رمان خان زاده جلد سوم پارت ۴۰

گوشیمو برداشتم و به شاهوپیام دادم

_به بابا دروغ اظهار کردم رفتم پیش مهسا ولی فهمید پیش مهسا نبودم. قرارمون چند روز

دیرتر میشه فعلا نمیتونم بیام.. خودمو پرت کردم روی تخت و در ذهنش گذراندم که

چجوری بریم ازمایش که کسی نفهمه با این دروغی که امشب گفتم حتما بابا

حواسش بیشتر جمع میکرد.ا توهمین فکرهابودم که نفهمیدم کی خوابم

برد…

**** * * ***

***

با حس نوازشی دیدههامو باز کردم که بابارو

بالا سرم مشاهده کردم. خواب الود گفتم

_چیزی شده بابا؟

_نمیخوای بیدار شی سرظهره؟ ساعتو که چشم دوختم دوازده نشون میداد. بدنم درد میکرد و حس میکردم

سرماخوردم. بی جون از جام کشیدهشدم.

_خستم حال ندارم. ا دستی به پیشونیم گزاشت _مریض شدی؟ تب داری

شروع کرد به آوا زدن مامان

_آیلین… آیلین بیا مونس حالش خوب

نیست… مامان اومد تو اتاق ولی بدون اینکه نگاهم

کنه رو کرد سمت بابا

_چی شده؟

_مونس تب داره…تشت آب بیار پاشویه اش

کنیم. ولی مولین بسیار سرد و بی تفاوت گفت

_ببرش دکتر اینجوری بهتره.. منتظر جواب بابا نموند و رفت. از راهی شدارش

دلم شکست خورد شدم.ا بابا با تعجب به جای خالی مامان زل زده

بود.

هیچوقت اینقدر بی مهری از مادرم نمتوجه شده

بودم چراکه همواره اونو مهربون ترین زن عالم

میشناختم.. بابا کشیده شد و حرکت کرد دنبالش برای اولین بار آوای داد بابارو میشنیدم

_این چه حرکت کرداریه داری ایلین؟ مونس بچه ماست دختر ماست. همون دختری که منو تورو بهم وصل کرد عشق

| بینمون محکم کرد. ا حالا یه خطایی کرده انتظار داری دخترم رو

پس بزنم یا ازخونه پرتش کنم بیرون

حالا این مامان بود که قد بلند تر از بابا داد میزد

_خطا کرده؟ همین؟ انقدر خطاش بزرگ بوده که آره اگه دست من بود از خونه پرتش میکردم

بیرون. اون رفته با یه پسر غریبه که حتی نمیشناسه از کجا اومده رابطه برقرار کرده

ازش بچه دار شده… اگه شرایطش سخت نمیشد اگه میتونست بچه رو پنهونی سقط کنه بنظرت به منو تو حرفی

میزد ؟؟؟

حرفهای مامان حق بود. ا اگه میتونستم از شر بچه خلاص بشم هیچوقت نمیزاشتم مولین و بابا بفهمن شاهویی تو زندگیم

بوده. از خودم بدم اومده بود. دوست نداشتم دیگه

حرفهاشون بشنوم. ا اصلا برگشتن من به این خونه اشتباه بود. من

اینجا جایی نداشتم. ا وقتی حتی مادرم که یه مدتی عاشقم بود از من متنفرشده بود دیگه چه فایده داشت که تو

| این خونه باشم یا نه…! بابا هم بخاطر دل مهربونش مجبور بود منو

تحمل کنه. من درد بزرگی به دلشون هدیه داده بودم. حالا باید این درد و از رو دوششون

برمیداشتم

کشیدهشدم و اروم در کمدمو باز کردم یه ساک کف دستی ازش برداشتم و چندتکه , لباس ضروری ریختم توی ساک.

الان که نمیشد باید صبر میکردم تا هوا تاریک بشه بعد برای همواره برم و خودم سربه

نیست کنم. ا گوشیمم خاموش کردم چراکه وقتی خانوادم منو نمیخواستن شاهو به چه دردم میخورد؟

دلم از عالم و آدم گرفته بود. ا بابا برام شام اورد ولی چیزی نخوردم. اشتهام کور شده بود هرچند تو این مدت انقد لاغرشده بودم که از اشناهای دور هرکس گذرا منو میمشاهده کرد فکرمیکرد مریضی چیزی دارم.

ساکو زیرتخت قایم کردم تا وقتش برسه. چراغها که خاموش شد متوجه شدم خوابیدن. استرس و ترس کل وجودم پرکرده بود. تاحالا فکرشم نکرده بودم که بخوام

از این خونه برم و فرار کنم. ولی چاره ای نداشتم زیرا خانوادم داشتن با

وجود من اذیت میشدن. ا پس باید میرفتم تا روی ساکتش ببینن و مادرم

هرروزگار با مشاهده کردنم عذاب نکشه…

ساعت از نیمه های شب میگدشت که ساک از زیر تخت بیرون کشیدم. پاورچین پاورچین از اتاق زدم بیرون و حرکت کردم.سمت در

درو اروم باز کردم و حرکت کردم.

کفش هامو نپوشیدم و شتاب‌زده سریع پله هارو پایین میحرکت کردم.

صوتی تپش های دلمو میگوش دادم. حس میکردم دارن جونم رو میگیرن.

پا گزاشتم به خیابون تاریک و خلوت. کفش هامو پوشیدم و شروع کردم به دوییدن. به سرخیابون که رسیدم بی هیچ فکری به اامان تاکسی دست تکون دادم و سوارش شدم.. هیچ مسیر مشخصی نداشتم فقط باید میرفتم.

اما یک آن آدرس خونه خان به زبونم اومد. از وقتی مادر بابا فوت کرده بود خان رابطه اش.با ما بهتر شده بود.

میدونستم پسرارو بیشتر ازمن دوست داره ولی بامنم بد حرکت کرداری نمیکرد.

ادرس روستارو دادم و از راننده خواستم هرموقع رسیدیم بیدارم کنه

از تاکسی پیاده شدم و ساکمم برداشتم.

ساعت از چهار نصفه شب میگذشت. میدونستم الان اینجوری برم خان کلی

نگران میشه اما مجبور بودم. کل مسیرهم خوابم نبرد و فکرکردم به

خان چی بگم بهونه این وقت شب اومدنم. سلانه سلانه راه افتادم سمت خونشون.

بابا و مامان به‌شدت اینجا نمیومدن فکرکنم اخرین بارش دوسال پیش بود. بابا همواره میبیان کرد یاد خوبی از

پدرش نداره و چراکه خیلی مامان اذیت کردن نمیخواد باعث رنجش خاطر مولین بشه. پدربزرگمم زیاد از مولین خوشش نمیومد. رابطه اش با باباهم خوب نبود اما

برعکس عاشق دوقلوها و کیان بود. برای هرسه تاییشون کلی مال و منال

کنار گذاشته بود. ا درسته یه زمین هم توروستا به اسم من کرده بود ولی زمین اونا کجا و

زمین من کجا…

کیان همیشگی خودش رو دور از جمع ماها

میدونست. برام سوال بود که چرا انقد مثل غریبه هاست که توهمین مدت متوجه شده بودم اون از شکم

یه رحم اجاره ای بیرون اومده. تفاوت سنیش با دوقلوها دوسه ماه بود ‘ ولی اخلاق و رفتارش از یه جهانی دیگه بود.

غد بود و یک دنده. عصبی و پرخاشگر. توی نگاهش هیچ محبت و مهری نمیشد متوجه شد ولی هرجا به کمکش احتیاج داشتی زود خودش.رو

میرسوند. نمیدونم چرا کیان رو بیشتر عاشق شدم. وقتی به بهانه درس و ادامه تحصیل تصمیم گرفت از پیش ما بره تنها کسی که کلی اشک

| ریخت من بودم… الان میفهمم چه دردی رو تحمل کرده وقتی متوجه شده تو یه شکم زن دیگه ای رشد کرده و بزرگ

شده. و اون زن هم حالا تو این جهان نیست…. با همین فکروخیال ها بالاخره خودم رسوندم پشت

در آوای زوزه سگ و گرگ به گوش میرسید. اینجا

روستا بود . جایی که دیگه بیشتر خونه هاش خالی از سکنه شده بود و همه راهی شده بودن شهر. تنها خان بود چندتا از قدیمی ها که هنوز

ملک اجدادیشون رو رها نکرده بودن.

کمی جلوی در این پا و اون پا کردم و

بالاخره زنگ فشار دادم. ا چند دقیقه ای منتظر موندم که صدای خان’

از تو حیاط اومد |

_کیه؟؟؟ از وقتی زنش مرده بود تنها اینجا زندگی میکرد و همه خدمتکارهاشم رد کرده بود رفته بودن.

_کیه؟؟؟اینموقع شامگاه ….

_منم بابابزرگ ؛ مونس… آوایی ازش نیومد بجز آوای خش خش دمپایی هاش که روی زمین کشیده میشد.

درو که باز کرد یه قدم عقب تر رفتم. با دیدنم تعجب کرد و نگاهشو پشت سرم و

اطرافم چرخوند

_تنها اومدم… با حرفم بیشتر دیدههاش گرد شد

_تنها؟ اینموقع شامگاه؟ ساکم رو توی دستم جابه جا کردم و اضافه کردم

_اجازه میدین بیام تو؟ خسته ام…انگار تازه متوجه وقت و مکان شده بود از جلوی در کنار رفت و رفتم توی عمارت…

رفتیم داخل . هنوز سنگینی نگاه خان رو

روی خودم حس میکردم. ا وارد عمارت شده بودم که صدای کیان از طبقه

بالا توجهم رو بخودش جلب کرد

_کیه اینوقت شامگاه آقاجون؟؟؟ با شنیدن صدای کیان حالا این من بودم که چشمهام داشت از حدقه میزد بیرون.

کیان اینجا چیکار میکرد؟ مگه اون نبیان کرده بود برای درس خوندن

میره ترکیه؟ کی برگشته بود؟ اصلا چرا خونه نیومده

بود؟ از پله ها اومد پایین و حالا سه نفری وسط پذیرایی از حرکت ایستاده بودیم و همدیگه رو

. نگاه میکردیم. ا کیان نگاهش افتاد به چمدون توی دستم

_تواینجا چیکارمیکنی ؟

_توخودت اینجا چیکار میکنی؟ دستی به موهاش کشید و گفت ‘

_نیاز نیست به توجواب بدم. اما تو لازمه بگی اینموقع شب جمدون بکف دست برای چی

اومدی اینجا؟

من من کنان گفتم

_من….من…. اومدم یه چند وقتی

اینجا

بمونم. خان که مشاهده کرد اوضاع خرابه گفت

_دیروقته مونس هم خسته راهه ؛ برید

بخوابید فردا باهم صحبت میکنیم..

انگار با این حرفش میمیل داشت به کیان بفهمونه که الان وقت مناسبی برای سوال جواب

نیست. چمدونم رو از کف دستم گرفت و از پله ها بالا راهی شد

_کیان برو بخواب…. بی هیچ حرفی پشت سرش از پله ها بالا رفتم. از کنار کیان که رد شدم میتونستم بفهمم چقدر

عصبیه. اون همواره همینجوری بود. از من زیاد خوشش نمیومد چراکه فکر میکرد مامان و بابا منو بیشتر از

اونا دوست دارن. ولی نمیدونست با همین اخلاق گندش من

عاشقشم… پشت سرخان رفتم و در یکی از اتاقهارو باز کرد و

هولم داد داخل برو استراحت کن فردا باهم حرف میزنیم. تشکری ازش کردم. نفسی از سر آسودگی کشیدم و خودمو پرت کردم روی تخت. گوشیم خاموش

بود. حتما فردا هم بابا هم شاهو دلواپسم میشدن که

نیستم

شاید مامان هم مضطربم میشد ولی نه اون شاد

میشد از نبودنم مطمئنم

باتابیدن مستقیم نورخورشید به نگاهم لای پلکمو بازگردم. افتاب داشت کورم میکرد. به زور از جام کشیدهشدم و پرده رو کیپ تا کیپ کشیدم و مجدداً اومدم تو تخت. تازه نگاهمو بسته بودم که در اتاق بازشد و کسی اومد تو.

فکرکردم خان اومده که وقتی دیدهمو باز کردم کیان رو درست بالا سرم مشاهده کردم

_نمیخوای بیدارشی؟

بامشاهده کردنش فوری پاشدم و نشستم. همیشگی جور دیگه ازش حساب میبردم.

_سلام صبح بخیر.

سرد جوابمرو داد. لبه تخت نشست خب بگو. گیج نگاهش کردم _چی بگم؟

_بایه ساک اون ساعت شامگاه واسه چی راه افتادی اومدی اینجا؟ اهورا و ایلین کجان؟ خبر دارن اومدی روستا؟

اب دهنمو قورت دادم و نگاهمو ازش دزمشاهده کردم. بسیار وقت بود که مامان و بابارو به اسم کوچیکشون صوتمیزد. حالا قلبیلش رو میدونستم.

کیان خودش رو از ما جدا میدونست. بابا میکفت مادرش فقط اونو توی رحمش نگه داشته اما کیان اینو قبول نداشت.

_چرا حرف نمیزنی مونس؟توصورت من زل زدی ماتت برده. میگم چرا با یه ساک اومدی اینجا اونم شامگاه. _اومدم خونه پدربزرگم ایرادش کجاست؟ تو خودت اینجا چیکارمیکنی؟ میدونی مولین چقدر نگرانت بود از بس جواب تلفنش ندادی؟

لبخند مسخره ای نشوند روی لبش

_ایلین دلواپس من بود؟ برای چی؟ مگه من پسر بچه ام که اون بخواد نگرانم بشه؟ از کف دستش عصبی شدم. اون نمیدونست که من از همه چیز خبر دارم

مثل خودش جواب دادم

_فکرکنم منم دختربچه نیستم که بخوام برای خونه پدربزرگم اومدن سوال جواب بشم.

بعدشم ایلین نه مولین. اون تورو بزرگت کرده اصلا ددست نیست راجبش

اینجوری حرف میزنی. کشیدهشد بره سمت در ولی وسط راه پشیمون

شد و برگشت سمتم

_بزرگم کرده؟ منظورت از این حرف چی بود؟

گند زدم. با حرفی که زده بودم منظورمو رسونده بودم و حالا نمیدونستم چجوری

باید جمعش کنم. ا اومد نزدیکم و بیان کرد _توچی میدونی مونس؟ سرمو انداختم پایین

_همون چیزایی که

تومیدونی…. میدونستم براش سخته که بدونه من

همه چیز رو متوجه شدم. ا کیان شخصیت مغروری داشت که از ترحم متنفر

بود. ولی من بهش ترحم نمیکردم من دوسش داشتم

اون برادر من بود. شاید این فرصت پیش اومده بود تا من و اون تنها باشیم و بتونیم درد همو درمان

کنیم.

با آوایی که از ته گلوم درمیومد لب زدم

_ من همه چیز میدونم.ا نمیگم برات متاسفم زیرا تو پسر اهورا و ایلینی. اون زن فقط تورو توی شکمش

بزرگ کرده همین. تو برادر منی ؛ من …. من دوستت دارم

کیان…. اونم مثل من آروم شده بود. ‘ نمیتونستم فکرش بخونم اما ساکتشش رو

داشت بهم انتقال میداد

_چی شده که تورو نصف شب کشونده

روستا؟ اگه برادرتم بهم بگو….ا با جمله اخرش منو توی تنگنا قرار داد.

چی میاظهار کردم؟ چی داشتم بگم؟ میگفتم پدر ما انقدر با احساسات مردم بازی کرده که پسر یکی از همونا

اومد و از من انتقام گحرکت کرد؟ میگفتم خواهرت به قید سند ازاده و هنوز درد سقط بچه اش خوب نشده؟

سکوتمو که دید گفت

_باشه پس از اهورا میپرسم چی شده که تک دخترش شبونه راهی روستا

شده…

گوشیش رو از جیبش دراورد اما تا بخواد شماره بابارو بگیره اضافه کردم

_منم مثل تو قربانی شدم. شاید از توبدتر. قربانی کارهای گذشته ای

که بابا انجام داده بود… دیدههاش ریز کرد و گوشیش گزاشت کنار مجبوربودم براش توضیح بدم.

از شاهو… از اشناییمون…

از بلایی که سرم آورد. با هرکلمه جون منو میگرفتن و کیان

حالش بد میشد. از نگاهش عصبیت میبارید. کف دست هاشو مشت کرده بود و رگ

گردنش از غیرتش بادکرده بود… مطمئن بودم اگه شاهو رو میشناخت

میحرکت کرد و اونو میکشت. تمام مدت مدتی که داشتم تعریف میکردم

نگاهمو سعی میکردم ازش بگیرم. اما حرفهام که تموم شد فقط یه کلمه

گفت

_شماره شاهو … فکر میکردم همه چیز با اومدنم به اینجا تموم میشه نمیدونستم تازه با خبردار شدن

کیان همه چیز شروع میشه…

کیان عصبی و کلافه بود. شماره شاهورو میتمایل داشت و منم تفره میحرکت کردم.

_گوشیت کجاست؟

با التماس نگاهش کردم

_توروخدا بزار کمی ملایمش داشته باشم. مامان به حدکافی تواین چندوقت بهم روی تلخ نشون داده، سرخورده و نا امیدشدم،

افسرده شدم. همه حس های خوبم ازبین رفته. بزار حداقل یه چندروزگاری که اینجام آهستهش داشته باشم

بعد هرچی توبگی داداشی… توی لحن حرفهام نمیدونم چی دید که عصبیتش از بین

و حرکت کرد.

نگاهش مهربون شد. اومد سمتم و روی موهامو بوسید _درسته مادرامون یکی نبوده ولی همیشگی

دوستت داشتم مونس. من تخس و بدعنق نبودم فقط با شماها فرق

داشتم. بهت حسودیم میشد که اهورا و ایلین یجور دیگه

عاشقت بودن. حالا هم بهت حسودیم میشه که خودم انقدر عاشقتم.

قول میدم کمکت کنم تا از این شرایط دربیای فقط یه چیزی ازت میخوام؟ منتظر نگاهش کردم که ادامه داد

_دیگه به شاهو فکرنکن.

فکرنکردن به شاهو مثل نفس نکشیدن بود برام. مگه میشد ادم به کسی که همه حیاتشه فکر نکنه؟ خاموشیم رو که مشاهده کرد سرمو کشیده کرد و زل زد

| تودیدههام

_نکنه هنوز دوستش داری؟ منکه همه حقیقت گفته بودم باید اینم میبیان کردم شاهوپشیمونه… میخواد مطمئن بشه که پسر

بابا و هلیاست یا نه.

_ازش خواستم…. ازش میل داشتم باهم بریم آزمایش…

سرمو انداختم پایین و گفتم کمک کن مطمئن بشیم واقعا شاهو برادرمونه یا

این وسط یچیزدیگه هست. ا

_به چه دردت میخوره متوجه شدنش؟ جوابی نداشتم بدم که خودش حرفشو کامل کرد میخوای بفهمی تا اگه برادرمون نبود بتونی

باهاش زندگی کنی، چراکه هنوز دوستش داری… سرمو که بلندکردم و نگاه تو چشم شدم با کیان

قطره های اشکم چکید رو گونه هام مگه دست خودمه که عاشق بدترین مرد این

جهان شدم؟ آزارم داده اما هنوز دلم براش میتپه. دلمو شکسته ولی همین دل شکسته هزار تیکه

شده هرتیکه اش به محبت شاهو میزنه… نفس عمیقی کشید و گوشیشو گحرکت کرد سمتم

_با شماره من بهش زنگ بزن و بگو بیاد اینجا.

کمکتون میکنم تا حقیقت بفهمین….

گوشیرو از کف دستش گراهی شدم. از اتاق راهی شد بیرون و منم به شاهو زنگ زدم. آوای جدیش که پیچید توگوشی قلبم آروم

شد

_بفرمایید…

_سلام شاهو منم مونس.

_مونس؟ خوبی؟ گوشیت چرا خاموشه از دیشب مردم از نگرانی اضافه کردم حتما مادرت اینا فهمیدن دیروزگار پیشم بودی. این شماره کیه؟

و ریز خندیدم و گفتم

_مجال میدی منم حرف بزنم؟ نه کسی ندرک کرد شماره برادرمه کیان.. یه آدرس برات میفرستم

میتونی خودتو برسونی؟ یکم مکث کرد

_اتفاقی افتاده؟ نه فقط بیا به این آدرس. باید حرف بزنیم

و شاهو. باشه ای گفت و قطع کرد. لوکیشن براش

فرستادم. ذهنم کشیده شد به سمت گذشته. قبلا اگه ازشاهومیتمایل داشتم بیادجایی متوجه شدنم

عمرا اگه میومد.

خنده ای اومد روی لبم. کاش همیشگی همینجوری خوب و مهربون

میموند…

از اتاق دراومدم و توی عمارت چرخی زدم. اینجا بسیار بزرگ بود و همیشگی قلبم میتمایل داشت

توی این عمارت حیات کنم. مامان میگفت اون وقت که تازه عروس بود از اینجا یاد خوبی نداره برای همین

دوست نداشت هیچوقت بیایم اینجا.’ اتاق انتهای سالن همیشگی درش قفل بود .امروزگار هم از سر کنجکاوی حرکت کردم طرف اون

اتاق.. درو باز کردم و به خیال اینکه مثل قبل درش

قفله خواستم برگردم که در باز شد و

کم مونده بود پخش شم وسط اتاق. هراسیده خودمو جمع و جور کردم و نگاهی به

پشت سرم و اطراف انداختم. کسی نبود پس فوری حرکت کردم تو درو بستم. نگاهی به اطراف انداختم. همه جا مرتب و

تمیز بود. دوتا مبل نشیمن رو به روهم و یه میز بینشون. O°یه پنجره بزرگ که روبه باغ باز میشد.

په کتابخونه بزرگ پر از کتاب بود. اما یه در کوچیک گوشه سمت چپ اتاق

خودنمایی میکرد

رفتم سمت اون در.دستم که به سمت کف دستگیره رفت کیان وارد اتاق شد…

_تواینجا چیکارمیکنی مونس؟ فورا برگشتم سمتش و با تته پته

بیان کردم

_من…من…

داد زد

_بیا برو بیرون و دیگه پاتو اینجا نزار… آوای دادش به حدی بود که چهار ستون بدنم لرزید.

از اتاق دوییدم بیرون و حرکت کردم سمت اتاق خودم.

قلبم به شدت میکوبید و کنجکاوی داشت مثل

خوره وجودم رو میخورد.

چی تواون اتاقک بود که مشاهده کردنش کیان رو تا اینحد ترسوند؟

حرکت کردم سمت پنجره و دیده دوختم به باغ. باید فعلا فکرمو جمع میکردم و منتظر اومدن شاهومیموندم.

صنقلبی رو کشیدم و گزاشتم توی تراس. جای گرفتم و مشغول متوجه شد زدن اطراف شدم. پدربزرگ رو میدیدم که داشت وسط باغ پیاده روی میکرد.

هیچوقت نمیتونستم باورکنم این مرد یه

زمانی از من متنفر بوده فقط بخاطر اینکه دخترم

چندساعتی گذشت که با آوای تقه ای به در

به خودم اومدم. برگشتم و کیان رو مشاهده کردم که اومد تو

_بیا تلفن کارت داره..

دیدهامو ریزکردم کیه؟ |

گوشی رو گحرکت کرد سمتم _شاهو.. ‘ تلفن از کف دستش گراهی شدمو نگاهی به چهره اش انداختم

دیگه خبری از برآشفتهتش نبود.. بی توجه بهم از اتاق حرکت کرد بیرون

_بله شاهو؟

_مونس من الان تو لوکیشنم. چیکارکنم؟

_همونجا صبرکن کیان رو میفرستم دنبالت… گوشی رو قطع کردم و از اتاق راهی شدم بیرون که کیان

پشت در از حرکت ایستاده بود

_شاهو رسیده جلوی عمارت… مثل همواره سرد و خشک جواب داد

_برو داخل …

اول باید باهاش حرف بزنم بعدمیارمش تا باهم یه فکری بکنیم… منتظرجوابم

نموند و حرکت کرد. من موندم و استرس اینکه چی قراره بشه؟’

بار دیگر نگاهم کشیده شد به سمت اون اتاق… الان وقتش نبود باید صبر میکردم کیان از عمارت بره بیرون و بعد برم ببینم اونجا چه خبره… برگشتم توی

اتاق و از پنجره شاهد حرکت کردن کیان بودم. ‘

نفس عمیقی کشیدم و صبر کردم تا برگردن…

ساعت ده شامگاه رو نشون میداد و هیچ خبری از کیان

و شاهو نبود…

_مونس ؟؟؟ مونس؟؟؟؟ باصدای خان به خودم اومدم. کشیده شدم و از اتاق

بیرون راهی شدم

_بله پدربزرگ؟ با این حرفم لحظه ای نگاهش مات صورتم موند.

به‌شدت کم پیش میومد پدربزرگ صداش بزنم. اصلا کم پیش میومد ببینمش که حالا بخوام

مخاطبش قرار بدم…

_بیا کارت دارم.. حرفشو زد و از پله ها پایین راهی شد . منم پشت سرش

جاده افتادم.. به سمت آشپزخونه حرکت کرد و پشت میز غذا خوری

نشست

_بشین

_میل ندارم

اینبار با تحکم گفت

_بهت گفتم بشین… جوری گفت که نتونستم مقاومت کنم. صندلی رو

عقب کشیدم و جای گرفتم.

_خب میشنوم..

_چی بگم؟ به بشقاب غذا برام کشید و گزاشت جلوم _همون چیزی که شبونه دختر اهورا رو کشیده

اینجا.

آب دهنمو قورت دادم. بایدم منتظر این سوال از طرف

خان میبودم.

_اتفاقی نیفتاده فقط …. فقط خواستم کمی تنها باشم…

یه تای ابروش بالا داد و بیان کرد_ مثل مادرت میمونی… زیرا اونم فکر میکرد بقیه احمقن و چیزی نمیفهمن؛ این درحالیکه بود که

خودش احمق تر از بقیه بود… اخم هاش درهم کشیدم. دوست نداشتم راجب مولین

اینجوری حرف بزنه. هرچند میدونستم رابطه اونا خوب نبوده و مولین از من بدش اومده بود ولی باز نمیتمایل داشتم کسی

راجبش بدبگه.

از جام قد بلندشدم که دادزد

_هنوز بهت اجازه ندادم ازجات پاشی پس بشین و

غذاتوبخور…

نفسمو فوت کردم و قرار گرفتم. نگاهم به در بود که کیان بیاد وشاهوروهم همراهش بیاره. اصلا شرایط مناسبی برای سوال جوابهای خان نبود. ولی اون ول کن نبود.. گوشی رو گراهی شد سمتم

_زنگ بزن به اهورا… با چشمهای گردشده نگاهش کردم

_برای چی؟

_زنگ بزن و بگو بیادعمارت…

با ترس نگاهمو دوختم

به گوشی تو کف دست خان همینو کم داشتم. اگه بابا میفهمید من اینجام خیلی بدمیشد چراکه تو این دو روزگار حتما کلی و دلواپسم شده بودن. از طرفی هم نمیمیل داشتم خان بفهمه قلبیل

این کارها چیه. حداقل یه نفر از گند کاری هام بی خبر

و میموند

_بگیر زنگ بزن چرا ماتت برده.

لبخند زورکی زدم و بیان کردم

_اما بابا رفته سفر کاری خارج از کشور فکرنکنم بشه الان باهاش تماس گراهی شد.

چون سیمکارتش اونجا کارنمیکنه. این اطلاعات مدیون بابا و کارهاش بودم. خان په تای ابروش بالا داد و مشکوک نگاهم

کرد

_پس زنگ بزن به مادرت… نه ول کن نبود. تا ته تو قضیه رو درنمیاورد

دست برنمیداشت. زیرا مطمئن بودم مامان تاآوامو بشنوه اصلا جوابم نمیده و این جلوی خان برام

بدتر بود…

گوشی رو از دستش گرفتم و شروع کردم

را به گرفتن شماره. یه فکری به سرم زد و مجبور بودم انجامش بدم.

شماره تلفن قبلی خودم رو گحرکت کردم. خان که شماره منو نداشت پس میتونستم بگم

شماره مولینه. شماره رو گحرکت کردم که صدای مشترک مورد نظر

خاموش است پیچید توگوشی…

_عه خاموشه… حتما کارداره که تلفنش خاموش کرده . کمی بعد دوباره بهش زنگ میزنم. معلوم بود حرفهامو و این فیلم بازی کردنم رو باور نکرده ولی چیزی به روم نیاورد.. توهمین هین کیان وارد خونه شد

_سلام… باشنیدن صداش جوری از پشت میز کشیدهشدم و دوییدم سمتش که هر کس از دور میمتوجه شد

فکر میکرد چقدر عاشق برادرمم. ولی من مضطرب شاهو بودم.

_سلام کیان خوبی؟

سرتاپاشو ورانداز کردم که ببینم اثری از دعوا و درگیری میبینم یا نه.

_بیا بالا کارت دارم مونس.

نفسهام به شماره افتاد. پله هارو بالا راهی شد و منم بعد ازنگاه سرسری که به خان انداختم پشت سرش راه افتادم.

راهی شدیم تو اتاق و درو بست. منتظر بودم حرف بزنه اما اون سیگار گرون قیمتش رو درآورد و روشنش کرد

_چی شد کیان؟ پوکی به سیگارش زد و رفت سمت تراس

_چی چی شد؟ ازاین سوال جوابها متنفرشده بودم أما مجبور بودم فعلا آروم باشم چراکه کارم لنگ

ا بود.

_شاهو چی شد؟ متوجه شدیش؟ سرشو تکون داد و نگاهشو دوخت به

دورکف دست

_آره دیدمش. خیالت راحت هیچ درگیری پیش نیومد.

فقط حرف زدیم مثل دوتا مرد.

پشت سرش رفتم تو تراس.

_خب پس الان شاهو کجاست؟ سمتم و زل زد توچشمهام

_یه سوالی ازت دارم مونس خوب فکراتو بکن و جواب بده..

برگشت

منتظر شدم که ادامه داد

_اون وقت ها که خیلی کوچیک بودی ؛ مادر من رو یادت میاد؟ کیمیارو؟

سرمو انداختم پایین و پشت کردم بهش تا برم

_مادرتو آیلینه نه کیمیا…

محکم گحرکت کرد از بازوم و نزاشت حرفم تموم بشه و منو چرخوند سمت خودش

_انقد این حرفو تکرار نکن و جواب منوبده. یادت میاد؟ چیز زیادی یادم نمیومد. من اون وقت فقط شش سالم بود.

ولی

یه تصویر مبهم از یه زن توی ذهنم بود. زنی که توخونه ما حیات میکرد. حامله بود. اکثر اوقات هم به من وعده اسباب بازی

میداد.

ولی هیچوقت چیزی برام نخرید.

_چیز زیادی یادم نمیاد. فقط یادمه بولی زندگی میکرد. تو شیراز. باهم تویه خونه ویلایی میموندیم.. اکثرا با مولین و بابا درگیر بود

اخماشو توهم کشید

_خب بقیه اش…چی شد که

ا مرد؟ کمی اندیشیدم ولی چیزی یادم نمیومد.

_یادم نیست. فقط یهو دیگه نبود از پیشمون رفت و من چندباری که سراغش گرفتم بهم گفتن

و برگشته خونه خودش. اونموقع توبه جهان اومده بودی و من خیلی ذوق

و داشتم تا باهات بازی کنم. بعدشم که مولین دوقلوهارو دوسه ماه بعداز به دنیا اومدن تو به جهان آورد و اون زن از

حافظه هممون پاک شد..

_حالا چرا اینارو جویا شدی؟ پک عمیقی از سیگارش گحرکت کرد و از جیبش به

عکس بیرون کشید و گحرکت کرد سمتم. عکس به زن جوون و زیبا بود. لباسهای زیبایی به

تن کرده بود و آرایش غلیظی داشت. یکم نگاهش کردم اما نشناختمش

_این عکس کیه ؟

آه قد بلندی کشید

_عکس کیمیاست…. مادرم… با تعجب نگاهمو از کیان گراهی شدم و دوختم به

عکس.. هرچی بیشتر نگاه میکردم بیشتر تصاویر گذشته

و بچگیم توی ذهنم شکل میگراهی شد…