رمان دالاهو پارت ۳۵

عاطفه کف دست پاچه بود.

مجدداً اتاق رو خیره شد.

هیچ دستمال کاغذی جا نمونده بود …تمام ملحفه‌های رو تخت رو عوض کرد که صوتی بلبلی زنگ از توی حیاط پیچید.

صاحب خونه‌ش با گوش های سنگینش تا الان نتونسته بود بفهمه کی به خونه‌ش حرکت کرد و رسید میکنه.

چاقدش رو پوشید و با استرس درب رو باز کرد.

یاسر می دونست تا رسیدن به زیر زمینی نباید حرفی بزنه.

قد بلندش رو یکم خم کرد تا داخل بره و نفس رو بیرون داد.

– سقفه‌ش کوتاه تر شده.

عاطفه به قد و بالای یاسر خیره شد.

– ماشالله هنوز هم سن رشدی …!

یاسر همونجا روی پله جلوی درب نشست که چادر عاطفه سر خورد.

– نبینم اینجوری غم داشته باشی؛ طوری شده؟

عجیب بود.

یاسر تا حالا چند باری راجب آهو به عاطفه اظهار کرده بود و اون رو محرم رازش می دونست ولی این زن امکان نداشت مجدداً سوال تکراری رو نپرسه.

– گفته بودم کامم تلخه …هنوزم هست!

پای یاسر نشست.

دقیقا کنار کف دستش و زانوش رو لمس کرد.

– باز هم آهو؟

مردونه سر تکون داد.

– این دفعه هم خودش، گفتی بچه‌ست بزار بچگی کنه دو روز دیگه از سرش می پره.

– نپرید؟

شونه های یاسر در هم شکست.

– ای کاش همین که تو می اظهار کردی می شد، خودمم گحرکت کردار شدم؛ گفتم امانت طاهر کف دستمه اومدم براش پدری کنم یادم رفت چطور دین و ایمونم رو بهش باختم.

#دالاهو_305

– بهت ناظهار کردم؟ نبیان کردم این دختره که خودش اومده بهت اضافه کرده یه روزگار آخر کار خودشو میکنه …مثل مامانشه دیگه، اونم همینجوری طاهر رو …

یاسر اجازه ادامه دادن نداد.

برداشت عاطفه از آهو براش قابل درک نبود.

هنوز هم در نظرش آهو یک موجود ظریف و پرستیدنی با روکش طلا بود.

– الان چی؟ حالا که کار از کار گذشته بگو من چه گلی به سرم بریزم؟

عاطفه بی هیچ درنگی روی زمین جلوی یاسر چهارزانو زد.

حالا اون هم باید فکر می کرد باید با این مرد چه کنه؟

هرچند اون هر بار که مرد جمشاهده کردی رو ملاقات می کرد می تونست تا اعماق وجودش رو بفهمه ولی یاسر جز اون کف دسته به حساب نمی اومد.

– بیا با هم فرار کنیم! بگو از این زیستن خستی شدی، بگو یه خبطی کردی افتادی توی این مخمصه و پشیمونی.

فرار از نظر یاسر برای نامرد ها بود.

اصلا کجا می رفت؟ احساستی که جا مونده بود که چیکار می کرد‌.

– بچه شدی؟ با تو فرار کنم؟ من اهل جا زدنم؟

عاطفه کف دستی به سرش گراهی شد.

– مشکل همینه، تو یکی حداقل اهلش نیستی …برات هم افت داره بگی یه فاحشه رو داری با خودت این ور و اون ور می بری …بالاخره گناهش کمتر از قلب باختن به دختر خونده‌ت نیست.

یاسر کف دستی به موهاش کشید و کلافه زمزمه کرد:

– تو هم به من نیش زبون بزن؛ من تورو هیچ وقت با وضعیت زیستنت قضاوت نکردم که حالا خودت داری جار میزنی!

پشیمونی از نگاه های عاطفه می بارید.

با هر حال اون توی این شهر غریب بود و همه اون رو به عنوان دختر فراری می‌شناختنش ولی به لطف یاسر کسی جرعت نکرده بود بین در و همسایه اسمی در بیاره و مضحکه خاص و عام بشه.

این بحث و مجادله رسما بی فایده بود.

یاسر نیومده بود از کسی مشاوره بگیره که تمام مدت به حیات خودش گند زده بود.

اون لازم داشت با یکی حرف بزنه تا حداقل احساس سبکی داشته باشه.

کف دست به زانو از جاش قد بلند شد.

– اینجا موندنم بی فایده‌ست …اگر جیزی لازم نداری برم؟

عاطفه به دیوار تکیه داد.

– طاهر هم همواره میتمایل داشت بره همین حرف رو بهم میزد …

بار دیگر اسم طاهر برای یاسر تداعی شد.

– صلوات بفرست انقدر به قبلا فکر نکن.

چادرش رو سفت کرد.

– چطوری فکر نکنم؟ هرچقدر هم که اون من رو تک و تنها ول کرد اما باز هم نمیتونم منکر این بشم که واقعا از ته قلبش دوسم داشت.

این حرف ها برای یاسر تکراری به حساب می اومد.

تا به همین امروز هزار بار داستان زیستن عاطفه و سرباز فراری به اسم طاهر دوست صمیمیش رو گوش داده بود.

از زیر زمین بیرون اومد و خم شد تا با رفیق غم‌هاش خداحافظی کنه.

– کار داشتی زنگ بزن!

تکیه عاطفه از درب گحرکت کرده شد.

– پنجشنبه دارم میرم سر مزار طاهر هرچند که ازش قلب خوشی ندارم …خدا میدونه اگر همون موقع ها منو یه لنگ پا وسط ناکجا آباد ولمونمی کرد و بچه‌م رو نمی گحرکت کرد الان من جای افاق زن تو میشدم.

قلب عاطفه زیادی بزرگ بود.

اون میوتونست به راحتی عاشق هر مردی بشه که ذره ای لطف در حقش میکنه.

– برو تو دیگه سوز میاد‌ …فعلا.

یاسر درب حیاط رو بهم زد.

اون نمی تونست بیشتر از این تاوان اعمال طاهر رو پس بده.

محبوبه ای که فقط به صورت سوری شده بود زن طاهر و عاطفه ای که تمام هست و نیستش رو باخته بود و حالا هم آفاقی که دل دخترش رو به گرو گذاشته بود.

یاسر توان این حجم از فکر و خیال رو نداشت.

حتی حرف زدن با عاطفه هم نتونست آرومش کنه.

بی حوصله پشت فرمون قرار گرفت.

حتی ماشینش هم هنوز بوی عطر آهو رو می داد.

با صدایی که از سمت تلفنش قد بلند شد، حواسش رو جمع کرد و بی معطلی با متوجه شدن اسم آفاق جواب داد:

– بله؟!

آفاق از پشت خط صوتش رو صاف و زنونه کرد.

– یاسر خان کجا موندی پس؟ آهو رو رسوندی؟ نمیخوای بیای دیرمون میشه ها!

انگار که یاسر حواسش رو پیش آهو جا گذاشته بود.

– دارم میام؛ چی دیر میشه؟

آفاق هنوزم هم شرم داشت بابت حرفی که میتمایل داشت بزنه ولی بالاخره یاسر شوهرش بود و باید این قضیه رو باهاش در میون میذاشت.

– ماردت سفارش کرده یه وقت از دکتر زنان بگیرم‌.

هنوز هم یاسر قرار نبود دو هزاری کجش بیوفته و مجدد جویا شد:

– طوری شده؟ دکتر چرا؟

آفاق بیشتر از این نمی‌تونست موضوع رو بشکافه.

– حالا شما بیا من بهت میگم.

تلفن قطع شد.

یک مکالمه ای که هیچ سودی برای یاسر نداشت و صرفا فقط میتمایل داشت تحمل کنه‌.

آرزو می کرد کاش از خواب بیدار بشه و مجدداً به پشت سرس نگاه کنه و آهو رو در حالی که برای اامان برا بهش ابراز علاقه میکنه روی صنقلبی عقب ببینه و از راهی شدن به محضر منصرف بشه.

ناچار مسیر افتاد.

جاده براش خسته کننده بود.

وسط مسیر چند باری به تماس های کاریش جواب داد و در نهایت جلوی درب خونه ایستاد.

هنوز هم منتظر بود آهو درب رو باز کنه ولی بر خلاف رویاهاش آفاق حاضر و آماده بیرون اومد.

با نشستنش روی صنقلبی جلو به خودش اومد.

– شرمنده زیاد منتظر موندی، یکم کار داشتم بیرون.

افاق از بوی سیگار توی ماشین می تونست متوجه کار فوری یاسر بشه و زنانه لبخند زد:

– طوری نیست پیش میاد!

برای یاسر قابل درک نبود این حجم از آوده خاطر بودن آفاق.

حداقل انتظارش می حرکت کرد یه سوال خشک و خالی راجب وضعیت آهو توی خوابگاه بپرسه و بی دریغ هیچ سوالی دریافت نکرد.

عصبی مجدد ماشین رو استارت زد.

– کجا برم؟

آفاق کفش رو بغل گحرکت کرد.

– آدرسش رو از توی این کاغذه نوشتم …اینجا نیست مطبش باید بریم ریجاب‌.

یاسر از پشت فرمون بودن کلافه شد.

قلبش میخواست پیاده بشه و به زانو هاش توان مجدد بده ولی نمی تمایل داشت جلوی آفاق آدم ضعیفی به نظر برشه که با رفتن آهو از پا افتاده‌.

– نگران آهو نیستی؟

با این سوال یاسر، آفاق متعجب شد.

– چرا مضطربش باشم؟ بچه که نیست؟ تو کوچه و خیابون هم ولش نکردم.

لب هاش توسط دندون های قویش گزیده شد که حرف بی‌جایی نزنه.

– اضافه کردم شاید جای خالیش رو حس میکنی و پشیمون شدی.

آفاق آسوده خاطر سر به پنجره تکیه داد.

– چند ماهی که اونجاست به جایی بر نمیخوره؛ یه عمر بزرگش کردم به همین زودی که بی‌قرارش نمیشم …

خاموشی یاسر از هر ناسازایی دردناک تر بود.

قلبش میخواست آفاق همین حالا ادعای پشیمونی کنه و با چشم بهم زدنی آهو رو به خونه برگردونه.

بی‌حوصله به آدرس روی داشامگاهورد چشم دوخت و وارد خیابون اصلی شد.

– ناظهار کردی! دکتر واسه چی میخوای بری؟

آفاق که مدام سعی داشت جواب این سوال رو غیر مستقیم به یاسر برسونه زیر لب “نچ” کرد و ادامه داد:

– حالا میریم اونجا خودت میفهمی یاسر خان، شما از آهو بد تری انقدر سوال می پرسی.

کف دست خودش نبود.

حتی با کوچک ترین اشاره هم یاد آهو توی خاطرش زنده میشد.

صدای گرفته‌ش رو صاف کرد و دقیقا جلوی ساختمون پزشکانی که اسم روی کاغذ بود، ایستاد.

– همینجاست؟!

آفاق با سر تکون دادنی پیاده شد و با مشاهده کردن یاسر که سر جاش مونده بود، سرش رو از پنجره داخل برد.

– پیاده نمیشی؟

یاسر تا حالا پاش رو چنین جایی نذاشته بود و خیال میکرد ورود برای آقایون ممنوعه‌.

– اجازه میدن؟

آفاق تک خنده‌ای کرد.

– اره …بخوای فکر کنی در اصل اینجا بیشتر به آقایون خدمات میدن تا خانم ها چون اصولا خانم ها خودشون رو برای شوهراشون به آب و آتیش میزنن.

این بار با سی سال سنی که داشت هنوز هم از بیان این چنین مسائلی احساس شرم می کرد و سع می کرد زیاد کشش نده.

به محض رسیدن به طبقه اول، درب رو برای آفاق باز کرد که پیاده بشه و خودش هم‌ پشت سرش حرکت‌ کرد.

برای اامان بار توی ذهنش از تصمیماتش احساس پشیمونی می کرد.

از این که باقی زندگیش رو قصد کرده بود با زنی بگذرونه که دیوانه وار عاشق دخترش بود.

منشی که پشت میز بود با مشاهده کردنشون سر بالا اورد که آفاق جلو حرکت کرد‌

– ببخشید من وقت قبلی داشتم …میتونم برم داخل؟

منشی نگاهی به یاسری که سرش رو بالا گراهی شده بود انداخت و آب گلوش رو از حجم جذابیتش فرو برد.

– بله بفرمایید …خانم دکتر منتظرتونن!

یاسر روی صندلی جای گرفت و میل داشت همون بیرون منتظر بمونه که آفاق آرنجش رو گراهی شد.

– باید با هم بریم تو؛ چرا نشستی؟

رفتنش لازم بود؟

چیزی نمونده بود که عرق شرم از روی پیشونیش سر بخوره.

هرچقدر که آدم تحصیل کرده و با سوادی بود ولی باز هم اون توی جایی بزرگ شده بود که هنوز هم بابت چنین مسائلی پرده ای از حیا پوشیده بود.

از جلوی دیده منشی که قصد نداشت نگاه سنگینش رو از روی یاسر برداره دور شدن و داخل اتاق راهی شدند.

دکتر با متوجه شدنشون بلند شد و با صوتی زنونه پا به سن گذاشته‌ش لب زد:

– خیلی دیر کرمتوجه شد؛ میمیل داشتم برم.

یاسر در حالی که سعی داشت با دکتر دیده تو نگاه نشه روی یکی از صنقلبی ها قرار گرفت و دکتر از پشت میزش بیرون اومد و رو به آفاق کرد.

– شما روی تخت دراز بکش تا بیا‌.

آفاق خجالتی نداشت.

حداقل اون بالا چندین بار با به مطب زنان گذاشته بود این امر براش طبیعی بود.

دکتر نگاهی به یاسر انداخت و جویا شد:

– شما نمیاید؟

صورت متعجب یاسر نشون از بی خبریش نسبت به هر اتفاق توی این اتاق رو میداد.

– کجا؟

تبسم دکتر باعث شد احساس معذب بودن نداشته باشه.

– بالاخره خانم ها نیاز دارن همسرشون این جور مواقع کنارشون باشه …بد نیست بیاید.

این احساس باب میلش نبود.

حس خفگی ناشی از کار هایی که به اجبار می میل داشت انجام بده و نمیدونست دقیقا چی انتظارش رو می کشه.

با این حال کشیده شد.

پشت سر دکتر به قسمتی که با پرده جدا شده بود رفت و کنار تخت توقف کرد.

آفاق لباسش رو بالا داد و دکتر مشغول معاینه شد و سوال هایی جویا شد که نظر یاسر اصلا مردونه نبودن.

– اخرین باری که پریود شدی کی بوده؟

آفاق جواب داد:

– شاید دو هفته پیش …

سر‌تکون دادن و دکتر و همزمان جویا شدن سوال بعدیش یاسر رو تا مرز فروپاشی برد.

– آخرین رابطه جنسیتون؟

هر دو میدونستن این اتفاق اصلا بینشون رخ نداده ولی جوابی که آفاق داد کاملا برعکس بود.

– دیشامگاه!

چشم های یاسر دزدیده شد.

بی اختیار قلبش آهو رو طلب می کرد که با شیطنت های دخترونه‌ش حسابی براش قلببری کنه.

– بارداری خطر‌ناک نداشتی؟

آفاق برای جوابی که قرار بود بده مردد بود.

در واقع هیچ وقت طعم مادر شدن و بارداری واقعی رو حس نکرده بود و این گزینه همیشه جاش توی دلش خالی بود.

– راستش برای همین اینجام …تا حالا موفق به بارداری نشدم.

آوای اطراف برای یاسر گنگ شد.

گوش هاش شنواییش رو از دست داد و نگاه هاش هم قابلیت مشاهده کردن رو از دست داد و لحظه ای انگار از زمین پر کشید.

آفاق چی داشت می‌اضافه کرد؟

این حرف ها اصلا شوخی جالبی نبود‌.

به خودش اومد.

حالتش رو نرمال کرد و به آفاق خیره شد.

منتظر بود که چیزی بگه اما اون قصد نداشت لام تا کام حرف بزنه.

می تونست بفهمه چی گوش داده اما ذهنش نمیتونست درکش کنه.

شاید این جواب هم می تونست مثل جواب قبلی یک دروغ ساختگی باشه ولی نگاه آفاق چیز دیگه ای میاضافه کرد.

دکتری که قصد نداشت سوالاتش رو به پایان برسونه مدام پرسش می کرد ولی یاسر هنوز هم اون جمله لعنتی توی ذهنش تکرار می شد تا بالاخره با حرکت کردن دکتر از پشت پرده، حواسش برگشت و به آفاق خیره شد.

– منظورت چی بود؟

آفاق با کف دستمال کاغذی سعی کرد ژله روی شکمش رو پاک کنه و عادی جواب داد:

– منظورم از چی، چی بود؟

دندون های یاسر روی هم ساییده شد.

نمی تونست از حجم از بیخیالی رو تحمل‌ کنه و با صورت جدی تری بهش خیره شد.

– از این که تا حالا باردار نشدی؛ شوخی بود دیگه نه؟ جواب دروغ به دکتر دادن کمکی بهت نمیکنه …

صورت آفاق متعجب نبود.

هیچ حسی نداشت و خیلی نرمال جواب داد:

– شوخی نکردم؛ کاملا جدی بودم! کجاش رو تعجب کردی؟

ذهنش قرار نبود از آهو آزاد بشه.

تمام توانش رو جمع کرد تا جمله ای که مغزش پیچ و تاب میخورد رو به زبون بیاره.

– پس آهو چی؟

آفاق نگاه بی ترمشاهده کردی نثارش کرد.

وقتش بود که حرف بزنه …وقتش بود که یاسر رو در جریان بزاره و خودش رو خلاص کنه.

– آهو دختر من نیست …اما من مادرشم، بزرگش کردم، محبتم رو به پاش ریختم.

این کلمات به گوش یاسر اشنا نبود.

آفاق بسیار بی پرده حرف میزد و براش شوکه شدن یاسر عادی بود.

ولی این مسئله خیلی وقت پیش براش حل شده بود.

آهو رو از رحم خودش به دنیا نیورده بود ولی با تمام وجود بزرگ می کرد و تا همین حالا به هیچ احد و ناسی جرعت این رو نداد که حتی راجب این موضوع یک کلمه به خود آهو حرفی بزنند و تاکید وار رو به یاسر کرد.

– به چی فکر میکنی؟ راجبش به آهو چیزی نگی …بچم دق میکنه.

تناقض رفتاری و خونسردی بی سابقه هیچ کدوم چیزی نبود که توی کَت یاسر بره و از پشت پرده بیرون اومد.

منتظر نموند با دکتر حرف بزنه و بی هیچ مکثی اتاق رو درک کرد.

فضا براش سنگین بود.

حس می کرد تازه از خواب سنگینی بیدار شده و قراره تمام جهان روی سرش آوار بشه‌.

دندون های روی هم ساییده شد.

سوال های بی جواب ذهنش داشت سر به فلک می کشید تا بالاخره آفاق از درب ساختمون پزشکانی که توش بود بیرون اومد و نگاهی به یاسر انداخت.

در حالی که به ماشین تکیه داد بود نگاهش معطوف افاق شد.

– خیلی منتظر موندی؟

تایم زیادی نگذشته بود.

درواقع درگیری ذهنی یاسر انقدر زیاد بود‌ که گذر وقت رو متوجه نشه.

– نه …بشین!

این آهستهشی بود قبل از طوفان.

قطعا که یاشر قلبش نمی میل داشت وسط خیابون بحث به این مهمی رو شروع کنه و تا خونه لام تا کام حرفی نزد.

حتی از حالت چهره‌ش میشد تشخیص داد تاوچه حد می تونه به انفجار نزدیک باشه و آفاق هم به همین بهانه سکوت اختیار کرد.

آفتاب رو به غرور بود و فضای خونه رو از قبل سنگین تر می کرد.

آفاق که از خاموشی یاسر ذله شده بود رو بهش کرد.

– حرفی نمیزنی؟

این یک تلنگر بود.

اون خیلی حرف ها برای زدن داشت اما از به زبون اوردنشون می وحشت کرد.

– حرفی برای زدن مونده؟

آفاق می دونست رازش رو بدون هیچ مقدمه ای به یاسر اضافه کرده ولی انتظار چنین برخوردی رو نداشت.

– فکر میکردم بخوای ازم سوالی بپرسی!

نکته درستی بود.

اون فقط به دنبال یه اشاره می گشت.

– زیرا هنوزم فکر میکنم این یک شوخیه مسخره بوده.

کاش بود …

آفاق ارزو می کرد این یک شوخی باشه ولی حقیقت حیاتش قرارنبود تغییری کنه.

– فرقش چیه؟ آهو چه دختر من باشه و چه نباشه چه دخلی به حال و روزگار الانمون داره؟ روزگاری که من شدم زن طاهر …قول دادم این رازو با خودم به گور ببرم، حتی یک بار هم ازش نپرسم مادر این بچه طفل معصوم کیه که حالا من باید بزرگش کنم؟!

پیشونی یاسر چین افتاد.

این اخم لعنتی قرار نبود محو بشه و هر بار سوالی تر نگاه می کرد.

– تو این همه مدت چیزی نگفتی؟ نسؤال کردی بچه مال کیه؟

سوال خوبی بود ولی آفاق از جواب دادنش معذور …

هنوز هم نمی خواست پا روی قولش به طاهر بزارا و فقط لب دندون گحرکت کرد.

– برای منی که نمی تونستم بچه بیارم چه فرقی داشت؟ طاهر بهم شانس مادر شدن داده بود و نمی تمایل داشتم با سوال های الکی این شانس رو از دست بدم.

جواب منطقی نبود‌

حداقل از نظر یاسر اینطور به نظر نمی رسید.

نیاز داشت توی خاموشی فکر کنه.

پازل بهم ریخته ذهنش رو کنار هم بچینه و افکار رو مرتب کنه.

سوال پرسیدن بیشتر از آفاق فقط اون رو گیج تر می کرد چون قرار نبود جوابی که انتظار داره رو دریافت کنه.

حتی مسائل بزرگ تری ذهنش رو درگیر کرده بود.

آهو دخترِ آفاق نبود …انگار هرچقدر سعی می کرد کمتر به این موضوع فکر کنه بیشتر بهش می رسید.

شاید تمام حواسش پرت این بود که اگر یک رور آهو بفهمه ممکنه چه واکنشی داشته باشه؟!

با صدای زنگ تلفن خونه، از فکرش در اومد.

آفاق کیفش رو روی مبل گذاشت و برای جواب دادن به تلفن از یاسر دور شد.

توان پاهاش برای سر پا توقف کردن از بین رفت و روی مبل نشست که آوای آفاق توی گوشش در حالی که داشت با آهو حرف می زد، پژواک شد.

– هنوز نرسیده مشتاق دیدار شدی؟!

گوشش رو تیز تر کرد.

از حالا به بعد بی اختیار می تونست تمام وقت به دختری فکر کنه که جایگاه متزلزلی توی حیاتش داشت.

نه می‌تونست از خودش برونه و نه بیشتر از این فاصله رو از بین ببره.

با دو انگشت شقیقه‌ش رو آرام ماساژ داد که آفاق لب زد:

– میدونی چقدر مسیرش دوره؟ یاسر تا اونجا بیاد کلی از وقتش گحرکت کرده میشه؟ حواست کجا بود وقتی چمدونت رو می بستی؟

نگاه های یاسر باز شد.

می دونست آهو چیزی جا نذاشته و فقط دنبال یه بهونه ای برای متوجه شدن یاسر بود که آفاق نا امیدش کرد.

– هر وقت مسیرش افتاد برات میاره، فعلا با هرچی داری سر کن!

تلفن بدون خداحافظی و مهر و محبت مادرانه قطع شد.

یاسر بیشتر از هر کسی می تونست آهو رو درک کنه …یه محبت دریغ شده از دختری که از تمام زندگیش توجه یک نفر رو می میل داشت.

شاکی رو به آفاق کرد.

– همیشه باهاش اینجوریی؟

آفاق خودش هم ناراحت بود.

نمی تمایل داشت آهو رو رنج بده اما بس تقصیر بود.

– بالاخره که چی؟ من تا کی می تونم نقش بازی کنم؟ آهو به اخلاقم عادت کرده گله نمیگیره شما سخت نگیر.

نگاه آفاق سطحی بود.

آهو می فهمید‌ …توی ذهنش حک می شد و در نهایت هر لحظه یه غده سرطانی بزرگ تر توی سینه‌ش شکل می‌گرفت که افسرده ترش می کرد.

– چی می میل داشت؟

– حواسم انقدر پرت بود نفهمیدم چی میگفت و چی میتمایل داشت! زیاد مهم نیست حالا …

#آهو

گوشه تخت کز کردم.

حرف زدن با مولین بی فایده بود.

گاهی بیشتر از این که آرومم کنه، متشنجم می‌کرد.

سرم رو روی زانو هام گذاشتم که پاهای آویزون شده از تخت بالا نظرم رو جلب کرد.

از پله ها پایین اومد و بهم خیره شد.

– اظهار کردی اسمت چی بود؟ غزال؟

موهام رو پشت گوش داد.

– آهو …

کنارم اومد.

روی تخت من جا خشک کرد.

من از اون کف دسته آدم ها نبودم که زود با کسی صمیمی بشم.

یکم معذب عقب کشیدم که خندید.

– بزار حدس بزنم …الان قلبت واسه خونتون تنگ شده نه؟

نه …واقعا این طور نبود.

من قلبم برای یاسر تنگ‌ شده بود.

قلبم برای مامانم که محبت ازم دریغ میکرد تنگ شده بود ولی خونه بهم حس امنیت نمیداد.

– اشتباه حدس زدی؟

پا روی پا انداخت.

چهره گندمی بانمکش بی اختیار باعث میشد رومون به خم باز بشه که با سوال یک‌بارهیش شوکه‌م کرد.

– اون آقایی که تورو رسوند چیکارت بود؟

اگر میاظهار کردم عاشقی پنهونم یا هر دروغ دیگه ای عمرا باورش نمیشد و برای همین راستش رو گفتم.

– شوهرِ مولینم!

متفکرانه نگاهم کرد.

– شوهر مولینت یعنی پدر تو نمیشه؟!

سری به نشونه نفی تکون دادم.

من اینجا نیومده بودم که سفره زیستنم رو برای کسی باز کنم ولی این دختر فوضول با زیرکی داشت از زیر زبونم حرف می کشید.

– نه نمیشه، بابام چند وقت پیش فوت کرده.

کتابی که کف دستش بود رو زمین انداخت.

اون هم شبیه من دنبال بهونه ای برای فرار از درس می گشت.

– امم خدا بیامرزش نمیتمایل داشتم آزردهت کنم؛ اما از حق نگذریم شوهر مادرت به نگاه پدری هم دلرباه ها.

مشکل همینجا بود.

از حق گذر کرده بود این ماجرا.

دلربایت اخلاقی و ظاهری یاسر بی اون که خودش بدونه و مقصر باشه دلم رو بازی گرفته بود.

– هوم اره …مولینم سلیقه خوبی داره‌.

چشمکی بهم زد.

– تو چرا ناراحتی پس؟!

دندون هام رو روی هم کشیدم.

من هزاران قلبیل برای ناراحتیم داشتم.

هنوز انقدر به این ادم اعتماد نداشتم که همه چیزم رو براش فاش کنم.

– غمگین نیستم فقط احساس غریبی میکنم.

سوتی زد و نزدیک اومد.

– میگم اگر یه وقت تلفن تمایل داشتی بزنی به دوست پسرت به خودم بگو …برات جورش میکنم.

چه دل خجسته ای داشت.

من دوست پسری نداشتم که قصد تلفن کردن بهش رو داشته باشم.

یاسر نمی تونست جزی از این لقب باشه.

– اینجا که تلفن داشتن ممنوعه!

صورتش رو چندش وار جمع کرد.

– بهت نمیخوره انقدر بچه مثبت باشی ها‌ …خب ممنوعه که ممنوعه؛ کسی نگفته دور زدن قوانین هم ممنوعه.

به عنوان ادمی که فقط چند دقیقه از اشناییمون می گذشت، راحت رازش رو در اختیارم گذاشت.

یاید تشکر میکردم؟

زیر لب “ممنون” اضافه کردم که از تختم پایین رفت.

– زیاد فکرت رو مشغول نکن، این خوابگاه پر از دختراییه که زیستنشون بی شامگاهاهت بهمون نیست.

مقلب حرف ها و راهی شدارش دقیقا شبیه به کژین بود که بی اراده من رو یادش می انداخت.

قبل از بیرون رفتش از اتاق اسمش رو صدا زدم که طرفم برگشت.

– میگم شما اینجا سرگرمی ندارید؟

سرگرمی؟

انقدر این کلمه خنده دار بود که مریم رو وادار کرد قهقه بزنه؟

قدمی که جلو راهی شده بود رو مجدد به عقب برگشت.

– ما که اینجا نیومدیم سیزده به در! حوصله‌ت سر راهی شد درستو باید بخونی …

چه جای مضحکی.

هرچند که تفاوت زیادی با خونه نداشت اما من اونجا سعی می کردم با محدود سرگرمی ها هم از زیر درس خوندن فرار کنم.

ازش مجدد تشکری کردم که این بار نتمایل داشت تنهایی بیرون بره.

– یه وقت هایی هم هست پایین میریم توی نمازخونه فیلم نگاه میکنیم …میخوای بیای؟ سریالش دلنشینه.

سریال؟ فیلم؟

چرا انقدر این کلمات برام غریبه بودند؟

انگار من به‌شدت وقت بود از یاد برده بودم که میشه با چنین چیز هایی به جز سر به سر گذاشتن یاسر هم سرگرم شد.

همراهش از اتاق بیرون حرکت کردم.

اینجا همه دختر بودن و احتیاجی نبود روسری بپوشم.

از کنار هر چند دختری که رد میشدم نگاه غریبشون رو حس میکردم.

شامگاهیه اون نگاه هایی که به بچه های تازه وارد مدرسه می‌انداختیم.

مریم کنار گوشم پچ زد:

– جدی‌شون نگیر؛ همواره سال بالایی ها اینجوری نگاهت میکنن.

حتی بین این همه آدم هم احساس تنهایی داشتم.

شامگاهیه اونهایی که وطنشون رو به مقصد بی نهایت غربت ترک می کردند شده بودم.

بازیگر های توی تلویزیون لب هاشون تکون می خورد و برای من هیچ آوایی نداشت.

غرق شدن زیاد توی افکارم باعث میشد قلبم نخواد آوایی جز یاسر رو بشنوم.

حتی چند درصدی که قلبم برای مامانم تنگ شده بود رو با اونوتماس لعنتی و لحن سردش از یاد بردم.

خورشید در حال غروب بود و من هنوز امید داشتم قبل از بیرون اومدن ماه یک نفر دنبالم بیاد و من رو ازینجا نجات بده.

باز هم داخل اتاق جای گرفتم‌.

کتاب زیستم رو باز کردم.

باید چی میخوندم؟ جملاتی که حتی نمی تونستم بفهمم منظورشون چیه؟!

صوتی تکون خوردن مریم از تخت بالا نظرم رو جلب کرد که روی پیشنهادش فکر کنم و بی اخیتار سؤال کردم:

– میتونم از گوشیت استفاده کنم و زنگ بزنم؟

سرش رو پایین اورد.

– ای کلک میخوای به کی زنگ بزنی؟

لبم رو دندون گحرکت کردم‌

– شوهرِ مولینم.

ابرو هاش بالا پرید.

– خب اینو که میتونی بری پایین هم زنگ بزنی! شماره خونتون رو بگیر شوهر مولینت برداره.

مشکل همینجا بود.

– نمیشه …قلبم نمیخواد مولینم بفهمه!

انگار بحث براش جالب شد.

از پله ها پایین اومد و در حالی که هنوز پاش روی پله ااما بود سؤال کرد:

– اون وقت چرا؟

کلافه سر تکون دادم.

– نمی‌تونم بگم! حالا گوشیت رو میدی یه چند ثانیه زنگ بزنم یا نه؟

مشکوک بهم خیره شد.

– اره میدم اما به شرطی که جلوی خودم حرف بزنی زیرا نمیشه از اتاق بیرون رفت.

چاره ای نداشتم.

من فقط میتمایل داشتم صوتش رو حتی شده چند ثانیه بشنوم.

سرم رو به‌آرامی تکون دادم که از توی کاور بالشتش گوشی کوچیکی به اندازه انگشت بیرون اورد و سمتم گرفت.

– برو اون گوشه زیر پتوت حرف بزن، کسی خواست بیاد داخل من سرفه میکنم.

نمی متوجه شدم از سر ذوق بود یا مشتاق دیداری ولی هرچیزی که بود من رو وادار می کرد تند ترین قدم های خودم رو بردارم.

شماره یاسر رو حتی قبل از شماره مولین حفظ بودم و بی هیچ مکثی گحرکت کردم.

شاید عادت نداشت به شماره غریبه ها جوابی بده که زیادی طول کشید و در اخر من رو نا امید کرد.

بی حوصله گوشی رو قطع کردم و خواستم به خود مریم پس بدم که در کسری از ثانیه خودش مجدد تماس گرفت.

بدون معطلی جواب دادم:

– الو؟

صداش …

لعنت به صوتش که توی متشنج ترین حالت ممکنوهم منو رو آروم می کرد.

– از کجا زنگ میزنی آهو؟

همین؟

براش بقیه چیز ها مهم نبود؟

– چه فرقی میکنه؟ همین برات سوال شد قبل از حال من؟!

حق داشتم قلبخور بشم.

اون هم از لحنم باید متوجه میشد که صدای نفس کشیدن کلافه‌ش توی گوشم پیچید.

– هوفف آهو …نکن دختر.

قلبگیر لب زدم:

– من کاری کردم؟ شما اوممتوجه شد منو شامگاهیه گوسفند اینجا سر دامشاهده کرد حالا هم یه چیزی بدهکار شدم؟

– دردت له گیانم (دردت به جونم) با همه سر جنگ با منم جنگ؟

میشد نمرد برای این جمله؟ میشد نفس نکشید دیگه و برای همواره توی این چند ثانیه از زیستنم قفل بشم؟

– اینجوری میگی که قلبم بیشتر بلرزه؟

صدای خنده آهسته‌ش شبیه یه نجوای شیرین توی گوشم پیچ خورد.

– میگم که اونجا فراموشم نکنی.

خنده دار بود.

من تنها کسی بودم که نمی تونستم ثانیه ای از فکر این آدم بیرون برم.

خواستم اخرین حرفم رو بهش بزنم که با صدای سرفه‌ی مریم، ازش ناکام موندم و زود تلفن رو قطع کردم.

موبایل رو زیر بالشتم قایم کردم و از زیر پتو بیرون اومدم که مریم با صورت خندون نگاهم کرد.

– ترسیدی؟ نگاه کن چه رنگ و روشم پریده!

نفس راحتی از این که کسی داخل نیومده فوت کردم و اخمالو شدم.

– شوخی کردی؟

نگاهکی زد.

– مشاهده کردم داری زیادی با شوهر مولینت لاو میترکونی خواستم به گناه نیوفتی.

خجالت زده سر پایین انداختم.

می دونستم برای مریم هم جای سوال داره که علت نزدیکیم به یاسر و عمق رابطه‌م باهاش از چی قراره سر نگاهه بگیره.

– فالگوش از حرکت ایستادی؟

ابرویی بالا انداخت.

– نه این که فکر کنی من پرچراکهه‌م ها ولی خب به هر حال کر هم نیستم دیگه.

گوشیش رو نامحسوس طرفش گراهی شدم که بار دیگر توی کاور بالشتش جا داد.

– با شوهر مولینت حرف میزنی اما با مولینت نه؟ دلخور نمیشه مولینت؟

لبم رو دندون گرفتم.

– مامانم نمیدونه!

ابروش بالا پرید.

– یعنی باهاش لاس میزنی؟

چطوری باید بهش توضیح می‌دادم که قضاوتم نکنه؟

اصلا نیاز بود توضیحی بدم؟

قطعا که اره …اون با دادن گوشیش لطف بزرگی در حقم کرده بود.

– باهاش لاس نمیزنم، فقط دوسش دارم!

صورتش متعجب تر از قبل شد.

با کنجکاوی جلو اومد و کنارم روی تخت جای گرفت.

– اوه اوه جالب شد؛ بگو بقیه‌شو …اون چی؟ اونم تورو دوست داره؟

جوابش واضح نبود.

با وجود ارادت یاسر به مامانم نمی تونستم با اطمینان بگم اونم واقعا منو دوست داره یا نه هرچند که هر بار با رفتارش بهم ثابت می کرد.

– چجوری دلبسته شدنی؟

با شیطنت نزدیک شد.

– یعنی همون حسی رو بهت داره که تو بهش داری؟

لبم رو دندون گحرکت کردم.

– میشه گفت اره …ولی چه فایده؟! به هر حال که شوهر مامانمه.

صورتش ظاهرا ناراحت شد.

– مولینت ازش بچه داره؟

پوزخند زدم.

یاسر هنوز به قول خودش جرعت نزدیک شدن به مامانم رو نداشت چه می رسید که کارشون به بچه دار شدن بکشه.

– نه نداره! خیلی وقت نیست که ازدواج کردن.

خیالش آسوده شد.

اامان بار بود راجب زندگیم به جز کژین با کسی حرف میزدم.

– چرا کنجکاوی؟ به قول خودم زیستن آدم های این خوابگاه هر کدوم پیچیدگی های عجیب تری دارن …

***

یک هفته شاید هم چند روزگار بیشتر تا سال نو نمونده بود.

برای من هر لحظه سخت تر و بی اهمیت تر می گذشت.

چند روزگاری از اومدنم به خوابگاه رد میشد و کسی جز کتاب های درسیم که گوشه کنارشون با خودکار نقاشی می کشیدم، همدمم نبود‌.

بچه های خوابگاه یکی یکی این چند روزگار اخر می حرکت کردن خونه هاشون و من تنها تماسم با خونه بر میگشت به اخرین صحبتم با یاسر که اظهار کرده ذکر کرده بود قراره بیاد دنبالم ولی زمانش رو تایین نکرده بود.

مریم دیشب بار و بندیلش رو بسته بود تنهایی توی اتاق احساس خوبی نداشتم.

خودکارم رو دور انگشاتم تاب دادم که مسئول خوابگاه وارد شد.

– آهو؟ نمیخوای زنگ بزنی بیان دنبالت؟ دو سه روزگار دیگه اینجا رو میبندیم ها …ما قراره اینجا رو ببندیم.

بی حوصله کتابم رو بستم.

– شما که نمیزارید من زنگ بزنم! چجوری تذکر بدم بیان دنبالم!؟

به بیرون اتاق اشاره کرد.

– بیا پایین زنگ بزن!

از خدا خواسته بیرون اومدم‌ و پشت سرش حرکت کردم.

دیگه نمیتمایل داشتم شماره یاسر رو بگیرم.

مستقیم به خونه زنگ زدم.

داشتم از جواب دادنش نا امید میشدم که آوای مامان تو گوشم پیچید:

– بله بفرمایید!؟

صداش سر زنده بود.

انگار شاد به نظر می رسید.

– منم مامان!

از گوش دادن آوام حس کردم یکم دلخور شد اما خب قرار نبود بهم نشون بده‌

– علیک سلام، چه عجب یه زنگی زدی!

این من بودم که حق داشتم کنایه بزنم نه مولینم …

– مولین ول کن این حرف ها رو؛ بگو کی میاید دنبالم پس؟

تک سرفه هول زده ای کرد.

– تازه حرکت کردی، بیایم دنبالت چیکار؟

نفسم کند شد.

– عید که بشه خوابگاه رو میبندن، باید بیایید دنبال من.

چند لحظه ای خاموشی کرد.

به سکوتش ادامه داد که کم کم شک کردم نکنه تلفن رو روم قطع کرده.

– الو …

با صدام به خودش اومد.

– من و یاسر قرار بود چند روز تعطیلات اول عید بریم شمال …تو اگر بیای میخوای کجا بمونی؟ ما خونه نیستیم که …

داشت شوخی می کرد باهام یا کاملا جدی داشت این حرف رو می زد.

– من، منم با خودتون ببرید خب!

زیر لبز “نچ” کلافه مانندی کرد.

– نمیشه مادرجان، اتاقش انقدر جا نداره؛ گوشی رو بده با مدیر خوابگاه صحبتم کنم شاید گذاشتن توی تعطیلات هم اونجا بمونی.

اینجا موندم توی تعطیلات می تونست خنده دار ترین خواسته از مدیر خوابگاه باشه.

– مامان نمیشه …چرا متوجه نیستی؟ یاسر اونجا نیست باهاش حرف بزنم که اجازه بده منم بیام؟

در واقع این مامان بود که باید اجازه می داد.

– یاسر که روش نمیشه حرف قلبشو بزنه! تنهایی میخوای خونه بمونی؟ بری پیش دایه گیان؟

چاره چی بود؟

حداقلش باید به همین راضی می شدم.

– اره‌ …اشکالی نداره فقط بیاید دنبالم من اینجا دق میکنم!

صدای نفس کلافه‌ش رو متوجه شدم.

اون هم به ناچار راضی شد.

– وسایلت رو جمع کن میگم یاسر بیاد دنبالت بعد از کارش!

اسوده ولی ناراحت تلفن رو قطع کردم.

این حداقل کاری بود که میتونست در حقم بکنه و حجت مادر بودن رو به اتمام برسونه.

مسئول اتاق های بالا که پشت سرم از حرکت ایستاده بود چپ چپ نگاهم کرد.

– چی شد؟ کی میان دنبالت؟

سری تکون دادم.

– مضطرب نباشید …تا اخر امروزگار میان.

انگار خیالش از این بابت راحت شد که اجازه داد برای جمع کردن وسایلم برم.

چمدونم رو هنوز باز نکرده بودم.

هنوز هم به حماقت سابقم امید داشتم که یاسر من رو به خونه برگدونه.

وسایل داخل اتاقم رو جمع کردم.

من فقط منتظر اومدن یاسر بودم …

***

چمدونم رو از پله ها پایین اوردم.

یاسر رو می تونستم از توی شیشه که دفتر مدیریت رو نشون میداد ببینم که داشت زیر کاغذی رو امضا میکرد.

از اتاق بیرون اومد.

من هنوزم مبهوت بودم.

دلم تنگ بود و قفسه سینه‌م سنگینی میکرد.

من باهاش غریبه نبودم فقط دلگیر ازش رو گرفتم.

برای برداشتن چمدونم نزدیک اومد.

کت مشکی تکی که تنش بود و عطر مردونه‌ش با صدای بمی توی گوشم پیچید:

– باید مجدداً به آهو خانم سلام کردن یاد بدم؟

کاش حرف نمیزد.

کاش خاموشی می کرد که قلبم برای هم صحبتی باهاش پرواز نکنه.

– سلام …

از لحنم گریخت.

حتی خودمم توقع چنین سرمایی رو از وجودم نداشتم.

– بیا بیرون، حرف میزنیم.

چمدونم رو برداشت.

تا خود ماشین پشت سرش حرکت کردم.

برعکس همواره ترجیح دادم عقب بشینم.

من بی اراده فاصله‌م رو باهاش حفظ می کردم.

– از کی تا حالا شدم راننده شخصی که رفتی عقب قرار گرفتی؟

اون به هر ترتیبی دلبسته شد باهام حرف بزنه.

جو سنگین بینمون رو دوست نداشتم ولی به زور ادامه دادم:

– از وقتی قصد کردی منو اینجا تنها بزاری و با مولینم بری سفر!

قبل از به حرکت در اوردن ماشین طرفم برگشت.

توقع نداشت من با خبر شده باشم.

– کی اظهار کرده می خواستم تنهات بزارم؟ هنوز انقدر بی ناموس نشدم که عزیزم رو توی این جهنم تنها بزارم و خودم برم خوش بگذرونم.

دروغ بود.

من عزیزش نبودم.

حتی برای بیان کردن این کلمه جرعت نگاه مستقیم به دیده هام رو نداشت.

– کاملا مشخص بود چقدر از متوجه شدن من مسرور شدی الان؛ تو پوست خودتم نمی‌گنجی حتی …

طوری سمتم چرخید که آوای مهره های گردنش توی فضای ماشین پیچید.

– باید چیکار کنم که بفهمی توی احمق از هر کس دیگه برای من مهم تری؟ جلوی اون همه آدم بغلت می کردم و بهت میاضافه کردم چقدر دل صاحب مردم هوای عطر دختر کوچولوش رو کرده؟

دخترش؟

اینطور گفت که محدودم کنه؟

– اره …اگر باعث میشد بهم ثابت بشه انجام میدادی …اما تو ترسویی؛ تو حتی برای میل داشته ها و آرزو هات هم نمی جنگی، شاید هم من رو لایق جنگیدن نمیدونی.

کف دستش رو عقب اورد و در حالی که مچ دستم رو گرفت من رو جلو طرفش کشید.

– وقتی وراجی می کنی بیشتر از هر وقت دیگه ای دلم میخواد یه جوری لب هات رو به هم بدوزم که جرعت گفتن یک کلمه چرت و پرت دیگه ای نداشته باشی.

نترسیدم.

برام بی اهمیت بود و خونسرد خیره شدم که دست آزادش رو دور گردنم گذاشت و نزدیک خودش کرد.

لب های داغش رو درست جایی وسط پیشونیم تنظیم کرد و توی سخت ترین حالت ممکن بوسید …

خودم رو عقب کشیدم.

من لایق یک بوسه واقعی بود نه صرفا از روی ترحم.

– چرا خودت رو به کاری مجبور میکنی که دلت نمیخواد انجامش بدی و بعدش خودت رو توی عذاب وجدان غرق میکنی؟

سیبک گلوش بالا و پایین شد.

جوابم رو نداد.

من هنوز ام منتظر بودم قلبیلی برام بیاره و در عین بیخیالی فقط ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.

عقب کشیدم.

روی همون صندلی عقب دراز شدم و زانو هام رو جمع کردم.

من حتی توی دلخور ترین حالت ممکن هم درست وقتی که ترد شده بودم، باز هم قلبم برای لمس کردن هاش نامحسوسش پر می کشید.

با صدای دو رگه‌ش لب زد:

– چیزی خوردی؟

من به‌شدت وقت بود میلی به خوردن هیچ چیز نداشتم.

غذا های خوابگاه همشون مضخرف و غیر قابل جوییدن بودن و فقط برای این که جونی برای درس خوندن پیدا کنم به زور مریم چند لقمه ای توی دهنم فرو می کردم که تهش باز هم معده‌م پسشون می زد.

– نه میل ندارم!

عینک دودیش رو برای این که غروب افتاب اذیتش می کرد پایین داد و از بین تاریکیش بهم زل زد.

– با رنگ و روی پریده بری پیش دایه گیان خیال میکنه اونجا شکنجه‌ت دادن.

از حالت دراز به جای گرفته تغییر وضعیت دادم.

– نکنه شما فکر میکرمشاهده کرد اونجا به من خوش گذشته؟ اصلا چه اهمیتی داره؟ میترسی بگم ولینت دار خوبی نبودی؟ اون خونه ای که توش با مولینم حیات میکنی سند شش دنگه‌ش به اسم خود خودمه …واسه چی منو ازش بیرون کرمتوجه شد؟

اصلا برام مهم نبود حرف هام چقدر تهاجمیه و پر از تنشه.

این قطره های اشک بهم اجازه نمی داد درست نگاه کنم و واکنش یاسر رو بفهمم.

فقط سوزش لعنتیش مردمک هام بود که اذیتم می کرد.

ماشین از حرکت ایستاد.

یه جایی نزدیک ورودی شهر کنار نمازخونه بین جادهی …

صوتی باز شدن درب ماشین توی گوشم اکو شد و من فقط سعی داشتم با استین مشکی اشک های روی صورتم رو پس بزنم.

صوتی باز شدت بطری آب کنار گوشم باعث شد دیده های غرق کینه‌م رو باز بهش بدوزم.

کنار ماشین توقف کرده بود و یه زانوش رو روی صندلی عقب گذاشت و بطری رو طرفم گحرکت کرد.

– هیشش …گریه نکن آهو …بیا جلو تر صورتت رو بشورم.

مچش رو پس زدم.

– من لازم ندارم الکی برام ادای پدر های مسئامات پذیر رو در بیاری! بشین جاده بیوفتیم …

شاید توقع چنین رفتاری از سمت من رو نداشت و شوکه بودن رو می تونستم دقیق توی صورتش ببینم.

انگشت روی بینیش گذاشت و خودش صنقلبی عقب نشست.

برای این که صوتم رو کسی نشنوه درب رو بستم و درست توی چند سانتی متریم فاصله‌ش رو نگه داشت.

– منو ببین آهو …اگر همین حالا اون روی من رو نمیبینی که بخوام با این طرز حرف زدنت یه سیلی توی صورتت بزنم فقط و فقط واسه اینه که خاطرت واسم خیلی عزیزه وگرنه هر ننه قمری اینجا قرار گرفته بود و اینجوری باهام صحبت می کرد شک نکن که دندون هاش رو توی دهنش خورد می کردم.

با من اینجوری حرف می زد و توقع داشت گریه‌م بند بیاد.

با فین فین خودن رو عقب کشیدم و سعی کردم با ولوم پایین صدام جوابش رو بدم.

– چرا نزنی؟ مامانم به‌شدت خوشحال میشه یکی ادبم کنه؛ خاطر تو هم برای اون زیادی عزیزه که چیزی بهت نگه.

با گوش دادن اسم مولینم دندون هاش روی هم ساییده شد.

– داری با چی منو امتحان میکنی؟ با نیش زبونت؟

سرم رو پایین انداختم.

من کارم از امتحان کردن گذشته بود.

نزدیکم شد.

خیلی نزدیک …

طوری که دستش دور شونه‌م حلقه شد و طی حرکتی منو رو طرف خودش کشید.

سرم رو دقیقه روی سینه‌ش تنظیم کرد.

_ همینجا …همینجا بمون، تمایل داشتی گریه کن اما یک کلام دیگه داد و بیداد نکن.

نفس کشیدم.

عطرش رو به ریه هام دعوت کردم که انگشت های مردونه‌ش رو روی موهام به حرکت در اورد و نوازش وار توی گوشم پچ زد:

– به‌شدت احمقی بچه، انقدر احمقی که هنوز نمتوجه شدی قطره اشکی که میریزی با این یاسر صاحب مرده چیکار میکنه که قلبش طاقت نمیده یک شامگاه عکس هات رو نگاه نکنه …

باز هم من رو بچه خطاب می کرد.

– اره مشخصه چقدر به فکر منی که با مولینم تنهایی میخوای بری سفر و فقط برای دو نفر اتاق گرفتی.

سرش رو سمتم متمایل کرد.

انگار اون هم متوجه شد که چقدر حسادت به وجودم رخنه کرده.

– پس نگو من بهت اهمیت نمیدم، بگو خانم حسودیش شده!

سرم رو عقب بردم.

نمیتمایل داشتم دیده هام رو ببینه و ازش حرف قلبم رو بخونه.

– واسه چی باید حسودی کنم؟ مامانم زنته بالاخره …من چی؟ من یه مزاحمم که امروز و فردا میخواید از شرم خلاص بشید، این دفعه خونه دایه گیان منو فرستامتوجه شد پس فردا هم خونه یکی دیگه …

من رو به خودش نزدیک تر کرد.

لب هاش رو به گوش هام چسبوند و عمیق تر از قبل پیج زد:

– من گل تو باغچه‌م رو نمیبرم ریشه‌ش رو توی خاک جنگل بکارم …تو قرار نیست هیچ جا بری!

تفسیر زیبای بود؛ ولی حالا برای من بی فایده …

– هه کاش واقعیت هم مثل حرفات زیبا بود‌.

کف دستش رو از دور خودم باز کردم و ادامه دادم:

– ولم‌ کن، منو برسون پیش دایه …منتظرمه.

عقب رفت.

– نمیریم پیش دایه!

اخم کردم.

– پس کجا میریم؟ نکنه میخوای منو توی خونه تنها بزاری؟

سوالی نگاهم کرد.

– تا حالا حرکت کردی دریا؟

چین به بینیم دادم.

– نه …خوشمم نمیاد برم، از آب می ترسم!

دیده هاش رو تنگ کرد.

– چه حیف!

– چی حیف؟

سرش رو نزدیک اورد.

– چراکه میتمایل داشتم ببرمت!

باید خوشحال میشدم.

ولی جدا برام دیگه فرقی نمی کرد.

– پس برو خداروشکر کن که خوشم نمیاد! این که از روی ترحم می خواستی منو ببری برام قشنگ نبود چراکه از اولش قصد بردن منو نداشتی.

نفسش رو کلافه بیرون داد.

کنار اومدن با من سخت نبود فقط قلق داشت.

سر جاش برگشت و مجدد مسیر افتاد.

سرم رو به پنجره تکیه دادم و تا رسیدن به جلوی درب خونه باغ دایه توی همون حالت موندم.

سرگیجه ناشی از ضعف بدنم نمیمیل داشت کف دست از سرم برداره.

از ماشین پیاده شدم.

که یاسر هممدت برای در اوردن چمدونم پیاده شد.

– مامانم نمیاد قبل از حرکت کردن منو ببینه؟

چمدونم رو زمین گذاشت.

– تو قلبت براش تنگ شده؟

آرام سرم رو پایین انداختم.

– هوم …

نزدیک شد.

کف دستش رو روی سرم کشید و آهسته زیر لب زمزمه کرد:

– میارمش قلب تنگیت قبل از راهی شدن برطرف بشه.

باید تشکر می کردم ولی با صدای باز شدن درب، عملم نصفه موند.

دایه با متوجه شدنم توی چارچوب تبسمی زد که بغلش رفتم.

حس عمیق و دردناکی توی تمام بدنم جریان پیدا کرد.

– دایه فدات …نبینم رنگ به رخسار نداری!

تبسمم کش اومد.

– نگو اینجوری پرو میشم؛ قلبم واسه کف دست پختت تنگ شده که رنگ و روم پریده و ضعف کردم.

خنده خسته ای کرد و رو به یاسر کرد.

– بیا تو پسر …دم در بده!

یاسر تشکری کرد.

– میرم آفاق رو بیارم قبل رفتن آهو رو ببینه.

دایه لبخند مصنوعی زد.

– این بچه رو هم میبردید خب قلبش باز بشه …

کاش این حرف فقط یک شوخی بود.

کاش من جدا برای یاسر یک بچه نبودم …

ناچار تبسم زورکی زد.

– من که حرفی ندارم؛ مادرش باید تصمیم بگیره.

مامانم؟ جدا اون تصمیم گیرنده بود یا فقط بهونه ای برای یاسر به حساب می اومد.

پوزخندی زدم و رو به دایه کردم.

– فدای سرم که منو نمی برید …شمال که چیزی نیست، یه روز که ازدواج کردم میرم یه جای قشنگ تر …

این حرف جدی نبود ولی واکنش یاسر خیلی جدی به نظر می رسید.

– شما فعلا دَرست رو تموم کن تا اون موقع …تونستم این کلمه ازدواج و شوهر رو از زبون مامانت بندازم باز تو سپیچ کردی؟

دایه به غیرتی شده یاسر لبخند زد.

– دعواش نکن دخترمو …اگر به فکر ازدواج و شوهر بود که به‌شدت وقت پیش عروسش کرده بودن …

چین به بینیم دادم.

یاسر داشت برای خودش وقت می خرید و من قلبم بیشتر از اون برای مولینم تنگ‌ شده بود که ببینیمش.

با تشر رو بهش کردم.

– نمیخوای مولینم رو بیاری؟

به خودش اومد و حواسش جمع شد.

روی پاشه پا چرخید و داخل ماشین قرار گرفت و از پنجره سرش رو بیرون اورد و رو بهمون کرد.

– برید داخل …بیرون سرده؛ میرم آفاق رو بیارم.

درب رو بدون خداحافظی بهم زدم.

هیچ کس اگر تو جهان نمی درک کرد تو دلم چه خبره، دایه گیان بی شک با نگاه به نگاه هام میدرک کرد.

– ازش دلخوری؟

عقب برگشتم.

– از کی؟ مامانم؟

درب سالن رو باز کرد و خودش اول داخل شد.

– یاسر رو میگم؛ ما وقتی از کسی انتظار کاری رو نداریم آزرده میشیم …مامانت رو که دیگه عادت کردی!

راست می‌بیان کرد.

من از یاسر انتظار هیچ حرکت کردار منفی نسبت به خودم رو نداشتم.

– شاید باید عادت کنم که یاسر هم مثل مولینم …

حرفم با مشاهده کردن عکس بابا روی دیوار قطع شد.

بغض گلوم رو می درید و به دیواره هاش خنجر کشید.

چقدر قلبم تنگ شده بود …چقدر داشت پیش خودش فکر می کرد احتمالا بد ترین دختر جهان رو تربیت کرده که عاشق دوست صمیمش شده.

عقب عقب حرکت کردم و در حالی که هنوزم نگاهم خیره عکس بود روی مبل قرار گرفتم‌

– برات شام بیارم؟ یاسر اضافه کرد چیزی نخوردی!

سرم رو پایین انداختم.

نمیمیل داشتم به چشم هام اجازه باریدن بدم.

– مولینم که اومد و حرکت کردن بعدش می خورم …فعلا چیزی از گلوم پایین نمیره.

دایه زن قوی بود‌.

طوری نبود که یک جا بند بشه و حتی با وجود سن بالاش باز هم نمی تونست کف دست از مسیر رفتن توی خونه برداره و سمتم اومد.

– کاش انقدر که تو قلبت واسه مادرت تنگ میشه، عمت هم قلبش واسه من تنگ میشد.

سرم رو روی شونه‌ش گذاشتم.

– من اندازه تمام جهان دلم واست تنگ میشه غصه چیو خوردی؟

کف دستش روی سرم جای گرفت که به محض بوسیدن پیشونم هممدت آوای زنگ درب حیاط هم توی خونه پیچید‌.

برای این که دایه اذیت نشه خودم کشیده شدم.

– میرم باز کنم.

سری تکون داد که تقریبا تا درب حیاط پرواز کردم.

فاصله چندانی نبود که یاسر با این سرعت رفت و برگشت.

درب رو با ذوق باز کردم که مولین توی چهارچوب ایستاد.

با مشاهده کردنش تبسمی زدم که جلو اومد.

– یه وقت سلام نکنی خدا قهرش میاد با دختر بزرگ کردنم.

به شوخی حرف میزد.

طوری نبود که بهم بر بخوره و عریض ریز خندیدم و با صوتی قد بلند سلام کردم که یاسر پشت سرمون وارد شد.

دایه جلوی درب سالن ایستاده بود که رو به مولین کردم.

– داشتید میرفتید؟

سری تکون داد و کف دستش روی شونه‌م قرار گرفت.

– اره دیگه کم کم …؛ خوابگاه چطور بود؟

سرم رو بالا اوردم و نیم نگاهی به یاسر کردم.

– بسیار بد، اونجا غذاهاشون به‌شدت بد مزه‌س …مجبورمون هم میکنن لباس هامون رو خودمون بشوریم؛ تا قبلش هم نمیدونستم به پودر لباس حساسیت دادم و کف دستام تاول زد …

همینجوری میمیل داشتم به حرف زدن ادامه بدم.

انگار نطقم با متوجه شدن مولینم باز شده بود که دایه حرفم رو قطع کرد.

– میخوای همینجوری توی حیاط یک لنگ پا نگهشون داری؟ خب بیاید داخل دیگه!

میل داشتم دمپایی هام رو در بیارم که مولین جواب داد:

– نه گیانم …دیر میشه آفتاب نزده مسیر بیوفتیم بهتره‌.

پوست لبم رو جویدم.

– واسه منم عکس میگیرید از دریا؟

یاسر عمیق نگاهم کرد.

– مگه نرفتی؟

اخم ریزی کردم.

– جنگل رفتم ولی دریا زیرا بچه بودم می وحشت کردم برم …

سری تکون داد که مولین رو بهش کرد.

– حیف شد اتاقمون جا نداره وگرنه می بردیمش.

مگه من چقدر قرار بود جا بگیرم؟

مشکلشون با راهی شدنم چی بود؟

یاسر مشکوک خیره شد.

انگار اون هم متوجه نمی شد مولینم چرا قلبش نمی خواست من رو هممسیرشون ببره.

پوزخند مصنوعی زدم.

– اشکالی نداره من قرار نیست مزاحمتون بشم.

نفس های کلافه‌ش توی گوشم پیچید.

مامان دستی روی شونه‌م گذاشت‌ و سمت موهام برد و حالت نوازش وار لمسم کرد.

– انشالله دفعه بعدی با دومادمون میریم …مگه نه یاسر خان؟

نگاهم سمتش کشیده شد.

کف دستش لای موهاش حرکت کرد و با مردمک های تیره.ش رو به مولین کرد.

– نه …هنوز زوده! بریم آفاق خانم …دیره!

نا امیدانه قدمی عقب برداشتم.

– خوش بگذره! مراقب باشید.

مامان خداحافظی کرد و خواست سمت درب بره که یاسر لب زد:

– شما توی ماشین بشین من یه آبی به صورتم بزنم نگاه هام سنگین شده.

با سر تکون دادنی بیرون حیاط رفت و آوای بشته شدن درب ماشین به حیاط هم رسید که رو به یاسر کردم.

– داخل هم کف دستشویی داریم …اینجا هم حوض شیلنگ داره.

نگاهی به داخل خونه انداخت.

دایه واسه نماز حرکت کرده بود داخل و من هنوز برای بدرقه از حرکت ایستاده بودم.

نزدیک اومد.

نفسش به صورتم برخورد کرد و بدون معطلی کف دستش دور کمرم حلقه شد.

اخم هام رو توی هم کشیدم و میل داشتم عقب برم که محکم تر نگهم داشت.

– هیشش …تکون نخور آهو!

آواش آروم بود‌

انگار نمی خواست به گوش دایه گیان برسه و منم به تقلید از خودش پچ زدم:

– مگه نمیخواستی صورتت رو بشوری؟ مولینم منتظرته جلوی در!