اینو بیان کردم و مجدداً دراز کشیدم و باز پتو رو تا زیر
گلوم بال آوردم و نگه داشتم.
لبد دختره از این نگاه رنگی های مو بلوند بود که
خط سینه هاشون مشخص و کلی گرونبد زیبا از
گردن سفیدشون آویزون و…
از اونا که موهاشون موج دارن و نگاههای آبیشون
زیر مژه های مشکی رنگشون خودنمایی میکنه!
دستمو به آرومی رو موهای مشکی رنگم کشیدم.
موی پشکی دلبرتره یا رنگی !؟
لبد رنگی…
تصور همه ی اینها منو کمی مضطرب کرد واسه همین
بار دیگر نیم خیز شدم و سؤال کردم:
-نیما…
بازهم حین ور رفتن با لپتاپش جواب داد:
-هان !؟
انگشتهامو توی هم قفل کردم و بعد من من کنان،
درحالی که بیان سوالم یکم واسم سخت بود جویا شدم:
-نمیشه به جای اون خانمه با یه آقا صحبت بکنی!؟
باز سرش رو چرخوند سمتم و با اون حالت عجیب
غریب تماشام کرد تا بلکه من به خودم بیام و کف دست از
این سوالها و تمایل داشته های عجیبم بردارم.
آره ..میدونم! میدونم سوالم یه سوال بسیار مسخره بود
اما خب ثوال سوال دیگه…
هی بربر نگاهم میکرد اما جوابی نمیداد.لبهامو رو هم
فشردم و بعد آرام جویا شدم:
-نمیشه نه !؟
سوالمو با سوال جواب داد و بیان کرد:
-خودت چی فکر میکنی !؟
سنگینی نگاه هاش باعث شد سرم رو خیلی آروم خم
کنم و بگم:
-خودم فکر میکنم نمیشه!
سرش رو تکون داد و گفت:
-آره آفرین نمیشه!
زیرا اینو اظهار کرد بار دیگر به آرومی دراز کشیدم رو تخت
و پتو رو تا روی صورتم بال آوردم
زیرا اینو گفت مجدداً به آرومی دراز کشیدم رو تخت
و پتو رو تا روی صورتم بال آوردم.
واقعا چرا من اینقدر مسخره شده بودم !؟
آخه این سوالها چیه من از این بشر پرسیدم !؟
نفس عمیقی کشیدم و دیدههامو روی هم گذاشتم و زیر
لب زمزمه کردم:
“این حساسیتهای بیخودی حتما بخاطر بارداریه.حتما”
قلبم میمیل داشت بخوابم تا این کنجکاوی لعنتی واسه
متوجه شدن اونی که نیما قرار بود باهاش ویدو کال بگیره رو
سرکوب بکنم.
نگاههام رو روی هم فشردم و پناه برم به قدرت تلقین
و پچ پچ کنان باخودم بیان کردم:
“تا ده بشمارم خوابم میگیره.آره…،۶ ،۵ ،۴ ،۳ ،۲ ،۱
“…۹ ،۸ ،۷
ده رو ناضافه کردم که احساس کردم نیما کنادم دراز کشیده.
مکث کردم و دیگه هیچی نگفتم تا وقتی که مطمئن
شدم واقعا این خودش هست که اومده و کنارم.
یه نفس عمیق کشید و بعد هم که سر انگشتاشو از رو
پتو به کله ام زد و بیان کرد:
-تق تق! داری ریاضی تمرین میکنی !؟
از زیر همون پتو جواب دادم:
-نه چطور !؟
خندید و جواب داد:
-آخه داری یک دو و سه میخونی…
دو طرف پتو رو گحرکت کردم و به آرومی از روی صورتم
پایین آوردم و بهش خیره شدم و گفتم:
-نه! تمرین خواب …
دیدههاش رو تنگ کرد و سؤال کرد:
-چی ؟! تمرین خواب دیگه چیه؟
از همون زاویه به صورتش خیره شدم و جواب دادم:
-تمرین تلقین دیگه
به خودت میگی من تا ده میشمارم و وقتی ده شد
خوابم گحرکت کرده!
بازهم خندید وبعد آرنجش روکه یه جوری تکیه گاه
بدنش قرار داده بود تا کمی تنش از حالت تخت بودن
فاصله بگیره دراز کرد و کف دستشو دور گردنم انداخت
و پرسید:
-حسودیت شده ؟
کامل انکار کردم و پرسیدم:
-حسودی ؟ حسودی به کی؟
بدجسنی کرد و جواب داد:
-به اون زیباه ای که قراره باهاش ویدیو کال
داشته باشم…
بدجسنی کرد و جواب داد:
-به اون زیباه ای که قراره باهاش ویدیو کال
داشته باشم…
چراکه اینو اظهار کرد نگاههام درشت شدن و لبهام ازهم
فاصله گحرکت کردن.
علوه بر صراحت و رک بودنش در این مورد
بخصوص،
لفظ خوشگله منو بی نهایت حساس و قلبخور و البته
کنجکاو کرد.
چطور میتونست اینقور راحت دم از خوشگلی اون
زن بزنه !؟
ابروهام ناخوداگاه توی هم پیچ و تاب خوردن و بی
هوا پرسیدم:
-زیباه !؟
یکم فکر ورد.حتی لبهاش از هم وا شدن و اظهار کرد:
-آااا…بسیار! خیلی زیاد! اصل یه پا کراشه لمصب!
عجباااا…
مثل اینوه قرار نبود از رو بره.
چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:
-واقعا که!!! پس پاشو برو یه وقت کراشت زنگ زد
معطل نمونه!
زیرا اینو گفتم شروع کرد ریز خندیدن.
جپ چپ و عصبانی نگاهش کردم و سؤال کردم:
-به چی میخندی !؟ حرفهای من خنده داره؟
حین ریز خندیدن سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-نه!
خشمگین شدم و گفتم:
-چدا داری به من میخندی!
شونه هاش رو بال و پایین کرد و بیان کرد:
-نه!
شتابزده تند و پشت سر هم گفتم:
-چرا چرا…داری به من میخندی.به نظر من تو باید به
خودت بخندی که زن داری ولی رو یه زن خارجی
کراش زدی!
لبد چون بلونده… بسیار بلند دوست داری؟
خب میاظهار کردی موهام رو بلوند بکنم!
بازم ریز خندید.
اصل این خنده ها جالب نبودن واسه من تو این
موقعیت.
چطور میتونست تو چشمهام نگاه بکنه و همچین
حرفهایی بزنه!
دم از خوشگل بودن اون زن بزنه!
سرش رو به طرفین تکون داد و اضافه کرد:
-نوچ نوچ! نمیخوام موهاتو بلوند کنی من همین رنگی
دوست دارم…
چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:
-خیلی رو داری نیماااا…شب بخیر! برو به لس
زدنت برس!
نگاه غره ای بهش حرکت کردم و گفتم:
-خیلی رو داری نیماااا…شامگاه بخیر! برو به لس
زدنت برس!
تمام اون کلمات رو نه با برآشفتهت بلکه با قلبخوری
اضافه کردم.
بقول کیارستمی قلبخوری توش دلدادگی داره اما
خشمگینت نه!
مجدداً پتورو بال کشیدم اون ولی همچنان همونجا
قرار گرفته بود و می ریز خندید.
آخ چقدر این خنده هاش رو مخم بودن.
در اون حد که دوست داشتم جیغ بکشم و بگم اینقدر
نخند! اینقدر نخند و مخ منو نترکون!
باز با انگشتاش از روی پتو به کله ام زد و اضافه کرد:
-تق تق تق…کسی خونه نیست!؟
از همون زیر بیان کردم:
-نه خیر! کسی نیست
انگشتهاش رو بار دیگر به کله ام زد و گفت:
-عجب!
-مشت رجب! تنهام بزار
بدون اینکه حرکات انگشتاش رو متوقف بکنه گفت:
– بهار…بهار خانم…بهارگل…بهار جون…بهار
جان…بهار خانم اون خانم یه دوسته یه نفر که قراره
لطف کنه و با واسطه گری و لبی گری کمک کنه من
دارو وارد کنم.چیزی که تو فکر میکنی اصل درست
نیست..
این حرفها واسه من مهم نبود برای همین عین یه بچه
ی لجوج اظهار کردم:
-میخواااام بخوااااابم! یه وقت خانوم جون معطل
نمونه!برو…برو پای بساطتت!
ریز خندید و اضافه کرد:
-همچین میگی بساط انگار میخوام برم شیره و تریاک
بکشم! بهار…بهار جواب نمیدی نه ؟ دختره ی کله
شق
و همچنان به اون خنده ها ادامه داد. واااای….نیمایی
که به زور میشد تبسمش رو متوجه شد نمیدونم از کی تا حال
اینقدر خوش خنده شده بود !؟
آرام گفت:
-عجب! پس خوابی! باشه! من برم آنجل جان زیاد
معطل نمونه!
“آنجل” جان…پس اسمش آنجل بود.
لبد از همین دوست و رفیقهای مو بلوند و چشم
رنگی اروپایی بود.
از همینهایی که با لفظ دوست خطابشون قرار میدن و
بعد کم کم از زن خودشون خسته میشن و اون دویت
میشه دوست دختر و حتی گاهی زن دوم!
چه تخیلت ترسناکی!
از کنارم که کشیده شد نفسم رو بیرون فرستادم و اظهار کردم:
“هووووف…مخش رو زده آنجل ”
یکم از پتو رو کج کردم تا بتونم ببینمش.
بار دیگر روی صنقلبیش نشست و بعد مشغول صحبت
شد.
زیرا دقیقا مقابل لپتاپش بود نمیتونستم صورت دختره
رو ببینم.
همون آنجل خانم نگاه آبی مو بلوند که شاید مثل
باربی ها باشه !
گرچه نیما داشت باهاش با زبان دیگه ای ب صحبت
میکرد ولی میتونستم تا حدودی بفهمم چی میگه.
درحال صحبت و خوش و بش بودن.
چطور میتونست با اون اینقدر گرم بگیره وقتی من هم
توی اتاق بودم؟؟
وانمود میکردم خوابم اما درواقع داشتم حرفهای نیما
رو گوش میدادم و اگه فرصتی هم گیر میومد تماشاش
میکردم ولی…
ولی چیزی کف دستگیرم نشد تا وقتی که حس کردم نیما
داره در مورد من حرف میزنه و لبه لی حرفهاش
یه سری جمله در مورد خودم متوجه شدم:
“بله بهار…به زودی میفهمیم که یه پسره یا یه دختر…
بله دخترها بسیار کیوت ترهستن…البته…نه نه فکر
نکنم خواب باشه”
حال دیگه کامل مطمئن بودم ک البته این اطمینان
وقتی بیشتر شد که خود نیما صندلی جرخدارش رو
کمی به سمت من چرخوند و بعد هم گفت:
-بهار…بهار خانم
از زیر پتو جواب دادم:
-چیه چته؟
پرسید:
کله ات رو از زیر پتو میاری بیرون ؟ هوم؟ آنجل
میخواد تورو ببینه و باها صحبت بکنه …
عجب این دخترای اونوری پررو بودناااا !
نمیفهمم این وسط وقتی دیگه چرا هوس دیدن منو
کرده بود !؟
با اخم اضافه کردم:
-بگو من خوابم….
-ولی من بهش بیان کردم بیداری! پس بیا بیرون!
واکنشی نشون ندادم من نمیمیل داشتم ببینمش.
بار دیگر نیما صوتم زد:
-بهار…میدونم بیداری پس سرتو بیار بیرون.منتظره
تورو ببینه!
زیرا اینو اضافه کرد لجبازی رو کنار گذاشتم و بهشدت آروم
پتورو از روی صورتم پایین آوردم و اون لحظه بود
که چشمم افتاد به اون خانم.
به کسی که زمین تا آسمون با تصورات من فرق
داشت!
آنجل اون چیزی که من فکرش میکردم نبود. یه خانم
حدودا 55ساله با موهای مشکی و نگاههای سبز و
عینک کائوچوی مشکی بود!
آره!
اصل شامگاهیه به تصورات من نبود.
بهشدت زود و سریع روی تخت نیم خیز شدم و با
حرص خطاب به نیما که قیافه ی من حسابی واسش
دیدنی شده بود پچ پچ کنان گفتم:
“آخه چرا نبیان کردی به من دیوونه”
سؤال کرد:
-چی رو باید میبیان کردم !؟
با حرص جواب دادم:
-اینکه اون یه زن سن و سال داره…
ریز خندید و اضافه کرد:
-همانا قضاوت کار خوبی نیست!
از روی تخت اومدم پایین و بسیار زود به سمتش رفتم.
کنار صنقلبی نیما توقف کردم و با برداشتن هدفون نیما
شروع کردم سلم دادن به اون خانم و بعد هم با
خجالت کنار رفتم و اظهار کردم:
-از کف دست تو نیماااا !
خندید و یه دیدهک تحویلم داد و بعد هم صنقلبیش رو
مرتب کرد و به کارش مشغول شد…
حال دیگه تقریبا خیالم راحت شده بود که چیز خاصی
نیست و کسی که روش حساسیت پیدا کرده بودم آدمی
نبود که بعدش مضطرب از کف دست دادن نیما باشم!
صحبتهای نیما تقریبا چند ساعتی طول کشید و من
اون چند ساعت به جای خوابیدن خودمو باخوردن
سرگرم کرده بودم تا وقتی که لپتاپش رو خاموش کرد
و چرخید سمت منی که دونه های آخر توت فرنگی
رو داشتم دخلشون رو درمیاوردم و بعد هم به شوخی
جویا شد:
-خوش میگذره !؟
از اونجایی که خوردن اون توت فرنگی ها حسابی
بهم حال داده بود جواب دادم:
-بهشدت …!
اومد سمت منی که واسه اینکه موقع صحبت تو
مشاهده کردرسشون نباشم رو مبلی دور از مشاهده کردشون قرار گرفته
بودم.دستشو نوازش وار روی سرم کشید و بعد
پرسید:
-بد نباشه برات این موقع همچین چیزی میخوری !؟
ظرف رو کنار گذاشتم و جواب دادم:
-نه بابا!یهو قلبم تمایل داشت ولی فکر کنم دیگه نبابد بخورم.
من برم بار دیگر مسواک بزنم!
خیلی آروم از روی مبل قد بلند شدم و به سمت سرویس
بهداشتی حرکت کردم.
برای دومین بار مسواک زدم و بعد خمیازه کشان از
اونجا اومدم بیرون.
چراغها خاموش بودن و نیما هم روی تخت دراز بود
و با موبایلش ور میحرکت کرد
یه نگاه به ساعت انداختم و بعد به سمتش رفتم.
انگار قسمت بود ما بالخره بخوابیم!
بسیار آروم کنارش دراز کشیدم و پتورو بال آوردم.
موبایلش رو کنار گذاشت و چرخید سمتم.
کف دستشو از روی پتو رد کرد و روی سینه هام گذاشت.
لبخند زدم و جویا شدم:
-دستت حتما باید اینجا باشه!؟
تبسم زد و با بیشتر نزدیک کردن خودش به من
اضافه کرد:
-اهوممم! باید همنیجا باشه.
اسمش استفاده از فرصت هم هست دیگه…
لبخند زدم.پس فکر آینده رو میکرد.
نفس عمیقی کشیدم و اظهار کردم:
-تا تاریخ سونو گرافی بسیار نمونده…میدونستی !؟
حتی همین حال هم که درموردش حرف میزدم
استرس داشتم.
میدونستم که این استرس بیخودیه و حتی میشه بهش
بیان کرد ناشکری ولی…
ولی چه کنم که کف دست خودم نبود.
این استرس حاصل فشارهای خانواده ی خودش بودن
هرچند مسیر فکری اون جدا از مادرش بود.
نیما خیلی آروم گفت:
-تاریخش رو باهام هماهنگ کن اون روزگار سرمو
شلوغ نکنم و باهات بیام…
نفس عمیقی کشیدم و چرخیدم که بهتر توی بغلش باشم
و بعد هم کف دستمو مثل خودش دور تنش انداختم و اضافه کردم:
-باشه!
گردنم رو بوسید و بیان کرد:
-قشنگ من…
تبسم زدم و گفتم:
-شامگاه بخیر…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن