خانوم معلم:
#خانوم_معلم
#پارت_۴۷۱
#فصل_۴
بهمن پوف کلافه ای کشید و قصد توجیه داشت که نگاه تیزی بهش انداختم و گفتم:
-خاک این خونه رو به توبره میکشم تا پیداش کنم
بهمن که خوب میدونست از تصمیمی که گراهی شدم پا پس نمیکشم فورا عقب گرد کرد و رو به افرادم اظهار کرد:
-حسن…پشت بوم
اصلان…کوچه پشتی
بقیه هم اطراف خونه
یه پشه هم از این خونه بیرون بره با من طرفید
زن خودش رو فورا جمع و جور کرد و با آوایی که میلرزید اظهار کرد:
-آ..آقا…اینجا …کسی نیست برید بیرون
سری تکون دادم و اضافه کردم:
-معلوم میشه
با اشاره م بهمن زنک رو از خونه بیرون کشید و من با دقت به اطراف نگاهی انداختم.
در چوبی خونه و ۳ تا در کوچیک دیگه توی حیاط به دیده میومد.
انباری و طویله و تنورستان.
بازی هیجان انگیزی بود.
از همونجایی که وایساده بودم شروع کردم.
با هر قدم دسته شلاق رو به دیوار و در چوبی کشیدم و صوتم رو بالا بردم تا مطمئن شم میشنوه:
-میدونستی من عاشق شکارم؟
اونم شکار آهو
نیشخند زدم:
-اون جست و خیز میکنه و پشت هر بوته ای پنهون میشه
ولی نمیدونه هرمز خان…
در خونه رو با لگد باز کردم و با پوتین های خاکی وارد شدم و پام رو روی گلیم پاره ها گذاشتم:
-هرمز خان آهو رو پیدا میکنه
به وسایل داغون و کهنه نگاهی انداختم و کنار صندوقچه وایسادم.
با دسته شلاق روش کوبیدم و گفتم :
-اینبار بهت سخت نمیگیرم آهو کوچولوی هرمز خان
قول میدم…
فقط اگه خودت با پای خودت بیای بیرون
#خانوم_معلم
#پارت_۴۷۲
#فصل_۴
این بازی از حوصله ی من خارج بود.
من قلبارا رو کَت بسته میمیل داشتم.
بدون روبنده،لخت توی تختم،و مشغول ناله کردن.
با تصور دخترک نیشخندی زدم و در صندوقچه رو باز کردم و وقتی با چند تا لباس و بقچه مواجه شدم از عصبیت در حال انفجار بودم.
وقتی سراغ کمد فلزی گوشه اتاق حرکت کردم سعی میکردم منطقی و آروم باشم.
کمدی که چند جاش زنگ زده بود و بهشدت محکم به نظر نمیرسید نمیتونست یه آدم رو توش جا بده.
در رو باز و اونجا هم کلی خرت و پرت به درد نخور پیدا کردم.
به اطراف دیده چرخوندم.دخترک میدونست بازی کردن باهام چه تاوانی داره.
با اینحال ارباب هرمز رو وادار میکرد توی خونه یه رعیت دنبالش بگرده.
به طرف گنجه پا شتابزده کردم و غریدم:
-میدونی که گیرت بیارم چه بلایی سرت میارم!
پس بهتره خودت بیای بیرون و عصبیم نکنی
اما اونجا هم مثل صندوقچه و کمد خالی بود.
وقتی تمام خونه رو زیر و رو کردم وسط اتاق وایسادم.
حتی رخت خواب رو هم بهم ریخته بودم تا مبادا پشتش پنهون شده باشه.
اما دریغ از یه نشونه.
از خونه که بیرون زدم نگاهم به ۳ تا در دیگه افتاد.
بهمن و بقیه افرادم مشغول پاییدن بودن و نمیدونستن چه آتیشی توی وجودم افتاده.
پر از خشم وارد طویله شدم و بین دو تا گاو و یه الاغی که کنار آخور بسته شده بودن گذشتم.
قسمت انبار کاه رو زیر و رو کردم، حتی سوراخ موش ها رو.
اما از اهوی فراری خبری نبود.
در حالیکه قلبم گواه میداد همونجاست.
خانوم_معلم
#پارت_۴۷۳
#فصل_۴
از طویله که بیرون زدم نگاهم به بهمن افتاد که از انباری بیرون اومد و کلافه بیان کرد:
-منم همه جا رو گشتم ولی نبود!
سری تکون دادم و وارد انباری شدم.تا خودم نمیگشتم خیالم راحت نمیشد.
اما اونجا هم مثل بقیه جاها خالی از حضور دلارا بود.
دخترک داشت سر به سرم میذاشت.
باید بهش میاضافه کردم اگه برگردی میذارمت روی دیدهام ولی هرمز خان اهل این مقلب حرف زدن نبود.
تنها جایی که باید میگشتم تنورستان بود.
بهمن نفس کلافه ای کشید و در حالیکه گردنش رو ماساژ میداد گفت:
-بیا بریم…اینجا نیست
قول میدن خودم برات پیداش میکنم
بی توجه بهش طرف تنورستان راهی شدم.
تنها جایی که میتونست پنهون بشه.
بهمن نمیدونست از دوری دخترک چه آتیشی توی وجودم شعله میکشه.
در رو آرام باز کردم تا اگه اونجاست نترسه.
عصبی بودم ،درست.
ولی نمیتمایل داشتم بازم فراریش بدم.
داخل که راهی شدم نفسم برای چند لحظه حبس شد.
عطرش اون حوالی پرسه میزد.
شک نداشتم عطر خودش بود.از بَر بودمش.
مثل دیوونه ها کیسه های آرد رو روی زمین انداختم.
وردنه و وسایل نونوایی رو پخش و پلا کردم.
حتی درز دیوار ها رو هم گشتم ولی نبود که نبود.
کف دستام رو به پهلوهام زدم و به اطراف نگاه پر حرصی انداختم.
داشتم واقعا دیوونه میشدم.
با دقت به اطراف چشم چرخوندم، نمیتونست جایی فرار کنه.
حتما همونجا بود.
با دیدن تنوری که درش بسته بود نیشخندی زدم.
فقط همونجا مونده بود.
دخترک مغز فندقی!
سلانه سلانه سمتش حرکت کردم و بیان کردم:
-آهوی فراری…بالاخره گیر افتادی
قول میدم این دفعه نذارم فرار کنی
#خانوم_معلم
#پارت_۴۷۴
#فصل_۴
بهمن که سراسیمه وارد شد نیشخند زدم،نیمه تاریک وجودم شک نداشت که اون مرد توی فراری دادن دلارا کف دست داشته.
هر چند سعی میکرد منو گمجاده کنه.
اما نیمه روشن وجودم میگفت که رفیق قدیمیم وفاداره.
اون هیچ وقت بهم خیانت نمیکرد و زنم رو فراری نمیداد.
چون میدونست هیچ وقت همچین چیزی رو نمیبخشم.
اما باید بیگناهیش ثابت میشد تا بتونم مجدداً بهش اعتماد کنم.
عطر قلبارا رو قد بلند نفس کشیدم و رو به بهمن اضافه کردم:
-اون اینجاست
بهمن به اطراف نگاهی انداخت و اظهار کرد:
-همه جا رو گشتیم
اینجا هم چیزی نداره بتونه پنهون بشه!
مستقیم به نگاه هاش خیره شدم تا واکنشش رو ببینم.
تکخنده ای کردم و جواب دادم:
-چرا …هست
یجا رو هنوز نگشتیم
بهمن سر بالا گحرکت کرد و مستقیم بهم زل زد،سوال داشت و من بهش جواب میدادم.
با قدمای کوتاه به طرف تنور رفتم و کف دسته شلاق رو کف دستم کوبیدم:
-من میتونم بوش و حس کنم
موش کوچولو ترسیده
دسته ی سیاه رنگ در تنور رو چنگ زدم ولی قبل از اینکه بتونم بردارمش زن وارد تنورستان شد و من تازه متوجه شکم برآمده ش شدم.
اشک هاش رو پاک کرد و اضافه کرد:
-اقا…تو رو خدا برید
شوهرم الان میاد
ما اینجا رو با هزار بدبختی گیر آوردیم ما رو از اینجا رونده و از اونجا مونده نکنید
گمشده تون اینجا نیست
به جون بچه تو شکمم
#خانوم_معلم
#پارت_۴۷۵
#فصل_۴
نگاهم که به شکم بررسیده زن افتاد کف دستم دور دستگیره سفت شد،من بچه خودم رو کشته بودم.
دخترک حق داشت.
فرار کرد زیرا نمیتونست منو ببخشه.
مردی که همه ازش میترسیدن،حتی زن و بچه ی خودش رو ترک کرد.
اگه برمیگشت قول میدادم همه چیز رو جبران کنم.
ولی اول باید پیداش میکردم.
بی توجه به لحن پر از التماس زن در تنور رو برداشتم و به داخلش نگاه انداختم.
سر جلو بردم و دیدهام به تنور خالی سنجاق شد.
توی تنور چیزی جز تیکه ذغال های سیاه و خاکسترمتوجه شده نمیشد.
دلارا نبود ولی من اشتباه نمیکردم.
عطرش اون حوالی بود.
حسش میکردم.
بهمن جلو اومد و دستش رو روی شونه م گذاشت:
-بیا بریم رفیق
اینجا نیست…همه جا رو وجب به وجب زیر و رو کردیم
قول میدم خودم برات پیداش میکنم
نمیتونستم باور کنم به اون راحتی دخترک رو از کف دست دادم.
حالا دلم ناکوک میزد،شاید چراکه دیگه تو حصار من نبود اونقدر برام سنگین تموم میشد،ولی اگه نمیرفت هنوز مشغول شکنجه دادنش بودم.
هرمز خان انحصار طلب بود.
برای اخرین بار هوای گرم تنورستان رو نفس کشیدم و وارد حیاط که شدم رو به بهمن بیان کردم:
-به زنه پول خوبی بده و رضایت شو بگیر
ولی یکی بذار اینجا رو بپاد
و بعد با قدمای قد بلند از خونه بیرون زدم.
شامگاهیه لشکر شکست خورده ای که از جنگ برگشته و کلی کشته و زخمی داده.
تا به حال اونقدر احساس ضعف و ناتوانی نکرده بودم.
بدون اینکه منتظر بهمن بمونم سوار ماشین شدم.
پا روی گاز گذاشتم و زدم به قلب جاده.
نگاهاش یه لحظه هم از نظرم پاک نمیشد.
اون چشمای درشت با مژه های کشیده مثل یه قاب نقاشی بود تو حصار چادر سیاه و روبنده.
خمار بود و سبز.
ولی وقتی که داشتمش هیچ کدوم رو نمتوجه شدم.
نه بغضش رو دیدم،نه اشکایی رو که هر بار تیله های سبزش رو بارونی میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن