دیگه سوالی نجویا شد ودر عوض شوخ طبعانه بیان کرد:
-فکر کنم دیگه بهتر باشه بریم! زیادی هم نباس
تنهاشون گذاشت!
دردسر میشه!بریم؟
ریز خندیدم و گفتم:
-آره بریم!
پک آخر رو به سیگارش زد تا اثبات کنه قلبش میخواد
بازم به کشیدن و اتمام اون نخ وینستون قرمز ادامه بده
اما گویا اون ترجیح میداد زودتر بریم.
انداختش زیر پا و بعداز اینکه زیر کفش لهش کرد
کف دستمو گراهی شد و باهمدیگه برگشتیم همون جای اول.
پس علی و پگاه….
اونقدر باهم گرم گرفته بودن و صمیمی شده بودن که
گویی یک عمره دوست و رفیق و آشنان.
درحاای که نگاهم به سمتشون بود،ریز خندیدم و رو به نیما
بیان کردم:
-چه زود رفیق شدن نه !گ
چشمکی زد و گفت :
-یه پسر واسه مخ زنی ده ثانیه هم کافیش هست چه
برسه به سه ساعت!
لبخند زدم و پگاه و علی چراکه صوتی خنده های من رو
متوجه شدن دیگه به اظهار کرد و گوشون ادامه ندادن.
به سمتشون رفتیم و بجای اینکه بشینیم نیما گفت:
-نطرتون چیه کل شامگاهو اینجا نمونیم و جاهای دیگه هم
یه سرکی بکشیم؟
علی استقبال کرد و جواب داد:
-آره موافقم!
چرخیدم سمت نیما و هیجان زده اضافه کردم:
-بریم اون بستنی فروشی نزدیک ارگ …من عاشق
بستنی هاشم! بریم اونجا نیما!
یه نگاه به بقیه انداخت و وقتی رضایت رو تو چشمها
و صورت علی و پگاه هم دید اظهار کرد:
-باشه! بریم…و یه پیشنهاددارم…
پگاه خانم شما با علی برو تنها نباشه!
علی خجل، نیمارو چشم دوخت و پگاه که کمی جاخورده
بود با اشاره به خودش پرسید؛
-من !؟
نیما کف دست منو گرفت و همونطور که دنبال خود
میکشید اضافه کرد:
-آره…
و سرعت قدمهاشو بیشتر کرد تا ازشون فاصله
بگیریم.ریز ریز ریز خندیدم و بعد هم اظهار کردم:
-نیما تو هم عجب کلکی هستیا!
رو صورت لبخند نشست و
اهسته گفت:
-دیگه دیگه!
لب گزیدم و بیان کردم:
-اما فکر کنم هردوشون متوجه شدن داریم رسما هی
کاری میکنیم باهمتنها باشن!
شونه بال انداخت و اضافه کرد:
-مهمنیست…اگه از همخوششون بیاد اینچیزا نه واسه
علی مهمنه پگاه
فکر کنم حق با اون بود و حرفهاش صحیح ودرست
بودن.
دستشو سفت گحرکت کردم و گفتم:
-امیدوارم که همچی خوب پیش بره….
قبل از اینکه بخوابم،قصد کردم اول یه سر به پگاه
بزنم.
پگاهی که همین امروزگار فردا از اینجا میرفت و مجدداً
فاصله ی بینمون می رسید به کیلومترها.
من پیشاپیش براش احساس مشتاق دیداری میکردم.
پیشاپیش حس میکردم میتونم جای خالیش رو حس کنم
و اینها برام آزار دهنده بود.
برای منی که تعداد دوستای صمیمیم که کنارشون
احساس خوبی داشتم از تعداد انگشتهای کف دستمم کمتر
بود.
آره! من از همین حال با این حس بد دلتنگی کف دست به
یقه شده بودم.
با پشت انگشت چند ضربه به در اتاش زدم و بعد
سؤال کردم:
-صاحب اتاق…بیداری !؟ میتونم بیام داخل ؟
آوای خنده هاش رو از داخل اتاق گوش دادم. چند لحظه
بعد بیان کرد:
-چه خوب! شدم صاحب اتاق! بیا تو…
درو کنار زدم و رفتم داخل.
داشت بساط ش رو جمع میکرد و لباسهاش رو
میچپوند توی کیفش.
قلبم به حالش سوخت.
پدر و مادر داشتن پگاه به چه درد میخورد وقتی حتی
بعد از اینکه تهدید به خودکشیشون کرد هم باز سراغی
ازش نگحرکت کردن و حاضر نشدن به قول خودش لاقل یه
تک زنگ بهش بزنن!
هردوشون به فکر خودشون بودن.
درو بستم و قدم زنان به سمتش راهی شدم.
داشت لباس زیرهاش رو بسیار مرتب کنج چمدونش
روی هم میچید.
نگاهی به هیکلم توی اون لباس خواب مشکی دو بنده
انداخت و جویا شد:
-تو با لباسایب که میپوشی مشکلی نداری !؟
سرم رو خم کردم و نگاهی به لباس تنم انداختم.
دوتا بند ساده داشت و کوتاه بود.
قسمت بال و قسمت پایینش تور گیپکر بود و قسمت
کمرش به حالت یه نوار کمری با پارچه ی ساتن کار
شده بود.
بعد از تماشای خودم سرمو بال گرفتم و جواب دادم:
-نه چطور !؟
نیشخندی زد و شوخ طبعانه جواب داد:
-آخه من حس میکنم پدر کمر اقا نیمارو درآورده
لبخند زدم و گفنم:
-بدجنس!
اینو اظهار کردم و لبه تخت نشستم و به اون که داشت وسایلش
رو توی چمدونش میچید خیره شدم….
لبه ی تخت نشستم و به اون که داشت وسایلش رو
توی چمدونش میچید خیره شدم.
جدایی و دلتنگی ارتباط دردناکی باهم داشتن.
هردوشون بدن…بسیار بد!
آهسته گفتم:
-کاش میشد نری !
خندید و گفت:
-نه دیگه! کم کم دارم حس سربار بودن بهم کف دست
میده.راستی بهار…برنامه ام عوض شد.
فردا میرم…البته با علی!
از شنیدن این حرف جاخوردم.
راستش قلبم میمیل داشت با علی مچ و صمیمی بشه اما
فکرشم نمیکردم این اتفاق به این زودی بیفته.
خودمو کشیدم جلوتر و جویا شدم:
-واقعا !؟ با علی میری!؟
سرش رو جنبوند و حین تا کردن لباسش جواب داد:
-آره…میدونی…حرف از رفتن که شد بهش اضافه کردم یکی
دو روزگاره دیگه میخوام برگردم تهران بعد گفت اون
فردا میره و خودش تنهاست.
ازم سؤال کرد میخواد باهاش برم منم بیان کردم آره…! کار بدی
که نکردم هان؟
نیشم تا بناگوش وا شد. بهشدت سریع جواب داد:
-نه معلومه که نه!
-خب خداروشکر!
اون لحظه،به چنان ذوقی دچار شدم که قابل وصف
نبود.
هیجان زده گفتم:
-بسیار خوب میکنی…بهشدت خیلی خوب کردی که
پیشنهادشو قبول کردی…بسیار!
سرش رو چرخوند سمتم و شوخ طبعانه سؤال کرد:
-چرا !؟خوب میکنم که دارم با علی میرم یا خوب
میکنم که از این خونه میرم…هان؟ کدومش؟!
اخم تصنعی ای بهش راهی شدم و گفتم:
-عه!بدجنس! من منظورم اینه که این خیلی خوبه که
تو با علی صمیمی شدی.
علی بچه خوبیه…به نظرم از خیلی از این پسرایی که
من و حتی خودت میشناسیم خفنتره!
راهی شد تو فکر .سرش رو جنبوند و اضافه کرد:
-آره میدونی…من خودمم همین فکر رو میکنم.
آدم خوبیه .در عین زرنگی بی غل و غشه.
دلربام که هست!
ریز خندیدم و گفنم:
-پس مبارک!
چپ چپ نگاهم کرد و گفت:
-لووووس…
حال دبگه قلبم نمیتمایل داشت اونجا بمونم.
دلبسته شدم قد بلند بشم و زودتر برم بال و همچی رو با
نیما درمیون بزارم.
بهش بگم تلشمون بالخره نتیجه داد….
دوسن داشتم کشیده بشم و زودتر بدم بال و همچی رو با
نیما درمیون بزارم.
بهش بگم تلشمون نتیجه داد.
باید بدونه که بالخره این دونفر دارن هی ندم نرمک
سمت هم کشیده میشن.
از جا کشیده شدم و سریع و بهسرعت سؤال کردم:
-حال کی قراره برید !؟
مانتوش رو به زور تو چمدون چپوند و بعد هم جواب
داد:
-فردا بعداز ناهار!
تبسم عریضی رو صورت نشوندم و بیان کردم:
-بسیار هم خوبه!به نظرم با علی حرکت کردن بهتر از اتوبوس
یا حتی هوایپما راهی شدن…خب خب..من دیگه میرم تا تو
به کارات برسی!
رفتم سمتش.خم شدم و لپش رو محکم مااااچ کردم و
اضافه کردم:
-شب بخیر!
در نظرش عجیب بودم امشب و عجیب هم حرکت کردار
میکردم ولی من عجیب نبودم.من فقط خوشحال بودم.
شاد بودم که واسه یه بار هم تو زیستنم یه چیزی
که فکر میکردم اگه اتفاق بیفته خوب میشه درست
پیش رفت.
من راهی شدم سمت در و اون که همچنان داشت متعجب
نگاهم میکرد بهآرامی اضافه کرد:
-شب بخیر!
درو وا کردم و از اتاقش زدم بیرون.
کف دستمو زیر شکمم که یه کوچولو حال بزرگ شده بود
گذاشتم و بدو بدو سمت پله ها حرکت کردم بال.
نفس زنان خودمو رسوندم به اتاق خواب.
درو وا کردم و حرکت کردم داخل.
قبل از اینکه کنترلش کنم محکم خورد به دیوار…
نیما که پشت میز قرار گرفته بود و با لپتاپش ور میرفت تا
منو مشاهده کرد متعجب سرش رو به سمتم چرخوند و پرسید:
-سر کی رو آوردی بهار !؟
اینو میجویا شد زیرا نحوه ی ورود طوفانی ای داشتم.
لب گزیدم و در کوبیده شده به دیواری که مجدداً
برگشته بود سمت خودم رو اینبار بهآرامی تر از قبل
بستم.
لبخند عریضی زدم و به سمت نیما راهی شدم و هممدت
اضافه کردم:
-وای نیما اگه بدونی چیشده!
بسیار هم کنجکاوی نشون نداد.همچنان با لپتاپش ور
راهی شد و آهسته اضافه کرد:
-چیشده؟
بهش نزدیک شدم و کف دستهامو دور گردنش انداختم…
بهش نزدیک شدم و کف دستهامو دور گردنش انداختم و
چونه ام رو گذاشتم رو شونه اش و کنار گوشش و
اظهار کردم:
-پگاه میگه علی بهش اضافه کرده اگه بخواد میتونه برسونش
خونه اش اونم قبول کرده!
تو گلو و با دهن بسته لبخند زد و اضافه کرد:
-عجب! پس شد اون چیزی که تو عاشق شدی بشه!
دقیقا! این تنها اتفاق خوشایندی بود که دلبسته شدم
این روزگارها بیفته.
خندیدم و با ذوق جواب دادم:
-آره! اما بهمم میان …
سری جنبوند و آهسته جواب داد:
-آره ! میان!
از نیما توقع نداشتم نسبت به هر چیزی اونقدری که
خودم ذوق میکنم اون هم بکنه.
درست مثل حال …
من سراسر شوق بودم و اون بی نهایت خونسرد.
نگاهی به لپتاپش انداختم و بعد پرسیدم:
-خسته نیستی؟ نمیخوای بخوابی !؟
ابرو بال انداخت و گفت:
-نه! یه کار کوچولو دارم.باید انجامش بدم…
میدونستم که کار کوچولوی نیما ممکنه تا چند ساعت
هم طول بکشه.
اما من قلبم میخواست باهم بخوابیم.
بوسه ی آرومی روی گردنش نشوندم و بعد جویا شدم:
-نمیشه بخوابیم بعدا انجامش بدی!
بازم ابروهاش رو بال انداخت و هممدت به اشاره
ساعت مچیش جواب داد:
-نوچ! نیم ساعت دبگه ویدویو کال دارم!
متعجب پرسیدم:
-آخه الن !؟الن که دیر وقته…موقع خواب!
از گوشه نگاه نظری بهم انداخت و بیان کرد:
-عزیزم! واسه من و تو وقت خواب.
واسه اونی که آمریکاس نه!
تو برو بخواب!
دستهام به آرومی از دور گردنش رها شدن.
کمرم رو صاف نگه داشتم و تسلیم وار گفتم :
-بسیار خوب!باشه!
نفس عمیقی کشیدم و برگشتم سمت تخت و به آرومی
روش دراز کشیدم و پتورو تا زیر گردنم بال آوردم….
پتورو تا زیر گلوم بال آوردم و از همون فاصله بهش
خیره شدم.
دلم میمیل داشت اون هم بیاد پیش من و بخوابه نه اینکه
با لپتاپش ور بره.
سرم کج شد و نگاهم سمت جای خالیش راهی شد.
عجیب بود! زیادی عجیب بود!
توی یه اتاق بودیم اون هم با یه فاصله ی خیلی کم ولی
دل من به طرز احمقانه ای واسش تنگ شده بود!
قلب من ! قلب من یه چیزیش شده قطعااا…
انگشتهامو توی هم قفل کردم و پرسشی بیان کردم:
-نیمااااا…
بدون اینکه سرش رو برگردونه سمتم جواب داد:
-هووووم !؟
عین دختر بچه های ۱۵-14ساله که زیادی رو
دوست پسرشون حساس هستن و مدام با سوال پیچ
کردنشون میخوان پی به سوالهای پیش اومده ببرن،
سؤال کردم:
-یه سوال بپرسم…
سرش خم بود و انگشتای هر دو کف دستش رو کیبورد
در حرکت بودن و تو همون حین هم جواب داد:
-بپرس…
من من کنان بیان کردم:
-اونی که باهاش ویدیو کال داری زن هست یا مرد؟
بهشدت رک و صریح جواب داد:
-زن !
چون اینو اضافه کرد ابروهام بال پریدن! عه عه عه! زن
بود!
میتمایل داشت حال با یه زن ویدیو کال بکنه !؟
متعجب سؤال کردم:
-چی ؟یعنی اینکه تو میخوای الن و اینوقت با یه زن
ویدیو کال بگیری ؟
فکر کنم تعجب توی لحنم اونقدر زیاد بود که در نهایت
صنقلبی چرخدارش رو یه نمه پیچراکهد تا منو نگاه بکنه.
هدفونش رو از روی گوشش کنار زد و بعد سؤال کرد:
– با یه زن…نه با یه هیول! آره!؟ مشکلی داری؟
اگه قشنگ باشه و لخت معلومه که مشکل دارم.
نیم خیز شدم و جواب دادم:
-نه اما …مجرده ؟!
کنج لبش بال رفت و سرش کج شد.دیدهاشو تنگ کرد
و پرسید:
-این سوال چیه میپرسی دختر ؟
سرسری جواب دادم:
-هیچی هیچی همینطوری!
اینو اظهار کردم و بار دیگر دراز کشیدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن