ظهر بود و آفتاب با سخاوت تمام به شهر میتابید که مارال مقابل منزل ی سابقشان ماشین را پارک کرد و عینک آفتابی اش را از چشم برداشت. نگاهانش از بیخوابی شب گذشته متورم بود و سردرد داشت. اوایل شامگاه خواب معراج را متوجه شده بود و بقدری واقعی و ملموس بود که از خواب پریده و دیگر نتوانسته بود بخوابد.
معراج خالی روی گردنش درست پشت گوشش داشت و مارال همیشه دزدکی نگاهش میکرد. حتی آن خال را هم دوست داشت، هر چیزی که متعلق و مربوط به معراج بود برایش عاشق شدنی و عزیز بود.
خواب مردی را مشاهده کرد که پشتش به او بود و با چند نفر غریبه مشغول صحبت بود. صورتش را نمیمشاهده کرد ولی حس کشش عجیبی به آن مرد داشت. کمی نزدیکتر حرکت کرد و متوجه خال روی گردنش شد… آن خال!… معراج بود!.. سریع سمت او قدم برداشت و با شوق نامش را صدا زد. اما صدایی از حنجره اش درنیامد. گویی صدا نداشت و از اینکه نمیتوانست صوتیش را به گوش معراج برساند در خواب حس خفگی کرد. کف دستش را دراز کرد و روی شانه ی مرد گذاشت. مرد برگشت و… معراج بود!… به هم خیره شدند، ولی نگاه معراج غریبه بود. گویی مارال را نشناخته بود. حس بدی که از آن سردی و غریبگی نگاه معراج به مارال کف دست داد باعث بغضش شد و هنوز نتوانسته بود حرفی به او بزند که از خواب بیدار شد. با کلافگی روی تخت نشست، دهانش خشک شده بود، شیشه ی کوچک آب را از روی پاتختی برداشت و سر کشید… این خواب ها… چطور بعد از سیزده سال هنوز خواب معراج را میدید و احساساتش زیر و رو میشد.
یعنی ممکن بود معراج او را فراموش کرده باشد و حتی اگر ببیند هم نشناسد؟… خوابش مثل کابوس بود.
بار دیگر دراز کشید و به این اندیشید که حتی به همین هم راضی است که معراج او را نشناسد اما ببیندش و اینهمه حسرت و بیخبری به پایان برسد.
صبح زود به قبرستان حرکت کرده بود و سر مزار مادرش ساعتها مانده بود. مقصد بعدی اش باغ بود و با مشتاق دیداری به آن سمت رانده بود.
نگاه پر از حسرتی به در ورودی و دیوارهای باغ کرد و از ماشین پیاده شد.
دو سال بود که به تبریز نیامده بود و عطر آشنای آن حوالی را به ریه هایش کشید.
عطر و بوی خونه بود… بوی کودکی هایش، مادرش، روزگارهای خوشش، و مارال تخس و شری که پر از زیستن بود. و عطر و بوی معراج… تبریز و خصوصا این حوالی پر بود از بوی معراج و یاد هایش… نفس های عمیقی کشید و چشمهایش را با لذت بست.
چقدر زیاد بیقرار بود… دور تا دور باغ را مثل زائری عاشق طواف کرد. ولی مثل هر باری که به تبریز وارد شده بود باز هم نتوانست در بزند و از صاحبخانه ی جمتوجه شد خواهش کند که اجازه دهد نگاهی به باغ بیندازد.
از پشت دیوارهای کشیده رفع مشتاق دیداری کرد و نگاهی به خونه ی زهرا کرد.
زهرا دیگر در منزل ی پدری زیستن نمیکرد و سه سالی میشد که ازدواج کرده بود. بهشدت وقت بود که از زهرا خبر نداشت. دوری راه و شرایط زهرا که بعد از ازدواج دیگر مثل سابق نمیتوانست وقت زیادی برای مارال و دوستان وقت مجردی اختصاص دهد باعث این بیخبری شده بود.
باید به او زنگ میزد و قراری میگذاشتند برای متوجه شدار.
شماره ی زهرا را گرفت و زهرا وقتی فهمید مارال تبریز است فریادی از شادی کشید و آدرس کافه ای را داد تا یک ساعت بعد آنجا ملاقات کنند.
مقابل کافه ای که زهرا آدرسش را داد ماشین را پارک کرد و پیاده شد. کافه ی کاج بنفش… قبلا این کافه را نمشاهده کرده بود و از نمای بیرونی اش بسیار خوشش آمد. همیشه از رنگ ها خوشش می رسید و کافه قنادی خودش هزار رنگ بود اما از مکانهایی که مثل همین کافه صرفا با تنالیته ی طوسی رنگ آمیزی و دکور شده بودند هم بسیار خوشش می رسید. وارد کافه شد، فضای داخلی هم سبک نمای بیرونی را داشت و رنگ طوسی تیره فضا را تاریک و ملایمش بخش کرده بود. برخلاف کافه های دیگر که پر از دختران و پسران کم سن و پر سر و آوا بودند این کافه بنظر میرسید مشتریان خاصی داشت و همگی با ملایمش صحبت میکردند و در لاک خودشان بودند.
دور و بر را نگاهی کرد و پشت یکی از میزها زهرا را مشاهده کرد که کف دستش را برایش تکان میداد.
با تبسم به سمت او حرکت کرد و همدیگر را در آغوش کشیدند. زهرا بعد از زایمان دخترش چاق شده بود و حالت بامزه و مادرانه ی شیرینی پیدا کرده بود.
مقابل زهرا پشت میز جای گرفت و با بیقراری از حال همدیگر پرسیدند و اخبار و اتفاقاتی را که در حیاتشان رخ داده بود و خبر نداشتند برای هم تعریف کردند.
کم کم کافه شلوغ میشد و پنج شش نفر دختر و پسر که از حرفهایشان معلوم بود همکار هسسریع میز کناری مارال و زهرا را اشغال کردند و چند دختر دیگر هم پشت میز بقلی قرار گرفتند و یکی از دخترها از مارال اجازه گراهی شد و صندلی خالی را از پشت میزشان برای خودش برداشت و با شیرین زبانی و پر انرژی تشکر کرد.
_یادش بخیر مارال توام قدیما مثل این دختره سرزنده و زبل بودی
مارال نگاهی به دختری که نزدیکش جای گرفته و مشغول صحبت با دوستانش بود کرد و اظهار کرد
_آره… مارال قبل از م
_چه خوب یادت مونده، الناز میاظهار کرد مارال قبل از م مارال بعد از م، منظورش از م معراج بود اما به خواهرش اضافه کرد منظورم از م میلاد مسیحه… چقدر ریز خندیدیم اونروزگار… هعییی کاش اونوقتا بود… اونوقتا که معراج نرفته بود… تو زنده بودی… من خونه ی بابام بودم
زهرا با شوهرش خوشامگاهخت نبود و فقط بخاطر دختر کوچکش حیات مشترکش را ادامه میداد. مارال از حرف زهرا آهی کشید و اضافه کرد
_هنوزم اذیتت میکنه؟
_سر هر چیزی اذیتم میکنه… اما بدتر از همه موضوع بابامه که بعد از مولینم تنها مونده و ناصر نمیزاره برم بهش برسم. میگه وظیفه ی داداشته بعنوان پسر به بابات برسه تو بچه داری مجبوری بچهت رو تر و خشک کنی
_مگه میشه بخاطر بچه به پدر کم توجهی کرد؟ چقدر بی منطقه شوهرت، بچه جایگاه خودشو داره پدر هم جایگاه خودشو، تو باید بطور نرمال به هر دوشون برسی زیرا وظیفته
_آره اما اینو بیا به اون حالی کن… نمیدونی چقدر تحت فشارم مارال… بسیار دنیای بدیه، پدر و مادرها با چه زحمتی بچه هاشونو بزرگ میکنن، بعد که یکیشون میمیره و اون یکی تنها میشه، بچه ها میرن پی زیستن خودشون و یادشون میره که این پدر یا مادر چه جوری بزرگشون کرده و الان وقتشه که زحمتاشو جبران کنن
_جهان بد نیست، آدماش بدن
_همیشه بخاطر تو و زندگیت غصه میخورم که دیدهت دنبال معراج موند و نتونستی با کس دیگه ای ازدواج کنی و سر و سامون بگیری، ولی وقتی ناصر ذله م میکنه میگم خوشبحال مارال که آقا بالاسر نداره و اختیارش دست خودشه
_چمیدونم… تجرد و تاهل هر کدوم خوبیا و بدیایی دارن… اگه نیمه ی گمشده ی خودتو پیدا کنی ازدواج خیلیم خوبه ولی اگه با فرد اشتباهی ازدواج کنی جهنم رو تو همین جهان میبینی
_دقیقا… راستی مارال بنظرت معراج ازدواج کرده؟… الان باید سی و چند سالش باشه
_سی و دو سالشه الان… فکر کنم ازدواج کرده باشه چراکه الهه خانم مادری نبود که بزاره پسرش تا این سن مجرد بمونه
زهرا نگاهی به چشمان پر از حسرت مارال کرد و قلبش پر از درد شد.
_محسن هم که خدا لعنتش کنه آدم نبود کلا
_شایدم با دختری شامگاهیه خودش خوشامگاهخت میشد، اما مرد ایده آل من نبود. من فقط آدمی میتمایل داشتم که واقعا مرد باشه… تولید مثل و سکس و زورگویی رو هر نری میتونه انجام بده، اما مردونگی و کوه بودن برای یه زن کار هر کسی نیست… محسن کلا حامی و پشت نبود برای یه زن
_ولی معراج حامی بود… یادته چقدر هوای تو رو داشت و چند بار حمایتت کرده بود؟
_معراج همه چیز بود… مرد بود، کوه بود، بهشتی بود که من گمش کردم و بین جهنم و برزخ سرگردون شدم
زهرا با غمگینی کف دستش را روی کف دست مارال گذاشت و حرفی برای دلداری اش پیدا نکرد… بعد از سیزده سال هیچ کس دیگر امیدی برای پیدا شدن معراج نداشت.
مارال
ترحم و دلسوزی ای که در دیدهان زهرا موج میزد باعث شد قلب خودم هم برای خودم بسوزد. یعنی متوجه شدن معراج تا این غیرممکن بود؟ زهرا و افرا و شاید حتی خانجان دیگر امیدی به پیدا شدن معراج نداشتند ولی دل سرسخت من چرا امیدش را از دست نمیداد و معراج را رها نمیکرد؟!
فنجان قهوه ام را برداشتم و سعی کردم با خوردن محتویاتش چیزی که در گلویم سنگینی میکرد را هم فرو دهم. موزیک لایت بی کلام دلربایی در فضای کافه پخش میشد و حواسم به آن بود که سر و صدای دختر و پسرهای میز بقلی بلند شد و همه به سمت در ورودی کافه خیره شدند و از آمدن کسی که وارد شد ابراز شادی کردند. یکی از دخترها با شوق اضافه کرد
_کاپتان اومد، باورم نمیشه هیچوقت دعوتمونو قبول نمیکرد
پشتم به ورودی کافه بود و توجهی به شخصی که آمد نکردم ولی بعد از چند ثانیه با متوجه شدن صوتیش که به خوشامدگویی دختر و پسرها پاسخ میداد در جایم میخکوب شدم!
آوای مردانهی بم و خاصی که هرگز فراموشم نشده بود!… صوتیی که با متوجه شدنش قلبم خودش را به قفسه ی سینه ام کوبید و هیجان شدیدی وجودم را گرفت.
با بقیه در مورد اینکه کار دارد و باید زودتر برود حرف میزد. صدایش داشت دلم را از حرکت می انداخت… صوتیی که اگر هزار سال هم میگذشت با یک کلمه میشناختمش… یعنی ممکن بود؟!
کمی برگشتم و پشت سرم را چشم دوختم… مرد تازه واردی که دوره اش کرده بودند پشتش به من بود. آنقدر نزدیکم بود که بوی خوش ادکلن گرانقیمتش مشامم را پر کرد.
با یکی از پسرها کف دست داد و من خال روی گردنش را متوجه شدم!
خون در رگهایم یخ بست!… گویا وقت متوقف شد. تعبیر خواب دیشامگاهم بود؟… معراج من بود این مردی که با دو قدم فاصله از من ایستاده بود؟!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن