رمان خشم طوفان پارت ۱

«در عمارتی که دیوارهاش بوی خون و خیانت می‌دن، لال بودن تنها جادهِ زنده موندنه…»

طوفان؛ وارثِ حقیقی یک امپراتوریِ میلیاردی که ده سال پیش در یک تصادفِ ساختگی، پدر و مادرش رو از کف دست داد و خودش به صنقلبی چرخ‌دار زنجیر شد. مردی که قدرتِ حرف زدنش رو از دست داده، ولی پشتِ اون نگاه‌های سیاه و سنگی، نقشه‌ی قتلی رو می‌کشه که تمامِ خاندانش رو به آتیش می‌کشه. او لال نیست، او فقط منتظرِ لحظه‌ی مناسب برای دریدنِ گلوهاست!

ساکت؛ دختری از جنسِ شعر و غزل، دانشجوی ادبیات که برای فرار از کف دستِ ناپدریِ هوس‌باز و پسرِ شیطان‌صفتش، به آغوشِ خطر پناه می‌بره. او با عشقی قدیمی به طوفان، تن به ازدواجی می‌ده که همه فکر می‌کنند پرستاری از یک معلولِ بی‌مصرفه؛ ولی ملایم تنها کسیه که می‌تونه با سرانگشتانش، خاموشیِ طوفان رو بشکنه.

در این منزل، هیچ‌کس آن‌چیزی نیست که نشان می‌دهد

نویسنده : sisi
هفته‌ای یک پارت

پارت اول: در حصارِ خاموشی

راوی

صدای بسته‌شدنِ درِ سنگینِ اتاق توسط رادین، مثل حکمِ حبسِ ابد توی گوشِ آرام زنگ خورد.

حالا اون بود و طوفان؛ مردی که سال‌ها تو رویاهاش باهاش قدم زده بود و حالا مثل یه شتاب‌زدهیسِ یخی، روی صنقلبی چرخ‌دارش قرار گرفته بود و به نقطه‌ای نامعلوم از پنجره خیره شده بود.

اتاق بوی عطرِ تلخِ همیشگیِ طوفان رو می‌داد، عطری که با بوی سردِ بارونِ پشتِ پنجره گره خورده بود.

آرام با کف دست‌هایی که از سرما و اضطراب می‌لرزید، تورِ کشیدهِ عروسیش رو از سرش باز کرد.

نگاهش به آینه‌ی قدی افتاد.
لباسِ عروسِ دکلته‌اش، بدنِ خوش‌تراشش رو مثل یک مروارید توی صدف بغل کرده بود.

برگشت و به طوفان نگاه کرد.

_ بالاخره تنها شدیم طوفان… نمی‌دونی چقدر منتظرِ این لحظه بودم، حتی اگه سهمِ من از تو فقط همین سکوتِ مطلق باشه.

بغضی که از سر شامگاه توی گلوش بود، با متوجه شدنِ چهره‌ی مقتدر ولی ساکتِ طوفان شکست.
جلو راهی شد و با احتیاط، کف دستِ بزرگ و مردانه‌ی طوفان رو که روی کف دسته‌ی ویلچر بود گراهی شد.

دستش گرم بود، برعکسِ نگاهش. ساکت با زحمت طوفان رو به کمکِ قدرتی که طوفان در بالاتنه‌اش داشت، روی تخت نشوند.

طوفان با کف دست‌های ورزیده‌اش لبه‌ی تخت رو گرفت تا تعاقلبش حفظ بشه، اما پاهاش… اون پاهای کشیده، بی‌رمق روی زمین کشیده می‌شدن.
آهسته زمزمه کرد:

_ بذار کمکت کنم عزیزم…حتما امشامگاه به‌شدت خسته شدی.

ساکت بدون اینکه خجالت بکشه، مقابلِ چشم‌های خیره و بی‌حسِ طوفان، کف دست برد پشتِ کمرش و زیپِ لباسِ عروس رو پایین کشید.

پارچه‌ی سفیدِ حریر مثل پوستِ ماری که ریخته بشه، روی زمین افتاد.

حالا ملایم فقط با لباسِ زیرِ توریِ قرمزش مقابلِ مردی توقف کرده بود که شوهرش بود.

نورِ زردِ آباژور، روی پوستِ مرمرین و سفیدِ ساکت رقص می‌کرد.

آرام تبسمی زد، انگار که طوفان داره با تحسین نگاش می‌کنه.

راهی شد سمتِ کمد و یکی از پیرهن‌های مردانه‌ی طوفان رو برداشت.

پیرهنِ سفیدِ نخی رو تنش کرد.
قدِ پیرهن تا بالای رون‌های سفید و تپلش می‌رسید و دکمه‌هاش روی سینه‌هاش به زور بسته می‌شدن.

_ بهم میاد طوفان؟ یادته بچه بودیم می‌گفتی رنگِ سفید بهت میاد؟

برگشت سمتِ تخت. طوفان هنوز همون‌طور ساکت بود، اما رگِ گردنش کمی برجسته شده بود.

ملایم لبه‌ی تخت نشست و شروع کرد به باز کردنِ دکمه‌های پیرهنِ طوفان.

_ می‌پرسی چرا انقدر نگات می‌کنم؟ خب زیرا قلبم برات تنگ شده بود مغرورِ من…حتی وقتی که حرف نمی‌زنی، چشمات دارن باهام حرف می‌زنن.

پیرهنِ طوفان رو به آرومی از تنِ چهارشونش درآورد.

بالاتنه‌ی طوفان، برعکسِ پاهاش، به شدت تنومند و ورزیده بود.
عضلاتِ کول و سینه‌اش زیرِ دست‌های ظریفِ آرام می‌لرزید.

آهسته با عشق، کف دستش رو روی عضلاتِ شش‌تیکه‌ی شکمِ طوفان کشید و زمزمه کرد:

_ قربونِ این قد و بالات برم که حتی این صندلی لعنتی هم نتونسته ابهتش رو بگیره.

آرام با مهارت، طوفان رو کاملاً روی تخت خوابوند.

پاهای قد بلندش رو با کف دست بلند کرد و زیرِ پتو گذاشت.
خودش هم کنارش دراز کشید، سرش رو گذاشت روی بازوی سفت و آهنینِ طوفان و پتو رو تا روی سینه‌ی هر دوشون بالا کشید.

_شب بخیر مرد من…

آرام نگاه‌هاش رو بست و ثانیه‌ای بعد به خوابِ عمیقی رفت، غافل از اینکه به محضِ سنگین شدنِ نفس‌هاش، انگشت‌های کف دستِ طوفان که زیرِ پتو بود، به شدت مشت شد و نگاه‌های سیاهش، توی تاریکیِ اتاق باز شد؛ لبریز از خشم، شهوت و انتقامی که بوی خون می‌داد…

#sisi

نوشته رمان خشم طوفان پارت ۱ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.