رمان خان پارت ۱۲

افراخان خواهش میکنم ولم کن بزار بخوابم کف دستشو بالاتر اورد و روی سینه هام گذاشت :
– گلناز قلبم بدجور هوای بدنتو کرده هوس بوی تنتو کردم بزار اروم بگیرم
– صورتم توهم جمع شد سعی کردم پسش بزنم اما بی فایده بود سرشو تو گودی گردنم فرو برد و زمزمه کرد : میدونی چند وقته باهم رابطه نداشتیم هوم ؟
یک سال تمام من تشنه ی بدنتم اما تو هر دفعه خودتو ازم دور میکنی چرا نمیخوای قبول کنی که من شوهرتم و صاحب اختیارتم کف دستشو روی پایین تنم کشید که ناخود اگاه اهی کشیده کشیدم :

-اما خان من حاملم برای بچم ضرر داره شما که دوست ندارید اتفاقی برای یدونه بچتون بیفته هوم خواهش میکنم ولم کنید
کف دستامو توی کف دستش فشرد اروم روی زمین خوابوندم روم خیمه زد و با ولع شروع به بوسیدن لبام کرد و من تسلیم امرش بودم کف دستش به سمت شلوارم حرکت کرد که جیغی بلند زدم و اظهار کردم : نهههه
با صدای دادم افراخان به خودش اومد و کلافه کف دستی توی موهاش فرو برد و از جاش قد بلند شد و به سمت در رفت که همزمان در اتاق باز شد و وارش با ترس بهمون خیره شد و گفت :
-چیزی شده ؟
افراخان تنها به اضافه کردن “نه ” اکتفا کرد و از اتاق بیرون رفت
نفسی راحت کشیدم ولی هنوزم قلبم از هیجان بالا پایین میشد
وارش به سمتم اومد و کنارم قرار گرفت :
-چرا رنگ و روت پریده
-هیچی نیست میشه برام یکم اب بیاری ؟
+ اره چرا که نه
چند لحظه بعد با ی لیوان اب به سمتم اوند قلپی ازش خوردم
-ممنون
وارش مثل اینکه معذب بود بند روسریشو سفت کرد و گفت :
خب دیگه من برم شب بخیر
متقابلا شامگاه بخیری اضافه کردم و زیر پتو خزیدم
بافکری که به ذهنم خطور کرد کشیده شدم و درو قفل کردم و بار دیگر سرجام برگشتم

صبح با آوای خش خش برگا ازخواب بیدار شدم
نور افتاب مستقیم به نگاهام خورد و ناخوداگاه کف دستمو جلوی صورتم گراهی شدم و
ازجام کشیده شدم
بهتر بود ی دوش بگیرم هرچی باشه تازه توجاده بودیم و بدنم بوی هرچیزیو گحرکت کرده بود
در کمد چوبیمو باز کردم و بلوز ابی رنگم و دامن بلند سرمه ای گل گلی رو از داخلش برداشتم
به سمت اینه حرکت کردم و برسو برداشتم و مشغول شونه کردن موهام شدم
اخرین بار موهامو افراخان توپونزده سالگی با بی رحمی تمام قیچی کرد و از اون موقع تا حالا کشیدهیش به نوک کمرم میرسید
اهی عمیق کشیدم و از اتاق خارج شدم
افراخان روی تشک مخصوص کلفتش دراز کشیده بود و داشت سیگار میکشید
و وارش هم براش کتاب میخوند
-صبح بخیر
وارش به گرمی پاسخمو داد ولی افراخان با اخم به گلهای روی فرش خیره بود
این بشر با خودشم درگیر بود نیشخندی زدم و وارد حموم شدم و شروع به دراوردن لباسام کردم
باز کردن شیر دوش همانا و جیغ کشیدنم همانا
لعنتی چرا اینقد یخ بود با تردید زیر دوش راهی شدم و بعد از اینک از گرم بودنش مطمئن شدم نفس راحتی کشیدم و مشغول شستشوی سرم شدم
به یاد قدیما دیدهامو بستم و با لذت شروع به خوندن اهنگ مورد علاقم کردم :

یادِ اون روزگارها به خیر حال و هِوائی داشتمه
دِ وِجِه قَد بیمه و تَشِ سِسِریک ِ واری
کدخدا داشتو مَلِه یا شاه بَمِرده سال بیوو
مِرِه چیندِکا واری مار خواشه بالِ بِن گیته
چوئی تِلار اگر چه بی زرق و برق بیه ولی
مارِ دیم چیس دَکِتِه پیِر عصا پِشتی شونه
سر و همسرون اگِر چه مِنِه کف دست عاصی بینه
حرف رِه گَت تِه نَزومه جائی که گَت تِه نیشتیه
زِمسّون ِ سوز و سرما مِره کاری نَهیه
لینگِ چی کاردِمه رودخونه ی ِ اُو جه یور شیمه
دو زاری وِه چَک و بال زومه دومادِ لینگِ بِن
دومادِ پِشت خواشه لینگِ شستِ سَر استاویمه

تقه ای به در خورد
شیر حمومو بستم تا بتونم صدارو بهتر بشنوم از لای در سرمو بیرون اوردم که دیده تو نگاه افراخان شدم :
-اینجارو با کاباره اشتباه گحرکت کردی مگه حموم جا اواز خوندنه
نگاه غره ای بهش راهی شدمو درو محکم بستم که ایندفعه صداش کشیده تر شد :
-هووش ارومتر
توجهی نکردم
بعد از کیسه کشیدن و شستن موهام لباسامو پوشیدم و حوله ی کوچیکیو رو سرم انداختم و از حموم خارج شدم :
وارد اتاقم شدم نفس راحتی کشیدم و جلوی اینه جای گرفتم
موهامو ی طرفه ریختم و مشغول شونه کردنشون شدم
لعنتی انگار تار به تارشو گره زده بودن و با هر بار شونه کردن حس میکردم پوست کلم داره کنده میشه

سرمو که بالا اوردم با همون چهره ی منحوس و ابروهای درهم افراخان مواجه شدم چطور وارد اتاق شده بود که روحمم خبردار نشده بود :
-لعنتی مثل خود جن میمونه
باهمون غرور همیشگیش البته کمی نرم تر لب زد :
-قشنگ شدی! نمیخوای موهاتو برات ببافم ؟
-لبخندی کمرنگ زدم شاید بد نبود کمی با ملایمت باهاش راهی شدار کنم
-مگه بلدید ؟
+کلافه دستشو تو موهاش فرو برد و تند اظهار کرد :
-خب یاد میگیرم تو بگو باید چیکار کنم منم همونطوری میبافم
به سمتش راهی شدم و کنارش نشستم اینه ی کوچیکیو کف دست گراهی شدم تا بتونم به پشتم مشاهده کرد داشته باشم و شروع کردم به یاد دادن
افراخان هم طبق حرفای من البته باکمی نابلدی موهامو بافت و بعد ازتموم شدنش با ذوق کف دستاشو بهم مالید و گفت :
خوب بافتم نه
موهامو جلو اوردم و نگاهی بهشون انداختم کمی کج و کوله بود ولی به روش نیاوردم و لب زدم :
-اره عالی شده
پس بزار همواره برات ببافم باشه ؟
سرمو به معنی باشه تکون دادم
کف دستمو گرفت و شروع به نوازش کرد و یکی کف دستشو روی شکمم کشید و اضافه کرد :
-چند وقت دیگه تا به جهان اومدن این فسقلی مونده :
-از تشامگاهیش خندم گراهی شد
-تقریبا یک ماه دیگه

گلناز :
-بله
+ به نظرت بچمون دختره یا پسر
-فرقی نداره سالم باشه
اما من دوست دارم بچمون ی دختر خوشگل مثل مامانش باشه
از افراخان این همه محبت اونم به‌یک‌بارهی بعید بود
لبخندی زدم و خواستم بلند شم که کف دستمو کشید و مجدداً سرجام نشوند :
-میخوام یچیزیو بهت بگم
خیره به دیدهاش لب زدم :
-میشنوم
کمی من من کرد و بعد از کلی کلنجار راهی شدن با خودش بالاخره زبون باز کرد
-خانوادتو فردا میبینی
اشک شوق تو چشمام حلقه زد کف دستام از استرس و خرسندی زیاد شروع به لرزیدن کرد :
کی میتونم ببینمشون ؟
-فردا صبح به احمد میگم بیارتشون عمارت
با فکر مولین و بابا و نازگل کنارم از شادی زد خودمو پرت کردم تو بغل افراخان و ناخود اگاه زدم زیر گریه اونقد ضجه زدم که نفسم به شماره افتاده بود
افراخان کف دستشو لای موهام برد و بوسه ای روی موهام زد :
-اروم باش گلناز حالا که خونوادت میان و میبینیشون دیگه چرا داری گریه میکنی
-دلم برا بابام تنگ شده
سرمو تو حصار کف دستاش قفل کرد و با لحنی کوبنده لب زد :
-مشاهده کردی بالاخره زیر قولم نزدم
میون اشکام تبسمی زدم و مجدداً سرمو روی پاهاش گذاشتم و با حس سنگینی پلکام به خواب راهی شدم

***
افرا خان
کف دستمو نوازش گرانه روی گونه هاش میکشیدم به دیدهای معصومش خیره شدم
چطور قلبم میومد باهاش همچین حرکت کردارایی داشته باشم چطور میخواستم بهش بگم پدرش فوت کرده قطعا زمین و مدتو بهم میدوخت

از وقتی فهمیده بودم پدر نازگل فوت کرده عذاب وجدان لحظه ای ولم نمیکرد
شاید اگه اون روز من از روی حرص و طمع اونا رو از روستا بیرون نمیکردم وضعشون این نبود
با صوتی نازگل از فکرو خیال بیرون بودم :
-ساعت چنده ؟
‌تقریبا نه شامگاه نمیخوای شام بخوری ؟
+اشتها ندارم
-نمیشه که گشنه بخوابی بزار بگم امله خانوم یچیزی برات بیاره
نیم خیز روی تخت قرار گرفت و سری تمون داد :
با آوای نسبتا بلندی امله خانوم و آوا و زدم :
-بله افراخان
برای گلناز غذا ولیده کن من دارم میرم بیرون
دیدهی گفت و از اتاق بیرون راهی شد
بوسه ای روی پیشونی نازگل گذاشتم و از اتاق بیرون زدم که مستقیم سینه به سینه ی وارش شدم :
ی تای ابرومو بالا دادم و موشکافانه بهش خیره شدم :
-فالگوشم که وایمیسی
به تته پته افتاده بود
-نه اینطور نیست داشتم میراهی شدم اب بخورم که یهو…
گردنشو تو محکم گراهی شدم و به سینه دیوار چسبوندمش و از میون دندونهای کلید شدم غریدم :
-بار اخرت باشه من همیشه ام خوب نیستم
تنه ای بهش زدم و ازکنارش رد شدم
میوحشت کردم بخواد بلایی سر گلناز و بچش بیاره درسته تو ظاهر با گلناز بگو و بخند میکنن ولی فقط من این افریطه رو میشناسم
بعد از پوشیدن کفشام نگاهی دقیق انداختم و ازخونه خارج شدم.

***
صبح با صوتی همهمه هایی که از عمارت میومد از خواب پریدم ازلای چشمام نگاهی به ساعت کوچیکی که روی میزم بود انداختم :
ساعت هشت و نیم صبحو نشون میداد و این نشون از خواب موندنم بود

هول زده از جام قد بلند شدم و به سمت حیاط رفتم کنار حوض نشستم و مشغول شستن کف دست و صورتم شدم نگاهی به اینه کردم که نگاهم تو نگاه افراخان گره خورد :
با لبخندی محو بهم خیره شده بود در کسری از ثانیه صورتمو برگردوندم و بهش خیره شدم :
-صبح بخیر
-صبح شماام بخیر
چهره ی افراخان تو هم بود و انگار از اینکه بعد سالها خانوادم برگشتن شاد نبود
-امله خانوم لباساتو شسته تو رختکنه
تشکری کردم و به سمت رختکن حرکت کردم
پیراهن بلند میشی رنگ و دامن سبز رنگ کوتاه و ساق پای مشکی رنگ
ترکیب رنگشو عاشق شدم مطمعنا بابام اگه منو تو این لباس میدید حسابی شاد میشد و چه لذتی داشت اون لحظه که خودمو تو اغوشش بندازم و غرق بوسش کنم تا تلافی این همه دوری در بیاد
اشکی که گوشه ی دیدهم جمع شده بود رو پاک کردم و مشغول پوشیدن لباسام شدم

**
وارش
حرصی ازجام بلند شدم مگه همهمه ها و آواها میزاشت ادم ده دقیقه سرشو بزاره زمین
کف دستمو به کمرم گحرکت کردم و ازجام قد بلند شدم و به سمت اشپزخونه رفتم زیر لب اون دختره ی خیره سر و خونواشو به فحش گرفته بودم که یهو همونطور که سرم پایین بود نگاهم به کفشای افراخان افتاد
اب دهنمو به سختی قورت دادم و سرمو بالا اوردم :
افراخان سیگارشو از گوشه ی لبش برداشت و ی تای ابروشو بالا داد و سوالی بهم خیره شد :
-چیزی میگفتی تو ؟
مسیر نگاهم به سمت سیگارش کشیده شد
تو ذهنم دنبال جوابی میگشتم تا بهش بدم که بهم چسبید و موهامو تو کف دستش پیزیراد و از لای دندون های کلید شدش غرید :
-ببین وارش حواست به کارات و رفتارات باشه بخوای پاتو از گلیمت درازتر کنی بد برات تموم میشه درک کردی یا نه ؟
از ترس به نفس نفس افتاده بودم با حرص سینشو به عقب هل دادم و میل داشتم از کنارش رد بشم ولی اینبار محکمتر از دفعه ی قبل کف دستمو کشید که از شدت درد جیغ خفیفی زدم
وقتی حرفی میزنم ازت جواب میخوام و با آوای قد بلند تری داد زد :
-باتوام درک کردی یا نه
-بب…بلل…بلههه متوجه شدم
حالاام از جلوی دیدهام گمشو نمیخوام قیافه ی نحستو ببینم

سمت اشپزخونه راهی شدم و داخل چار چوب در توقف کردم
خدمتکارا سراسیمه هرکدوم مشغول کاری بودن
همون لحظه گلناز وارد اشپزخونه شد ر کنارم از حرکت ایستاد :
-نگاهی از پایین تا بالا بهش انداختم مگه این دخترک هجده ساله چی داشت که از وقتی پاشو توی این عمارت گذاشته بود همرو مجذوب خودش کرده بود
از افراخان گراهی شده تا کوچیکترین خدمتکار
لبخندی بهم زد :
-چرا اینجا وایسادی
+ هیچی همینطوری ، تو اینجا چیکار میکنی
اومدم به خدمتکارا کمک کنم خسته شدن از صبح سرپاان
باتعجب بهش نگاه کردم این دختر بیش از اندازه مهربون بود :
-دیوونه شدی دختر افراخان بفهمه روزگارگارتو سیاه میکنه
اخماش توهم گره خورد :
-اما من دوست دارم بهشون کمک کنم خسته شدن از ساعت شش صبح بیدارن درضمن یادم نمیاد اختیارمو به کسی داده باشم و من تنها به بیان کردن “باشه هرجور راحتی ” اکتفا کردم و اومدم بیرون

**
گلناز
با مشاهده کردن نهال که درحال پاک کردن برنج بود تبسمی زدم و دستامو بهم مالیدم به سمتش قدم برداشتم و کف دستمو پشت کمرم گذاشتم :
خسته شدی ؟!
در حرکتی یک‌بارهی به سمتم برگشت و شوکه بهم خیره شد :
-دختر براچی اومدی اینجا ؟!
شونه ای بالا انداختم
-اومدم که اومدم نباید بیام ؟!
نگاهی به اطرافش انداخت و بزاق دهنشو قورت داد :
-افراخان میدونه ؟!
سعی کردم بحثو عوض کنم بنابر این به سمت دیگ غذا حرکت کردم بینیمو نزدیک تر بردم و استشمامش کردم
-به به عجب بویی داره طعمشم به همین اندازه خوبه یا نه ؟!
-مگه میشه غذایی که من درست میکنم خوشمزه نباشه ؟!

لبخندی هیستریک سر دادم که با صدای افراخان به سمتش برگشتم :
-لبخندی بهم زد بدون اینکه اعتراضی کنه بدون اینکه بخواد قر بزنه چرا بار دیگر قاطی خدمتکارا شدی
دیده هاش از اشک پرشد باورم نمیشد این شخص افراخان بود ادمی که طول عمرش یک قطره اشک هم نریخته بود
با صدایی که انگار از ته چاه میومد لب زد :
-نمیخوای خانوادتو ببینی؟
مگه میشد نخوام قلبم پر میزد برای لحظه ای متوجه شدن پدر و مادرم .. برای لحظه ای در اغوش گرفتن نارگل مگه میشد اون لحظه کنترل حرکات خودمو داشته باشم دیدهام از اشک پرشد ..اشک شوق از چشام لبریز شد
اون لحظه انگار هیچیو نمیدیدم با سرعت برق و باد به سمت بیرون قدم برداشتم و به آوای شکستن ظرف و ظروفی که از پشتم اومد توجهی نکردم
گام های بلندی برمیداشتم اونقدر بلند که میمیل داشتم در کسری از ثانیه به اونا برسم اشکام جلوی دیدمو گراهی شده بود با پشت دست پاکش کردم و بالاخره به حیاط کاخ رسیدم دیدهامو ریز کردم تا بتونم بابامو ببینم
با مشاهده کردن زنی که با چادر مشکی و زانوهای خمیده به سمتم میومد داد زدم :
-مولیااان
چادرشو تو بغلش جمع کرد و با قدمهای بلند به سمتم میدوید
این مولین بود ؟چرا دفعه قبل که متوجه شده بودمش دقت نکرده بودم !!..چراانقد پیر و شکسته شده بود چرا زانوهاش خمیده بود بغضم شکست روی زمین افتادم با رسیدن مامان به سمتم خودمو تو بغلش پرت کردم و گوشه به گوشه ی بدنشو بو میکردم بوی محبت ،بوی ارامش ،بوی امنیت
صدای گریه های مولین تو گوشم میپیچه افراخان بهم نزدیک میشه و سعی میکنه منو از مولین جدا کنه
-اروم باش گلناز توحامله ای انقد گریه نکن برا بچه بده
مولین صورتمو تو کف دستاش قاب کرد حالا میتونستم صورتشو از نزدیک ووباودقت ببینم چقد شکسته شده بود
درحالی که صوتش از بغض میلرزید
مولین دستشو رو شکمم کشید و با لبخندی که میزد اظهار کرد:

کی قراره به جهان بیاد این فسقل بچه

-دو هفته دیگه به جهان میاد
با پشت کف دستم اشکامو پاک میکنم :
-نارگل کجاست باباکو ؟!
-نگاهی به پشت سرش انداخت و اشاره ای به دخترکی که روی چمن ها قرار گرفته بود و باناخوناش ور میحرکت کرد انداخت
ته قلبم قربون صدقه ی معصومیتش میرم چقد دلبسته شدنی و بزرگ شده بود دختر بچه ای که اخرین بار وقتی ده سالش بود مشاهده کردم دختر بچه ی کوچیکی که شبا بدون بغلم ن خوابش نمیبرد حالا برا خودش کسی شده بود به سمتش قدم برداشتم..هنوز هم خجالتی و کم رو بود روبه روش زانو زدم و شونه هاشو بغل کردم
کم کم شونه هاش لرزید
تو دیده های ابی رنگش خیره شدم و لب زدم :
-خوشگل من چرا گریه میکنه ؟!
+خودتی ابجی؟!
-اره عزیزم خودمم
+قلبم بسیار برات تنگ شده بود
-منم همینطور عسلم
کف دستشو گحرکت کردم و سمت مولین و افراخان راهی شدیم
نار گل با تنفر نگاهی به خان انداخت خان سرفه ای کوتاه کرد و ازمون دورشد
نگاهی به مامان انداختم کف دستای سردشو تو کف دستام گراهی شد و به هممسیر نارگل به سمت در ورودی راهنماییش کردم
به اشپزخونه که رسیدیم تبسمی به خدمتکارا زدم که همشون ازجاشون بلند شدن و سلامی دادن و مامان محترمانه جواب همشونو داد
-استراحت میکنید یا بگم ناهار حاضر کنن
نارگل اخمی غلیظ بین دو ابروش نشوند و روشو برگردوند
نگاه غره ای به این حرکت زشتش رفتم یادم باشه بعدا قلبیل این راهی شدار زشتشو ازش بپرسم
مامان لبخندی روی لباش نشوند و لب زد :
-یکم استراحت کنیم بعدا ناهار میخوریم من که دیگه پاهام جون راه راهی شدن ندارن
به سمتش حرکت کردم و گونشو بوسیدم :
بریم اتاق من اونجا استراحت کنید
افراخان به‌سرعت پرید وسط حرفم و گفت :
-چرا اتاق تو امله براشون اتاق حاظر کرده..

اخمی غلیظ بین دو ابروم نشوندم و رو به افراخان اظهار کردم :
-اما من دوست دارم مامان و خواهرم پیش خودم باشن
در مقابل افراخان هم اخمی غلیظ کرد و با صوتی بمی گفت :
-مگه من جداتون کردم گفتم تو اتاق دیگه راحت تر باشن
پوزخندی زدم که از مشاهده کردش پنهان نموند
مامان برای اینکه بحثو عوض کنه کف دست نازگل و کشید و با اظهار کردن با اجازه ازمون
دور شد و من بدون اینکه نیم نگاهی به افراخان بندازم تنه ای بهش زدم و از خواستم از کنارش رد بشم که مچ کف دستمو گرفت نگاهی به خدمه انداختم شکرخدا انقد درگیر کاراشون بودن که حواسشون به ما نبود وگرنه باید به تک تک جواب میدادم
سرمو که بالا اوردم چشم تو دیده افراخان شدم فشار کف دستشو بیشتر کرد و با صدای خشداری زمزمه کرد :
-باز خانوادتو دیدی دم در اوردی
بغض به گلوم چنگ انداخت اما در جوابش خاموشی کردم خم شد و گوشه ی لبمو بوسید کف دستشو نوازش وار روی گردنم کشید و گفت :
-مراقب رفتارات باش خانوم کوچولو
ایندفعه با حرص کف دستمو بیرون کشیدم و از اشپزخونه بیرون اومدم چشمامو دور تا دور عمارت چرخوندم که چشمم به مولین و نازگل افتاد که دیوارای خونه رو رصد میکردن لبخندی زدم و به سمتشون حرکت کردم :
-چرا اینجا وتوقف کردید ؟!
-هیچی مادرجان داشتم به عکسای افراخان نگاه میکردم
کف دستمو تو دستش فشرد و زمزمه کرد :
-زندگیت خوبه مادر ..مشکل که نداری ؟!
نگاهامو اروم روی هم فشردم و لب زدم :شما کنارم باشید هیچ مشکلی ندارم
-افراخان دیگه مثل قبلا کتکت نمیزنه که..
با یاد اوردی قبلا صورتم ناخوداگاه توهم جمع شد چه روزگارهایی که من کشیده بودم ولی چرا دروغ بعد از حامله شدنم افراخان سر سوزنی اذیتم نکرده بود و شاید ارامش الانمو مدیون بچه ای که داخل شکممه بودم
-گلناز دخترم باتوام …
منگ لب زدم :
-بله..
-سوالمو جواب ندادی جویا شدم افراخان دیگه کتکت نمیزنه..
برای اینکه حرفمو باور کنه خنده ای هیستریک کردم و همونطور که ازجام کشیده میشدم اضافه کردم :
-نه مادر من سوالا میپرسیا پاشو بریم یکم استراحت کن خستگی تو نگاهات موج میزنه…
?
??
???
????