رمان خان پارت ۲۴

افراخان

صبح از پایین صبحونه گراهی شدم و اوردم بالا گلاب بیدار شده بود به‌شدت تو هم بود مثل اینکه تازه متوجه عمق ماجرا شده بود بهم یه نگاه معنی دار کرد و بیان کرد

برگردیم ارسلان.. برگردیم.. باید این ماجرا روشن بشه…

ارسلان: خیل خب… پس بپوش بریم..

گلاب: اره خب.. باهاشون حرف بزنیم بهتره.. اینجوری تو یه طرفه به قاضی رفتی و بابای بیچاره منو مقصر کردی…

یه نگاه غضبناک بهش کردم و تو یه لحظه اون افرای خشن از درونم اومد بیرون و سینی صبحونه که دستم بود با شتاب پرتاب کردم خورد به دیوار و نقش زمین شد و کل اتاق شیشه شد…
داد زدم

منظورت اینه نعنا ادم بی ابروییه.. گلاب بار اخرت بود..

گلاب با وحشت نگاهم کرد تمنا از صوتی به هم خوردن شیشه ها و داد من بیدار شده بود و داشت گریه میکرد گلاب لباسشو پوشید به سرعت تمنا رو بغل کرد و بدون هیچ حرفی رفت پایین.. چند تا نفس عمیق کشیدم و وقتی یه کم به خودم اومدم وسایلو برداشتم و پول اتاق و خسارت وسایلشو دادم و راهی شدم سمت ماشین.. اما گلاب اونجا نبود اندیشیدم دم ماشین توقف کرده… هراسیدم مستاصل چند قدم جلوتر راهی شدم مشاهده کردم لب خیابون ایستاده تا یه ماشینی چیزی رد بشه.. راهی شدم جلو کف دستشو کشیدم و اضافه کردم

بیا تو ماشین بچه بازی در نیار..

گلاب: هر موقع فهمیدی با من چه جچوری باید حرف بزنی میام.. خیال نکن با گردنکشی و داد و بیداد میتونی باهام حرف بزنی..

ارسلان: سوار شو..

گلاب: نمتوجه شدی چی اضافه کردم؟

ارسلان: اظهار کردم سوار شو.. یالا..

گلاب کف دستشو کشید منم جلوشو گراهی شدم و برای اینکه قائله ختم بشه گفتم

گلاب.. هر دو تا اعصابمون داغونه.. بیا… بیا سوار شو بریم زودتر.. کلافم نکن..

گلاب با بی میلی و بدون هیچ حرفی سوار شد.. تمنا هم اروم شده بود اما گرسنه بود گلاب براش شیر درست کرده بود و زیر نگاهی منو نگاه میکرد منم فقط گازشو گحرکت کرده بودم که زودتر برسیم

***
در عمارتو باز کردم همه جا سوت و کور بود وحشت کردم نکنه نعنا رفته باشه خونه اون یارو حرکت کردم تو و آوا زدم

نعنا.. نعنااااا

اکرم خانوم از تو آشپزخونه پرید بیرون و دستپاچه اظهار کرد

آقااا نعنا خانوم.. نیست…

افراخان

دلم هری ریخت هزار تا فکر اومد تو ذهنم گلاب تمنا رو برد داخل تا رفت تو داد زدم

کجااااست…کجا رفته؟

اکرم: راستش…بیان کرد میره… از همونجا که اومده…میره همونجا دیگه تو روتون نمیتونه نگاه کنه… آقا ، نعنا خانوم بسیار ناراحت بود… با دیده گریون حرکت کرد هرکاری کردم نتونستم جلوشو بگیرم

ارسلان: اون مرتیکه کجاست؟ کجا رفت؟

اکرم: آقا من… نمیدونم…

ارسلان: اکرم حرف بزن وگرنه همین جا چالت میکنم…

تو قلبم گفتم افرا درست اندیشیدی صد درصد باهم رفتن و فرصتو غنیمت شمردن…

اکرم: آقا اون روز …یعنی ..شما که راهی شدین خانوم انداختنشون بیرون… دعواشون شد..خانومم ساکشو جمع کرد و گفت برای همیشه میره دنبال بخت سیاه خودش…

ارسلان: برگشته…رفته کلبه ..اخ نعنا ..نعنا از کف دست تو..

گلاب اومد پایین تمنارو گذاشته بود بالا

گلاب: اکرم برو بالا مراقب بچه باش… ارسلان بابام کجا رفته؟

ارسلان: من از کجا بدونم؟!.. مادر من که آواره این خیابون اون خیابون شد از شرمندگی…برو پیش بابات مراقب بچه هم باش من باید برم دنبال نعنا….

گلاب: واسا ارسلان ..کجا رفته ؟ بزار منم با تو بیام

ارسلان : لازم نکرده برو دنبال بابات.. ببین چی میگه ..تو مضطرب همین بودی دیگه برو حرفاشو بشنو ..برو ببین تقصیر کی بوده

گازشو گراهی شدم به سمت روستا یک ساعت مونده بود برسم که یه پارچه مثل شال انداخته بودم رو سر و صورتم..می ترسیدم تو اون مسیر کسی منو بشناسه..ماشینو یه جا پارک کردم و مسیر جنگلی رو پیش گرفتم ..آفتاب غروب کرده بود و دود از دودکش کلبه نعنا بیرون میومد … درست حدس زده بودم …اومده بود اینجا.. به در کوبیدم نعنا با ترس گفت

کیه!؟…

باز کن نعنا

نعنا درو باز کرد و قرار گرفت…

چرا اومدی ارسلان…برو پسرم ..برو دنبال زندگیت…

ارسلان: نعناااااااا… دیوونم نکن …واسه چی اومدی اینجا؟ نمی گی کسی تورو ببینه …نمی گی منو برمیگردونی اینجا دیوونم میکنی؟
نعناااا اخه تو با اون مرتیکه…اخه نعنا چرااااا بهم بگو چرا همچین کاری کردی…؟!!!

نعنا خاموشی کرده بود و سرشو انداخته بود پایین مکثی کرد و اظهار کرد

نعنا:ارسلان…یه دختر بچه بودم که با پدرت ازدواج کردم…چه می فهمیدم ازدواج چیه… اامان اشتباهی که کردم شکستن یه گلدون بود…تازه عروس بودم که پدرت بار اول کتکم زد..طردم کرد ،روی خوش نمتوجه شدم ،طعم محبت نچشیدم بارها خودش و خانواده به اصطلاح خان و خانزادش تحقیرم کردن… کتکم زدن…تورو حامله بودم فکر میکردم همه چیز بهتر میشه که پدرت…

مکث کرد و چیزی ناظهار کرد …اشکاش جاری شد …

ارسلان: پدرم چی!؟؟

افراخان

مکثی کردم و به چشمای پر اشک نعنا خیره شدم نعنا اجازه داد اشکاش تو خاموشی بریزه.. یه کم سکوت بینمون حکم فرما شد بعد نعنا با حسرت سری تکون داد و گفت

پدرت میدونست از حیات باهاش خسته ام اونقدر خودش و خانوادش اذیتم کرده بودن که به حد مرگ ازشون متنفر بودم فقط به خاطر تو تحمل میکردم.. به خاطر بچم.. پدرت مرد مریضی بود وقتی متوجه شد دیگه با کتک و تهمتوجه شد بهش محل نمیزارم شروع کرد جلوی نگاه من با زن های مختلف رابطه داشتن..

با تعجب داد زدم

ارسلان: چییی؟

نعنا: چیه؟ تعجب کردی؟ فکر کردی چرا سال ها تنها تو جنگل موندن و اوارگی کشیدن و دور موندن از بچمو تحمل کردم و به زندگی با اون هیولا ترجیح دادم.. برای اینکه اون هر کاری ازش بر میومد.. هرکاری هم کردااا کارای وحشتناک.. میفرستاد از شهر براش روسپی بیارن.. هر مقلب زنی.. زشت جذاب.. چاق نحیف.. هر شامگاه یه زن.. میومد با لگد میکوبید تو در اتاقم تا در باز باشه گاهی حتی جلو نگاه من شروع میکردن و ادامه میدادن.. از عمد.. از عمددد که فقط من خرد بشم و زجر بکشم.. بغض میکردم ولی مثل یه زن جلوی خرد شدنمو میگحرکت کردم.. بغضمو نگه میداشتم واسه وقتایی که خونه نبود.. زار میزدم و به بخت بدم لعنت میفرستادم…

نشستم گوشه کلبه رو زمین و سرمو گحرکت کردم تو کف دستم.. از این که همچین پدری داشتم متنفر بودم.. پس بگو.. این خوی وحشی گری رو از کی به ارث برده بودم نمیدونم چه قدر سکوت کردیم نعنا یه لیوان چای گذاشت جلوم و اظهار کرد

تو فقط شنیدی و اینقدر داغون شدی.. فکر کن ببین من چی کشیدم.. ارسلان من روی خوش زیستنو نمتوجه شدم.. همیشه تنها بودم.. تا به حال هیچ مردی دست نوازش به سرم نکشیده.. هیچ مردی دوستم نداشته.. حاج آقا…

ارسلان: اسم بابای گلابو نیار نعنا.. حاج اقااا.. چه حاج اقایییی.. فقط تمایل داشته گولت بزنه مولین بس کن.. مرتیکه ی هیز دوزاری به‌شدت پیرپاتاله.. تو اگه دردت اینه.. من میفرستمت خونه تهران… همونی که بیان کردیم خونه قبلیمونه.. میگردم یه مرد برات پیدا میکنم نعنا.. ازدواج کن باشه.. گور بابای مردم.. اصلا کی اونجا مارو میشناسه… اما تهران.. نه تو شیراز.. با یه مرد دیگه.. نه بابای گلاب..

گلناز

امیر کف دستمو گرفته بود و بهم خیره شده بود.. سرمو انداختم پایین

امیر: خراب کردم.. شب اول عروسیمون.. چی فکر میکردم چی شد…

گلناز: عیب نداره.. ببین من خوشحالم.. از این که اتفاق بدتری نیوفتاد واقعا خوشحالم لازم نیست خودتو سرزنش کنی…

امیر: جبران میکنم.. قول میدم امشامگاه همه چیو فراموش کنی.. تلافی دیشامگاه و اتفاقای بدش..

گلناز: دلواپس نباش.. از این به بعد همه چی خوب میشه میدونم…

امیر نمیدونست تمام حیات من به استرس گذشته و این اتفاق رو هم عین بقیه اتفاقا میزارم به حساب بد اقبالی خودم..

به اصرار امیر راهی شدم تو اتاقم که استراحت کنم.. خسته نبودم.. خوابم نمیبرد … از بیرون آوای پا میومد.. نمیدونم کی در حرکت کرد و امد بود.. دلم بیشتر از این گرفت که نیومده سراغم و اصلا میلی بهم نداشته.. از ذهنم هزار تا فکر گذشت.. لباس خوابی که برای شب عروسیم خریده بودمو از کمد در اوردم و جلوی اینه جلوی خودم گحرکت کردم و نگاهش کردم.. ساتن و تور صورتی… تقه ای به در خورد هول شدم و لباسو پرت کردم تو کمد.. فکر کردم امیره اما صدیقه خانوم بود

صدیقه خانوم: خوبی گلناز خانوم؟ رنگت چرا پریده؟ اومدم خبر بدم من و علی و اقا و خانوم داریم میریم..

با تعجب اظهار کردم

گلناز: کجا؟ کجا میخواین برین؟ حال خانوم که هنوز خوب نشده..

صدیقه خانوم: اعصاب خانوم از این اتفاقا به هم ریخته.. داریم میریم اب گرم.. دو سه روز دیگه برمیگردیم.. خانوم تاکید کرد برای خداحافظی پایین نیاین

دیدهام بیشتر گرد شد و بیان کردم

گلناز: اخه اینجوری که بد میشه…

صدیقه: خانوم اینجوری خواستن.. خداحافظ

راهی شد و وقتی داشت میحرکت کرد زیر لب اظهار کرد خداشانس بده… کلا صدیقه خانوم از اولشم راضی به ازدواج ما نبود.. البته اهمیتی نداشت ولی تک و توک زیر لب تیکه مینداخت..
از پنجره پایین رو نگاه کردم داشتن با چمدون میراهی شدن سمت ماشین.. چند دقیقه ای طول کشید ولی بلاخره وسایل و جا به جا کردن و رفتن.. بلافاصله حرکت کردم سر و گوشی اب بدم.. میمیل داشتم ببینم امیر کجاست.. زیرا شب شده بود تمام چراغای خونه و حیاط روشن بود.. تو خونه آوا کردم امیر..

صدای امیر از طبقه ی بالا اومد که اظهار کرد

امیر: بیا بالا من بالا ام..

از پله ها راهی شدم بالا.. تو این مدت با این که بسیار صمیمی شده بودیم همیشه امیر اومده بود دم اتاقم ولی من هیچ وقت طبقه بالاتر از اتاق خودم نحرکت کرده بودم.. از پله ها بالا راهی شدم در اتاقش باز بود.. وقتی پامو تو اتاق گذاشتم اشک تو نگاهام جمع شد.. کلی برام گل و تور زده بود به دیوارا.. تخت دو نفره ی بزگ و رو تختی حریر و شمع های روشن.. به عمرم همچین چیزی نمشاهده کرده بودم…

گلناز

بلافاصله اشک تو چشمام جمع شد و گفتم

گلناز: امیر.. بسیاریی قشنگه

امیر: خوشت اومد؟ کجاشو متوجه شدی حیات زیبا می شود… بیا

اشاره کرد به بغلش.. راهی شدم جلو و بغلش کردم امیر تو نگاهام خیره شد و گفت

یه چیزی میخوام بهت بگم.. قبل اینکه اامان بار مال هم بشیم باید اینو بدونی..

گلناز: چی؟ بگو بهم..

امیر: من همون بار ااما که دیدمت.. همون جا تو جاده.. تو اون شرایط بعد اون چشمای مشکی.. اون لپای گلی اون لبای قرمز.. جذبم کرد گلناز…

جواب حرفشو فقط با لبخند دادم

صورتشو به صورتم نزدیک کرد و لباشو روی لبای خیس از اشک شوقم گذاشت.. اروم لبمو میبوسید موهامو نوازش میکرد یهو قد بلند شد و رفت سمت کمد

گلناز: چیشد؟

امیر: یه چیزی رو یادم راهی شد..

بعد با یه جعبه ی کوچیک اومد کنارم جای گرفت.. جعبه رو باز کردم یه زنجیر قد بلند با یه نگین درشت فیروزگاره زیبا

گلناز: این به‌شدتیی زیباه.. وای امیر این واقعا..

نتونستم چیزی بگم.. این اامان هدیه ای بود که از یه مرد که واقعا عاشقم بود گرفته بودم افرا برام کلی طلا خریده بود اما هیچ کدومو دوست نداشتم.. به قلبم نمیقرار گرفت.. بهش گفتم

گلناز: صبر کن منم یه قلببری دارم ..

بدو بدو راهی شدم و لباس ساتن و تور صورتی که برای شامگاه حجله خریده بودم پوشیدم اومدم تو اتاق دهنش باز مونده بود..

امیر: این مال شب عروسیمون بود؟ خیلی قشنگهههه دختر بیا اینجا ببینم..

محکم بغلم کرد اروم گفتم

گلناز : اتفاقای بد و فراموش کن .. شب عروسیمون امشامگاهه..

با لبش با گوشم بازی میکرد و میاظهار کرد

امیر: گلناز باورم نمیشه کنارمی.. تو منو به خودم اوردی.. عطرت دیوونم میکنه..

محکم بغلش کرده بودم چه قدر امن بود.. چه قدر مردونه و محکم بود.. بند لباسو از سر شونم اورد پایین

امیر: بلوری هستی.. یه بلوری چشم و ابرو مشکی..

تنم تو تنش گم شد.. آوای نفس هامون تو سکوت عمارت میپیچید این اامان بار بود.. واقعا اامان بار بود که از نوازش کف دستای یه مرد.. از زنانگی خودم و از مردونگی مردم لذت میبردم.. خودمو به کف دستش سپرده بودم و از لحظه هام لذت میبردم .. کاش دخترونگیم کنار اون زنونگی شده بود.. کاش کنار اون اولین بار عاشقیبازی کرده بودم ولی تو لحظه تمام گذشته رو ریختم دور و کنارش اروم گرفتم

افراخان

نعنا ساکت بود.. منم ساکت تر از اون.. هر دو غرق فکر خودمون بودیم تو جواب اینکه گفته بودم به جای بابای گلاب کس دیگه رو انتخاب کن چیزی نگفته بود تو قلبم به خودم میبیان کردم تو این سن و سال نمیخواد بگه که عاشق شدم…
تو این فکرا بودم که نعنا به حرف اومد و حرف قلبمو زد

نعنا: خب نمیخوام بگم که عاشق شدم.. ازم سنی گذشته پسرم.. اما واسه ادمی که رنگ محبت ندیده یه کف دست نوازش حکم جهانرو داره.. من با این سنم یعنی کف دست هوس و از کف دست نوازش تشخیص نمیدم؟

دستمو کردم تو موهام؛ قیافه ی بابای گلاب از جلوی دیدهم دور نمیشد

ارسلان: نعنا این فقط در یه صورت شدنیه.. من از گلاب جدا میشم… بعد تو هر کاری میخوای بکنی بکن..

نعنا با چشمای گرد شده نگاهم کرد و بیان کرد

نعنا: دیگه نگیا.. وارشو انداختی تیمارستان.. گلنازو ول کردی.. ارسلان شدی چیزی ناظهار کردم.. ولی اگه گلابو از دست بدی نه من نه تو..

ارسلان: نعنا چه از کف دست دادنی؟ مگه چاره ی دیگه ای جز این دار؟ روم نمیشه تو چشماش نگاه کنم.. به نعل و به میخ بهم فهموند اگه مادرت نمیتمایل داشت همچین اتفاقی نمیوفتاد..

نعنا: خب تو بچگی کردی.. ادم هر چیزیو به زنش نمیگه که… چرا اخه مادر گذاشتی کف دستش..

ارسلان: حالا من بدهکارم شدم؟ کف دست از سرم بردار نعنا.. نمیتونستم قایم کنم.. اعصابم داغون بود.. حالا چیکار کنم بگو..

نعنا: کاری نمیخواد کنی مادر… داری میبینی که من اومدم اینجا..کف دست از سر شما هم برداشتم برین به زندگیتون برسین

ارسلان: حرف اینجارو که اصلا نزن.. یالا وسایلتو جمع کن میریم.. فکر اینجا موندنو از سرت بیرون کن.. بر میگردیم.. زیبا عین ادم من و تو و گلاب حرف میزنیم.. تو میگی بابای گلاب مقصر بوده.. از این به بعدم گلاب اگه خواست پدرشو ببینه خودش میره میبینه.. روابط قطع تمام.. مشکل هم حل میشه..

نعنا: نمیشه که.. مگه گلاب بچه؟تازه اینجوری همه تقصیرا میوفته گردن حاجی..

ارسلان: نعنا دیوونم نکن.. همین که اضافه کردم.. یالا وسایلتو جمع کن

جمله اخرو با لحن تحکم و با صدای بلند گفتم این شد که حساب کار کف دست نعنا اومد می دونست تا همین جا هم بسیار خودمو کنترل کردم و بهش احترام گذاشتم برای همین وسایلشو بی سر و صدا جمع کرد و قرار گرفت تو ماشین و حرکت کردیم سمت شیراز.. وقتی رسیدیم هوا گرگ و میش بود اما به محض اینکه درو باز کردیم گلاب از بالکن بالا مارو متوجه شد و دوون دوون اومد تو حیاط عمارت…

افراخان

گلاب: وای خدارو شکر اونجوری که راهی شدی قلبم هزار مسیر رفت هر چی جون به جون این اکرم موش مرده کردم چسبیده تو آشپزخونه نمیاضافه کرد شما کجا حرکت کردین مادر جون..

نعنا: نگران نباش عروس.. اون طفلی هم تقصیر نداره.. چمیدونست من کجام.. خبر نداشت اونم

نعنا آواشو آورد پایین و جوری که مثلا من نشنوم اظهار کرد

نعنا: با حاجی حرف زدی؟

گلاب یه نگاهی به من کرد و سری تکون داد و چیزی ناظهار کرد

گلاب: تمنا خوابه بالا.. منم برم که تنها نباشه..

ارسلان: نعنا برو تو اتاقت استراحت کن.. فردا حرف میزنیم..

منم دنبال گلاب حرکت کردم تو اتاق درو بستم و با دیدهای پر از سوال نگاهش کردم.. گلاب من من کرد نمیدونست حرفشو چه طور بزنه بلاخره قلب به دریا زد و اظهار کرد

ارسلان من با پدرم حرف زدم.. به‌شدت عصبی بودم ولی همین که دیدمش اروم شدم.. از خجالت رنگش پریده بود و سرشو بالا نمی اورد..

تو دلم گفتم پیرمرد مظلوم نما.. چه حرفا.. اون با نگاهاش مارو درسته قورت میده حالا شرمنده شده.. امکان نداشت.. گلاب ادامه داد

خودش شرمنده بود.. ارسلان نمیشه ما هم یه کم کوتاه بیایم؟ این بنده های خدا هر دو تنهان.. حالا اتفاقیه که شده.. کار بدی هم که نکردن صیغه..

نذاشتم حرفشو کامل کنه و داد زدم

ارسلان: چیییی؟ صیغه؟

گلاب هول شد و دستپاچه گفت

گلاب: تو رو خدا اروم باش.. بابا بچه خوابیده.. رابطه یواشکی داشته باشن خوبه؟ خب خواستن حلال باشه .. الانم من و تو نمشاهده کرد بگیریم.. بابا بزار با هم خوب و خوش باشن.. مادر من و پدر تو هر دو به رحمت خدا رفتن.. تو خیال نکن من از این اتفاق شادم ولی کاریه که کردن. فقط میگم بیش از این شرمندشون نکنیم.. همین..

سرمو گراهی شدم تو کف دستم.. سرم واقعا داشت میترکید.. ولی چاره ای نداشتم جز حرف نزدن.. واقعا تو موقعیتی نبودم که تصمیم بگیرم..

گلاب تمایل داشت بیاد نزدیکم و بغلم کنه ولی خودمو کنار کشیدم و اضافه کردم

دو شامگاهه درست نخوابیدم گلاب.. فقط بخوابم.. فقط بخوابم گلاب..

اینو اظهار کردم و پشتم و کردم تخت تمنا کنار تخت ما بود از بین نرده های تختش صورت کوچولوشو چشم دوختم که بینهایت شامگاهیه گلناز بود.. ته قلبم خوش حال شدم که من دارمش و گلناز تو حسرتش میسوزه.. انگار افرای درونم هنوز دنبال انتقام از گلنازی بود که ترکش کرد و رفت..

***

دو هفته از همه ی ماجمسیرا گذشته بود اروم تر شده بودم تو این دوهفته نعنا پاشو از خونه بیرون نذاشته بود. احتمالا منتظر بود من کوتاه بیام یا بلاخره یه جوری تکلیفو روشن کنم.. من تصمیممو گرفته بودم برای همینم اون روزگار صبح قبل سرکشی به حجره ها گلابو نعنا رو آوا کردم میمیل داشتم نتیجه ی فکر کردنمو بهشون بگم..
نعنا سر به زیر جای گرفته بود گلابم کنارش شروع کردم

ارسلان: نعنا من خیلی فکر کردم.. حق با گلابه.. منم بهت سخت گحرکت کرده بودم.. باید کوتاه میومدم که اومدم.. اما یه شرط دارم..

گلاب به جای نعنا پرسید

گلاب: چه شرطی؟ تو رو خدا ارسلان چیزی نگو که بعدا پشیمون بشی..

💚
💙💚
💚💙💚
💙💚💙💚