با آوای کارگری که اینجا کار میکرد پدرم از ما فاصله گرفت
ترس توی وجودم قرار گرفته بود بدنم می لرزید نزدیک بودن این مرد به من پر از ترس بود پر از واهمه بود
احساس می کردم تنم یخ بسته و کاملاً بدنم سر و بی حس شده
صدای بم و خش دارش که قبلاً دلمو به لرزه درمی آورد و الان تمام وجودمو میلرزوند توی گوشم نشست _تو که هیچ کار اشتباهی نمی کنی مگه نه مونس؟
تو دختر سر به زیر و حرف گوش کنی هستی …
باور کن منی که تا اینجا اومدم میتونم حتی توی خونتونم بیام
میتونم کاری کنم هر روزگار و هر شامگاه جلوی نگاهات باشم و خودم بزرگ شدن اون بچه رو توی شکمت با چشمام ببینم و خیالم راحت باشه که تو هیچ کاری نمیتونی بکنی…
قدم تو کج بذاری کله حیات تو کج می کنم
تا هر چی که هست بیرون بریزه دیگه هیچ چیز پنهونی وجود نداشته باشه…
نگاهش نمی کردم اما اشک از دیدهام پایین افتاد و روی دستم قرار گرفت
قبلا چقدر عاشق این آدم بودم با خودم فکر میکردم توی جهان تنها کسی که میتونم بهش اعتماد کنم و میتونم قلبمو دو دستی بهش تقدیم کنم
اما این آدم کاری با من کرده بود که خودمم هنوز باورم نشده بود
کف دستی روی شکمم کشیدم و اظهار کردم
من کوتاه اومدم تسلیم شدم هر روزگار دارم خودمو برای این بی آبرویی بزرگ که نقشه اش و چیدی و مهر هاشو ریز ب ریزم با نظم سرجای خودشون گذشتی آماده میشم
اما اینو بدون شاهو یه روزگاری از این کارت پشیمون میشی
از من میخوای که ببخشمت به خاطر این همه دردی که بهم دادی
اما هیچگاه نمیبخشمت
من دلمو دو کف دستی بهت تقدیم کردم
ولی تو جز درد و ترس و بی آبرویی چیزی بهم ندادی
من از خودم و خانوادم گذشتم باشه همون کاری رو می کنم که تو میخوای اما مثل روزگار برام روشنه یه روزگاری پشیمون میشی که بهشدت دیره
که دیگه کاری از دستت بر نمیاد…
حرفم که تموم شد سرمو بالا گرفتم و به صورتش نگاه کردم
چنان بهم زل زده بود انگار خشک شده
از جام قد بلند شدم تا میل داشتم از کنارش بگذرم کف دستمو تو دستش گراهی شد و اظهار کرد
_من هیچ وقت از این کارم پشیمون نمیشم
پس اصلاً منتظر اون روزگار نباش
دستم از توی دستش بیرون کشیدم و با قدم های بلند به سمت ماشین رفتم
احساس می کردم قلبم داره از کار میفته سرم گیج می رفت و جهان داشت دور سرم می چرخید
وقتی به ماشین رسیدم خودم و روی صنقلبی جلو پرت کردم و با آوای بلند شروع کردم به گریه کردن
هر چقدر سعی می کردم خودم و به کف دست تقدیر بسپارم و اینقدر خودمو شکنجه نکنم نمیشد
دردی که توی دلم بود انقدر بزرگ بود که نمیشد ازش گذشت
بعد از یه گریه حسابی سرمو بالا آوردم پدرمو کنار در در حال صحبت کردن با اون دیدم
چقدر نزدیک شده بود به من چقدر ترسناک شده بود شاه دلم…
بالاخره صحبتاشون که تموم شد پدرم پشت فرمون جای گرفت و من نگاهم هنوزم دنبال اون آدم بود
آوای پدرم رو می متوجه شدم اما نمیدرک کردم چی میگه
فقط و فقط به شاهو که کف دست به جیب به ما خیره شده بود نگاه میکردم
وقتی از اونجا دور شدیم وقتی اون آدم از جلوی نگاهام دور شد و دور شد و بالاخره محو شد نفس آسوده کشیدم
پدرم دست روی کف دستم گذاشت و سؤال کرد
_ تو چرا رنگت پریده؟
حالت خوبه دخترم ؟
بهسرعت کف دستم از زیر دستش بیرون کشیدم و اضافه کردم
حالم خوبه چی می اظهار کردم جز این دروغ دردناک؟
نگاهش و به جاده داد و اضافه کرد
_ اون مرد اسمش چی بود یاد رفت!
همون که از شراکت می گفت پسر خوبی به نظر میرسه
فکر کنم بشه بهش اعتماد کرد
بدون اینکه نگاهش کنم اظهار کردم
شما از کجا متوجه شدی پسر خوبیه شاید آدم بدی باشه!
اما اون با اصرار اضافه کرد
_نه من آدمها را از صورتش رو می شناسم این آدم مرد عمله
اگه بشه باهاش شریک بشی کارت خیلی پیشراهی شد میکنه
عصبی به سمتش چرخیدم و گفتم من با هیچ کسی شریک نمیشم من گل خونه کوچیک خودمو دوست دارم نمیخوام با کسی شریک بشم
پدرم که از این عکس العمل من واقعا شوکه شده بود اضافه کرد
_ باشه عزیزم ناراحتی نداره که هرچی تو بگی چرا عصبی میشی؟
�اصلا میخوای ادامه حرف منو اینجا بزنیم ؟
چراکه آدم اومد و حرفمون نیمه تموم موند
مگه من دیگه جرات می کردم حرفی بزنم هرگز جراتشو نداشتم میوحشت کردم اصلاً احساس میکردم توی بدنم شنودی چیزی گذاشته که همواره سر بزنگاه میرسه و جلوی روز سبز میشه….
دستامو مشت کردم و دکمه مانتو فشار دادم و گفتم
نه حرفی نیست که اگه حرفی باشه بعدا در موردش حرف میزنیم
اما الان فقط میشه بریم خونه؟
پدرم دیگه حرفی نزد و خاموشی کرد
بین مسیر از اون نون خامه ای هایی که من عاشقش بودم گرفت و به خونه رسیدیم
وقتی مادرم برگشتن ما رو دید با خوشرویی و مهربانی ذاتی اش منو جلوی تلویزیون نشوند اضافه کرد
_بشین همین جا یه چایی بریزم و با نون خامه ای چای میچسبه میدونم دوس داری قشنگ مولین
چقدر مهربون بودن
چقدر خوشبخت بودم بخاطر داشتنشون
اما شاهو مثل بختک روی زیستنم سایه انداخته بود
لبخند کم جونی زدم به روش میدونستم تبسمم رنگ و بوی مردگی میده ولی چاره ای نبود
نباید وا می دادم
وقتی مادر مو پسرا دور هم جمع شدیم و یکی از اون نون خامه یا رو برداشتم حتی با بو کردنش تمام وجودم به هم ریخت
احساس می کردم هرچی توی معدمه داره بالا میاد
نون خامه ای رو روی زمین انداختم و با قدم های بلند خودمو به کف دستشویی رسوندم
همه خانوادهام با دلواپسی پشت در جمع شده بودن
دیگه نمیدونستم چطوری باید حالو روزگارمو ازشون پنهان کنم
آب به صورتم زدم چند باری نفس عمیق کشیدم
از دستشویی بیرون آمدم تبسم مصنوعی زدم و گفتم
چه خبرتونه حالم خوبه بخدا فقط فکر کنم مسموم شدم
پدرم رنگ پریدگیمو که متوجه شد کف دست زیر پاهای من انداخت و من و تو بغلش گرفت و به سمت اتاقم راهی شد و اظهار کرد
_ از بس که این همه مدت چیزی نخوردی جون به تنت نمونده غذا میبینی واکنش نشون میده بدنت
صورتم رنگ خنده گراهی شد
با صوتی قد بلند پر از درد ریز خندیدم پسرا دورم کرده بودن
اینقدر که این دو نفر دلواپس من بودن کسی دلواپس من نبود
کنارم روی تخت جای گرفته بودن و هر کاری میکردن تا من بخندم تا حالم خوب بشه
وقتی پسرا کنارم بودن پدرم کی وقت کرد که بره بیرون و برام کباب بگیره نمیدونم ولی وقتی با یه سینی پر از جگر و کباب وارد اتاق شد دوباره قلب و روده ام به هم ریخت و کف دستم رو روی دهنم گذاشتم و با سماجت بیان کردم
توروخدا ببرش بیرون بابا حالمو بد کرد
اما پدرم به بی اعتنا به حال و روزگار و من نزدیکم اومد و بیان کرد
_ از این حرفا نداریما همه اینا رو میخوری میدونی چقدر خون از کف دست دادی؟
باید یکم جون بگبری و اون خونریزی و جبران کنی یا نه؟
دختر خوبی باش
دختر بابا هیچ وقت رو حرف پدرش حرف نمیزنه مگه نه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن