پیمسیرن را جلوی تن دختر گحرکت کرد. دختر که در خودش جمع شد، خدیجه خریدارانه کج و راست شد،
– شکر خدا سینهم که نداره مرد بیچاره قلبش خوش شه…
دخترک عقب راهی شد و فکّش محکمتر فشرده شد که حرفی از آن بیرون نزند.
از پدرش بیحیایی ندیده بود که حالا بخواهد گستاخونه به روی بزرگتر بیاید امّا…
– جهنّم و ضرر… از این مانتوی گَل و گخوشحالِ چرک که بهتره…
کف دست انداخت دکمهی مانتوی دختر را باز کند، خودش را عقبتر کشید.
– چته دختر! میخوام کمکت کنم درش بیاری…
– همین خوبه، با همین راحتم…
– درشون بیار دختر جون، اینا پارهن، به درد آشغالیَم نمیخورن…
– نه!
خدیجه که جلوتر حرکت کرد، دخترک کف دستش را سپر سینه کرد.
– بسّه دیگه… نمیخوام درشون بیارم!
اامان فریادش شد و زن باعصبانیت تکانی به تن دختر داد…
– هُو دختر جون… آواتو برا من بالا نبرا…
– خدیجه خانوم ول کن بچه رو، دیوونهش کردی هی کشیدی اینور هی کشیدی اونور…
#پارت_218
– بچه! ببین چجوری کف دستمو خط انداخت…!
دخترک که بالاخره کف دستش را از چنگ خدیجه آزاد کرد، خدیجه شاکی دستش را بالا گرفت.
– گربه شده… این چنگ زدنا رو نگه دار واسه شوهر جونت دختر…
خدیجه که انگشتش را تهدیدی بالا گراهی شد گلین خودش را میانشان کشید.
– خدیجه خانوم عیبه! شما بزرگتری…
– دخترهی نمکنشناس… خوبی نیومده بهت…
صوتی بمِ مردانهای از پشتسر وارد شد و سرها عقب چرخیدند.
– خودش بلده لباساشو دربیاره خدیجه خانوم نمیخواد تو زحمت بکشی…
دست به کمر لنگهی در را کامل باز کرد و خدیجه؟
– دیگه میتونی بری، خودم هستم…
– پسرم حاجباباتو دیدی؟
انگشتش جمع و شتابزده طرف دانا رفت، صوتیش ساکت و لبش خندان.
– حرف زدی با بابات؟
او که رسید نزدیک در، دانا جاده افتاد توی اتاق،
– گلین خانوم اون بزکدوزکا رو از رو تخت جمع کن.
– امّا آقا…
خدیجه هیشکشان کف دستش را برای گلین بالا آورد و دنبال دانا مسیر افتاد…
#پارت_219
– رسمه پسرم، پسر اوّلی، به همه بیان کردیم عجلهای شد، اضافه کردیم عقد محضری گراهی شدیم، امّا این…
اشاره زد به پارچه و لحنش مادرانه شد.
– نگاه فامیل به ماست پسرم…
بین راه لباسِ خواب ابریشمی را روی دست دختر کوبید و با ملایمت طرف دانا حرکت کرد.
– عمّههات فردا نهار خودشونو دعوت کردن اینجا… واسه چی میان به نظرت؟! قدیمیَن، دنبال پاتختیَن؟ نمیشه که بگیم نیاین عروسمون قبلاً…
– کدوم فامیل! کدوم رسم! مگه پیرهن سفید تنش کردین که حالا پارچهی سفید میندازین زی…
زبانش نچرخید، پیراهن سفید که از کف دست دخترک ول شد و زیر پایش افتاد، نگاه پرخشم دانا از خدیجه جدا شد و خیرهی پلکهای بهمفشردهی دختر ماند.
– تو بذار این پارچه همینجا بمونه، بقیهشو بسپر به من، خودم درستش میکنم…
دانا نفسش را پرحرص بیرون فرستاد و چشم از دختر گراهی شد.
– اینکه من با زنم چیکار کردم یا نکردم به هیچ احدی مربوط نیست…
“زنم” را آنقدر کشیده و تأکیدی گفت که خودش هم جا خورد، تن دختر بیچاره هم تکانی خورد…
– امّا دانا جان…
– امّا… اگه… تمومش کن خدیجه خانوم، آخر شبی حوصلهی این بحثای مسخره رو ندارم…
چنگ زد به تخت و پارچه و مخملی را با هم پرت کرد پایین تخت.
– گلین زودتر جمع کن ببر اینا رو تا آتیششون نزدم…!
#پارت_220
گلین بیاعتراض مشغول جمع کردن شد و نگاه خدیجه میان دو جوان جابجا شد.
ترس میان چشمان دختر و پایی که عقب برداشته؟!
ابرویی بالا داد و تبسمی با رضایت زد.
– من امشامگاهو توو عمارت میمونم، میرم به حاجی میگم که شامگاه اوّلی درست نیست تازهعروسمون تنها باشه… کاری داشتین…
دانا بیحوصله خم شد روی شمعها…یکی را فوت کرد و سرپا شد…
– گلین هست… چیزی بخواد آواش میکنه…
دست برد به دکمهی پیراهنش و خدیجه پوفی کشید.
– گلین اون شمعارم بنداز برن، اتاق پر دود شده!
دکمهی بعدی را باز کردنی پردهی ضخیم اتاق را کنار زد و قدمزنان عقب برگشت.
– آقا این چراغو میذارم اینجا…
صورت ترسیدهی دختر را که متوجه شد قلبش نیامد ببردش.
چراغ یادگار مادر را دوباره وسط سینی جا داد و پارچهی گلولهشده را میان کف دست گرفت.
– خواستین خاموشش کنین فیتیلهشو تا آخر بکشین پایین، بعد فوت کنین، دود نمیکنه…
گلین که رفت، دانا کلافه چرخ زد طرف اتاقک لباس، حولهی سفیدی برداشت و بیرون زد.
– میخوام دوش بگیرم… میشه راهی شدنی درو ببندی؟!
کف دست برد به دکمهی آخر پیمسیرن، سینهی نیمه لختش که بیرون زد، خدیجه بالاخره از رو رفت.
– با… باشه پس… من میرم… خوب بخوابین، صب اوّل وقت میام اگه کاری چیزی…
– خیر پیش!
دانا بود که در را روی صورتش کوبید، پیجادهنش را عصبی از تنش کند و چرخید طرف دخترک…
#پارت_221
– برو بخواب رو تخت…
دخترک دیده گرد کرد و سرش یکضرب بالا پرید. ابروهای درهم و دیدههای خیرهی مرد روبرویی؟
جدّی بود؟!
– وتوقف کرده بِرّوبر منو نگا میکنه!
پوفی کشید و بیحوصله کف دستش را هممسیر پیراهنی که توی مشت میفشرد، طرف تخت پرت کرد.
– میگم برو بگیر بخواب رو اون تَخ…
حرفش تمام نشده دخترک عینهو یویو در راهی شد،
– واسه چی میدویی دیوونه؟!
لب فشرد و جاخورده… حتّی وحشتزده خیز برداشت دنبالش،
– با تو نیستم مگه! وایستا…
دخترک محلش نداد.
جلوی در بود که گرفتش، دخترک را که نه، درِ نیمباز را…
نفسزنان کف کف دستش را بالای در کوبید و دوباره بستش.
– این دیوونهبازیا واسه چیه؟!
– دیوونه خودتی گندهبکِ درازِ عوضی…
یکسره اظهار کرد و نگاهانِ شاکی مرد با تعجب درشت شد.
پس خانوم زبان هم داشت و رو نمیکرد!
– برو اونور وگرنه جیغ میزنم…
دخترک در حالیکه با یک کف دست کف دستگیره را بالاپایین میکرد با آن یکی کف دست سعی داشت هیکل بتنیِ سنگینش را کنار بزند…
– چته تو؟! عقلت پارهسنگ ورداشت یهو؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن