افراخان
مکثی کردم و بیان کردم
ارسلان: ببین گلاب من هر کاری هم کنم دیگه نمیتونم با بابات دیده تو نگاه بشم.. نعنا و پدرت باید از اینجا برن.. شیراز اونقدرا هم شلوغ نیست که کسی کسیو نشناسه.. من اینجا واسه خودم کسی شدم.. اینجوری نمیشه که حرف نعنا و بابات بشه نقل مجلس..
به جای گلاب نعنا به حرف اومد
نعنا: مادر اخه من کجا برم شمارو ول کنم؟ بدون تو و تمنا…
گلاب: ارسلان این چه حرفیه.. مگه تازه نامزد کرده ان که هی بخوان برن و بیان.. هفته ای یه بار مامان میره خونه ما حاجی رو میبینه سری میزنه.. البته میتونه اصلا اونجا بمونه.. تازه به مردم چه.. ولی این که از ما دورشون کنی به صلاحه؟ من و تو مگه جز اونا کیو داریم؟!….
ارسلان: من حرفمو زدم.. والسلام..
اینو بیان کردم و مسیرمو کشیدم و رفتم که ای کاش نگفته بودم و ای کاش لال شده بودم و شرط نذاشته بودم..
من دیگه خبردار نشدم که چی شد اما وقتی شامگاه اومدم خونه متوجه شدم نعنا نیست.. بهشدت تعجب کردم فکر میکردم با این شرط کف دست دست کنه یا قید ماجرا رو بزنه.. یه جوری که انگار زیادم برام مهم نیست از گلاب پرسیدم
ارسلان: شام چی داریم؟ نعنا رفته؟
گلاب: شام قیمه.. نعنا هم راضی نمیشد.. ولی من مسیریش کردم..
اخمامو کشیدم و با برآشفتهت اظهار کردم
ارسلان: وقتی خودش راضی نبود چرا جادهیش کردی؟ مگه جای تو رو تنگ کرده بود زن؟ پس اینو بگو.. به فکر اونا نبودی فقط میتمایل داشتی مادرشوهر تو خونت نباشه اره؟!….
گلاب با نگاهای گمسرور شده از تعجب بیان کرد
گلاب: چی داری میگی ارسلان.. نعنا نمیخواست بره ولی نشسته بود به گریه کردن.. منم فرستادمشون با حاجی برن خونه ی خودتون
با تعجب پرسیدم
ارسلان: خونه ی خودمون کجاست؟
گلاب: وا.. همون خونتون تو تهران دیگه.. که پیش از این اونجا بودین.. اظهار کردم برن اونجا یه مدت باشن.. ما هم بهشون سر میزنیم.. تازه برادرمم تهرانه.. البته از ماجرا خبر نداره ولی.. خب اگه شد کم کم بهش بگیم.. ارسلان انقدر سخت نگیر.. اونا سن و سالی ازشون گذشته نیاز به همدم دارن.. تازه قرار شد باهات حرف بزنم اخر هفته ما هم بریم تهران پیششون کدورت ها رفع بشه.. حاجی هم باهات حرف بزنه. خودش توضیح بده..
اما من دیگه حرفای گلابو نمیگوش دادم تنها چیزی که حس میکردم ترس بود.. ترس تهران.. اخ تهران اخ.. گلناز.. تمنا… درسته تهران شهر بی در و پیکری بود ولی نباید انقدر به گلناز نزدیک میشدیم.. اخ نعنا از کف دست تووو
گلناز
من و امیر بلاخره رسما زن و شوهر شدیم.. از یاداوری کنارش بودن لپام گل مینداخت به قول امیر شامگاهیه هلو میشدم.. کم کم خوشی ها میومدن که جای خاطرات بدو بگیرن.. جای نبود تمنا.. جای خاطرات زندگی با افرا.. جای طردکردن مولین و نازگل که نبودشون تیر می کشید..
یک ماهی از حیات مشترک من و امیر گذشته بود برخلاف چیزی که از ابتدا از خانم بزرگ تصور میکردم حرکت کردارش تو این مدت هر روزگار بهتر و بهتر میشد امیر هم بعد از بیمارستان هر روزگار منو می برد بیرون و میگردوند
تا اینکه یه روز وقتی بی خبر از همه جا از بازار برگشتم خونه متوجه شدم خانم بزرگ با همواره فرق کرده اخماش تو هم بود و سلام منو به زور جواب داد تعجب کردم ولی چیزی ناظهار کردم فکر کردم شاید حالش خوب نباشه رفتم بالا وسایلی که خریده بودم گذاشتم سر جاش برعکس هر روز که صدیقه خانم اتاق هارو مرتب میکرد اتاق مشترک من و امیر به هم ریخته بود خودم روتختی ها رو مرتب کردم و رفتم طبقه پایین که نگاهام افتاد به در اتاق قبلی اتاقی که اوایل به هم داده بودند در اتاق باز بود و حسابی به هم ریخته بود بازم بهشدت تعجب کردم رفتم پایین از خانم بزرگ پرسیدم
گلناز: خانوم بزرگ .. چیزی شده؟انگار سرحال نیستین..
خانوم: آره سرحال نیستم سرحال نبودنم کنار دارم دیوونه میشم گل ناز بیا بشین اینجا ببینم
با استرس و ترس قرار گرفتم با صوتی رسا و سرد بیان کرد
خانوم: ببین الان نه امیر اینجاست و صدیقه نه هیچکس دیگه فقط من و تو این یه سوال ازت میپرسم و توقع دارم راستشو بگی منو خر فرض نکن
با سر تایید کردم دلم داشت میومد تو دهنم بقچه ای رو پرت کرد جلوی پاش رو زمین یه مشت طلای گره خورده ریخت رو زمین
خانوم: صبح صدیقه داشت اتاق ها رو تمیز میکرد.. اینو از پشت کمد اتاق که تو قبلا توش بودی پیدا کرد بهشدت جا خوردم صدیقه که میشناسی آلو تو دهنش خیس نمیخوره میمیل داشت همه جا هوار بزنه بگه تو یه مشت طلا قایم کردی ولی من عقلم رسید شستم خبردار شد مال توئه فوری بیان کردم طلاهای من بوده که قبلا تو اتاق جا داده بودم که دهن صدیقه بسته بشه الان هم فرستادم دنبال نخود سیاه الان من موندم و تو و یه سوال اینارو از کجا اوردی این همه طلا رو تو از کجا آوردی آخه دختر…
من به کل این طلا ها رو فراموش کرده بودم برای همین اصلا نمیدونستم چی بگم اگه می اضافه کردم مال من بوده یعنی شوهر قبلی برام خریده بود امکان نداشت باور کنه چون امیر بهش اضافه کرده بود که من یه دختر روستایی ساده بودم
گلناز
زبونم از ترس بند اومده بودی اشتباه کوچک کافی بود که همه چی خراب بشه نمیخواستم زندگی خوبم رو از دست بدم میدونستم اگه نتونم خانم قانع کنم پیگیری نمیشه که تنها از کجا اومده اگه پیگیر می شد چی اگه می فهمید من… من زن خان بودم… شوهرم نمرده بود.. اگه میفهمید فرار کرده بودم چی.. اگه میفهمید اونی که تو تصادف سوخت شوهر واقعیم بود.. حتما به امیر میاظهار کرد.. بعد از مکث طولانی سرمو بالا اوردم و با ترس بیان کردم
گلناز: خانم راستش اگه بگم ممکنه خیلی ناراحت بشین… اما میدونم اگه میگم هزار تا فکر ناجور میاد تو ذهنتون اما تورو خدا فکر بدی نکنید
خانوم: باشه .. تو بگو.. تا ببینم چی میگی.. اگه راستشو بگی گوش میکنم
گلناز: راستش قبل از فوت شوهرم خان بهم نظر داشت… با صد تا واسطه برام طلا می فرستاد منم نمیدونستم چیکار کنم نمی تونستم به شوهرم چیزی بگم چراکه می دونستم خون به پا می شه نمی تونستم طلاها را به کسی بدهم یا بندازم بیرون برای همین همشون را جمع کردم اون شامگاه هم که داشتم فرار میکردم بقچه طلاها را برداشتم از کف دست خان و ادماش و فامیل شوهرم فرار کردم.. بیان کردم اگه پول دستم نبود لااقل اینا پشتوانم بشه…باور کنید اینارو خان برام خریده بود…
خانوم: که اینطور ! میخوای بگی دختری مثل تو یعنی روستایی و بی پول با این همه طلایی که خان براش می خریده کف دست از پا خطا نکرده؟ بهتره که دروغ نگی گلناز.. وگرنه خیال نکن عروسمی کاری باهات ندارم میگیرم از گیس آویزونت می کنم
خواستم جواب بدم که در باز شد و امیر اومد تو.. از ترس زبونم بند اومد که نکنه الان خانوم چیزی بگه.. ولی خانوم خیلی عادی بیان کرد
خانوم: خوش اومدی پسرم.. چقدر قدر زود اومدی.. اندیشیدم شیفت داری..
امیر: سللاااام.. سلام.. غمگینین برگردم برم… إ گلناز خوبی؟ چرا رنگت پریده؟
من من کنان خواستم چیزی بگم که خانوم نذاشت و گفت
خانوم: فشارش افتاده.. بزار بیوفته.. هر موقع یه کم رنگش می پره دلم خوش میشه که حاملس.. یالا دیگه یه نوه بیارین برااام
امیر: وا مامان.. ما هنوز دو ماهم نیست عروسی کردیم.. چه بچه ای اخه.. بزار ببینم شاید مریض شدی.
اومد جلو فشارمو بگیره که پاش خورد به بقچه طلاها… خم شد با تعجب به طلاهای گره خورده به هم چشم دوخت و اضافه کرد
امیر: اینا چیه.. طلاهارو چرا ریختین؟ مال تو إ مولین؟
گلناز
من و خانوم به همدیگه خیره شدیم بر خلاف توقعم بلافاصله خانوم اظهار کرد
خانوم: مال منه پسرم.. اورده بودم به گلناز نشون بدم گره خورده بودن داشتم گره هاشو باز میکردم کلافه شدم انداختم پایین بابا.. مگه من نگاهم میبینه گره زنجیرارو باز کنم
امیر ریز خندید و بیان کرد
امیر: اینجوری طلاهارو بریز و بپاش میکنی بسیار طلا ملا داری ها مولین خانومی…
منم خنده مصنوعی کردم و اظهار کردم
گلناز: منم گفتم بزارین باشه من باز میکنم
امیر: مولین با این طلاهات حواسمو پرت کردیا به کل یادم راهی شد بگم … صدیقه کجاست؟
خانوم: صدیقه بیرونه.. فرستادم خرید کنه چیکارش داری؟
امیر: إ.. خوب کاری کردی.. مهمون داریم..
خانوم: همکاراتو دعوت کردی؟ کاش میگفتی تدارک میمشاهده کردیم…
امیر: نه بابا غریبه نیستن.. سروین و زن عمو اومدن…
اخمای خانوم حرکت کرد تو هم
خانوم: سروین؟ برای چی میخوان بیان اینجا؟
امیر: مولین.. این چه حرفیه؟ میخوان بیان سر بزنن.. واسه عروسی نتونستن بیان الان میخوان بیان عیبش چیه؟
خانوم: خیل خب.. برو به علی بگو بره اردکم بخره…
خونشون مهمون میومد و میراهی شد هیچ وقت نمتوجه شده بودم خانوم واسه مهمون اخماش تو هم بره البته اکثر مهمونا از دوستاشون بودن و همکارای امیر نه فامیل.. امیر که راهی شد سؤال کردم
گلناز: خانوم.. سروین کیه؟دختر عموی امیره؟
خانوم سری به تایید تکون داد و بیان کرد
خانوم: این طلاهارو جمع کن ببر بالا… حواست باشه ماجرا یادم نرفته من به خاطر اینکه پسرم بعد مدت ها بلاخره کنار تو خوش حال بود بی چک و چراکهه تو رو کردم عروس خونه ای که تو خوابم نمیدی پس قدرشو بدون.. اینم بدون امشامگاه باید حواست خیلی به رفتارت باشه.. مثل جواهر باید بدرخشی.. کمک کن باهات بیام بالا.. لباساتو من انتخاب میکنم…
با سر تایید کردم و دیدهی زیر لب گفتم زیر بغلشو گحرکت کردم که باهم بریم بالا با ترس سؤال کردم
خانوم: شما از مهمونا خوشتون نمیاد؟
خانوم پوزخندی زد و گفت
خانوم: تو باید خوشت نیاد… سروین عاشق امیره…
اینو که گفت وا رفتم.. پاهام شل شد…
گلناز: چی؟
خانوم: همین که متوجه شدی.. بزار نفسم جا بیاد بهت میگم.. اما پیش امیر چیزی نمیگیا.. اینی هم که الان بهت میگم واسه اینه که حواست بیاد سر جاش..
گلناز
ترس وجودمو گرفته بود حس بدی بود ترس به دلم چنگ مینداخت…
منتظر حرف خانوم بودم منم مثل خانوم اخمام راهی شده بود تو هم و حالا دیگه نسبت به اومدن این مهمونای ناخونده اصلا حس خوبی نداشتم
خانوم: اه.. وقت گیر اوردن.. کمد لباسو باز کن ببینم چی داری.. هم کمد لباسو باز کن هم گوشتو.. گلناز.. گوشتو خوب باز کن.. اگه این دختره پسرمو از مسیر به در کنه من از دیده تو میبینم..
گلناز: یعنی در این حده؟ اخه چرا باید امیرو از راه به در کنه.. مگه نمیفهمه.. امیر زن گحرکت کرده .. اصلا جریان چی بوده
خانوم نفس عمیقی کشید و سری تکون داد
خانوم: اون موقع که امیر با اون خدا بیامرز نامزد بود… سروین و پدر و مادرش یعنی عمو و زن عموی امیر تو یه عمارت تو خیابون پایینی زندگی میکردن.. سروین به بهونه سر زدن به من هر روز میومد اینجا امیرم اون موقع باهاش بهشدت صمیمی بود.. از بچگی با هم بزرگ شده بودن.. بهدنگاه خواهری میدیدش برای همین همیشه از این که سروین دور و برش باشه ترسی نداشت… لاله هم از این موضوع دلخور بود.. تا اینکه یه روزگار سروین با هزارتا حقه امیرو چیز خورش کرد و مستش کرد.. جوری صحنه سازی کرد انگار امیر و سروین با هم بودن میگم صحنه سازی چون باور نمیکنم پسرم هنچین کاری کرده باشه.. اون عاشق لاله بود..
گلناز: بعدش چیشد؟
خانوم: بعدش لاله مریض شد و دنبال درمان نراهی شد.. برای همین پدرش از دست امیر عصبانیه.. میگه تو باعث شدی دخترم افسردگی بگیره مریض بشه..
گلناز: ولی مگه اون خدابیامرز سل نداشت؟
خانوم: ظاهرا اینجوری بود ولی معلوم نشد…
گلناز: اخه یعنی چی؟
خانوم: یعنی دکترا مطمئن نبودن چش شده.. برای اینکه خانوادش انقدر بی طاقت نشن بیان کردن سل بوده..
جا خوردم یعنی واقعا دلخوری و غصه ی کاری که سروین کرده بود لاله رو به کشتن داد.. پس باید دختر ترسناکی باشه.. با استرسی که همه ی وجودمو گرفته بود لباس فاخری که خانوم برام انتخاب کرده بود پوشیدم و ارایش حسابی کردم و سرویسی که هدیه عروسیم بود انداختم جوری زیبا و شکیل شدم که انگار قرار بود به یه عروسی فاخر برم ولی دلم عین سیر و سرکه میجوشید
گلناز
در همون بدو ورود سروین و مادرش به خونه متوجه عمق فاجعه شدم.. امیر به خاطر یه تماس فوری یه سر رفته بود بیمارستان صدیقه خانوم هفت مدل غذا درست کرده بود و خونه و من و خانوم هر سه میدرخشیدیم!! جوری حاضر شده بودیم انگار شاه قرار بود برای سرکشی بیاد.. حتی خانوم یه کف دست از لباسای قدیمیشو به صدیقه خانوم داده بود و اونو هم نو نوار کرده بود.. بلاخره اومدن.. یه دختر سفید قد کشیده نگاهای مشکی و موهای خرمایی یه رژ غلیظ قرمز زده بود و کلاه فرانسوی تنش بود با یه کت و دامن کوتاه.. مادرش یه زن جا افتاده ولی ظاهر مغروری داشت یه گردنبند کلفت انداخته بود گردنش که تو نگاه باشه بادی به غبغب انداخته بود و با پشت نگاه نازک شده منو نگاه میکرد.. سروین و مادرش ظاهرا به گرمی منو بغل کردن و با خانوم روبوسی کردن
سروین: زن عمو جون مبارکه.. چه عروسی گحرکت کردین .. ما که نشد عروسی بیایم ولی بسیار قلبم بود..
تبسم های الکی میزد خانوم سرسنگین و با تبسم کوچیک جوابشو میداد
خانوم: لطف داری عزیزم.. نگاهات دلنشین میبینه.. خوش اومدین.. بفرمایید بالا…
یه کم گذاشت سروین پا رو پا انداخته بود و قهوه میخورد و از خاطرات فرنگش میگفت خانومم جوابشو میداد و تو همین گیر و دار یه دفعه سؤال کرد
سروین: وای عروستون چه قدر ساکته.. تو یه ذره حرف بزن عزیزم… از خودت بگو.. کجا درس خوندی پدر و مادرت کی ان.. کجان..
لبخندی زدم ولی ته قلبم فرو ریخت.. چه تحصیلاتی.. چه خانواده ای در مورد این حرفا هماهنگ نکرده بودیم انقدر خانوم حواسمو به مقلب لباس و ارایشم پرت کرده بود یادم حرکت کرده بود بپرسم دقیقا به فامیلاشون چی بیان کردن .. خدا خدا میکردم و این چند ثانیه مثل یه عمر گذشت که انگار خدا صوتمو شنید.. در باز شد و امیر اومد داخل.. با متوجه شدنش نفس راحتی کشیدم و فوری از سر جام قد بلند شدم..
گلناز
امیرو بغل کردم و کیفشو ازش گراهی شدم و بیان کردم
خوش اومدی عزیز دلم..
امیر گونمو بوسید و بعد راهی شد سمت سروین سلام کرد سروین براش نگاه و ابرویی اومد و اظهار کرد
سروین: من که باهات قهرم
امیر نگاهاشو گخوشحال کرد و بیان کرد
ای ای بابا چرا زنمو باز این دخترت که با من قهره باز چیکار کردم من که تا یادمه همش داشتم ناز تو را می کشیدم تو که عروسی نیومدی من باید با تو قهر باشم خانم کوچولو
زن عمو: والا امیر جون تو انقدر یهویی عروسی کردی که ما جا خوردیم شوکه شدیم اصلا نتونستم خودمو برسونم ای کاش قبلش به ما خبر میدادی یه عقدی یه مراسم بله برونی والا ما که نمتوجه شدیم چی شد تو یهو بعد این همه مدت ازدواج کردی البته همون بهتر که عروسی نیومدیم ظاهراً زیادم خبرهای خوبی نبود البته ما از فک و فامیل یه چیزایی گوش دادیم بازم بسیار خبرنداریم راستی بشینین تعریف کنیم ببینیم اصلاً چی پیش اومده بود؟؟
جریان چی بود مولینت که به ما هیچی نمیگه اصلا ما را قابل نمیدونی زیاد با ما حرف بزنه از این عروسی تونم هرچی جویا شدیم هیچی نگفت ماشالا بسیار ساکته
امیر : نگاه الان میرسم خدمتتون رسیدیم لباسمو عوض کنم الان میام میام مفصل با هم در مورد همه چی حرف میزنیم البته در مورد عروسی که ترجیح میدم بسیار حرف نزنیم خوب نیست خاطرات بد و آدم مرور کنه اما در مورد خودم و گلناز کلی براتون حرف میزنم اینکه عروسی هم یه دفعه ای شد باید بگم که یه آدم یهو دلش میره دیگه دلمون رو برداشت برد و ما هم فوری گرفتیمش
خانوم تبسم رضایتی زد
💙
💚💙
💙💚💙
💚💙💚💙
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن