رمان خان پارت ۱۳

افراخان

کتاب مورد علاقمو از کتابخونه برداشتم و از در مخفی اشپزخونه به سمت باغ راهی شدم و روبه روی درخت بلوطی جای همیشگی جای گرفتم
جای شکر داشت که گلناز حرفمو باور کرده بود و تا الان سراغی از پدرش نمیگراهی شد اما تا کی… بالاخره که میفهمه و اون روزگار خون به پا میکنه…
غرق در افکار خودم بودم که وارش با قدم های قد بلند به سمتم اومد..
کلافه کف دستی داخل موهام کشیدم حقیقتا حوصله ی هرچیزیو داشتم جز هم کلام شدن با وارش..
کف دست خودم نبود ازش بیزار بودم شاید قلبیلش نازا بودنش بود اما بیشتر از اون زبون تلخ و خودخواهی بیش از حدش بود که منو از خودش میرنجوند
روبه روم قرار گرفت و مشغول ور راهی شدن با دامنش بود..
انگار میخواست چیزی به زبون بیاره ولی میترسید
بعد از چنددقیقه زبونمو دور لبام کشیدم و خاموشی حاکم بینمون رو شکستم و گفتم :
-چیزی میخوای بگی؟
کمی من منـکرد و در نهایت لب زد :
-ازتون ی چیزی بخوام قبول میکنین
گوشه ی ابروم بالا حرکت کرد چه چیز مهمی بود که وارش برای اضافه کردنش انقدر استرس داشت
-گوش میدم
-میتمایل داشتم بگم اجازه هست من برم شهر
نگاهی تیز بهش انداختم سرشو پایین انداخت و با استرس مشغول کندن چمن ها شد
-چخبره شهر بری اونجا چیکار
-میخوام ی مدت پیش عموم بمونم پورخندی زد و ادامه داد :
-اینجا که بودن یا نبودن من فرقی داره من اینجا فقط نقش یک مترسک و دارم
حق بااون بود گلناز که مشغول گذروندن اوقاتش با خانوادش بود و منم درگیر این وسط وارش نقشی نداشت و بخاطر همین مخالفتی نکردم و همونطور که ازجام کشیده میشدم لب زدم :
-من مخالفتی ندارم بااحمد صحبت کن هرموقع وقت داشت برسوندت شهر
شادیو تو دیدهاش به وضوح میتونستم ببینم
-بسیار ممنونم
بدون اضافه کردن حرفی ازش دور شدم

کنار مامان نشستم و سرمو روی پاهاش گذاشتم با کنجکاوی شروع به جویا شدن سوال هایی کردم که تموم این سالها توی ذهنم بودن و مولین هم با اشتیاق و حوصله جواب تمام سوالهامو میداد نگاهی به نازگل غرق درخواب انداختم به سمتش حرکت کردم و بوسه ای کوتاه اما عمیق روی پیشونیش زدم..
مولین لبخندی ناراحت زد واظهار کرد :
-طفلک بچم نمیدونی که چی کشید نبودی ببینی چه شباییو از دوری تو به جهنم تبدیل میکرد
پوزخندی زدم ..سعی میکردم تمام بدبختیهایی که خانوادم بخاطر افراخان کشیدنو فراموش کنم تا ذره ای محبت که ت قلبم نسبت بهش شعله ور شده به نفرت تبدیل نشه..
تقه ای که به در خورد و هممدت آوای امله خانوم اومد :
-گلناز جان مادر سفره ولیکف دست تشریف نمیارید ؟
-الان میایم
به سمت نازگل رفتم و خواستم بیدارش کنم که مامان لب زد :
-بیدارش نکن بدخواب میشه هروقت بیدار شد ناهارشو میاریم
سری تکون دادم و باهم بیرون راهی شدیم و هموقت افراخان وارد شد سلامی کردم و سر نفره قرار گرفتم
چند دقیقه بعد وارش وارد خونه شد مادرجان تبسمی زد و اظهار کرد :
-‌شما ناهار نمیخورید
وارش چش غره ای حرکت کرد و با لحن کوبنده ای بیان کرد ‌‌:
-‌خیر سیرم
+ولی…
افراخان میون سخن مولین پرید و گفت :
-گشنش باشه خودش میاد میخوره دیگه شما انقد اصرار نکنید…
امله خانوم قابلمه ی غذارو وسط سفره گذاشت..
-به عجب بویی داشت لعنتی کف دستامو بهم مالیدم و اضافه کردم :
-به به به بوش که میخوره خوشمزه باشه
امله خانوم همونطور که برنج روو تو بشقاب هارو میچید اضافه کرد : مگه میشه من چیزیو من درست کنم و خوشمزه نباشه..
-خب دیگه بسه انقد زبون نریزید
پشت دیدهی براش نازک کردم که دور از دیدهش نموند این بشر خود برج زهرمار بود و ظاهرا عادت داشت گند بزنه تو ذوق بقیه
ساکت شروع به غذا خوردن کردم و بعد از اینکه تموم شد با آوای ارومی لب زدم :
-وارش خانوم چیزی نخورد براش غذا ببرم ؟!
-گفتم که نه.. تو این خونه هرکس گشنش باشه باید بیاد سر سفره و مثل آدمیزاد غذاشو بخوره..اینجا از این مسخره بازیا نداریم

بعد از اینکه به کمک امله خانوم سفره رو جمع کردیم شامگاه بخیری گفتم.. کف دست مولینو کشیدم و به سمت اتاق خودم بردمش..
-چیکار میکنی گلناز
-لبو لوچمو اویزون کردم و بیان کردم :
-شما باید امشامگاه کنار من بخوابید
همونطور که سعی میکرد کف دستشو از حصار کف دستام در بیاره غرغرکنان لب زد :
-نازگل تنهاست نصف شب پامیشه میترسه بزار برم اقلا بیارمش اینجا
لحظه ای انگار چیزی به یادش افتاده باشه با حالت متفکری گفت :
-وایسا ببینم مگه تو و افراخان باهم تو ی اتاق نمیخوابید
نفسمو با حرص به بیرون فوت کردم
ای بابا حالا خر بیار باقالی بارکن
کمی من من کردم و در نهایت لب زدم :
بعضی وقتها میاد و باحالت شیطانی ادامه دادم :
-ولی خب همواره ام که نمیتونه پیش من باشه وارش حسودیش گل میکنه..
-چی بگم والا.. قدمی برداشت تا از اتاق کناری نازگلو بیاره ولی در حرکتی ناگهانی به سمتم برگشت و با استرس لب زد :
-گلناز مادر قربونت بشه بیخیال شو افراخان بفهمه به حرفش گوش ندادیم آزرده میشه
کلمه ی افراخان رو محکم و صریح به زبون اورد و همین باعث شد اخمامو توهم بکشم
طوری حرف میزد که انگار من این وسط هیچ کاره ام
وقتی سکوتمو مشاهده کرد پوفی کلافه کشید و ناچارا به سمت اتاق کناری قدم برداشت..
خمیازه ای بلند کشیدم و به سمت اتاقم راه افتادم اونقدر خسته بودم که بدون عوض کردن لباسام خودمو روی تخت پرت کردم و به سقف خیره شدم و متوجه نشدم کی خوابم برد

***
با صوتی شکستن ظرف و ظروف و حیغ و دادهای افراخان با وحشت از خواب بیدار شدم مامان هم با ترس سرجاش نشست و خیره به من بیان کرد :
-چه اتفاقی افتاده..
چند بار دیده هامو باز و بسته کردم تا خواب از سرم بپره کلافه سرمو خاروندم و همونطور که ازجام کشیده میشدم گفتم :
-من میرم بالا ببینم چخبره این وقت شامگاه این صوتها..چیز عجیبیه.. تاالان سابقه نداشته..

همون لحظه نازگل همونطور که موهاش روی صورتش پراکنده بود و دیده هاش بسته بود قد بلند شد و سیخ سرجاش نشست منو مولین هر دو با بهت بهش خیره شدیم و بعد از چند لحظه پقی زدیم زیر خنده
نازگل با حرص و خشمگینت بیان کرد : اینجا عمارته یا باغ وحش
خنده روی لبام ماسید مولین لبشو به دندون گرفت و دستاشو به هم کوبید :
-خاک به سرمم نازگل این چه حرفیه مادر جای دیگه این حرفو نزنیا
نازگل شونه ای بالا انداختو با صوتیی قد بلند مادرو خطاب داد :
-والا مگه دروغ میگم و با عصبانیت پتو رو روی سرش کشید و خوابید
مولین نگاهی بهم انداخت و بیان کرد : به قلب نگیر بچس
هینی کشیده کشیدم تازه یاد سرو آواهایی که چند دقیقه پیش میومد افتادم تند درِ اتاقو باز کردم و بیرون رفتم
انگار آوا متوقف شده بود به سمت اتاق وارش حرکت کردم صدای گریه های وارش باعث شد سرمو به در بچسبونم تا بفهمم چیشده
-از وقتی اون دختره ی دهاتیو اوردی تو عمارت حیاتمو نابود کردی خان زیرا اون تونسته برات وارث بیاره و من نمیتونم داری عذابم میدی ؟
خسته شدم خان بخدا دیگه نمیتونم بخدا خودمو میکشم
کف دستمو به گلوم گرفتم تا مبادا بغضم بشکنه به چه حقی داشت به من میگفت دهاتی
صوتی افراخان میاد
گوشمو تیزتر میکنم تا بفهمم چی در جوابش میده
ازمن دفاع میکنه یا حقو به وارش میده
با صوتیی ملایم لب میزنه :
-وارش تو زن اولمی تاج سرمی اما تو خودتو از چشمم انداختی با راهی شدارات با حرکات زنندت کاری کردی من بهت بدبین شم تو نازا هستی درست ولی این عمارت به وارث احتیاج داره وارثی که تو نتونستی برام بیاری

خاموشی داخل اتاق حکم فرما میشه و چند لحظه بعد وارش با صوتیی که از ته چاه بلند میشه میگه :
-از کجا انقد مطمعنی بچش پسره هان پوزخندی میزنه و ادامه میده :
اگه دختر باشه چی
افراخان نفسی عمیق میکشه و ادامه میده :
-مگه دختر ادم نیست ؟ حتی اگه دختر باشه دور سرش میتابم
وارش با صوتی حرصی و مملو از خشم لب میزنه :
-ولی اگه پسر باشه میکشمش

اب دهنمو قورت دادم نه یک بار نه دوبار بلکه چندین بار ترس به وجودم غلبه کرد ترس از کف دست دادن بچم سعی کردم به خودم دلداری بدم
نترس گلناز هیچی نمیشه اروم باش دختر
بدنم شل شد و روی زمین افتادم کف دستمو حفاظ صورتم کردم و به اشکام اجازه دادم بریزن…خدایا اخه چرا من انقد بدبخت بودم دارم تاوان کدوم اشتباهمو پس میدم
با صوتی داد افراخان تیز ازجام پریدم
-تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی وارش
با صوتی قدم های افراخان تمایل داشتم از محل دورشم تا منو نبینه ولی تند در باز شد و درست چشم تو چشم افراخان شدم..
وای خدای من.. حالا باید چی جواب میدادم تو ذهنم دنبال جوابی میگشتم که پوزخندی زد و گفت :
-میبینم که فالگوش وایسادی..
قدمی به عقب برداشتم :
-نه..نه اینطور نیست من فقط ..
-تو چی.. یک قدم به جلو برداشت حالا دیگه چسبیده بودم به نرده ..روم خم شد و اروم تو گوشم زمزمه کرد :
نگران هارت و پورت وارش نباش اون فقط باد خالیه
لبخندی زدم انگار حالا کمی از استرسم کم شده بود حرفاش بهم دلگرمی میداد میتونستم به خودم یقین بدم که منم پشتوانه دارم
بدون اینکه حرفی بزنه دستی رو کتش کشید و از پله ها پایین راهی شد
از ترس اینکه یهو وارش از اتاق بیاد بیرون سریع سریع پله هارو پایین راهی شدم در اتاقمو باز کردم و خودمو پرت کردم داخل..
مامان با استرس ودلواپسی بهم خیره شد و لب زد :
-چخبره گلناز چیشده مادر ؟!
زبونمو دور لبای خشک شدم کشیدم و با تبسمی مصنوعی سعی کردم بهش بفهمونم که اتفاق مهمی نیفته دستمو به پیشونی عرق کردم کشیدم و توجام دراز کشیدم.. مولین باکنجکاوی ب سمتم اومد و کف دستشو از پشت نوازش وار روی صورتم کشید و گفت :
-دعوا سر چی بود؟

حوصله ی توضیح دادن لحظه به لحظه و سوالای پیچ در پیچ مولینو نداشتم بنابر این تنها به اظهار کردن جمله ی “دقیق ندرک کردم ” اکتفا کردم و رومو برگردوندم اونم درک کرد که از من ابی گرم نمیشه با خستگی کف دستی به زانوهاش کشید و ازجاش قد بلند شد :
– نگاهامو بستم و دستمو روی چشمام گذاشتم سعی کردم بخوابم ولی انگار طوفانی توی مغزم بود و فکرم مدام مشغول بود
مدام حرفای وارش تو ذهنم رژه میراهی شد ولی اون که ادعای دوستیش میشد یعنی یه ادم تا چه اندازه میتونست حسود و رذل باشه اما با یاداوری حرفای افراخان نور امید تو دلم جوونه زد با تموم بدخلقیاش بازم ازم دفاع کرد
کم کم دیدهام گرم شد و به خواب رفتم
***
باصداهایی که از بیرون میومد پلکامو به سختی باز کردم کش و قوسی به بدنم دادم و از پنجره به بیرون از حیاط خیره شدم :
وارش با ی چمدون کنار در توقف کرده بود و افراخان کف دست به سینه بهش خیره بود از جام کشیده شدم و همونطور که از اتاق بیرون میرفتم روسریمو روی سرم سفت کردم
تو اینه کنار در نگاهی به صورتم انداختم دیده های خمار و لپای ورم کرده قطعا افراخان منو با این قیافه میدید وحشت میکرد به سمت اشپزخونه راهی شدم و اب یخی به کف دست و صورتم زدم
بار دیگر به سمت حیاط رفتم وارش سوار ماشین شد کنار افراخان از حرکت ایستادم و به ارومی لب زدم :
-کجا رفت ؟!
خیره نگاهم کرد و بعد از چند ثانیه لب زد :
-صبح بخیر
خاک به سرم ابروم رفت سرمو پایین انداختم و درجوابش صبح بخیر ارومی دادم
-برای مدتی فرستادمش شهر حال و هواش عوض شه بهتره
اهانی زیر لب گفتم به قول معروف تو قلبم عروسی بود اقلا مدت کوتاهی میتونستم بدون استرس درخطر افتادن خودم یا بچم حیات کنم
لبخندی پهن زدم و بیان کردم :
-من برم صبحونه رو اماده کنم
خودشو بیشتر بهم چسبوند بدنم گر گرفت کف دستشو توی موهام فرو برد و همونطور که لبخند شیطانی روی لبهاش بود زمزمه کرد :
-بچه کی به دنیا میاد من دیگه تحمل ندارم

سرمو از شرم و خجالت پایین انداختم و زمزمه کردم :
-نه ماهم خلاص شده
-خوبه
با صدای مامان و امله خانوم رشته کلاممون قطع شد و با صدای نسبتا قد بلندی داد زدم :
-الان میایم مولین!!
نگاهی به مولین کردم و با اشاره به ظرف روغن عسل ازش تمایل داشتم تابهم بده
حالا سرسفره جای خالی وارش به وضوح حس میشد جای قر زدناش تیکه انداختناش .. انگار ارامش به چهره ی تک تک اعضای خانواده دمیده شده بود
با حلقه شدن کف دستای ظریف و کوچیکی دور گردنم سرمو برگردوندم و با متوجه شدن نازگل تبسمی پهن زدم :
– به به خانوم خانوما وقت خواب..
خنده ای از ته دل کرد و کنارم جای گرفت :
-واقعا تو به ساعت ده میگی ساعت خواب.. کجای کاری ابجی خانوم من تو خونه خودمون زودتر از دوازده بیدار نمیشدم
مامان با اخم غلیظ و ساختگی بهش خیره شد و اروم لب زد :
-ابرو داریم که بلد نیستی
ناخود اگاه چشمم به افراخان خورد
با تبسمی حسرت اور به چرب زبونیای نازگل خیره بود
با درد بدی که از کنار پهلوهام تا زیر قلبم پیچید ناله ای کردم و خودمو جمع کردم :
مادر چنگی به صورتش انداخت و با صدایی کشیده گفت :
-چی شدی دخترم؟!
و پشت بندش آوای نگران افراخان مثل اینکه از اکو پخش شه به گوشم رسید :
-حالت خوبه گلناز؟!
-نه خوب نبودم.. توان حرف زدن نداشتم و هرلحظه چشام از شدت درد به سیاهی میراهی شد
تنها به گفتن کلمه ای کوتاه اکتفا کردم ” بچم ”

-افراخان

پوفی کشیدم و با حرص از جام کشیده شدم و به سمت اتاق امله راهی شدم
غرغرکنان باخودم زمزمه میکردم :
اخه الان چه وقت به جهان اومدن بود توله سگ..

البته باید خدارو شکر میکردم که نصف شامگاه از خواب بی خوابمون نکرده بود
با رسیدن به اتاق امله هول زده درو باز کردم و بیان کردم :
-امله خانوم کف دستم به دامنت اب کف دستته بزار زمین که بچه داره به دنیا میاد
اونم با عجله و شتاب زده میل و بافتنی که کف دستش بود و به گوشه ای از اتاق پرت کرد و کف دستشو به زانوهاش کشید و از جاش کشیده شد :
شما ببریدش تو اتاق و نزارید بیهوش بشه تا من برم قابله رو بیارم
سری تکون دادم و باشه ای اضافه کردم
با صدای داد و فریاد های گلناز پاتند کردم و به سمت نشیمن راهی شدم
از درد به خودش میپیچید و مدام ناله میکرد نازگل گریه میکرد و مادرش برای اینکه بیهوش نشه مدام روی صورتش اب میریخت
کف دستمو زیر کمرش گذاشتم و بی توجه به داد و فریاد هایی که ناشی از کمر دردش بود با یک حرکت بلندش کردم و به سمت اتاق بردمش
با اشاره ی نگاه به مادر فهموندم که تشک و ملافه رو پهن کنه
روی زمین خوابوندمش و با دستم عرق پشت پیشونیشو پاک کردم
دستمو نوازش وار روی صورتش کشیدم و لب زدم :
-اروم بگیر گلناز اروم باش هیچ اتفاقی نمیفته من کنارتم..
هق زد :
-من میترسم افراخان
انگشت اشارمو روی لبش کشیدم و زمزمه کردم :
-هیش از چی میترسی کنارتم نمیزارم اتفاقی برای تو و بچمون بیفته
با اومدن قابله بوسه ای روی پیشونیش زدم و ازش فاصله گرفتم
قابله که زنی مسن و تقریبا پنجاه ساله به نظر میرسید لباسی قد بلند به تن داشت و پارچه ای سیاه دور سرش پیچونده بود
با دست بهم اشاره کرد تا پشت در بایستم
نگاهمو برای اخرین بار به گلناز که چشم هاش در حال بسته بودن بود انداختم و از اتاق خارج شدم
مدام مسیر اتاقو مسیر میراهی شدم و تو قلبم دعا میکردم تا خدا ازشون حفاظت کنه..

***
گلناز ساعت ها بود درد کشنده زایمان راد به انتظار کودکش تحمل میکرد
کودک قصد جدایی نداشت و انگار می خبر داشت جهانی آدم ها چقدر سیاه و تاریک است و انگار حس می کرد
تمام این زشتی ها را که دل از رحم مادر نمی کند و انگار مادر هنوز هم باید درد می کشید و انتظار..
افرا خان بیرون از اتاق قدم رو می رفت و او هم انتظار می کشید … انگار که تمام عمارت انتظار تولد کودک
جمتوجه شد را می کشیدند .
دقایقی دیگر هم گذشت که صوتی گریه ی کودک خنده بر لب ها نشاند …
قابله کودک را شست و در پتوی سفیدی پیچید .
گلناز دست های منتظرش را دراز کرد و کودک را در آغوش گحرکت کرد .
دخترک هنوز قرمز بود و زشت .
گلناز خنده ای مملو از شادی زد و اشک شوقی ریخت .
تای پتو را کمی کنار زد و با همان صدای خسته و بی حال در گوش دخترک زمزمه کرد …
– هنوز که قرمزی دخترکم … هنوز که نمیشه گفت شامگاهیه منی یا پدر حسرت به قلبت …
با پر کشیدن ذهنش به سوی افراخان تبسمی تلخ کرد و ادامه داد .
– بابات همواره می تمایل داشت اگر دختر شدی اسمت رو بزاره تمنا … تو از امروز تمنا کوچولوی مامانی … تمنای
قشنگم .
گلناز مادر انتظار کشیده ای بود که روزگار سختی را پشت سر گذاشته بود اما خوشحال بود و خندان . انگار کوهی بر
دوش داشته و مزد تمام کارهای خوبش سبک شدن آن کوه بوده .
و چه شیرین بود حس مادری کردن برای دخترک قرمزش مردی که خارج از آن اتاق انتظار دختر بچه ای را می کشید
که همیشگی آرزویش را داشت و آیا نعمتی بالاتر از پدر دار شدن آن هم در چشم بر هم زدنی هست ؟
قابله ، تمنا ، تک دخترک عمارت را از آغوش گلناز گراهی شد تا مادرک زیادی درد کشیده کمی تنها باشد و استراحت کند

سپس هممسیر دخترک از اتاق خارج شد و تمنا را در اغوش افراخان گذاشت و اظهار کرد :
_مبارک باشه اسمشو تمنا گذاشت و این خان کوه قند در دل اب میکرد. دخترکی که همیشه در ارزویش بود و هیچوقت وارش نتونسته بود اونو به ارزوش برسونه

افراخان
اشک شوق گونه هامو خیس کرده بود نگاهی به دخترکم انداختم معصوم و دلبسته شدنی.. از اینکه بچه دختر بود حس امنیت داشتم شاید اینطوری حسادت وارش هم برافروخته نمیشد
دلم پر میکشید برای دیدن گلناز برای همین با صوتی نسبتا قد بلندی داد زدم :
– امله خانم ی لحظه میشه بیاید
امله تند اومد و کنارم از حرکت ایستاد
-بله اقا ؟
-میتونم گلنازو ببینم ؟
نگاهی از لابه لای در به اتاق انداخت و همینطور که اب دهنشو قورت میداد اضافه کرد :
-نه اقا خونریزی کرده..
کف دستمو کلافه توی موهام فرو بردم که نازگل با قدمهای بلند و هیجان زده به سمتم اومد کف دستهاشو که بر خلاف سنش کوچیک و ظریف بود به سمتم کشیده کرد و اظهار کرد :
– میشه ببینمش ؟!
-تبسمی زدم و کمی خم شدم تا قدم بهش برسه..
تبسم رو لبهاش ماسید ابروهاشو درهم فرو برد و اضافه کرد :
-چقد زشته..
-خندم گحرکت کرد لپشو اروم کشیدم و گفتم :
-توام بچه بودی همینطوری بودی خب
جای دستمو با بلوزش پاک کرد و گفت :
-اولا به من کف دست نزنید دوما من زشت نبودم

نگاهی تیز بهش کردم و لب زدم :
-چرا انقد از من متنفری مگه من چیکار کردم هوم..
چشماش از اشک پر شد و سرخ
-خودت نمیدونی چرا ؟
-بخاطر تو ما چندماه اسیر بیابونا شدیم نه خونه داشتیم نه غذا من بهترین روزگارای بچگیمو تو سرما و اوارگی و کلفتی گذروندم حالا میگی چرا..

گلناز
صدای گریه ی بچه توی گوشم پیچید خسته و عرق کرده چشمامو باز کردم با دیدن مولین جان دلم قرص شد
مولین: مبارکه.. تمنا اومده.. دختر کوچیکت.. ببین چشم روشنی خان رو..

مولین اشک هاشو پاک میکرد و سه تا النگوی طلای کلفت لای دستمال رو به سمتم گراهی شده بود تبسم کمرنگی زدم و به بچه ی کوچیک اخموی که گریه های بریده بریده میکرد خیره شدم.. قرمز بود و تپل..

مولین: افراخان چند بار اومد ولی بیهوش بودی مادر.. به همین قرمزی لپ های تمنا.. مهر و تو دیدهاش مشاهده کردم.. دیگه اون آدم سه چهار سال پیش نیست.. این بچه خوش قدمه.. روی خوش میبینین مادر

در باز شد و آمله خانوم در حالی که حوله و پتو کف دستش بود اومد تو وسایلو کنارم گذاشت و بیان کرد

آمله خانوم: مبارکت باشه دختر.. خوشی به زندگیت اومد.. مادر و خواهرت حالا هم این بچه..

گلناز: اگه بابا جان هم بیاد دیگه غصه ندارم..

مولین تبسمی زد و چیزی ناظهار کرد..

آمله: افراخان اضافه کرد تا بیدار شدی بهشون بگم.. بزار خبرش کنم..

خواستم مانع بشم ولی مثل برق راهی شد.. مولین هم به بهونه ی اینکه به گلناز سر بزنه بچه رو بغلم داد و از اتاق بیرون حرکت کرد.. به صورتش خیره شدم چشم هاش بسته بود و هر چند ثانیه آوایی شبیه گریه خفیف از گلوش بیرون میومد.. با چند تکون کوچیک تو بغلم ساکت شد انگار خوابش برده باشه.. تنم خسته بود… اما روحم خوش حال.. حس آزادی داشتم.. حس سرخوشی.. وارش نبود و به جاش مادرم و گلنار کنارم بودن.. انگار بعد از مدت ها روی خوش حیات رو مشاهده کرده باشم.. انگار یه خواب خوش کودکی رو بار دیگر چشیده باشم..

در باز شد و افرا خان تو طاق در قرار گراهی شد..
با تبسمی بیان کرد

افراخان: خسته نباشی.. درسته دامون نشد.. اما تمنا هم کم از دامون نداره.. فکر نمیکردم انقدر شاد بشم.. خسته نباشی دختر.. قلبمو شاد کردی..

لبخند بی روحی زدم و به سر تا پای این مرد مغرور نگاهی انداختم بعد از این سال ها هنوزم دختر بچه ای بودم که از خیره شدن به دیده هاش واهمه داشتم نمیدونم این ترس از ابهتش بود یا خجالت.. کاش همیشگی همینجور با ذوق نگاهم کنه.. کاش مهربون باشه…

افراخان: دیده روشنی رو دلبسته شدی?

گلناز: زیبان.. افراخان: کف دستت کن…

?
??
???
????