده بودیم به
همدیگه و با بغض یا کریم صورتهای ماتم زده های
همدیگرو رو نگاه میکردیم.
من با پگاه روزگارای بد و خوش زیادی داشتم.
پگاه خیلی چیزا در مورد من میدونست.پگاه تو
روزای خوبم تو روزگارای بدم، تو لحظه هایی که
سرخوشانه خوش بودم و تو لحظه هایی که
درماندگی و استیصال تا پای افسردگی کشونده بودم
کنارم بود.
من واقعا مثل خواهر نداشته ام دوستش داشتم.
نه…اصل چرا خواهر نداشته ؟
پگاه واقعا یه خواهر بود.
کف دستهامو گحرکت کرد و به آرومی فشرد و اظهار کرد:
-بهار…یه وقت اجازه ندی گذشته ات زندگی حالت
رو خراب بکنه.
همیشگی به این فکر کن هر آدمی ممکنه تو زیستنش
اشتباهاتی بکنه
تو فرشته نیستی…تو معصوم نیستی هیشکی معصوم
نیست .
از زیستنت لذت ببر…
میدونستم چرا این حرفهارو میزد.
چون خودشم اینو میدونست من هر چقدر هم که
زیستنم افتاده باشه رو روال خوبی اما بازهم ذهنم هی
درونمو بابت گذشته آزار میده خصوصا اینکه پگاه
گفته بود مهرداد شماره ی منو میخواست.
اصل چرا اون باید شماره ی منو بخواد ؟
مگه دیگه چیزی هم بین ما وجود داشت!؟
نه! نباید اصل بهش فکر میکردم اصل….
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-اگه بازم دیدیش…اگه ازت شماره ی منو خواست
بهش نده.
اصل هیچی در مورد من بهش نگو…
نمیخوام سرو کله اش تو زندگیم پیدا بشه!
دیدههاش رو باز و بسته کرد و با فشردن کف دستهام
گفت:
-امیدوارم که هیچوقت نبینمش اما اگه متوجه شدمش اول که
عمرا محلش بزارم چه برسه به اینکه بخوام شماره ی
تورو بهش بدم دوما…به نظرم دلیلی نداره اون بخواد
بیاد سراغ تو خصوصا اینکه خودش زن داره…بچه
داره…
مکث کرد.دیده غره ای بهم حرکت کرد و اضافه کرد:
-اصل تو چرا اینقدر اون مسئله رو واسه خودت گنده
اش میکنی؟
هاااان ؟ بسه دیگه…یه قضیه ای بوده تموم شده…
آرام گفتم:
-از نظر من آره..اما اون اصل چرا باید شماره ی
من رو بخواد ؟! هان؟
بهشدت زود اظهار کرد:
-چه اهمیت داره! به نظرم اصل نباید به همچین
موضوع بی اهمیتی فکر بکنی
هر چقدر هم که این حرفها درست باشه باز من ته قلبم
اون مضطربی رو داشتم اما اون لحظه تبسم زدم و گفتم:
-باشه…دیگه بهش فکر نمیکنم…
دیدههاشو باز و بسته کرد و بیان کرد:
-آاااافرین!
تبسممو عریضتر کردم و از باقیمانده ی وقت تنگ
برای تماشای صورتش بهره بردم.
نیما که مشغول خوش و بش با علی حتی گوشزد
کردن مسائل کاری بود، رو کرد سمت ما و اضافه کرد:
-حال خوبه قبلش اونهمه باهم گپ زدین! تموم نشد این
پچ پچ ها ودرد و قلبها و حرفهاتون؟
علی ریز خندید و شوخ طبعانه اظهار کرد:
-پع! مثل اینکه شما هنوز مدل خانمهارو نمی
دونید.خانمها نصف حرفهاشون رو تازه موقع
خداحافظی میزنن
اینبار حتی خود ما هم خندیدیم.
اینو ولی درست میبیان کرد.
یکم که بهش دقت میکردیم متوجه میشدیم ما تازه موقع
خداحافظی صحبتمون گل میکرد!
حتی پگاه هم یه نگاهک زد و اظهار کرد:
-ولی خدایی اینو راست میگه! نه !؟
با خنده های آرومی جواب دادم:
-این یه مورد رو آره!
علی بعد دست دادن با نیما اضافه کرد:
-پگاه خانم اگه آماده اید و حرفهاتون تموم شد بریم!؟
پگاه شتابزده سریع جواب داد:
-آره آره…تمومه! من آماده ام…
اینو اظهار کرد و اومد جلو.ماچم کرد و کنار گوشم گفت:
-حرفهام یادت بمونه باشه!؟
بوسیدمش و گفتم:
-می مونه…
ولدم آواش رو آورد پایین و بیان کرد:
– درضمن…اینقدر از مادرت دوری نکن…یه روزگار
پشیمون میشی.
لبخند تلخی زدم و گفتم:
-تو هم یه چیزو یادت باشه.
هیچوقت واسه فرار از تنهایی تن به بودن باهرکسی
نده.
اگه علی اونی که فکرشو میکردی نبود رهاش
کن…در برهه ای که باهاش و کنارش بودی!
نفس عمیقی کشید و گفت:
-یادم می مونه!
حرفهاشو که متوجه شدم حرفهامو که زدم،کف دستهامو از روی
شونه هاش برداشتم و رهاش کردم تا زودتر بره و
بیشتر از این وقتشو نگیرم.
چقدر گاهی خداحافظی اتفاق بدیه.
پگاه دستشو برام تکون داد و اینبار رو کرد سمت نیما
و گفت:
-آقا نیما خلصه دیگه واسه تموم روزگارایی که
مزاحمتون شدم ببخشبد و بابت تمام لحظه هایی که
سعی وردین بهم خوش بگذره ممنونم ازتوت
نیما تبسم ملیحی روی صورت نشوند و اضافه کرد:
-اختیار داری! شما هر وقت بیایی ما همینقدر خدمات
ارائہ میدیم حتی با کیفیت بهتر
پگاه لبخند زد و دوید سمت ماشین تا زودتر سوار بشه.
نیما کنارم توقف کرد و با فرو بردن کف دستهاش تو جیبهای
شلوارش عین من، تماشاگر صحنه ی رفتن اون دوتا
که البته مشخص بود از کنار هم بودن اصل احس
بدی ندارن و خیلی خرسند و راضی هستن شد.
یه رفتنهایی، یه خداحافظی هایی بسیار سختن…
خیلی درد آوردن…
منم همون حس سخت و درد آور رو داشتم چون به
حضور پگاه عادت کرده بودم.
چون عادت کرده بودم هی عصرها بشینیم و باهم
ساعتها گپ بزنیم.
یا حتی اینکه بریم قدم بزنیم و خرید کنیم و….
کف دست نیما روی شونه ام قرار گرفت و بعد هم پرسید:
-چی در گوش هم پچ پچ میکردین!؟
اینو می جویا شد تا حواس منو از اون حرکت کردن پرت
بکنه.در هر صورت با سانسور بخش زیادی از
صحبتهامون گفتم:
-ازم خواست مادرمو ببینم…
بهشدت جدی اضافه کرد:
-راست میگه! به نظرم بهتره این قهر رو بزاری کنار
و بری بهش سر بزنی!
یا کف دست کم جواب تلفنهاش رو بدی…
سرمو چرخوندم سمتش و با همون موضع گیری و
حق به جانبی همشگی گفتم:
-مادرم رسما منو دور انداخت!
به خودش اشاره کرد و اضافه کرد:
-مادرت تورو دور ننداخت.تورو داد به من…من بدم
!؟
به دیدههاش خیره شدم.
یه وقتی بود اما الن نه.
الن اون همه کس من بود.
همه ی دارو ندارم.
آهسته اظهار کردم:
-نه! معلوم که نه…
دستشو از روی شونه ام برداشت و گفت:
-پس لجاجت رو بزار کنار و بهش سر بزن و
کدورتهارو فراموش کن.
یه جیزی بهت میگم یادت بمونه بهار …
مادرت همیشگی زنده نیست. نزار پشیمون بشی!
یعنی هیچکس نمیدونه کی قراره زندگی خودش یا
دور و اطرافیانش تموم بشه پس…
پس لجاجت رو بزار کنار!
رفتم تو فکر و همین باعث شد گذشته برام مرور بشه
.
مامان تا فهمید جیکار کردم بدون اینکه ازم توضیح
بخواد دورم انداخت.
انگار که نه انگار من بچه اش باشم.
نفس عمیقی کشیدم و اظهار کردم:
-شاید…شاید یه روزگار رفتم و بهش سر زدم!
دستمو گرفت و گفت:
-دختر مهربون من…بیا…بیا بریم داخل که من زودتر
باید برم و به کارام برسم
* چند هفته بعد*
دستهامو تو جیبهای لباس تنم فرو برده بودم و درحالی
که مدام ساعت رو چک میکردم هی چپ و راست
میراهی شدم و غرولند کنان از خودم یه سوال تکراری رو
هزار بار میجویا شدم:
” پس چرا اینقدر متوجه شد اومده؟”
تلفن هممسیرم که تو جیب لباس تنم لغزید به امید اینکه
نیما باشه فورا از جیبم بیرونش آوردم اما فقط یه پیام
بود اونم توی واتساپ.
پیامش رو باز کردم .
یه عکس فرستاده بود.یه عکس ار خودش و علی توی
رستوران، زیرش هم نوشته بود:
” شام دیشامگاه در کنار علی آقا”
ریز خندیدم و زیر لب زمزمه کردم:
“پدز سوخته چه زود مخشو زد”
اند سریع براش تایپ کردم:
“ایشالل از این به بعد تمام وعده های غذاییتون رو
باهم بخورین”
چند تا ایموجی خنده برام فرستاد و بعد هم نوشت:
” اتفاقا قراره امروزگار هم باهم باشیم”
خیره به عکس بودم که ماشین نیما با کمی فاصله
درست مقابلم ترمز کرد.
گوشی رو تو جیبم گذاشتم و شاکیانه نگاهش کردم.
انگار خودش هم متوجه شده بود چقدر معطلم کرده
که بسیار زود پیاده شد و تند سریع اضافه کرد:
-ببخشید ببخشید…تا کارارو سپردم کف دست بقیه یکم
طول کشید.
گله مندانه بیان کردم:
-نیما من خودم کم استرس دارم تو هم با این دیر
اومدنات هی این استرس کوفتی منو بیشتر کن.هی
بیشترش کن…
بهم نزدیک شد.کف دستمو گراهی شد و اظهار کرد:
-ای بابا! مگه بهت نگفتم دیگه اسم این استرس کوفتی
رو نیار!
یعنی چی که استرس داری! بسه دیگه!
دستمو گراهی شد و برد سمت ماشین.
میدونستم چقدر بیزاره از اینکه من بگم بخاطر جنسیت
بچه استرس دارم خصوصا اینکه قبل به خاطرش کلی
هم جرو بحث کردیم و حتی کار به قهر و قلبخوری
رسید برای همنفس فقط گفتم:
-کل استرس دارم!
خودش درو برام بست و همزمان گفت:
-لزم نیست کل استرس داشته باشی
آروم گحرکت کردم و با کشیدن یه نفس عمیق اضافه کردم:
-باشه باشه …
یه موسیقی مسرور پلی کرد تا حال و هوا عوض بشه.
شایدم هنوز میدنست من لعنتی استرس دارم که
اینجوری نامحسوس سعی داشت کاری بکنه این
استرس کمتر بشه.
صدای موسیقی رو به یه حد تعاقلب که رسوند گفت:
-بعدش بریم خونه ی ما…خب ؟
داشتم تو آینه موهام رو مرتب میکردم ولی وقتی اینو
اظهار کرد دیگه ظاهرم برام بی اهمیت شد.
سرم رو برگردوندم سمتش و پرسیدم:
-چی !؟ بریم خونه ی شما؟چرا اونجا !؟
بسیار ریلکس جواب داد:
-سوال داره این ؟ خب معلوم…جواب سونورو که
گراهی شدیم یه جعبه شیرینی میگیریم میریم اونجا این خبرو
خوب رو هم با اونا درمیون میزاریم !
خاموشی کردم.این خیلی احمقانه است…
بسیار احمقانه است که من بجای اینکه خوشحال باشم
سراسر اضطراب بودم و قلبشوره.
عمو بی نهایت قلبش میخواد نوه ی پسر داشته باشه و
من با اینکه واقعا برام جنسیت هیچ فرقی نداشت ولی
احساس میکردم اگه بچه پسر نباشه ممکن خبر
بارداری من بهشدت هم شادشون نکنه!
شقیقه ام تیر کشید.نگاههامو روی هم فشردم.
چه فکرهای احمقانه ای.
نکنه بقول نیما با این تفکرات احمقانه ام کاری بکنم
خدا قهرش بگیره!؟
نه…نمیخوام این اتفاق بیفته.
نگاههام رو بازو بسته کردم و با کشیدن یه نفس
عمیقی تو قلبم باخودم گفتم:
“خدایا من به هرچی تو بدی راضی ام…راضی ام
خدا”
سوال نیما از اندیشیدن و حرف زدن با خودم دورم
کرد:
-موافقی دیگه آره ؟
سرمو برگردندم سمتش و با تبسم جواب دادم:
-آره! موافقم! تا همین حالش هم زیادی ازشون مخفی
کردیم…امیدوارم یه وقت غمگین نشن!
تاکید کنان گفت:
-نمیشت…و جنسیت هرچی هم که باشه ما مسرور
میشیم! درسته ؟
میدونم چدا این حرفهارو میزد.
در هر صورت کلم های دلگرم کننده ای بودن واسه
همین گفتم:
-آره درست!
زیرا اینو بیان کردم خوشحال شد و اظهار کرد:
-پس بیا جلو یه ماچ بده!
یا شرم پرسیدم:
-اخه اینجا! تو ماشین؟ تو جاده؟
ریلکس اظهار کرد:
-دوست دخترمو که نمیخوام ببوسم! زنمی هاااا…
لبخند میلیح زدم و اظهار کردم:
-بعدش هم یه نامه جریمه میاد که به علت بوسیدن
همسر حین رانندگی فلن تومن جریمه میشین!
نیمچه تبسمی زد و گفت:
-به مار راستم!
لبخند زدم و سرمو بردم جلو و اونم با کج کردن سرش
واسه چند لحظه،
بوسه ای روی صورتم نشوند و بعد دوباره نگاهشو
دوخت به رو به رو و اضافه کرد:
-حال خوب شد!
رو دوتا صنقلبی کنار هم جای گرفتیم تا وقتی که نوبت من
بشه.
دیدههام رو آدمای دور و بر به گردش دراومد.
جز من بودن خانمهایی که به هر قلبیلی اونجا بودن.
بعضی با شکمهای بال اومده ، بعضی ها با شکمهای
صاف و بعضی ها هم مثل من…
سنگینی نگاه های نیما باعث شد سرمو به سمتش
برگردونم.
دیده تو چشم که شدیم سؤال کرد:
-چیه ؟ نکنه استرس داری؟ تو که بار اولت نیست
میای دکتر…تازه…میشناسیش هم که.مگه نه؟
سرم رو تکون دادم و بیان کردم:
-چرا چرا…معلوم که میشناسم.استادمه…
دستمو گراهی شد و اظهار کرد:
-راستی…چه پسر بود چه دختر انتخاب اسمش باتو…
نمیدونم چرا ولی این حرف و این پیشنهادش برام یکم
جالب بود.
ابروهام رو بال انداختم و پرسیدم:
-واقعا !؟
کامل قاطع جواب داد:
-خب آره.تو مادرشی…تو به دنیا میاریش…تو زحمت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن