نفسش رو فوت کرد و به سقف خیره شد.
انگار که داشت دیده ازم می دزمتوجه شد.
– من قلبی برام نمونده که بخواد جایی بره!
لب و لوچهم آویزون شد.
رسم انکار کردن رو خوب بلد بود.
من با خودم شرط بسته بودم که هر طور شده قلبش رو تصاحب کنم ولی اون هم بای. جلوی این حجم دلربایت رو می گراهی شد که کف دست و قلبم خطا نره.
میل داشتم چیزی بگم که با رسیدن مولین حرفم رو خوردم و به جاش منو رو کف دستم گحرکت کردم.
از روش پیتزایی سفارش دادم و مولین و یاسر هم ترجیح دادن سنتی بخورن و به محض راهی شدن گارسون بیان کردم:
– حتی فکرشم نکنید من یه لقمه از پیتزام رو بهتون بدم!
مولین سری به نشونه تاسف تکون داد.
– همین چیزا رو میخوری که نی قلیون موندی دیگه!
پشت پلک نازک کردم.
– باربی …
یاسر نیمچه تبسمی زد که رو بهش کردم و قبل از معذب شدن روشو برگردوند.
تا رسیدن سفارشمون، مولین راجب خواهر یاسر که اونم به تازگی ازدواج کرده بود داشت پرس و جو می کرد و بالاخره گارسون محترم تشریف اورد.
منی که تا همین چند دقیقه پیش گرسنه بودم انگار به یک دفعه اشتهام کور شد و تا چند تکه رو بیشتر نتونستم بخورم و یاسر جویا شد:
– به همین زودی سیر شدی؟
بی میل سینیم رو به عقب اول دادم.
– هوم! فکر کنم.
سری تکون داد که منتظر نشستم تا غذای اون هم تموم شه.
مولین پشت سرم اومد و به محض رسیدن به جلوی ماشین با حالت آشوبی توی جوب خم شدم و فکر کنم هر چی که خورده بودم رو بالا اوردم.
مامان هول زده سمتم اومد.
– عه وا …تو چرا همچین شدی؟!
سرم رو با بی جونی بالا اوردم و هموقت نگاهم به یاسر قفل شد که از در رستوران بیرون اومد.
انگار حال من فجیح تر از چیزی بود که تصور می کردم که یاسر هم حسابی متعجب شد و از مولین سؤال کرد:
– چی شده؟
مولین که داشت سعی می کرد شالم رو نگه داره رو بهش کرد.
– چهمیدونم یهویی اینجوری شد؛ آب توی ماشین نداری؟
از توی ماشین برام آب اورد و کمک کرد صورتم رو بشورم.
بیجون به ماشینش تکیه دادم و مولین منو توی ماشین نشوند که یاسر به مولینم اضافه کرد:
– میرسونمت خونه، خودم آهو رو میبرم درمانگاه!
مامان با نگاه بی خیال، دیده ازم گحرکت کرد:
– نه بابا لوسش نکن؛ حالش خوبه! دو دقیقه دیگه سر حال میشه باز به وزه بازیش ادامه میده.
اصلا من دلم می خواست واسه یاسر خودم رو لوس کنم.
دوست داشتم نگرانم بشه، مولین چرا سعی می کرد هی بار مزاحمت از روی دوشش برداره؟!
– فک کنم یه آمپول بزنم خوب بشم!
منی که تمام عمرم از امپول فراری بودم الان راضی شده بودم امپول بزنم که مولین فقط بره خونه و منو با یاسر به درمانگاه راهی کنه.
– تو چی میگی اون پشت؟ امپول چی بزنی! قد بلند شو خودتو لوس کن ببرمت خونه یه عرق نعنا بخور حالت جا میاد …
موش مردگی بازی بلد نبودم اما همچین خود یاسر هم بدش نمی اومد من و اون تنها بشیم.
– میبرمش یه چک کنن خیالت راحت بشه!
قبل از اعتراض کردن مامان اون رو جلوی درب خونه پیاده کرد و مطمئن شد داخل بره و خیابون رو دور زد.
منتظر بودم سمت درمانگاه بره که یهویی ماشین رو کنار خیابون پایینی پارک کرد و سمت عقب چرخید.
– جدی جدی حالت بده یا فقط می خواستی …
تمایل داشت ادامه حرفش رو بزنه که لب و لوچه آویزون کردم.
– اندیشیدی من تو حال بدم به فکر مسخره بازی ام؟ پس چرا ایستادی بریم دیگه.
بدون هیچ تکون خوردنی همونجا از حرکت ایستاد و وادارم کرد از جام بلند بشم.
– از قصد گفتی مولینم بره که تلافی کارامو در بیاری؟
به صنقلبی کنارش اشاره کرد که برم جلو بشینم و بدون رو درواسی از همون صنقلبی عقب پام رو گذاشتم و راهی شدم جلو.
– هوم؟
به سمتم چرخید.
– مگه کاری کردی که تلافی کنم سرت؟
مظلوم شدم.
واقعا قصد داشت کاری کنه که من به کار هام اعتراف کنم.
– هعی اوردی منو شکجه روانی کنی؟! مظلوم گیر اوردی …روح بابام توی …
حرفم رو قطع کرد و انشگت روی بینیش گذاشت که سکوت کنم.
– هیشش …مظلوم بازی فایده نداره!
سرم رو پایین انداختم.
من هنوزم حالم بد بود و قلبم داشت پیچ و تاب می خورد.
– می خوای تنبیهم کنی؟
پوزخندی زد و ماشین رو روشن کرد
– دو تا امپول بخوری خود به خود تنبیه میشی!
از گوش دادن اسم امپول جدی جدی گرخیدم.
من همینجوری یه چیزی گفته بودم، چرا جدی گحرکت کرده بود؟
– من …من حالم خوبه به خدا نیاز نیست بریم درمانگاه.
انگار که حرف های منو نمیشنید و بدون توقف به راهش ادامه میداد که منو مجبور کنه بالاخره به حرف بیام.
– خب باشه باشه؛ واستا! اره قبول من لاک زدم تا یکم چیزت کنم …دیشب هم اومدم کنار خوابیدم که باز هم چیزت کنم …
حرفم رو قطع کرد.
نگاهش پیروزگار مندانه بود.
– چیز چیه؟
از اظهار کردنش شرم داشتم.
دوست نداشتم غیر مستقیم بهش بگم ولی در عین حال از این که داشت توی این شرایط بهم نزدیک می شد حس خوبی بهم می داد و دوست داشتم به این مکالمه ادامه بدم.
– ای بابا خب شرم و حیا چی میشه؟ خودت نمی تونی حدس بزنی؟
چشم هاشو ریز کرد و طوری نزدیک شد که درست و واضح بتونم اخم هاش رو ببینم.
– پس میدونی شرم و حیا چیه؟!
وقتش بود از موقعیت مریض بودنم استفاده کنم و بتونم از شر سوال پیچ کردنش خلاص بشم.
– کجای دنیا آدم مریض رو خفت میکنن که ازش سوال بپرسن؟ گرو کشیه؟
فاصلهش به حدی شده بود که من درست بتونم نفس هاش رو روی صورتم حس کنم.
– جواب منو ندادی؛ آدم مریض سعی نمیکنه باباشو از مسیر بدر کنه.
یقه لباسش یکم باز بود و طوری خم شده بود که باعث میشد بتونم عضلاتش رو ببینم و دهنم برای گاز گرفتنشون آب بیوفته.
– بهشدت خوشت میاد “بابا” آوات کنم؟ نظرت چیه اصلا بگم ددی؟ خیلی بهت میاد …به مرادت هم میرسی.
سیبک گلوش بالا پایین شد.
حرف بدی زده بودم؟
– از زیر سوال های من اینجوری در نرو …جواب بده وروجک.
یه جوری کلمه وروجک رو اظهار کرد که دلبسته شدم دوباره و دوباره و مجدداً تکرارش کنه.
– الان چی گفتی؟ یه بار دیگه بگو بهم.
اخم کرد.
– بیان کردم جواب منو بده!
انگشتم رو نزدیک زیراهش بردم.
– نه بعدش …یه کلمه دیگه اظهار کردی.
یکم در ذهنش گذراند و جوابم رو با ترمشاهده کرد داد.
– وروجک!
لبخند روی لبم نقش بست.
سرم رو جلو بردم و لبم رو به گوشش نزدیک کردم و پچ زدم:
– همواره منو اینجوری صوت کن!
هنوز یه جمله دیگه تا اتمام حرفم مونده بود که بشکون محکمی از رون پام گرفت و باعث شد جیغم توی ماشین بپیچه.
– آییی …خب چرا اینجوری میکنی؟ اصلا نگو …
جای بشکونش رو با کف دست مالیدم.
قوی بود ولی باز هم سعی کرده بود قدرتش رو توی تنبیه کردنم کنترل کنه.
– می خوای منو پیر کنی با این کارات؟ یه کاری کنی هی جلوی خودم رو بگیرم که گناه نکنم؟ انقدر که تو با اون مغز فندقیت فکر میکنی من آدم خود داری نیستم …تضمین نمیکنم اگر یه بار دیگه نفست به گوش و گردن من بخوره بتونم خودم رو کنترل کنم.
بهشدت قلبم می میل داشت بدونم اگر کنترلش رو از کف دست بده ممکنه چیکار کنه؟
– مثلا چی میشه؟
عقب رفت.
توی جاش صاف قرار گرفت.
چند ثانیه ای مکث کرد و با تاخیر جواب داد:
– دین و ایمانمو زیر پا میزارم …دیده هام کور میشه دیگه نگاه نمیکنم تو دختر خوندهم باشی یا میراث طاهر …برای من میشی دختری که لاک قرمز میزنه و شب یواشکی میاد که من بغلش کنم و اون وقت …
خودم باقیش رو فهمیدم.
نیاز به توضیح نبود.
نه این که من قلبم نمی خواست همچین اتفاقی بیوفته ولی این یاسر بود که اگر دست از پا خطا می کرد نمی تونست خودش رو ببخشه …
– یعنی میگی دیگه بهت نزدیک نشم؟
ماشینش رو روشن کرد.
حس مظلومیت بی جا گرفته بودم و از کارم شرمنده شدم.
– میگم فاصلهت رو رعایت کن …
لبم رو جلو دادم.
حتی اگر خودمم می میل داشتم باز حرکاتم ناخواسته بود.
– سعی میکنم!
سری تکون داد و تمایل داشت سمت درمانگاه بره که جلوش رو گحرکت کردم.
– برگردیم خونه؛ من حالم خوبه!
مشکوک نگاهم کرد.
– تو همین الان نبیان کردی حالت بده؟
به صندلی تکیه دادم.
– چرند گفتم! برگرد خوابم میاد …تو هم باید بری سر کارت بیخودی علاف ما شدی.
ناراحت شده بودم.
اخلاقم نامیل داشته با هر کس که دعوام می کرد همیجوری سرد می شد.
– مطمئنی؟
سری آهسته تکون دادم و سرم رو روی شیشه سرد ماشین گذاشتم تا به خونه برسیم و من از هوایی که یاسر توش نفس می کشید خلاص بشم.
حتی نفس هاش هم من رو تحریک می کرد که نزدیک و نزدیک تر بشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن