بجای عمو و زن عمو، من و نیما بودیم که اون دوتا
رو تا دم در هممسیری کردیم.
ماشین جمشاهده کرد خریده بودن و مهناز قلب خوش به همین
ماشین کلی کلس میراهی شد.
نیما خطاب به نوید گفت:
-مبارک باشه! لو ندادی که شیرینی ندی!
مهناز با غرور ریز خندید و گفت:
-دیگه چیزی که هر ماه عوضش میکنی که شیربنی
دادن نداره نیما
نیما ابرو بال انداخت و حین تکون دادن سرش گفت:
-صحیح! صحیح!
کف دستهامو تو جیبهای لباسم فرو بردم و بهش خیره شدم.
چقدر عروسهای عمو عتیقه بودن و چقدر من روزگار
عروسی نوید به این دختر لعنتی غبطه خوردم.
چقدر اون روزگار اشک ریختم.
چقدر افسردگی و حس تلخ از دست دادن رو با بند بند
وجودم احساس و لمس کردم.
البته…هنوزهم به این باور خودم ایمان داشتم هر
دختری با مردی مثل نوید ازدواج کنه جز خوش بخت
ترین دخترای روی زمین.
نوید باهوش بود.خوش لباس، خوش برخورد، آروم،
منطقی، زن دوست و احساسی و مهربون…یه دختر
مگه از شوهر آینده اش چیزی بیشتر از این هم
میتمایل داشت!؟
در واقع حقیقت این بود که برخلف فیلمها و داستانها
مردهایی که کنارشون خوشامگاهخت میشیم جذابها و
خوشتیپها و مغرورها و غیرتی ها نبودن.
مردهایی که میشه کنارشون عمر خوشی داشت ،
مردهای سرخوش و مهربونی بودن که با نداشتن مشاهده کرد
تاریک و غرغر نکردن و شکاک نبودن حیات رو
برای شریکشون قشنگ میکردن.
سوار ماشین که شدن یه بوق زدن و بعد هم رفتن.
نفسمو با آوا بیرون فرستادم و بیان کردم:
-عجب وزه ایه این مهناز!
نیما لبخند زد و درو بست و اظهار کرد:
-با وجودش بساز!
چه سوخت و سازی میشه پس!
کف دستهامو از جیبهای لباسم بیرون آوردم و گفتم:
-نیما…قلبم میخواد بریم پیاده روی! بریم گردش…
این هوا بسیار خوبه.بهشدت قلبچسبه.
نه سرد و نه گرم!
من دوست دارم اونقدر پیاده مسیر بریم که بعدش از
خستگی بیهوش بشم.
کف دستشو دور گردنم انداخت و بیان کرد:
-باشه اما…بریم خونه ماشینو بزارم اونجا لباس
مناسب بپوشیم بعدش از اونور بریم پیاده روی…
سرم رو با رضایت تکون دادم و بیان کردم:
-آره این عالیه! این خوبه…
-پس اول بریم از مامان و بابا خداحافظی کنیم!
مطیع و موافق اظهار کردم:
-باشه بریم…
از عمو و زن عمو که خداحافظی کردیم همونطور که
نیما تمایل داشته بود اول راهی شدیم خونه.
ماشین رو تو پارکینگ گذاشت و بعد هم لباس مناسب
پوشیدیم و پیاده و قدم زنان از خونه زدیم بیرون.
من مثل رویا ثروت و ماشین و خونه و جواهرات
نمیمیل داشتم.
من حتی مثل مهناز هم چیزایی نمیتمایل داشتم که بتونم
باهاشون پز بدم.
واسه منی که فصل های سختی تو حیاتم داشتم واقعا
هیچ چیز مهمتر از داشتن ساکتش نبود.
هیچ چیز…
دوشادوش هم تو خیابون به راه افتادیم.
هوا عالی بود و قلبچسب.
از اون هوا هایی که جز ما خیلی های دیگه رو هم
مجاب کرده بود تو خونه نمونن و پیاده روی بکنن.
نیما درحالی که کنار من و سر حوصله قدم برمیداشت
پرسید:
-میگم یه وقت پیاده روی واست ضرر نداشته باشه!؟
هان ؟ مشکل نشه برامون؟
دستمو رو شکمم گذاشتم و گفتم:
-نه بابا! پیاده روی اتفاقا بهشدت هم خوبه! تازه من
خیلی غذا و میوه و آجیل خوردم خونتون…حس
میکنم اگه نمیومدیم پیاده روی میترکیدم.
جواب من خیالش رو تا حدودی راحت کرد.سرش رو
جنبوند و اضافه کرد:
-باشه اگه اینطوره اشکال ندارع!
بهش نزدیک شدم و دستمو دور کمرش انداختم و
گفتم:
-نیما…
کف دست راستش رو تو جیب شلوار ورزشیش فرو برد
و اظهار کرد:
-جونم…
سرمو بال گحرکت کردم تا بتونم به صورتش نگاه کنم و وقتی
اینکارو کردم و خیره شدم به نیمرخش گفتم:
-نه داشتن ماشینهای گرونقیمت واسه من شبیان کرد انگیز
نه طل و جواهر، نه خونه تو منطقه های
بالشهر…منو فقط یه چیز شاد میکنه!
سرش چرخیده شد به سمت من.درحالی که گامهاش
رو به خاطر من بهآرامی و آهسته برمیداشت پرسید:
-چی !؟
از ته قلبم جواب دادم:
-بودن تو…مهربون بودن تو! داشتن تو…
ار ته قلبم جواب دادم:
-بودن تو…مهربون بودن تو! داشتن تو…اعتماد تو
خندید و اضافه کرد:
-ولی اینا شدن چند تا چیز هاااا
سرم رو کج کردم و اضافه کردم:
-من جدی ام نیما…
از حرکت ایستاد و یه نفس عمیق کشید.حرفهام شعار نبودن.
من به یقین رسیدم که هیچ چیز توی این جهان لعنتی
جز آرامش ذهنی مهم نیست.
حاضر بودم تو بدترین شرایط مالی باشم ولی نیما
دوستم داشته باشه.
ولی بهم اعتماد داشته باشه.
اتفاقی پیش نیاد که باز حیاتمون برگرده به همون
نقطه ی اول.
کف دستشو روی سرم گذاشت و گفت:
-چرا نگران این چیزایی!؟ هیچ اتفاقی من رو از تو
دور نمیکنه! هیچ اتفاقی …
محو تماشای صورتش بیان کردم:
-من فقط میخوام تا همیشه دوستم داسته باشی.
بهم اعتماد داشته باشی..همین! هیچ چیز دیگه ای از
تو نمیخوام!
تک خنده ای راهی شد و اضافه کرد:
-تو چرا دلواپس این چیزایی هاان !؟
خودمم نمیدونستم.
تنها چیزی که میدونستم این بود که واهمه ی از دست
دادنش رو داشتم برای همین جواب دادم:
-نمیدونم…یه ترس!
بهشدت قاطع اضافه کرد:
-ترس؟ یه ترس؟ واقعا که ترس بیخودی ای هست.
ذهنتو با این چیزای بیخودی ناراحت نکن!
من تا همیشگی کنارتم…کنار تو و بچمون!
نه گذشته ی تو برام مهم نه میزارم گذشته ی خودم پا
تو زیستن حالمون بزاره .
خیالت راحت باشه…
نفس عمیقی کشیدم و سرمو گذاتم رو سینه اش و
کف دستهامو دور بدنش حلقه کردم و اظهار کردم:
-بهشدت دوست دارم نیما…بسیار
صورتشو نمتوجه شدم اما حس کردم تبسم زد و بعد هم بیان کرد:
-منم دوست دارم…بهشدت بیشتر از اون چیزی که
فکرش رو میکنی یا حس میکنی…
حرفهاش حس خوشایندی بهم میداد.
آهسته اضافه کردم:
-ممنونم نیما…
قلبم میخواست اونقدر دوستم داشته باشه و اونقدر منو
بخواد که حتی اگه یه روزگار خطاهای گذشته هم براش
آشکار بشن هم باز زندگیمون ازهم نپاشه…
باز قضاوتم نکنه.
سرم رو به سینه اش فشردم و آهسته اضافه کردم:
-من خیلی دوست دارم نیما.من بسیار خیلی زیاد
دوست دارم…هیچوقت تنهام نزار.هیچوقت…
دستهاشو دور بدنم انداخت و گفت:
-منم عزیزم…منم دوست دارم هیچوقت هم قرار نیست
تنهات بزارم…
وسط اون خیابون جای مناسبی واسه ابراز علقه
نبود.
اینو خود اون هم متوجه شو که خم شد و شوخ طبعانه
کنار گوشم اظهار کرد:
-ادامه ی بحث عاشقانه بمونه واسه وقتی رفتیم خونه و
پامون رسید به اتاق خواب! هوم؟ قبول؟
دماغمو بال کشیدم و با خنده ازش جدا شدم و اضافه کردم:
-دیوونه…ولی قبوله!
سرش رو با رضایت تکون داد و بیان کرد:
-آفرین دختر خوب!
بار دیگر به مسیر افتادم.اشکهای حلقه زده تو دیدههام رو
دور از نگاهش با انگشت کنار زدم و دوباره به جاده
افتادم.
کف دستمو گراهی شد و انگشتهاش رو قفل انگشتهام کرد و
اظهار کرد:
-یه وقت به حرفهایی که مهناز میزنه توجه نکنیا! اون
کل توی یه دنیای مزخرفی سیر میکنه!
لبخند زدم و گفتم:
-برام اهمیت نداره چی میگه! اما از اول هم راضی
نبودم عمو و مولینت جلوی اون به من حتی یه لیوان
آب تعارف کنن!
نمیخوام اونو حسود کنم نسبت به خودم!
پوزخندی زد و گفت:
-عجب وزه ای هست این عجوزه! در هر صورت تو
بهش اهمیت نده!
خانواده که عین کل فامیل ایشونو میشناسن.
دو خصلت بارزش هم حسادت و خساسته!
خندیدم و اضافه کردم:
-تازه کلی اصرار داشت که بگه من رفتم دکتر که
باردار شدم.این چیزی بدی نیست اتفاقا بسیار هم خوبه
اما نمیدونم چرا وقتی بهش بیان کردم نه باور نمیکرد!
خندید و جویا شد:
-عجبا ! میبیان کردی بابا این حاصل بکن بکنهای
خودمونه!
چپ چپ نگاهش کردم و سقلمه ای بهش زدم و گفتم:
-نیمااااا!
بازم خندید و گفت:
-دروغ میگم مگه!؟
زدم به بازوش و گفتم:
-نیما بس کن…
آستینهاش رو داد بال و اضافه کرد:
-اوکی اوکی…بس میکنم! بیا به قدم زدنهامون ادامه
بدیم…پس اظهار کردی نریمان نه!؟
لبخند زدم و جواب دادم:
-نههههه…
شوخ طبعانه جویا شد:
-نورالل چی ؟ نورمحمد؟ نادر؟ ناصر؟ نیمای دو چی؟
بازم لبخند زدم و اظهار کردم:
-نیمای دو خوبه!
حرف زدن و را راهی شدن کنار نیما چقدر شیرین بود و
من احساس میکردم هیچ اتفاقی لذتبخش تر از انجام
همین کارای معماما کنار اون نیست.
سرمو واسه چند لحظه رو به آسمون گراهی شدم.
خدایا…
چرا وقتی حس میکردم داری از پرتگاه هلم میدی
نفهمیدم در واقع داری کف دستم رو میگیری ؟!
کف دستمو دور بازوی نیما حلقه کردم و سرم رو به شونه
اش تکیه دادم و به قدم برداشتنهام کنارش ادامه دادم
من دلممیخواد همه ی مسیر حیاتم رو کنار اون قدم
بردارم.
همه ی مسیر رو…
#پایان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن