رمان دالیت از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه|رمان فرهنگی|رمان معمایی می باشد که سال ۱۳۹۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
نمیمیل داشتم به کارم فکر کنم این تصمیمی بود که سه ماه قبل گحرکت کرده بودم،براش برنامه ریزی کرده بودم،میدونستم دارم چیکار میکنم،برای بسیار ها عاقلانه نیست اما برای من هست،این تنها تصمیمی بود که دارم خودم میگیرمش،این زیستن منه،هرگز به رویاهام نمیرسم ولی میخوام برای دو روزگار،فقط دورز تجربش کنم..
برای هزارمین بار اظهار کرد:
-فکراتو کردی؟میدونی داری چه بلایی سر خودت میاری؟!
-بلا نیست،این شبِ به واقعیت پیوستن رویای منه.
-میدونی اگه خونوادت بفهمن چی میشه؟!
-نمیفهمن،چرا اینقد منو سوال و جواب میکنی؟چرا شیوه ی پند و اندرز گحرکت کردی؟این زندگی منه،باهات صحبت کردم تو هم قبول کردی..
بعد ده پونزده ثانیه خیره شدن به من بیان کرد:
-چرا من حالا؟!
-چراکه عاشقت بودم وهستم میخوام با کسی تجربه کنم که سرش به تنش بی ارزه با کسی که دوسش دارم،همواره از وقتی که خودمو شناختم میتمایل داشتم با کسی ازدواج کنم که تمام و کمال باشه،واسه خودش کسی باشه،برو بیایی داشته باشه،حرفش توی هر مجلسی بخاطر موقعیتش،شخصیتش،شغلش،زیستنش،… برش داشته باشه،نقل دهن هر کسی باشه،میتمایل داشتم توی خونه ی همچین آدمی حیات کنم،خانمیشو بکنم،همسرش باشم،مادر بچه هاش باشم؛میتمایل داشتم اونقدر بهش وابسته بشم که همه بگن اگر یه روزگار ازش جدا بشه میمیره…
بهم بگن:«اوووه..اینقد لی لی به لالاش نذار مگه تحفه است؟!»
منم بگم آره واسه من تحفه است،اگر اینطوری براش نکنم از من بهتراش براش هست باید انقدر سنگ تموم باشم که هیچ کس رو بمن ترجیح نده
هیچگاه از کارکردن بیرون از خونه خوشم نمی اومد زیرا می خواستم تمام وقتمو تمام انرژیمو واسه مردی که سالها برای بکف دست آوردنش برای خدا عز و التماس کردم،دعا کردم،نماز خوندم…سمت هیچ پسری نراهی شدم نذاشتم مهر هیچکسی به دلم بشینه،نذاشتم کسی به قلمرویی که برای اون آماده اش کردم وارد بشه،همه به کارام می خندیدند ولی برای من ارزش کارام بالاتر از این حرفا بود،توی دوره زمونه ای که نداشتن دوست پسر بی کلاسی و امّلی،نراهی شدن تو facebook و چت نکردن عقب موندن از زنگدیه..من این تفکر و رویا رو انتخاب کرده بودم،نیمی از حیات مجردیم خلاصه میشد تو رویایی که برای آینده ساخته بودم،آنقدر این آرزو بزرگ و محکم بود که بهشدت ها رو منتظر کرده بود ببینند این لیلی بی مجنون آخر به کجا می رسه؟!بین دوستام همواره علامت سؤال بودم،اینقدر ازش بدون اینکه بدونم کیه و چجوریه و اصلا وجود خارجی داره یا نه برای همه اضافه کرده بودم که گاهی احساس می کردند تو حیاتم هست که اینقدر واقعی و ملموس ازش حرف می زنم.
بهم نگاه می کرد یه نگاه توأم با هزار احساس که سرکف دسته ی احساساتش ترحم بود و سردرگمی،می دونستم بین عقل و رودروایسی و قسم و آیه و گریه زاری های من و منطق گیر افتاده و این از چشماش معلوم بود…
نفسی کشیدم بهش چشم دوختم و گفتم:
-وقتی مامان و بابا داشتن می رفتن مکه یه نامه قد بلند بالا برای بابا نوشتم و داخلش از تمام آرزوهام درمورد مرد آینده ام حرف زده بودم زیرا گوش داده بودم اگر پدر برای فرزندش دعا کنه تمام ریشه ها ی ریششم میگن آمیـن؛هر دختری همچین کاری نمی کنه اما من نامه رو نوشتم و به بابام اضافه کردم:«وقتی رفتی تو هواپیما قبل اینکه برسی به شهر پیامبرم این نامه رو بخون»آنقدر عزیز بابا بودم که حد نداشت،اصلا وقتی از عشق حرف می زدند و می میل داشتم بفهمم عاشقی یعنی چی علاقه ی بابا رو نسبت به خودمو می سنجیدم و با تک تک سلول هام درمی یافتم عاشقی یعنی حسی که بابام به من داره…بابا نامه رو خوند و هر جا که رسید نماز خوند…
اشکام صورتمو نمناک کرده بودند و بغض حنجره امو به درد آورده بودبهش چشم دوختم و بیان کردم:تا به باباجونم زنگ می زدم می گفت:باباجون هر جا رسیدم برات نماز خوندم،تو مسجد پیغمبر نمی دونم درست میگم یا نه اما یه جای طلایی هست که میگن هر کی نماز بخونه خدا جواب رد بهش نمی ده…،علیرضا بابام اونجا برام نماز خونده بود می دونی چرا؟!چراکه درک کرده بود که اگر من زن هر کی بشم از بس که خودمو آماده کردم و دلمو پیشاپیش عاشقشه خوشبختش میکنم،پس نباید هر کسی شوهر من می شد،می دونی چرا؟!زیرا من عزیزدردونه ی بابام بودم،چراکه محبت و جونش بودم،گلش بودم نباید گلش که آنقدر وابسته و حساس بارش آورده تو کف دست هر کسی بره و پرپر بشه،دلمو پیش بابام توی نامه رسوا کرده بودم؛به خدا از ترسش اونقدر دعام کرده بود،می اضافه کرد:اگر گیر کسی بیاد که قدرشو ندونه بچه ام از دست میره،اما علیرضا چرا دعای بابام نگرفت؟!خدا حتی عشقمم ازم گرفت،بابایی که این همه عاشقم بود و دوستم می داشت!میگن اینطوری نگم خدا قهرش می گیره تو کار خدا نباید دخالت کرد،با بغض اضافه کردم:دیگه نمی گفتم اما چرا خدا قهرش گراهی شد؟!
علیرضا با خشمگینت کنترل شده اظهار کرد:
-تو داری حماقت میکنی و میگی قهر خدا؟!نکنه خدا برات پیغوم پسغوم هم داده که ما خبر نداریم؟!
-پیغوم از این واضح تر؟من بعد از مرگ بابا حق ازدواج ندارم.
-تو بچه ای!میدونی چیه؟بزرگ نشدی،امیرعلی راست میگه که نگار همون نگارکوچولوئه!نمیدونه که حتی عقل و روح تو هم بزرگ نشده که هیچ گیر یه حماقت بدجور هم افتادی.
تا از جا قد بلند شد اظهار کردم:
-علیرضا تو به جدت قسم خوردی.
قسممو میشکونم،کفارشم میدم.
قلبم از جاش کنده شد،با حول و ولا بیان کردم:
-مدیونت کردم.
علیرضا عصبی و شاکی بیان کرد:
-تقاص مدیونیمم میدم.
با خشمگینت و حرص درحالی که موهامو از قسمت شقیقه تو چنگم گرفته بودم جیغ زدم:
-تو حق نداری،به من قول دادی.
علیرضا هم قد بلند تو صورتم داد زد:
-من غلط اضافه کردم.
تو نگاهاش قلبواپس و خودباخته چشم دوختمو با صدای لرزون و چشم گریون اضافه کردم:
-علیرضا من فقط میخوام قلبمو آروم کنم.
با عصبانیت و حرص و دندون قرچه از میون دندون های رو هم فشرده اش اضافه کرد:
-آخه دیوانه،دیوانه ی احمق میفهمی چی داری میگی؟!میفهمی چیکار میخوای بکنی؟!
سرمو بالا گرفتمو با حرص و آوای خش دار اظهار کردم:
-من زنتم..!
با لحن من تو نگاهام درحالی که خیره بود محکم تر گفت:
-فسخ میکنم.
جیغ زدم:
-حق نداری فسخش کنی،تا پس فردازنتم.
روشو به طرفم برگردوند و آروم تر اضافه کرد:
-پاشو لباس بپوش میبرمت خونتون.
با حرص و نفس زنان از تو سینه ام بیان کردم:
-اگه بری با یکی دیگه تجربه اش میکنم.
با عصبانیت داد زد:تو غلط اضافه میکنی،منِ احمق چرا اول بسم ا… به هرمان نگفتم که دردونه تون زده به سرش؟!چرا قبول کردم بیارمت اینجا؟!استغفرا…
کار شیطون بود،من نامزد دارم نگار.
-تو که دختر نیستی،نامزدت از کجا میفهمه با یه زن دیگه بودی؟!
یکه خورده و تأکیدی گفت:
-خدا که هست!
پامو زمین کوبیدمو اظهار کردم:
-من زنتم،الأن زنتم،خدا میدونه که محرمتم.
توجیه گرانه تو دیدهام چشم دوخت و گفت:
-خیانت خیانتِ.
حق به جانب سینه مو صاف کردم و اضافه کردم:
-وقتی زنت شد خیانتِ،اون الأن در حد یه نشونِ.
رمان دالیت از نیلوفر قائمی فر در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است و برای دانلود رمان باید اپلیکیشن رمان کلوب را از طریق لینک زیر نصب فرمایید
رمان دالیت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن