رمان قشاع

رمان قشاع از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه|رمان فرهنگی می باشد که سال ۱۳۹۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان قشاع اثر نیلوفر قائمی فر :

بغض داشت خفه ام می کرد اما سعی می کردم محکم باشم که نشنوه، نبینه و نفهمه ضعیفم، دلم می میل داشت برگردم خونه، ای کاش بابا مهراد یه کم از قوانینش رو نامتوجه شده می گرفت تا من اینجا نمونم.

دلم داره می ایسته، دیگه وقتی امیرحسین نیست، برای چی باید اینجا باشم؟ چرا بابا نذاشت که برگردم خونه؟! کاش مهران اینجا بود، قلبم آغوش داداشمو می خواد که با تموم وجود درکم می کنه، دارم از این همه تنهایی دیوونه می شم.

دستمو روی شکم برجسته ام گذاشتم، انگار برای شش، هفت ماه این شکم زیادی بزرگ بود، انگار توپ بسکتبال قورت داده بودم، با اینکه بچه امو داشتم اما تنهایی بی نصیبم نذاشته بود و حسشو بهم القا می کرد.

انگار از قدم رو رفتن خسته شد که بالاخره پشت میز تحریر بزرگ چوبی امیرحسین جای گرفت و حالا درست عین امیرحسام شروع کرد به نگاه کردنم، از این نوع نگاه بیزار بودم، بی وقفه و نفس گیر، انگار هزار و یک احساس پشت این نگاه جامه ی عمل می پوشید.

گاهی عین باد زمستونی سرد بود و عین چاقو تیز، گاهی هم عین آتیش سوزاننده بود و عین شمع آبت می کرد، غرور و نخوت، بزرگی و عاقلی، مهربونی و سنگقلبی، همه انگار با هم توی این نگاه شناور بودن.

لعنتی دهنتو باز کن، حرف بزن ببینم برای چی هفت روزه شدی دایه ی مهربون تر از مادر و وکیلی بهتر از وصی؟! برای چی همه تو دهن تو رو نگاه می کنند و بعد برای من کاری انجام می دن!؟

زود باش حرف بزن ببینم سر دسته ی برادرای شریعتی، دیگه چه نقشه ای برام داره؟

آخرین مهره ی وامونده ی پس انداخته های استاد شریعتی که دانشجوهاش تا کمر براش خم می شن و رو اسمش قسم می خورن و سالیان سال بعد از اتمام درسشون هنوز پشت در این خونه برای مشاهده کردن استاد محبوبشون صف می کشن ولی خبر ندارن که استاد گرام چه پسرایی تربیت کرده و چه سنت های سخت و سردی توی خاندانشون حکم فرماست.

نمی دونند که حرفای مدرن ولی پر مغز و مفید استادشون که همه سر چشمه ی علم و تحصیلاتیه که داره، فقط برای اظهار کردنه نه عمل کردن اما باز هزار و یک مرتبه پدر بهتر از پسراست!

امیرعباس-من منتظرم؟

-اتفاقا منم منتظرم!

امیرعباس-تو برای چی؟!

-که شما بگید چیکارم داشتین که منو اوردین توی این اتاق و اون بیرون که تا نیم ساعت پیش انگار سنگ پا میون جمعیت گم شده بود، همه خاموشی کردن و کلامی به زبون نمی آرن و انگار روزه ی خاموشی گراهی شدن!

امیرعباس-این برای اینه که قراره تو برای من توضیحاتی بدی که تکلیف بسیار چیزا روشن بشه.

-در مورد چی؟! نکنه اینکه امیرحسین چی شد که مرد؟! نکنه منم می خواین بندازین زندادن ور قلب داداشم به جرم کشتن این یکی داداش؟!

امیرعباس با یه خشم نهفته و با جذبه نگام کرد و اظهار کرد:

-درازی زبونت به قدت کشیده؟ یا به خاطر وراثته؟

-به خاطر خانواده ایه که انگاری تا جسد منو روی دوش بابام نذاره و مطمئن نشه که خون امیرحسام پایمال نشده ول کن قضیه نیست.

امیرعباس-اون بیرون کسی نمی دونه قاتل امیرحسام، مهران رفیق بیست ساله اشه که اگه می دونستن تو دخترِ گل، آقام نبودی.

-پس چرا از این لطف مستفیض ام نمی کنید خان داداش؟!

امیرعباس-چون من مثل تو پل های پشت سرمو با زبون درازی خراب نمی کنم.

-کدوم پل؟ همون چند تا چوب پوسیده ای که روی هم انبار شده بود که حتی روش نرفته فرو ریخت و منو گراهی شدار یه مرداب عمیق و مرگبار کرد که هر چی می گذره منو بیشتر تو خودش فرو می بره؟!

امیرعباس-می فهمی چی می گی یا بخاطر بارداریت فشار به مغزت اومده؟!

-وقتی زن جماعت باردار می شه فشار رو کمرشه نه سرش!

-عِه؟ پس جناب مهندس اون ور آب های اقیانوس پزشکی می خوندن، اونم مغز و اعصاب نه مهندسی جاده و ساختمان!

بدون مقدمه چینی و دادن لحظه ای آرامش برای اینکه من بتونم تسلط خودمو که عین بید می لرزیدم به کف دست بیارم، با اون لحن جدی و آوای بم و گرمش، رسا اضافه کرد:

-سه ماهه عروس، شش ماهه بارداره، رسم خانواده ی شما بوده یا مُدِ؟!

با حرص و لج نگاش کردم، حس کردم از دیدهام آتیش می باره و تنم یخ کرد از حرفش، با آوای لرزون و بغض آلود گفتم:

-یه جور حرف می زنی انگار من به خودی خود قادرم عین مرغ خودمو…

اشکام عین سیل از چشمام می بارید اما عین سنگ نگام می کرد، از جا کشیده شدم چراکه هر آن بغضم می خواست منفجر بشه، بعد این همه سال از ولایت غریب غربا اومده برای من شده کاسه ی داغ تر از آش و یه طوری رفتار می کنه که انگار من هم شأن مقام والا و مطلق خانواده ی شریفش نبودم، عوضی پست فطرت.

امیرعباس-بشین.

با همون حال بیان کردم:

-بشینم که توهین کنی؟ تهمت بزنی؟ خون به جیگر شدن من اونقدر زیاد بوده که خون لخته شده توی جیگرم، لازم نیست تلاش بیهوده کنی استادچه.

امیرعباس-بهت بیان کردم بشین.

شنل کوتاه مشکی رنگ قلاب بافی شده ام که ملیح مولین برام بافته بود که توی پائیز سرد امسال که مدام لرزم می گراهی شد دورم بندازم رو از روی مبل های اداریِ پشت کشیده و چرمی اتاق کار امیرحسین برداشتم که برم بیرون.

هنوز قدم دوم رو برنداشته بودم که امیرعباس با اون هیکلش که شبیه هیکل صاحب اسمش بود مقابلم ظاهر شد، یه لحظه قالب تهی کردم این الأن اون سر اتاق بود، کی خودشو رسوند مقابل من؟! در برابرش عین یه موجود ضعیف و نحیف بودم، یه لحظه غریزه ام بهم بیان کرد:

-برگرد بتمرگ سر جات که این شوخی نداره باهات، من می ترسم ازش.

اما غرورم قبل هر عکس العملی گفت:

-برو اهمیتی نده، اینا همش طبل تو خالیه.

تا قدممو قد بلند کردم نگاه امیرعباس رو متوجه شدم، نگاهش عین یه شیر پر قدرت بود که به یه بچه آهو نگاه می کنه تا بچه آهو از ترسش رامش بشه و ازش اطاعت کنه و زیر چنگالش سر تعظیم فرو بیاره.

برگشتم روی صنقلبی قرار گرفتم و چند لحظه ای جو اتاق آروم شد، نه حرفی زد، نه جوابی داد، پشت پنجره ی اتاق ایستاده بود و دستشو تو جیب شلوار مشکی پارچه ایش که انگار تو تنش دوخته بودن و به خودی خود ابهتی نثارش می کرد، فرو برده بود و به حیاط نگاه می کرد.

به کف دستم چشم دوختم، حلقه ی امیرحسین تو انگشتم بود، نمی دونم چرا اینقدر بهش متعهد بودم شاید چون امیرحسین با امیرحسام فرق داشت، برای همین هم بهش متعهد بودم.

موهای فر قد بلندمو کنار زدم که صدای النگوهام تو فضا پیچید و درست عین زنگی بود که آنتراک اتاق جلسه رو به اتمام می رسوند، امیرعباس برگشت و نگام کرد، پیرهن سیاهش هم درست عملکرد شلوارشو داشت، چقدر خوب به تنش جای گرفته!

امیرعباس-با امیرحسین دوست بودی؟

-نه.

امیرعباس-نامزدیتون طولانی بود؟

-ما اصلا نامزد نبودیم.

با عصبانیت بیان کرد:

-پس این شکم چرا حرف مفت می زنه که بچه ی امیرحسین توشه؟!

سر قد بلند کردم، باز دوباره منو کوبید، اشکامو با برآشفتهت پس زدم و بیان کردم:

-چرا نمی ری از خودش بپرسی؟

امیرعباس هم با همون حالت عصبیت و خشم اضافه کرد:

-اگه می تونستم حتما اینکارو می کردم و منتظر تو نمی موندم.

نفس زنان و با حرصی که مملوء شده بود توی لحنم گفتم:

-پس تقاص گناه داداشتو از من نگیر، کاش شما مردا هم مثل ما زنا بعد هر گناه این چنینی یه طرف تنتون دو تای سرتون باد می کرد تا همه می متوجه شدن که عادی و اولاد پیغمبر نداره، تحصیل کرده و بی سواد نداره، مومن و بی دین نداره، همه اتون فقط به یه چیز فکر می کنید.

قیافه اش حسابی قرمز و برافروخته شد، خوب شد آتیش گرفتی خنک شدم، تا اومدم کشیده بشم این بار فریاد زد:

-بشین حرفم تموم نشده…

-ببخشید.

با هق هق اظهار کردم:

-زنگ بزنید بابا مهرادم بیاد… بیاد دنبالم.

رنگ نگاه امیرعباس عوض شد و یه لحظه خیره نگام کرد، انگار خاطراتشو ورق زد و یادش افتاد که من هونیام، آشنا تر از غریبه ای هستم که اون تصور می کنه.

آوای در اومد که امیرعباس به طرف در رفت و صدای ملیح مولین اومد که گفت:

-امیرعباس؟ چیکار می کنی؟! کفن داداشت خشک نشده داری ولینتشو زهره ترک می کنی؟!

-هونیا حامله اس، این دادی که تو زدی زهره ی من ترکید چه برسه به این طفل معصوم، گفتی می خوام حرف بزنم، داری حرف می زنی یا داد می زنی؟!

-قراره داد بزنی بفرستش بیاد، آقات بفهمه تو می دونی و اون، می دونی که رو زن حامله چقدر حساسه، اونم رو هونیا که دختر رفیق گرمابه و گلستانشه…

امیرعباس-مراقبم مولین.

ملیح مامان-بیا این لیوان آبو بده بهش، من نمی دونم شما سه تا برادر که از یه پدر و مادرین چرا اینقدر با هم فرق دارین! نه به امیرحسین که قربونش برم بچه ام مثل صاحب اسمش مظلوم و بی صدا بود نه به تو و امیرحسام…

امیرعباس-خیله خب حالا چرا گریه می کنی؟ اظهار کردم باشه دیگه…

درو بست و اومد مقابلم، لیوان آبو به طرفم گرفت و اضافه کرد:

-بیا.

نگاش کردم و اضافه کردم:

-نمی خوام.

امیرعباس-بخور آروم بشی.

لیوان رو جلوتر گحرکت کرد که گفتم:

-برای اینکه راند دوم رو شروع کنی؟

امیرعباس-اضافه کردم ببخشید که…

لیوان رو گحرکت کردم و جرعه ای از آب خوردم که کف دستاشو تو جیب شلوارش کرد و به میز تکیه زد و اظهار کرد:

-چرا با امیرحسین اینجا حیات می کردین؟ مگه امیرحسین ندار بود؟

-اینطوری صلاح متوجه شد.

امیرعباس-چرا با ابهام حرف می زنی؟ یه جواب می دی صد تا سوال دیگه تو سر من می کاری، من همش هفت سال نبودم اما انگار هفتاد سال از این خانواده بی خبر بودم…

داشتم می راهی شدم همه بودن، همه کنار هم با خوشی و سرحالی زندگی می کردن، مهران، امیرحسام، امیرحسین، تو، هدی، لعیا همه!

موضوع چیه؟ مهران راهی شده اعتراف کرده امیرحسام رو کشته اما امیرحسین نذاشته کسی بفهمه که قاتل امیرحسام، مهران بوده، بعد خودش اومده با تو ازدواج کرده اونم فقط سه ماه بعد از مرگ داداشش، چطوری قلبش اومده؟

بعد سه ماه بیشتر نیست که ازدواج کردین تو شش ماهه حامله ای، همه هم ادعا می کنن امر، امری عادیه، ملیح مولین می گه نامزدی که طول بکشه می شه این…

بابا می گه تو چرا شدی کاسه ی داغ تر از آش یه خطایی شکل گحرکت کرد و همه اضافه کردن خطا اما من می گم حقش بوده ما رو سننه؟ انگار نه انگار…

حاج مهراد می آد انگار صد سال پیر شده، بابای من دو تا جوون از کف دست داده حاجی خرد شده، مولینتم که تو دهن باباتو نگاه می کنه انگار نه انگار که تو همون هونیایی که جون حاجی به جونت وصل بود…

حالا جون بابام بهت وصل شده؟! مولینم و مولینت پچ پچ می کنند، نه لعیا محل هدی می ذاره نه هدی محل لعیا، لعیا هم که همش یه گوشه غمبرک گحرکت کرده فقط اشک می ریزه و تو اتاقش خودشو زندونی کرده، می خوای بگی چی شده یا برم زندان از مهران بپرسم؟!

-برو زندان از مهران بپرس

امیرعباس-لا اله الا لله، چرا لج می کنی دختر؟!

-چرا اومدی سراغ من؟ از من بزرگتر پیدا نکردی تو این دو تا خانواده؟

چی می خوای بگم؟ اینکه بیست و یک سالمه و شش ماهه حامله ام، بیوه ی داداشتم و همه به چشم بدبخت ترین موجود روی زمین نگام می کنند…

اینکه هنوز روح امیرحسین بالا سر قبرشه و مرگ خودشو باور نداره بعد پسر خاله ی جنابعالی دیدهای هیز و درنده اشو بهم دوخته و لبخند نثارم می کنه؟

از روی امیرحسین و خدا که هیچ، از روی این شکمم خجالت نمی کشه، از بابام بگم که می گه دختری که دادیم، پس نمی گیریم تو واقف به این سنت ها پاتو تو خونه ی امیرحسین گذاشتی، پس اونقدر بمون تا موهاتم مثل دندونات سفید بشه، تو دیگه دختر من نیستی که، دختر عمو رسولی…

به اینجا که رسیدم بغض به گلوم چنگ انداخت و با صوتی گرفته ادامه دادم:

-هدی طلاق می گیره بر می گرده دختر باباست، من شوهرم می میره همچنان عروس این خونه ام!

اشکامو با پشت کف دستم پس زدم و نفس عمیقی کشیدم و اضافه کردم:

-قانع شدی؟ بقیه ی موضوعاتم برو از بزرگ خونه اتون بپرس، حالا اجازه دارم برم؟

امیرعباس-مهران چرا امیرحسامو کشت؟

هراسیدم، این خونخواهی تمومی نداره، هراسیدم بگم که امیرعباس هم بشه امیرحسام، توی این خانواده فقط یه پسر مونده، مغز امیرعباس و امیرحسام رو خدا از یه جا برداشته، اعصاب و روانشون به هم متصل بود.

اگه بگم و خون راه بیفته چی!؟ کف دستمو روی شکمم گذاشتم و لبمو گزیدم، انگار یه بار دیگه تموم اتفاقا اومد توی سرم، آوای جیغ خودم، التماسم، گریه هام، می دونست… می دونست داره نوکری شیطان رو می کنه، می دونست این مسیرش نیست ولی خون جلوی دیدهاشو گحرکت کرده بود، خـون…

نگامو از روی زمین برداشتم و به امیرعباس نگاه کردم و گفتم:

-حالا که امیرحسین نیست، شاکی پرونده تو می شی، اگه میل داشتی مهران رو ببینی براش یه بسته قرص دل ببر.

امیرعباس-مگه مهران آزردهی قلبی داره؟!

-نداشت گراهی شد، وقتی بین هزار تا قاتل و مجرم باشی و آرزوهاتو پر پر شده ببینی، کمر پدر و مادرتو شکسته ببینی و جوونیتو به کف دست تقدیر بسپاری و روی دیوار برای رسیدن به روزگار آخر عمرت خط بکشی، آزردهی قلبی که سهلِ هزار و یک نوع ناراحتی می گیری، حبس ابد یا چیزی مشابه این بدتر از تقاصه.

امیرعباس-عرشیا و هدی کی جدا شدن؟

-چند ماهه.

امیرعباس-چرا جدا شدن؟ متوجه شده بودم که خیلی با هم جورن، پی یه عشق و عاشقی عمیق مگه با هم ازدواج نکردن؟!

موهامو از قسمت جلوی سرم به طرف بالا دادم و به امیرعباس نگاه کردم و اضافه کردم:

-یه گره ی کور بین این دو خانواده افتاده که هر طوری می خوایم بازش کنیم، با هر تلاش یه گره ی دیگه می افته، هدی و عرشیا هم قربانی گره ی اولی هستن که خورده و دیگه باز نمی شه.

از جا بلند شدم و به طرف در حرکت کردم، زن عمو پروانه که مولین عرشیا بود تا منو دید اظهار کرد:

-ملیحه خانم… ملیحه خانم… هونیا جون بیا بشین چرا رنگ و روت اینطوری شده مادر؟

ملیح مولین اومد و منو که مشاهده کرد اظهار کرد:

-خوبی؟ آره؟ بیا برو تو اتاقت دراز بکش.

اگر رمان قشاع رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، خرسند میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم نیلوفر قائمی فر برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان قشاع